<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Parvaneh _hp</title><link>https://virgool.ir/feed/@pzarahani86</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 14:46:03</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/296048/avatar/avatar.png</url><title>Parvaneh _hp</title><link>https://virgool.ir/@pzarahani86</link></image><item><title>داستان من و دوچرخه م</title><link>https://virgool.ir/@pzarahani86/داستان-من-و-دوچرخه-م-kd7tcauz4jo1</link><description>تو بچگیام معمولا تابستونا با دختردایی ها و پسرداییم دوچرخه سوار میشدیم،مسیرمون سر و ته کوچه بود و برامون یه سرگرمی هیجان انگیز بود.اون موقع خیلی فکر نمیکردم میشه از دوچرخه به عنوان وسیله ی رفت و آمد استفاده کرد.(البته بابام که به سلامتیش اهمیت میداد یه مسیرهایی رو با دوچرخه میرفت)بزرگتر که شدم دغدغه م شد حفظ محیط زیست.سعی کردم کمتر زباله تولید کنم؛از محصولات گیاهی استفاده کنم و گوشت نخورم...تا اینکه به تهران مهاجرت کردم و زمستونا با مشکل آلودگی روبرو شدم و آدمایی که حاضر بودن با استفاده ماشین شخصی و بخاطر راحتی خودشون آلودگی هوا رو بیشتر کنن؛من دوست نداشتم این مدلی باشم.اپلیکیشن بیدود که استارت خورد سریع نصبش کردم و عضو شدم.با اومدن دوچرخه های بیدود پروانه ها هم به شهر اومدن.خیلی سال خوبی بود اون سال.کنار پروانه ها رکاب میزدم.دوچرخه سواری خانومها هنوز برای خیلی آدمها تعریف نشده ست و تعجبشون رو با حرفهای زشت نشونت میدن،الان برای نشنیدن این حرفها هندزفری با صدای کم تو گوشم میزارم که فقط یه صدای زمزمه تو گوشم باشه.میدونم که باید استقامت به خرج بدم که دوچرخه سواری خانومها به طور کامل جا بیفته و برای هیچکس عجیب نباشه.البته آدمهایی هم هستن که با جون و دل تشویقت میکنن و دوست دارن باهات در مورد دوچرخه سواری صحبت کنن.امسال تصمیم گرفتم خودم دوچرخه بخرم و الان باهاش مسیر هفت کیلومتری سرکارم رو میرم.</description><category>Parvaneh _hp</category><author>Parvaneh _hp</author><pubDate>Sun, 04 Oct 2020 10:46:04 +0330</pubDate></item></channel></rss>