https://virgool.ir/feed/@punkhoji1علیرضا هستم. ساکن کانادا، انتاریو، تورنتو.دانشجوی علوم کامپیوتر تو دانشگاه تورنتو. اینجا هیچ دوستی ندارم و فقط درس می‌خونم و کار می‌کنم.fa2026-11-12 03:17:43https://files.virgool.ir/upload/users/3629896/avatar/JOvGuG.jpghttps://virgool.ir/@punkhoji1https://virgool.ir/@punkhoji1/یلدای-تنهایی-در-غربت-hryl479qvskuهمیشه فکر می‌کردم شب یلدا یعنی دور هم بودن، خندیدن و خاطره ساختن. یعنی مادرم که همیشه با حوصله هندوانه را گل می‌زد و پدرم که مشغول پر کردن کاسه آجیل بود. اما آن سال، اولین یلدایم در غربت، چیزی جز سکوت نبود.چند ماه از مهاجرتم گذشته بود. توی اتاق کوچک دانشجویی‌ام در شهری سرد و خاکستری نشسته بودم و داشتم به تقویم نگاه می‌کردم: ۳۰ آذر. #یلدای دوست داشتنی. بلندترین شب سال. اما این بار برای من، انگار سردترین و سنگین‌ترین شب عمرم بود.غذا نداشتم، حتی یک بشقاب ساده برنج. روزها مشغول کلاس‌ها و کارهای پاره‌وقت بودم و شب‌ها فقط دنبال یک خواب بی‌دغدغه می‌گشتم. اما آن شب، بیشتر از همیشه دلم برای خانه و خانواده تنگ شده بود.به صفحه موبایلم نگاه کردم. یک پیام از مادرم بود:«امشب دور هم جمع می‌شیم، تو هم حتما یه چیزی بخر بذار جلوت. بگو یلدام مبارک. فال حافظت یادت نره.»خندیدم؛ آن هم از سر تلخی. چه چیزی بخورم؟ توی یخچال فقط یک سیب کوچک و کمی شیر مانده بود. از سوپرمارکت پایین ساختمان، یک بسته شکلات تخفیفی خریدم و همان را به‌جای آجیل گذاشتم جلوی خودم. یک هندوانه پلاستیکی که روی میز اتاقم بود، شد نماد یلدا!همین‌طور که در تاریکی نشسته بودم، ناگهان صدای زنگ موبایلم بلند شد. مادرم بود، و پشت سر او، همه خانواده. پدر، برادرم، حتی خاله‌ام. همه کنار سفره نشسته بودند، همان سفره‌ای که همیشه رنگارنگ بود. مادرم هندوانه نشان داد و گفت: «ببین چقدر قرمز و شیرینه، کاش تو هم اینجا بودی!»صدای خنده‌هایشان قلبم را مچاله کرد. دلم می‌خواست دستم را دراز کنم و از آن هندوانه یک تکه بردارم. اما چیزی که بیشتر از همه آزارم داد، سکوت بعد از تماس بود. وقتی گوشی را قطع کردم، اتاقم از قبل هم ساکت‌تر به نظر می‌آمد.رفتم سمت پنجره. شهر زیر باران ریز و سردی بود، و چراغ‌های خیابان در شب تاریک می‌درخشیدند. یک لحظه چشم‌هایم را بستم و تصور کردم کنار خانواده‌ام نشسته‌ام، حافظ می‌خوانیم و صدای مادرم که فال را تفسیر می‌کند توی گوشم پیچیده.آن شب، برای اولین بار فهمیدم تنهایی واقعی چه معنایی دارد. یلدا برای من دیگر فقط بلندترین شب سال نبود؛ شب فهمیدن غربت و فاصله‌ای بود که کیلومترها از خانواده‌ام دورم کرده بود.علیرضا سلطانیعلیرضا سلطانیSun, 15 Dec 2024 08:15:28 +0330https://virgool.ir/@punkhoji1/داستان-من-و-همراه-همیشگی-ام-پرداخت-مستقیم-پیمان-qcxt0pd2as72اولین روزی را که به این شهر آمدم هنوز یادم است. یادم است چطور همه چیز به نظرم پیچیده و شلوغ می‌آمد. تجربه استقلال برایم جدید بود و صدای مادرم توی سرم تکرار می‌شد: «باید رو پاهای خودت وایسی!». حالا از آن روزها خیلی گذشته و خیلی از تجربه‌های زندگی مستقل برایم تازه نیستند. یادم است اولین باری که ظرف‌های کثیف را داخل سینک دیدم که خود به خود شسته نمی‌شدند. آشغال‌ها با پای خودشان دم در نمی‌رفتند. غذا هرروز سروقت آماده نمی‌شد. خوب یادم است که اجاره‌خانه، قبض‌ها، قسط‌ها و مسئولیت‌های مالی مثل موجی از نگرانی به سراغم می‌آمدند و این خیلی برایم عجیب بود که خودم باید پرداختشان کنم. میان آن‌همه مسئولیت جدید، احساس تنهایی می‌کردم. تنها چیزی که آرزو داشتم، یک همراه مطمئن بود که در این شلوغی‌های روزمره کمکم کند و باری از روی شانه‌هایم بردارد.بعدتر، در آن شهر غریب، با دوستی آشنا شدم. او بی‌هیچ حرفی، آرام و بدون دردسر، تمام کارهایم را انجام می‌داد. من که همیشه فراموش می‌کردم قبض برق یا قسط‌هایم را پرداخت کنم، حالا خیالم راحت بود. مثل یک دوست همیشگی، او بود که در سکوت و بی‌هیچ هیاهویی همه چیز را به‌موقع انجام می‌داد.هر ماه، بدون اینکه نیازی باشد یادآوری کنم یا حتی نگران باشم، او کارهایم را با دقت و نظم پیگیری می‌کرد. مثل یک سایه همراه، هیچ‌وقت از کنارم دور نمی‌شد و هیچ پرداختی از قلم نمی‌افتاد. انگار می‌دانست که من به این آرامش و حمایت نیاز دارم، و به همین دلیل، همه چیز را بی‌سر و صدا برایم فراهم می‌کرد.روزها گذشت و من به حضور همیشگی و بی‌صدای او عادت کردم. حالا دیگر می‌دانم که این دوست رازدار و دقیق، همیشه کنارم هست و اجازه نمی‌دهد بار دیگر دغدغه فراموشی‌ها و نگرانی‌های مالی به سراغم بیاید. دوست خوب من، #پرداخت_مستقیم_پیمان.علیرضا سلطانیعلیرضا سلطانیTue, 19 Nov 2024 21:57:33 +0330