https://virgool.ir/feed/@pouyanfar102ابوالفضل پویان فر هستم. مدرس زبان انگلیسی. در حوزه ترجمه کتاب و نویسندگی هم فعالیت دارمfa2026-11-10 23:42:33https://files.virgool.ir/upload/users/4794840/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@pouyanfar102https://virgool.ir/@pouyanfar102/کیمیا-jnqnakrkql0gکیمیاپنج شنبه شب بود. خیابان‌ها قلقله بودند و مردم شهر هر کدام به سمت و سویی می‌رفتند. بعضی سر از کافه‌ها در می‌آوردند. عده‌ای پاساژها را زیر و رو می‌کردند. بعضی هم مست و مدهوش غذاهای رستوران کیمیا می‌شدند. محال بود بوی قرمه سبزی‌های دیوانه‌کننده‌اش را استشمام کنی و هوس نکنی. رستورانی کوچک ولی لوکس در یکی از خیابان‌های بالاشهر بود. درب آهنی قرمز رنگی داشت که بیشتر آن شیشه‌ بود. بالا سر در هم تابلو بزرگی بود که اسم رستوران زیر نور لامپ‌های داخل تابلو به خط درشت به چشم می‌خورد.دو سالی بود که تاسیس شده بود. فرامرز صاحب رستوران بود. سرآشپزی جوان و ماهری که طعم بی‌نظیر غذاهایش زیر دندان خیلی‌ها مانده بود. همه را مشتری دائم خود کرده بود. غیرممکن بود مشتری‌ها غذاهایش را فقط یکبار امتحان کنند؛ به جز مسافرهایی که دیگر گذرشان به آنجا نمی‌خورد.فرامرز سری به آشپزخانه رستوران زد. یکی از آشپزها داشت پیازداغ‌های سرخ شده را به خورشت اضافه می‌کرد. اسمش هانیه بود. کمی از پیازداغ‌ها را روی زمین ریخت. فرامرز رو کرد به هانیه و با طعنه گفت:« کی قراره دکترها درمان دست و پای چلفت رو پیدا کنند خدا میدونه!»الهام و رویا دو آشپز دیگر هم که سر دیگ‌های برنج بودند خنده‌شان گرفت. هانیه که هم از حرف فرامرز خنده‌اش گرفته و بود هم عرق شرم روی پیشانیش نشسته بود، با کمی استرس گفت: « ببخشید آقا فرامرز! کاش دکترها درمانی برای پرچونگی این الهام ورپریده هم پیدا کنن تا اینقده ادای این خواهرشوهر فلک‌زده‌اش رو در نیاره و بزاره کارمون رو بکنیم!»باز همه به جز فرامرز زدند زیر خنده. فرامرز با لحنی جدی گفت:« لطفا حواستون رو موقع کار جمع کنید. شوخی رو بزارید به وقتش!» خنده روی لب‌هایشان محو شد. با جدیت به کارشان ادامه دادند. فرامرز قاشقی از روی میز برداشت. داخل دیگ برنج برد. کمی برنج برداشت و امتحان کرد:« برنجش خوبه! هم طعمش عالیه هم عطرش!»سری هم به خورشت‌ها زد:«هانیه خانم! حواست بهش باشه خوب جا بیفته! یادت باشه یکم آبلیمو هم بزنی! اون ادویه مخصوص همیشگی رو هم اضافه کن»«چشم!»سر و صدایی از بیرون آمد. فرامرز حواسش را بیشتر جمع کرد. صدای متین صندوق‌دار و مسئول سفارش رستوران بود. انگار داشت با یکی از مشتری‌ها بحث می‌کرد. فرامرز قاشق را گذاشت کنار و برگشت داخل رستوران. متین داشت با پیرمردی جر و بحث می‌کرد. پیرمرد کت قهوه‌ای رنگ‌پریده‌ای به تن داشت. شلوار مشکی و کفش چرمی کهنه‌ای هم پوشیده بود:« پدرجان اینجا یه رستوران لاکچریه از اینجور غذاها نداریم آخه!»فرامرز رو کرد به متین و گفت:«چی شده متین؟»متین نگاهش را از روی پیرمرد برگرداند و به فرامرز نگاه کرد:«هیچی آقا فرامرز! ایشون درخواست غذای ساده‌ای کردن که تو منوی ما نیس. هر چی هم میگم نداریم باز اصرار که این غذا رو می‌خوام!»فرامرز نگاهی به پیرمرد انداخت:«چی می‌خوای پدرجان؟»پیرمرد نگاهی به فرامرز انداخت. جوابی نداد. فرامرز باز پرسید:« پدرجان پرسیدم چی می‌خوای؟»پیرمرد چند قدم جلوتر آمد. با دست راستش به میز پیشخوان تکیه داد. باز هم چیزی نگفت. متین که دید پیرمرد جواب نمی‌دهد خودش به فرامرز گفت:« کشک‌ بادمجان سفارش داده! اینجا رو با سفره خونه انگار اشتباه گرفته!»فرامرز رو به پیرمرد کرد و گفت:« ما اینجور غذاها رو نداریم پدرجان. یه سفره خونه دو تا خیابون پایین‌تر هست‌.»پیرمرد که نگاهش را به میز پیشخوان دوخته بود سر بلند کرد و گفت:«من فقط همین غذایی که گفتم رو می‌خوام. جای دیگه‌ هم نمی‌تونم برم.»متین گفت: «خب چه اصراری داری چیزی سفارش بدی که ما نداریم؟ این همه غذا تو منو داریم. یکی رو می‌تونی انتخاب کنی!»یک لحظه به ذهن فرامرز رسید نکند پیرمرد بیچاره پول کافی ندارد و از سر نداری غذای ساده می‌خواهد. از پشت پیشخوان آمد بیرون. دست پیرمرد را گرفت و به کناری برد تا متین متوجه حرف‌هایشان نشود. مبادا پیرمرد خجالت بکشد:« اگه پولت نمی‌رسه ایرادی نداره. هر چی می‌خوای سفارش بده. سیر بخور. مهمون من!»پیرمرد دسته صندلی که نزدیکش بود را گرفت و از زیر میز بیرون کشید و نشست. با چهره آرامش و لحنی پر از ملایمت و لطافت گفت:« یعنی اگه من این غذای ساده رو ازت بخوام روی من پیرمرد رو زمین میندازی؟ شنیدم دستپختت هم تو شهر حرف اول رو می‌زنه و تو آشپزی لنگه نداری!»فرامرز از این حرف‌های پیرمرد حوصله‌اش سر رفته بود. دلش می‌خواست او را بندازد بیرون و برگردد سر کارش. ولی دلش به حالش سوخت. دلش نیامد با تندی و عتاب به او بگوید بلند شو برو بیرون و خدا روزیت را جای دیگری حواله کند! در کسری از ثانیه تصمیم گرفت خواسته‌اش را برآورده کند و شرش را کم کند. عصبانیتش را کنترل کرد. رو به پیرمرد و گفت:«خیلی خب! حالا که اینقدر اصرار داری بشین تا آماده کنم. فقط یکم معطل می‌شی چون زمان می‌بره!»لبخند رضایت روی لب‌های پیرمرد نشست. انگار قرار بود بهترین غذای دنیا را برایش سرو کنند. فرامرز تا به حال چنین حس رضایتی را در هیچ مشتری ندیده بود. تازه هنوز غذا را سرو هم نکرده بود. فرامرز برگشت به آشپزخانه. چندتا بادمجان برداشت. بقیه مواد را هم آماده کرد. یادش آمد کشک هم لازم دارد. در آن رستوران لاکچری مگر کشک پیدا می‌شد؟! با کلی اکراه خودش از رستوران خارج شد. از سوپرمارکت روبروی رستوران یک شیشه کشک خرید و برگشت. پیرمرد هم سر میز نشسته بود. از بیکاری به جعبه دستمال کاغذی روی میز ور می‌رفت. گاهی هم این طرف آن طرف را می‌دید و همه جای رستوران را نگاه می‌کرد. فرامرز به آشپزخانه برگشت. مدت‌ها بود کشک بادمجان درست نکرده بود. اصلا یادش نمی‌آمد باید چطور درست کند. کمی فکر کرد. ناگهان به یاد دوران نوجوانیش افتاد. اولین باری که آشپزی کرد را به یاد آورد. کلاس پنجم بود. مادرش دقیقا همین غذا را به او یاد داده بود. تمام مراحل مثل فیلمی در ذهنش مرور شد. دست به کار شد و مشغول درست کردن غذا شد.بیست دقیقه طول کشید تا کشک بادمجان آماده شد‌. غذا را همراه نان و کمی سبزی داخل سینی گذاشت. یک بطری آب معدنی هم کنارش گذاشت. گارسون غذا را برداشت و برد روی میزش گذاشت و برگشت داخل آشپزخانه‌. نیم ساعت گذشت. ساعت یازده شب بود. رستوران کم کم خلوت شده بود و مشتری‌ها یکی پس از دیگری رفته بودند. پیرمرد از گارسون درخواست صورت‌حساب کرد. اولین بار بود که متین مجبور بود صورت حسابی را برای غذایی تنظیم کند که تا به حال در آن رستوران سرو نشده بود! گارسون صورت‌حساب را روی میزش گذاشت. پیرمرد پول غذا را زیر صورت حساب گذاشت. از جایش بلند شد. رو کرد به فرامرز که کنار متین ایستاده بود و داشت حساب و کتاب می‌کرد:« خسته نباشی! هرچی درباره‌ دستپختت شنیده بودم رو زیر دندونم حس کردم!»فرامرز با اکراه سری تکان داد و گفت:«نوش جان!» احساس راحتی به او دست داد که بالاخره از گیر این مشتری سمج هم خلاص شد. نفس راحتی کشید؛ انگار باری از دوشش برداشته باشند.پیرمرد از رستوران خارج شد. فرامرز رفت سمت میزش تا پول را بردارد. گارسون داشت وسایل را جمع می‌کرد. پول‌ها را شمرد. نگاهی به صورت حساب انداخت تا ببیند درست است یا نه‌. ناگهان نگاهش به پایین صورت حساب افتاد. زیر مبلغ در فضای خالی باقی مانده با خودکار قرمز چند جمله نوشته بود:« یادمه یه شب اومدم خونه و با کلی ذوق پریدی تو بغلم و گفتی بابا امشب برات کشک بادمجان درست کردم! مامان بهم یاد داده! اون‌ شب شام رو تو اون خونه کوچیک و ساده خوردم و امشب هم رو تو رستوران شیکت. خیلی برات خوشحالم که به اینجا رسیدی پسرم!»فرامرز دوان دوان از رستوران خارج شد. دلش پر از اضطرابی سرد و سنگین بود. با چشم‌هایی پر از اشک تمام خیابان را زیر و رو کرد و اما خبری از پیرمرد نبود! abolfazl pouyanfarabolfazl pouyanfarMon, 10 Aug 2026 12:38:13 +0330https://virgool.ir/@pouyanfar102/کلید-esv8mzc5rp7rابرهای خاکستری پاییزی همدیگر را در آغوش می‌گرفتند. نم‌نم باران کف سنگفرش‌های کوچه را خیس کرده بود. کوچه نسبتاً پهن بود و از وسطش آبراهی رد شده بود که کم‌کم داشت آب باران در آن جاری می‌شد. نسیم سردی از لابه‌لای شاخه‌های عریان درختانی که از داخل حیاط خانه‌ها به کوچه سرک کشیده بودند، می‌وزید. صدای گام‌های آرام آرمان روی سنگفرش کوچه‌ها مانند تیک‌تاک ساعت دیواری فضای کوچه را پر کرده بود.آرمان به جلوی خانه‌اش رسید. دست در جیبش برد. کلیدهای خانه در دسته‌کلیدش نبودند. داخل داشبورد ماشین کلیدهای یدک را برداشت و به درب شیری‌رنگ که با آجرنمای قرمز و سنگ کرمی قاب شده بود، انداخت. با موجی از تردید و دودلی در را باز کرد. سکوت مرگباری خانه را فرا گرفته بود. انگار خانه نبود بلکه زیرزمینی بود که مادربزرگش در کودکی‌اش همیشه می‌گفت اجنه در آنجا زندگی می‌کنند. پیامکی که همسرش لیلا برایش فرستاده بود، مدام در سرش می‌چرخید.از حیاط رد شد و در پذیرایی را باز کرد. بوی عطر یاس، عطر محبوب لیلا، همه پذیرایی را پر کرده بود. ناگهان نفس‌های آرمان تندتر شد. دست‌هایش شروع به لرزیدن کردند. لیلا روی زمین افتاده بود و خون روی پیشانی و گیجگاهش خشک شده بود. همه پنجره‌ها از داخل بسته بودند. در حیاط خلوت هم بسته بود. همه اطراف را گشت ولی خبری از گوشی لیلا نبود. داخل کیفش، روی میز آرایش، روی میز کامپیوتر، همه را گشت ولی انگار آب شده بود رفته بود زیر زمین. کشو میز لیلا بیرون کشیده شده بود. چند برگ کاغذ روی زمین افتاده بودند. آرمان گوشی‌هاش را از جیبش درآورد و پیامک لیلا را چک کرد. شماره لیلا را گرفت. خاموش بود.آرمان گوشه پذیرایی نشسته بود و مات و مبهوت به جنازه لیلا خیره شده بود. گوشی‌اش زنگ خورد. شماره ناشناس بود. یعنی اصلاً شماره‌ای نیفتاده بود. آرمان گوشی را جواب داد: «!الو»صدای خشنی پشت گوشی گفت: «الان دیگه همه چی تموم شد. زیاد هم بد به دل راه نده. راه دیگه‌ای نداشتی.»تماس با صدای بوق‌های متوالی قطع شد. آرمان پاهایش را آورد بالا و سرش را گذاشت بین زانوهایش. در شوک عمیقی فرو رفته بود و چشم‌های اشک‌آلودش پریشانی‌اش را فریاد می‌زدند.سعی کرد خودش را آرام کند. اشک‌هایش را پاک کرد و رفت داخل آشپزخانه. از داخل یخچال پارچ آب برداشت و آب را در لیوان ریخت. کمی آب خورد و آرام‌تر شد. گوشی‌اش را برداشت. دوباره اضطراب وجودش را گرفت. با دست‌های لرزان و دلی پر از تردید شماره را گرفت:۱...۱...۰.چند تا بوق خورد:«پلیس ۱۱۰ بفرمایید!»با شنیدن صدای افسر پلیس بغض در گلویش نشست. با صدایی لرزان گفت: «سلام. جناب هم.. هم.. سرم... همسرم..»«لطفاً آروم باشید. بگید چه اتفاقی برای همسرتون افتاده؟»«همسرم کشته شده!» ***افسر پلیس با دوربینی که به دست داشت، از صحنه قتل عکس می‌گرفت. آرمان به دیوار پذیرایی تکیه داده بود. کارآگاه مدام همه چیز را از نظر می‌گذراند و سعی می‌کرد سرنخی پیدا کند؛ پنجره‌ها، میز و صندلی‌ها، رد پاها. گاهی هم نگاهی به آرمان می‌انداخت و او را می‌پایید. اسمش کارآگاه فرهمند بود. عینکش را برداشت و با دستمال لطیفی که از جیبش درآورده بود، تمیز کرد و دوباره به چشم زد. رو کرد به آرمان و گفت: «دقیقا کی برگشتید خونه؟»«حدود ساعت یازده بود.»«شغلتون چیه؟»آرمان کمی مکث کرد و جواب داد: «کارمند اداره مالیاتم.»«ساعت یازده تایم کاریه. چرا اینجا بودید؟»«خانمم بهم پیامی داد که نگران شدم. از مدیرم مرخصی گرفتم و برگشتم خونه. کلید که انداختم هزار جور فکر به ذهنم رسید. تا در رو باز کردم دیدم...»بغض گلوی آرمان را گرفت و نتوانست ادامه دهد.«بسیار خب آقای کاویان. شما باید با ما بیاید کلانتری. یه سری بازجویی لازمه تا سرنخ‌هایی پیدا کنیم. به کمک شما نیاز داریم.»«چشم جناب سرگرد!»آرمان و کارآگاه فرهمند از خانه بیرون آمدند. آمبولانس داخل کوچه بود. چراغ گردانش هنوز در حال چرخیدن بود و نور قرمزش روی در و دیوارها و همسایه‌هایی که در کوچه جمع شده بودند می‌چرخید. دو نفر جنازه لیلا را با برانکارد آوردند بیرون و گذاشتند داخل آمبولانس. آرمان سوار ماشین پلیس شد و از لا به لای جمعیتی که از اول تا آخر کوچه به صف شده بود رد شدند. آمبولانس هم پشت سرشان حرکت کرد.باران بند آمده بود. باد سرد همچنان شاخه‌های بیرون زده از لب دیوارها را نوازش می‌کرد و چادرهای رنگی زن‌های همسایه را به رقص درآورده بود.کارآگاه دسته صندلی‌اش را گرفت و از پشت میزش عقب کشید. دقیقاً روبروی آرمان نشست:«گفتی ساعت یازده برگشتی خونه؟»«بله.»«این چند روزی که تحت نظر بودی بررسی‌های زیادی انجام دادیم. همسایه‌ها گفتن حدود ساعت ده یعنی یک ساعت قبل از ورودت به خونه صدای درگیری و جیغ و داد شنیدند.»«من اون موقع خونه نبودم جناب سرگرد!»«گفتی همسرت بهت پیامک داد. گوشیت رو هم با حکم قضایی چک کردیم. آخرین پیامکی که از همسرت دریافت کردی اینه که گفته: آرمان اگه جون من برات مهمه همین الان بیا خونه...»«آره... درسته.»«یه کارمند مالیاتی باید بهتر از اینا اعداد رو بشناسه! ساعت‌های ورود و خروجت چیز دیگه‌ای می‌گن...»ضربان قلب آرمان بالا رفت. سعی کرد خودش را آرام نشان دهد ولی نمی‌توانست. کارآگاه ادامه داد:«ساعت نه و پنجاه دقیقه از محل کارت خارج بشی و ده و ده دقیقه هم برگردی سر کار چی رو می‌رسونه؟ اونم وقتی که به گفته همسایه‌هات ساعت ده صدای درگیری تو خونت شنیده شده؟ تو این بیست دقیقه کجا بودی؟»چند ثانیه فقط صدای تیک‌تاک ساعت دیواری شنیده می‌شد. صدای جیرینگ جیرینگ کلید‌ها در گوش آرمان می‌پیچید. کارآگاه از روی صندلی‌اش بلند شد و کمی قدم زد. ته خودکارش را فشار داد و در جیب بغل کتش گذاشت:«کار من کشف حقیقته آقای کاویان. ماه پشت ابر نمی‌مونه و خیلی زود نقاب از چهره حقیقت می‌افته...»شب هنگام، ذهن آرمان در بازداشتگاه مانند فیلمی همه چیز را مرور می‌کرد. همه حرف‌هایی که میان او و تاجیک، سردسته باند پولشویی سایه، رد و بدل شده بودند در ذهنش پژواک می‌شدند:«تو عضو تیم ما شدی و قرارمون این بود که لیست شرکت‌هایی که سرشون به تنشون می‌ارزه و پول و پله زیاد دارن رو به ما بدی؛ خودتم سهمی از پولایی که به چنگ می‌آریم ببری. همون اول بهت گفته بودم که اولین اشتباه ما می‌تونه آخرینش باشه. گفته بودم که باید مراقب باشی؛ خصوصاً نسبت به اطرافیانت!»«اما اون زنمه... دوستش دارم... چطور از من می‌خواید تا...»«اما الان خیلی چیزها رو درباره ما فهمیده. گردش حسابت رو دیده. از بخت بد، سماجتش گل کرده و ته و توه همه چی رو درآورده. بو برده با ما همدستی. اون دیگه فقط زنت نیست. یه مهره خطرناکه که اگه لب‌تر کنه همه ما رو می‌کِشن بالا...»«ولی...»«ولی چی؟ جون خودت و همه ما رو می‌خوای به خطر بندازی به خاطر یه زنی که هر لحظه ممکنه حرفی از دهنش در بره و بیان سراغمون؟!»«اون با من. می‌تونم دهنش رو قرص کنم نزارم حرفی بزنه.»«یعنی می‌خوای یه برج روی آب بنا کنی؟ فردا بچه‌ها قبل از ساعت ده میان جلو محل کارت. کلید خونت رو که بگیرن باقی داستان رو خودشون ردیف می‌کنن. دست از پا هم خطا کنی فاتحه خودتم خونده‌اس... مرخصی!»چشم‌های پر از اشک آرمان میل به خواب نداشتند. چطور وجدان بیدارش می‌توانست چشمان آکنده از اضطرابش را در خواب ببیند؟ ***چند روز بعد بازجویی ادامه داشت. کارآگاه برگه کاغذ بزرگی را روی میز گذاشت. پرینت پیامک‌های لیلا با تاجیک بود.آرمان در نهایت بهت و ناباوری به پرینت پیامک‌ها خیره شد:«آرمان مدتیه همکاری نمی‌کنه. آمار و ارقام درستی نمی‌ده و همش بهونه می‌گیره که ممکنه بازرس‌ها بفهمن و اینجور چیزا. اینجور آدما آخرش استخون تو گلو می‌شن... اون دیگه به ته خط رسیده و باید حذف بشه.. آخرین ماموریتت اینه که لپتاپش رو به دستم برسونی.»«به قدر کافی برای تو دویدم. سال‌ها به خواست تو نقش همسر فداکار آرمان رو بازی کردم، با اینکه دوستش نداشتم. از اینجا به بعد دیگه نیستم و من رو قاطی موش و گربه بازی خودت نکن. دلارهایی که گفتم رو به دستم می‌رسونی وگرنه مجبورم اسنادی که برای همچین روزی نگه داشتم رو، رو کنم و نابودت کنم. سال‌ها خرحمالی برای تو دیگه بسه. نوبتی هم باشه نوبت ماهاست که جوونیمون رو برای چون تویی هدر دادیم.»کارآگاه دستی به صورتش کشید و بعد هر دو دستش را در جیب شلوارش برد:«گاهی هوش زیادی کار دست آدم می‌ده و می‌شه قاتل جون آدم.»کارآگاه چند قدم برداشت. آرمان هنوز سرش روی کاغذ بود. کارآگاه ادامه داد:«زنت با همه زرنگیش حریف تاجیک نشد. نتونست با اسنادی که ازش داشت چیزی ازش بکنه. آخر هم قربانی شد.»آرمان سرش را از روی کاغذ بلند کرد:«یعنی سال‌ها همسر یه همکار مخفی بودم؟!»«و البته کمی هم دل‌رحم! وگرنه تو هم الان پیش اون بودی!»«پس اون پیامک...؟»کارآگاه روی صندلی‌اش نشست و دست‌هاش را روی میز به هم قفل کرد:«ارسال یه پیامک جعلی برای کسایی که آدم‌کشی براشون آب خوردنه کار سختیه؟ اون‌ها بالاخره یکی رو می‌خواستن که طعمه بشه و رد گم کنن یا نه؟»آرمان سرش روی میز بین دست‌هایش گذاشت. دلش می‌خواست از شدت اندوه و رنجی که بر او رفته فریاد بزند. اما دیگر چه سود که در چنگال تیز طمع خود گرفتار آمده بود و پنجه بر پیکر روحش می‌کشید.abolfazl pouyanfarabolfazl pouyanfarFri, 27 Feb 2026 22:54:16 +0330