https://virgool.ir/feed/@pouya_sadoghianfa2026-11-11 20:25:31https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@pouya_sadoghianhttps://virgool.ir/@pouya_sadoghian/v2019-06-19-tzquoaqbtwdbدر کتاب فروشی باز شد... دختری جوان وارد شد. دختری که چهره اش به جوانانی می خورد که پیگیر ادبیات و فلسفه اند . به دنبال کتابی جامع درباره تاریخ فلسفه یونان می گشت و سرخورده از همه جا پایش به کتابفروشی ((خرد )) باز شد امین و پویا او را به سمت کاوه راهنمایی کردند در کتابفروشی باز شد . دختری جوان وارد شد . دختری که وقتی کتابفروشی چهره اش را از دور می دید به جوانانی می نمود که پیگیر ادبیات و فلسفه اند و می خواهند سر از کار جهان در بیاورند . به دنبال کتابی جامع درباره فلسفه یونان از همه جا مانده به سوی کتابفروشی ((خرد)) آمده بود . امین و پویا او را به سمت کاوه راهنمایی کردند. امین ؛(( خانم برو پیش کاوه استاد و فیلسوف ما اونه. ))دختر؛(( باشه، کجاست ایشون ؟ )) پویا؛ ته کتابفروشی کاوه تا صدا را شنید از آشپزخانه کتابفروشی بیرون آمد .سلام خانم من کاوه هستم بفرمائید .این کتاب و میخواستم . البته میگن راتلج هم خوبه . بعضی ها هم کتاب تاریخ فلسفه راسل و توصیه میکنن کدوم و بخونم؟ کاوه ؛ به نظر من هیچ کدوم اول برایان مگیدختر؛ ((بعضیام میگن دنیای سوفی)) کاوه؛((نه اون که برای نوجوناس)) دختر : ببخشید رفقای شما گفتن فیلسوف شما فلسفه میخونید؟ کاوه :نه من رشتم ادبیات نمایشیه ، اما تا دلتون بخواد فلسفه و ادبیات خوندم .کاوه : میتونم بپرسم رشته شما چیه ؟ دختر: من مهندسی برق میخونمکاوه: بهتون نمیاد دختر : ولی به شما میاد ادبیات بخونید کاوه : میتونم اسم شما رو بپرسم دختر : بله ، من آیدا هستم .در همان لحضات حس عجیبی وجود کاوه را فراگرفته بود ...هیچ نامی را نمی توانست برای این احساس خود بیابد شاید میشد اسمش را عشق گذاشت اما نمی شد آنرا انکار کرد ....امین : نگاش کن احمق و..... خوب داره لاس میزنه .پویا : فک کنم داره عاشق میشه امین: عشق چیه بابا همش چارتا هورمون جابجا میشه پویا : تو که نمی فهمی حرف نزن امین : نه تو خوب می فهمیگفتگوی آن دو یک ساعتی به طول انجامید_ آیدا که برای خرید کتاب تاریخ فلسفه یونان آمده بود با تاریخ ایران مدرن و اشعار شاملو بازگشت .هنگام رفتن آیدا کاوه به او گفت : هر وقت خواستی بیا کتاب امانتی ببر اگر پولت کم بود قسطی هم میتونی ببری .آیدا ؛ خیلی ممنون هم‌ از کتابها هم از این پیشنهادتون . نمیدونین چقدر در حقم لطف کردین کاوه : بازم بیاین این سمتی آیدا : حتما، راستی کارتتون رو میشه بدید ؟کاوه : دم‌ دستتونه وردارین .در حالی که کارت را بر می داشت خارج شد آیدا هر از چندگاهی به کتابفروشی می آمد و می رفت . معمولا هفته ای یک روز می آمد و آن هم سه شنبه ها بود . کاوه نام این کارش را گذاشته بود :((موعد سه شنبه ها)))چند هفته که گذشت کاوه فهمید واقعا عاشق شده است . دیگر مطمئن شده بود این یکی نه از روی هوس زودگذر است نه برای گریز از تنهایی عظیمی که در تمام عمرش حس میکرد در وجودش است .کاوه بعد از عشق نافرجامش به نگار دیگر نتوانست به زنی اعتماد کند یا زنی اعتماد او را جلب کند . ۷ سال از عمرش را به اشتباه پای او گذاشته بود و درآخر آن نگار از ایران رفت . دختری که به قول دوستانش؛(( مرفه بی درد)) و(( برج عاج نشین)) بود . بعد از آن دیگر فقط میخواست کاری کند تا از تنهایی و رنجوری خودش کم شود . جایی خوانده بود ؛ ((آنهایی که خانه ایی ندارند در نوشتن خانه می کندد.)) او هم این چنین بود و این چنین تر شد . شعر گفت و داستان نوشت. کتاب داستان هایش برنده کتاب سال شده بود. با دوستانش مجله ای را با نام ؛((دگرگونه)) منتشر می کردند مجله ای که به نوعی نگرش آنها در نوشتن را هم نشان می داد.دیگر کاوه طلبی از جهان نداشت جز آنکه یکی از آن عشق هایی را که نوشته بود و به تصویر کشیده بود تجربه کند . این تجربه برایش رخ نداد تا آنکه آیدا را دید .و حالا از اولین دیدارشان ۴۰ هفته می گذشته بود . بعد از آن سه شنبه هشت ماه قبل مسیر زندگی هرکدام‌ عوض شده بود . و عشقی در درون هر کدام شکفته بود هر دو از عشقشان به همدیگر خبر داشتند اما به زبان نیاورده بودند و حالا روزی رسیده بود که کاوه می خواست ابراز عشق خود به آیدا را به سرانجام برساند . و هر دو شب قبل را نخوابیده بودند و در اندیشه این چهل هفته اخیر خود بودند .آیدا به خاطر علاقه اش به کاوه مهندسی برق را رها کرده و به ادبیات تغییر رشته داده بود اما به کاوه چیزی نگفته بود . روزی نبود که آیدا به فکر کاوه نبوده باشد و کاوه را از یاد برده باشد کاوه قهرمان ذهن و جان آیدا بود و ایمان شگرفی به او داشت انگار قرار است او نوبل ببرد یا بهترین نویسنده عصر خود شود .کاوه شور و شوقی دوچندان یافت وقتی عاشق آیدا شد . نوشتن رمانی را که مدتها قبل در ذهن داشت شروع کرده بود و دوباره هم شعر میگفت و شعر میگفت و شعر . نمی دانست چه سری در شعر گفتن هست که او هر وقت عاشق است شعر می گوید . خودش البته در جایی لابلای یادداشت هایش نوشته بود :(( عاشق که باشی شاعر میشوی و شعر مثل هوایی که تنفس میکنی به درون ریه ات وارد می شود و از آن خارج می شود .)) - ساعت ۱۰ صبح سه شنبه _ بعد از چهل هفته که آیدا به مغازه کتابفروشی آمد و رقت داشت و بعد از ۲۴۰ روز که هر کدام به نوعی فهمیدند عاشق شده اند . آیدا هم برعکس همیشه که عصر می آمد زودتر آمد .کاوه با دیدن او شگفت زده شد از احوالات همدیگر پرسیدند تا صحبت به ادبیات رسید و روزهای گذشته و آینده . اگر آن دو را نگاه میکردی در این لحضات چشمان هر دو برق میزد و انگار قرار بود خبر مهمی را بگویند .کاوه در وسط صحبت از ادبیات و شعر بلند شد و شعری از شاملو را خواند :ـ□ دست‌ات را به من بدهدست‌هایِ تو با من آشناستای ديريافته با تو سخن می‌گويمبه‌سانِ ابر که با توفانبه‌سانِ علف که با صحرابه‌سانِ باران که با دريابه‌سانِ پرنده که با بهاربه‌سانِ درخت که با جنگل سخن می‌گويدزيرا که منريشه‌هایِ تو را دريافته‌امزيرا که صدایِ منبا صدایِ تو آشناست.بغض گلوی هر دو را فشرد و دست های هر دو درهدرهم گره خورد .آیدا : میشه منم یک شعر برات بخونم فیلسوف من ؟ کاوه ؛ حتما. من خواب دیده ام که کسی می آید کسی که مثل ‌هیچ کس نیست .و اینگونه شد ....pouya_sadoghianpouya_sadoghianWed, 19 Jun 2019 05:12:41 +0430https://virgool.ir/@pouya_sadoghian/آتش-و-خاکستر-hxf9eqgpnfhtآتش و خاکستر ( وجودش به آتش کشیده شده بود و به خاکستری بدل شده بود خاکستری که آتش زیر آن برای همیشه هست و به زمانش شعله میکشد ) این را دید که کنار تختش نوشته بود قبل از خواب . از لحظه ای که وارد ایران شد یاد گذشته رهایش نمیکرد و تنهایش نمی گذاشت _ حالا که بعد از ۲۰ سال دوری به ایران بازگشته بود که سرمایه خود را در ایران صرف کند و اگر هم حتی یک روز از زندگی اش باقی است آنرا در ایران زندگی کند . ساعت را نگاه کرد ۴.۳۰ نیمه شب بود به فکر فرو رفت کنار تخت را نگاه کرد پاکت سیگار را در دست گرفت و سیگاری آتش زد .به انتهای خانه رفت صندوقچه خاطرات جایی که تا لحضه حضورش در ایران یادگاری ها و عکس هایش آنجا بود آلبوم عکس را باز کرد اولین عکس عکس مریم بود . از چند روز قبل که قصد ورود به ایران را داشت یاد مریم افتاده بود انگار که مغناطیسی وجود داشت که اورا به یاد گذشته اش می انداخت ‌ . چند دقیقه گذشت موبایل خود را دید پیام از مریم بود ( پارسا میدونم که ایرانی میخوام ببینمت ) ساعت را هم تعین کرده بود ۵ عصر ساعتی که یادآور شعر مشهور گارسیا لورکا بود . مریم شماره او را از محمد گرفته بود. صمیمی ترین دوست سالیان دانشکده که‌پارسا اولین و تنها خانه خود را به او و همسرش داده بود . پارسا ۱۲ ساعت وقت داشت برای دیروز و امروز زندگی‌اش شروع کرد به مرور خاطرات دانشکده را به یاد آورد . رفت به یاد اولین دیدارش با مریم روزی بارانی بود .پارسا و مریم هر دو از موفق ترین و مشهورترین دانشجوهای دانشکده بودند پارسا جوان شیدا و مجنون ادبیات و هنر بود چند ساز بلد بود تاتر و فلسفه و ادبیات میدانست ۲۰۰ کیلومتر آنسو تر از پایتخت در شهر قزوین می زیست و برای تحقق رویای خود تهران را برگزید و دانشکده هنرهای زیبا رشته ادبیات نمایشی را مدتی نگذشت که فهمید چه خیال خام اندیشانه ای داشت و جهان قرار نبود سهم او را تقدیمش کند . مریم دانشجوی طراحی صحنه و از مهمترین شاگردان دکتر علی رفیعی و حمید سمندریان بود تاتر کار میکرد داستان می نوشت و شعر میگفت در جشنواره تاتر دانشجویی آن سال رتبه اول شده بود . پارسا بسیار مشتاق بود که مریم را ببیند تا روزی که خبر از اجرای تاتری شنید با موضوع دوران حاکمیت‌دکتر مصدق و کارگردانش هم مریم بود موضوع تاتر خود به خود برای رفتن پارسا به سالن کافی بود حضور مریم هم مزید بر علت . _روزی بارانی ؛ آن روز هم باران باریده بود هم حسی که پارسال از باران و روز بارانی در ذهن داشت دلشوره و دلتنگی بی دلیل هجوم آوردند. پارسا به تماشای تاتر نشست بعد از پایان تاتر مریم را دید و با او شروع به صحبت کرد صحبت هایشان به درازا کشید تاریخ و ادبیات و سینما و فلسفه محور صحبت ها بود هر دو همدیگر را به فنجانی قهوه دعوت کردند .آن سالها رونق دوباره استایل روشنفکری از نوعی جدید بود و پاتوق جوانان خیابان انقلاب و ولیعصر .حوالی دانشکده. _انقلاب _ ولیعصر مرکز تحولات پنجاه سال اخیر .اما پاتوق پارسا تفاوت داشت شوکا خیابان گاندی با ماشین رنوی مریم به آنجا رفتند در مسیر بازگشت‌مریم پارسا را به کوی دانشگاه رساند قرار شد بعد از آن بیشتر همدیگر را ببیند جمع شدن دو دانشجوی نخبه آن سالها و دوستانشان کنار همدیگر چه فرصت و غنیمت عجیبی بود .پارسا و مریم خیلی زود صمیمیتی پیدا کردند .مریم پارسا را به حلقه دوستان خود شناساند و پارسا هم این چنین کرد. روزها گذشت مریم به اجرای تاتر می پرداخت پارسا می نوشت و در نشریات چاپ می کرد و به اجرای موسیقی با تنبورش می پرداخت . پارسا به دنبال سیاست هم بود مریم پارسا را از سیاسی شدن بر حذر می داشت برای خود پارسا میگفت آخر پارسا آدم سیاست نبود نمیتوانست باشد سیاست برای پارسا آزادی و عدالت مردمش بود حوادث کوی دانشگاه و قتل های زنجیره ای او را از سیاست دور کرد تا جایی که فقط به فرهنگ و ادبیات رسید . گذر زمان موجب شدشد پارسا عاشق مریم شود به هیچ کس چیزی نگفته بود بجز محمد داستان ها و خاطراتش گواه این علاقه اش بود .مریم پارسا را چونان یک همراه همیشگی میخواست پارسا هم از این نقش خود راضی بود. به این جا که رسید نگاهی به ساعت انداخت ساعت ۱۰ صبح بود. به اشپزخانه رفت قهوه ای دم‌کرد و سیگاری آتش زد از وقتی که شروع به مرور خاطرات کرده بود انگار زمان یخ زده بود و قرار نبود حرکت کند. به ( شب هایی را به یاد آورد که قرار بود مریم را ببیند و خواب بر چشمانش حرام می شد و خود را با قرص های آرامبخش کوچک به خوابی چند ساعته می برد) . جنون خیابان گردی دوباره به سرش زد برای یاد آوردن آخرین دیدار ها باید بعد از ۲۰ سال خیابان ها را مرور می کرد . به سمت دانشکده رفت تا آخرین دیدارش یادش بیاید . چند ماهی بود که همدیگر را کمتر می دیدند حوالی اواسط سال ۷۹ سالی که هر دو فارق التحصیل می شدند . مریم به دنبال پارسا آمد گفت؛ که دل در گرو مهر کسی دارد و قرار است با او ازدواج کند. پارسا با شنیدن این حرف منقلب شد اما خم به ابرو نیاورد . چند ماهی همدیگر را ندیدند پارسا با تمام عشقی که به مریم داشت دیگر تحمل او را نداشت مریمی که در ذهن پارسا بود با مریمی که حقیقت داشت تفاوت داشت او از مریم ناراحت نبود بلکه از تصوری که از مریم در ذهنش ساخته بود شکست خورده بود . اوج بحران های شخصیتی و عاطفی مریم در این دوران بود پارسا که نه تحمل مریم را داشت نه می توانست افول و سقوط کسی را که دوستش دارد ببیند. آخرین دیدار این دو بود. مریم و پارسا هر دو آدمهای سابق نبودند. مریم افسرده ترین و تکیده ترین حالت ممکن را داشت و پارسا اما عصبی و مغرور اما امیدوار به آینده.در دیدار آخر هر کدام از اهدافشان گفتند.ازدواج مریم با آن فرد برهم خورد و در آخر هم با فرد دیگری ازدواج کرد . پارسا تصمیم به مهاجرت گرفته بود این دومین تصمیم مهم زندگی اش بود . _دوباره به ساعت نگاه کرد ساعت ۴ عصر بود حالا یک ساعت وقت داشت تا مسیر زندگی خودش در بعد از دانشکده را به یاد بیاورد . خاطراتش داشت در ذهنش ورق میخورد و از جلوی چشمانش تصویرش می گذشت. از ایران که خارج شد به هند رفت در هندوستان چند کتاب شعر نوشت و در ایران چاپ کرد . تولیدی لباس داشت و به تطبیق اسطوره های ایرانی و هندی پرداخت چند سفر کوتاه هم در این مدت به ایران داشت . بعد از هند به پاریس رفت مهد هنر و روشنفکری و مدرنیزم تا عشق و دین خود را به این کشور و ادبیاتش ادا کند . موقعیت و سرمایه خود در هند را رها کرد به پاریس رفت تا به علایقش برسد . بعد از پاریس به اسپانیا رفت دیگر نه به دنبال پول و سرمایه بود نه علاقه آرامش میخواست در اسپانیا تنبور می نواخت و باغ کشاورزی داشت. همه این کارها را کرده بود تا به کاملترین حالت وجود خودش برسد تمام تکه های وجودش را به ظهور رسانده بود و حالا که دیگر چیزی نداشت که بدست آورد به ایران بازگشته بود .مریم هم در این سالها تاترهایش را اجرا می کرد. تاتر هایش جوایز داخلی و خارجی را از آن خود کرده بود . در پاریس پارسا به اجرای مریم رسید اما خودش را ظاهر نکرد .در تمام این سالها هر دو بی خبر از هم نبودند. _حالا موسم دیدار رسیده بود ؛ ساعت پنج عصر ، درست در ساعت پنج عصر ؛ کافه ای در بلوار کشاورز ‌. پارسا بالاخره بغض خود را ترکاند و حرفی را که ۲۰ سال نزده بود بر زبان جاری کرد. مریم از این صبر و حوصله او تعجب کرده بود و حتی در تمام این بیست سال فکر نکرد که چرا پارسا ازدواج نکرده است و نمی دانست که پارسا هرکجا رفت و هر نشان که گرفت سراغ از او بود و یاد و نشان او . طبق حدسی که پارسا میزد درست مثل ۲۰ سال قبل که این حدس را زده بود مریم دست رد به سینه ی او زد. مریم از محمد و دیگر دوستان قدیم شنیده بود که پارسا میخواهد سرمایه خود را در راه آرزوهای جوانی خرج کند و به هنر و فرهنگ بپردازد. و پیشنهاد همکاری و پشتیبانی مالی پارسا در نمایشگاه هاو تاتر هایش را داد پارسا قبول کرد. اما این بار یک فرق اساسی داشت پارسا خود را به عنوان یک دوست دائمی به مریم تحمیل کرد . ..پارسا داستانش را تا همین جا به دوست جوانی که پارسا او رو چون پسر خود میدانست و نامش پیمان بود گفته بود پیمان خیال نمیکرد وقتی این داستان را می شنود و روزی که میخواهد آنرا نگارش کند . بخشی از زندگی خودش هم مثل این داستان باشد.داستانی که از جنس افسانه ها و اسطوره ها بود و‌از جنس امروز و زندگی امروز نبود اگر تو شباهتی بین خودت و این داستان دیده ای بدان که شاید تو روزی تو خاکستر و آتش خود را بنویسی ...pouya_sadoghianpouya_sadoghianFri, 31 May 2019 21:58:32 +0430