https://virgool.ir/feed/@pourquoiicifa2026-11-11 13:51:27https://files.virgool.ir/upload/users/1712505/avatar/gWq6gU.jpeghttps://virgool.ir/@pourquoiicihttps://virgool.ir/@pourquoiici/سوزِ-تفاهم-cc7k8piv4nelهر چه سعی کردم امشب را بدون نوشتن سر کنم و بروم فیلمم را ببینم و بعد بخوابم، نشد که نشد. مثل یکی از این سیاه چاله های فضایی است که می کشدت سمت خودش. نوشتن را می گویم. و عاقبت وادارت می کند که اولویت هایت را و برنامه هایت را مطابق خواست او تنظیم کنی و به هم بریزی‌شان.داشتم فکر می کردم فرایند علاقه مندی ما به یک کسی، بیش و پیش از هر چیز، یک چیز کاملا ذهنی است. بخش اعظم آن در ذهن است که اتفاق می افتد. در فکر و خیال. در خلوت فرد با خودش. و اصلا همین است که آن را رازآلود و سخت و بغرنج می سازد. گاهی اوقات بعد از این که اسارتت آغاز شد، نمی توانی با کسی که تو را به زنجیر کشیده است حرف بزنی. نمی توانی آشوب دلت را با او آرام کنی. قضیه به شکلی است که موانعی وجود دارند. شرایط مساعد نیست. نمی شود. اصلا این علاقه و وابستگی اصطلاحا به تیپ و قیافۀ تو نمی خورد و تو غلط زیادی کرده ای که حتی به آن فکر کرده ای؛ و دلبستن که اکبر گناهان کبیره است. در این وضعیت، طبیعی است که بیشتر فرایند در ذهن است. خوره ای از درون دارد وجود فرد را می مکد. و حال نمی داند چه خاکی به سر کند. نیل گیمن، که نمی شناسمش و فقط می دانم نویسنده ای است، یک توصیفی از این بیچارگی مورد بحث ما دارد که به نظرم خیلی عجیب و دقیق و جالب است:«آیا هرگز عاشق شده اید؟ آیا وحشتناک نیست؟ عشق شما را بسیار آسیب پذیر می سازد. سینه تان را می شکافد و قلب تان را باز می کند و این یعنی کسی می تواند وارد وجودتان شود و شما را به هم بریزد. ..... سپس احمقی که فرقی با دیگر احمق ها ندارد، سرزده وارد زندگی احمقانۀ شما می شود و در آن پرسه می زند. شما بخشی از وجودتان را به آن ها می دهید. آن ها این را از شما نخواسته اند. بلکه یک روز، کار احمقانه ای مانند بوسیدن شما یا لبخند زدن به شما کرده اند و سپس دیگر زندگی تان مال خودتان نیست....»همه اش همین است. اصلا هیچ اتفاقی در کار نیست. این پیچیدگیِ محض که عمدتاً آن را عشق نامند، چیزی نیست جز یک توهم. توهمی که اغلب اوقات در ذهن یکی از طرفین شکل می گیرد، و رشد می کند و پیر می شود و نهایتا در همانجا خاک می شود و می میرد. البته نباید از لغت طرفین استفاده کرد. طرفین مال وقتی است که دو طرف باشند و حضوری داشته باشند. حضور ذهنی و فکری، و جسمی و فیزیکی. اما ما وقتی می گوییم این قضیه فقط مال یک فرد است، در ذهن اوست و توهمی بیش نیست، پس طرفینی هم وجود ندارد. فقط یک فرد است. همه اش یک سوء تفاهم است که منجر می شود به یک سوزشِ عمیقِ قلبی.حالا گیمن می گوید بوسه، من می گویم فقط یک نگاه. یا همان یک لبخند. اصلا همین است که کار را خراب می کند. بیچاره، این تویی که چنین خیالی در سر می پرورانی. قبل از اشاره به حرف گیمن داشتم از موانعی که نمی گذارند ما از لاک ذهنی خودمان در بیاییم و از عشق پرده برداری کنیم و دربارۀ آن صحبت کنیم، می گفتم. اولینش را که همانا شرایط مزاحم بود، اشاره کردم. اما دومینش یک جور دوری جستنِ آگاهانه و ارادی است. زمانی است که فرد می داند که می تواند کاری کند، حتی دسترسی دارد به محبوبش، حتی او را می بیند، ولی نمی خواهد کاری بکند. از قصد فاصله می گیرد. شاید می خواهد در فراغ بماند. شاید هم می ترسد که طرد شود. که پذیرفته نشود. که اصلا به عمق همان توهمی که در آن غرق بود، پی ببرد و آن وقت دیگر زندگی را نتواند تاب آورد. چون همانا این یک فرایند یک طرفه است. گیمن در ادامۀ همان جملات بالایش می گوید:«.... عبارت بسیار ساده ای شبیه به این که «شاید بهتر باشد فقط با هم دوست باشیم» تبدیل به ترکی در شیشۀ قلبتان می شود. عشق صدمه رسان است. نه فقط به تخیل تان، نه فقط به ذهن تان، بلکه به روح تان صدمه می زند. عشق دردی است که وارد وجودتان می شود و پاره پاره تان می کند. شخصاً از عشق بی زارم.»احتمالا همۀ کسانی که پا پیش نگذاشته اند، در خوش بینانه ترین حالت از جملۀ "شاید بهتر باشد فقط با هم دوست باشیم" ترسیده اند. در حالت های بدتر ترسیده اند که ز کل طرد بشوند. که تحقیر بشوند. چون همان جور که گفتم، بیشتر زیست عشق در ذهن است و از این رو با بیرون و جهان عینی و واقعیت چندان نسبتی ندارد و چه بسا تضاد داشته باشد. برای همین است که این اطلاعِ پنهانی از رهزن بودن عشق، منجر به یک نوع ترس درون ریز می شود. که فرد را باز می دارد از هرگونه قدمی در دنیای بیرون. و او را بیش از پیش در لاک خود فرو می دهد. می خواهم بگویم شدیدا با جملۀ آخر گیمن همراه و موافقم. از عشق باید بی زار بود. آفت جان بشر است این عشق. به هر روی، باید ژیلبرت را کشت. تا از این جهان درونی رخوت آلود زمین گیر کننده کنده شد و رها شد. اصلاً ژیلبرت ها را باید ازشان دوری جست. هرچند که ناممکن و محال باشد.وِل‌گَردوِل‌گَردThu, 14 Jul 2022 02:18:53 +0430https://virgool.ir/@pourquoiici/ژیلبرت-را-باید-کشت-vnnmihhyuqvyبه نظرم فاصله مثل زمان، می تواند خیلی چیزها را حل کند. اندک اندک از رنگ می کاهد و بعد هم بی رنگ می کند. ژیلبرت نیز، به همین صورت برای آقای راوی رنگ باخت. هر چه اصطلاحا دور و بر فردت بپلکی و یا دور و برت بپلکد، قضیه سخت تر می شود و وابستگی بیشتر. باید تماس و فاصله را کم کرد تا اهمیت نیز خود به خود کم شود. این کم و بیش یکی از قوانین قطعی طبیعت انسان است که نه فقط در این موضوع که جاهای دیگری نیز صدق می کند. چند ماهی بود توانسته بودم با موضوع نرسیدن به مینا کنار بیایم. این که به او نمی رسیدم امری قطعی بود و ثابت. چون او با کسی دیگر بود. و من نیز آدمی نبودم که پا پیش گذارم. و اصلا چندان هم به هم نمی خوردیم. ولی خب چه کنم که مثل احمق ها از همان اولین روز دانشگاه علاقه مندش شدم. شاید به این خاطر که تا آن موقع با هیچ دختری تعامل نداشتم. و او تقریبا اولین کسی بود که در کلاس با من صحبت کرد. و بعدتر شروع کردیم ارتباطمان را در فضای مجازی ادامه دهیم. دلیل دیگر این بود که به گمانم او از همه در کلاس، سرتر می بود. او رشک برانگیز بود. فعال بود و مدیریت می کرد. او همان کسی بود که من باید می خواستمش. زیبا بود. چهرۀ سفیدی داشت که به راحتی در اثر سرما یا گرما سرخ می شد. با یک تَه لهجۀ تبریزی حرف می زد و سریع هم حرف می زد. تلاشی هم نمی کرد که لهجه اش را پنهان کند. او مستقل بود و عاشق فعالیت. او به عبارتی تبلور فانتزی های من از یک دختر دانشجو بود. و چرا علاقه مندش نشوم؟ پس علاقه مند چه کسی می شدم؟ هنوز هم به نظرم از همه سرتر است. و کماکان با وجود اینکه به بخشی از خصیصه های شخصی و ویژگی های رفتاری منفی او پی برده ام، به نظرم تنها کسی است که می خواهمش.این قضیه راز مگویی بود که آرام با خودم حفظش کردم. و سعی کردم تا می شود پرورشش ندهم. و جلوگیری کردم از رشد و نموش. و آمدم و در محفظه ای شیشه ای گذاشتمش و فقط گهگاهی نگاهش می کردم. نه می خواستم قدرت بگیرد و زندگی ام را پر کند، و نه می خواستم کامل از بین برود و زندگی ام را تهی سازد. و بعد کرونا آمد. این تا حدی خوب بود. چون فاصله می انداخت. و ارتباط فقط محدود شد به همان کلاس ها و فضای مجازی. ولی با این همه، عمدۀ توجه من به این بود که او چه کار می کند. چه کلاس هایی را می آید و کدام را نمی آید. چه زمانی در کلاس، آنلاین می شود و کی از آن خارج. چه کامنت هایی می گذارد. در گروه های واتساپ چه می گوید. و در همین حین سعی می کردم به شکل پنهانی و تمناگونه ای، توجه او را به خودم جلب کنم. با او شوخی می کردم. یا به نحوی به او اشاره می کردم که انگار روی مستقیمم با او نیست. ولی خودش می گرفت و به من واکنش نشان می داد. و همین برای من خوشایند بود. حتی دریافت یک ایموجی خنده از سوی او خوب بود. و تمام تلاشم این بود که تا می شود از کارش سر در بیاورم. و چه قدر سخت بود که نمی توانستم عرصه های مختلف زندگی او را زیر نظر بگیرم و در آن ها سرک بکشم. کسی را که دوستش می داریم و می خواهیم به او مهر بورزیم، مثل یک جعبۀ خالی می خواهیمش. که به تمام ابعاد و جزئیات آن مسلط باشیم و از بالا به آن بنگریم. دوست داریم او هیچ پوشیدگی ای نزد ما نداشته باشد. و کوچک ترین جزئیاتی که از آن ها خبر نداشته ایم و بعد می فهمیم که وجود داشته اند، مثل زخم بزرگی بر پیکرۀ وابستگیِ ما به او می مانند. این وضع خیلی بد نبود. همین نادانی و بی اطلاعی من چیز خوبی بود. که تصویر یک فرشتۀ آزاد و پاک را از او در ذهن من استوار می ساخت. و بعد من و او و دو تن دیگر، به هم نزدیک تر شدیم و یک حلقه نزدیک دوستی بنا نهادیم. و در آن جا کنجکاوی افراطی من تا حد خوبی ارضا می شد. هر چند فقط در خیالم بود که چنین می شد. چه، چیزهای بسیاری بود که نمی دانستم. و سادگی بیش از حد من و در واقع ساده لوحی ام، به این نادانی دامن می زد. تا اینکه من مجرای دیگری یافتم و دوست جدیدی. کسی که البته پیش از آن نیز، با او تعامل داشتم. ولی در طی زمان، و ارتباط های گاه و بیگاه، به این دوست جدید نزدیک تر شدم. سیمین. دختری که دست کم هر پسری که او را در دانشکده دیده بود، یک بار آرزوی رابطه با او را و جلب توجه‌اش را در ذهن گذرانده بود. از زیبایی کم نداشت و به اندازۀ کافی و لازم جذاب بود. به قول خودش: «مینا اصلا به خاطر همین که من زیبا و تک بودم در کلاس، به سمتم آمد و با من دوست شد.» آن ها هر دو خوابگاهی بودند. ولی زمین تا آسمان متفاوت. و حالا من با سیمین دوست شده بودم. دوست نسبتا نزدیک.نطفه این امر در دوران تعطیلی دانشگاه ها و در فضای مجازی بسته شد. و این نطفه بعدا وقتی دانشگاه باز شد، بالغ شد. نمی دانم چه چیز من و او را به هم وصل کرد. به گمانم از چت های شبانه در گروه کلاس که بیش از 30 تا از بچه ها در آن بودند شروع شد. آخر شب ها درباره موضوعات مختلف چت می کردیم و بحث. و یادم است بقیه فقط آنلاین بودند و نگاه می کردند و مشارکتی در بحث نداشتند. شاید تا حدی متعجب شده بودند. از اینکه چرا من با سیمین باید انقدر گرم بگیریم. و مثلا درباره سریال end of the fucking world مدت ها چت و بحث کنیم. از قضا تماشای این سریال را به شکلی اتفاقی، همزمان آغازیده بودیم. البته این جا هنوز ما نزدیک نشده بودیم. تازه ابتدای راه بودیم. و بعد که آن حلقۀ دوستی را با مینا و نسیم بر پا کردیم، ارتباط نزدیک تر و تعامل بیشتر شد. یک بار در دوران تعطیلی دانشگاه سیمین از شهرشان آمد دانشگاه. و آن روز، تنها کسی که را که به دیدار و مشایعت پذیرفت، من بودم. من به استقبال او در دانشگاه رفتم و با هم به دفتر اساتید رفتیم تا او کارهایش را انجام دهد. از همان موقع می دانستم قطعا در ناخوداگاه‌ترین قسمت ذهنم هم که شده، اگر این دوستی نزدیک ادامه پیدا کند، علاقه ای فراتر از دوستی نزدیک به او پیدا خواهم کرد و عاشقش خواهم شد. و این چنین هم شد تا حدی. و علاقۀ من به مینا، تا حدی با علاقه به سیمین جبران شد. ولی کماکان موانعی بود. که مهم ترینش خودم بودم. و بعد دانشگاه باز شد. که اگر شد در فرصتی دیگر ادامه خواهم داد.وِل‌گَردوِل‌گَردWed, 13 Jul 2022 02:21:29 +0430