https://virgool.ir/feed/@pouriashunamیه معتاد به لازانیای در حال ترک ، که می‌نویسه.fa2026-11-11 21:52:15https://files.virgool.ir/upload/users/27006/avatar/L5kfQm.jpeghttps://virgool.ir/@pouriashunamhttps://virgool.ir/@pouriashunam/کسب-و-کارم-زمین-خورد-تا-اینا-رو-یاد-بگیرم-uv750jccuvdoبه قول شاعر : «کار طولانیه... حوصله کن»برای اینکه بتونم درست درمون بهتون توضیح بدم که چی شد و چی یاد گرفتم ، باید برگردیم به اول کار. عکس مکس هم نمیذارم وسط این متن. صحبت جدیه یه مقدار.حدودا دو سال پیش با یکی دو نفر از دوستان نزدیک و بسیار بسیار دوست داشتنیم ، تصمیم گرفتیم از یه فرصتی که واسمون فراهم شده بود استفاده ببریم و یه کسب و کار راه بندازیم. نمی‌گم چه صنعتی و چه کاری ، که یه وقت پیش‌داوری بیخودی بوجود نیاد. چون فکر می‌کنم حرف‌هایی که می‌زنم ، برای همه‌ی کسب و کارها بتونه مفید باشه.در حالی که هیچی بلد نبودیم و باید تازه مینشستیم از صفر همه‌چیز صنف مربوطه رو یاد میگرفتیم ، شروع به ساخت اکانت اینستا و انتخاب اسم کردیم. که البته لازم به ذکره که یه نفر از ما ، قبلا توی این بازار فعالیت کرده بود و اطلاعات اولیه و ارتباطات مطلوبی رو فراهم کرده بود واسمون.ما هم کم کم با بازار آشنا شدیم و یکی یکی مشتریامونو پیدا کردیم و گاماس گاماس رشد دادیم کارو.پول ، انگیزه نیست!تا اینجا همه‌چی خوب بود و خیلی باحال داشتیم رشد می‌کردیم و یاد میگرفتیم و با خودمون حال می‌کردیم. انگیزه اصلی کار هم همینجا معلوم بود و بارها بین شرکا ، برای همدیگه بیانش کرده بودیم... پول!اما جوون بودیم و خام. و نمیدونستیم که انگیزه اصلی برای صبح از خواب بیدار شدن و رفتن به محل کار ، نباید پول باشه. درستش اینه که خود کار رو انقدر دوست داشته باشی که به عشق انجام کارت روزتو شروع کنی و پول ، فقط یک محصول جانبی اون کار ، برای توئه. اینو وقتی بهش رسیدم ، که کار تعطیل شد و رفتم سراغ کاری که خودم دوستش داشتم. (اما اون قضیه مفصله. میره واسه یه مقاله دیگه.)جوگیر شدن خوب نیستتوی همین روال رشدمون ، به پیشنهاد یکی از شرکا ، یه نفر دیگه هم بهمون اضافه شد که به عنوان یکی از نفرهای اصلی کار ، سهمی در شراکت داشته باشه. کم کم به جایی رسید که وقتی دور هم جمع میشدیم ، یه مقدار فاز شرکتی می‌گرفتیم. درحالی که کار ما ، یک کسب و کار کوچیک بود فقط. علاوه بر این ، توی جلسه‌ها و دورهمیامون ، از سازمان و هلدینگ و سرمایه‌های کلان حرف زدیم و خیلی دوست داشتیم به همچون جاهایی برسیم.این‌ها مسئله‌ای نداره. رؤیا پردازی و هدف داشتن ، اتفاقا خیلی چیز خوبیه. اما قضیه اونجایی مورد دار میشه که رؤیاها رو وارد کار کنی ، در حالی که نه وقتشه ، نه جاش.پست و مقام ، واسه آخر کاره ، نه اولشیه روز یادمه که گفتیم تقسیم وظایف داشته باشیم و هر کسی ، طبق تخصص و یا علاقه‌ش ، روی یه فیلد مشخص تمرکز کنه. توی این تقسیم ها ، تصمیم من و جمع اینطوری شد که من مدیریت کار رو به عهده بگیرم. یعنی همون مدیرعامل بودن. (که البته خودمم خیلی دوست داشتم.)ایده این بود که همزمان با همکاری همه نفرات برای فروش محصول ، هر نفر یک سری وظایف مشخص داشته باشه که وقتی حرف از اون کارها میشه ، بدونیم به عهده‌ی کیه. که واقعا کار بدی نیست. اما یه مشکل داشت. اونم این بود که هنوز وقتش نرسیده بود و ما آماده‌ی همچین کاری نبودیم. نتیجه این شد که زیادی تو نقش فرو رفتیم ، کمتر به کار اصلی (که فروش محصول بود) بها دادیم و هرکی بیشتر چسبید به فیلد خودش. یعنی «منم، منم» راه افتاد یه جورایی.مثلا من میگفتم من مدیریت میکنم شما کارای فروش و بازاریابی رو خودتون انجام بدید که من درگیرش نشم ، کار مدیریتی من رو هم زیر سوال نبرید. یکی نبود بگه آخه کلا چهار نفریم ، دقیقا چیو مدیریت میکنی سلطان؟؟!وقتی قلمرویی برای پادشاهی نباشه ، شما «سلطان هیچ‌چی» هستید.هر آنچه به عنوان رؤیایت تعریف می‌کنی، همان است. گور بابای بقیه!یه مسئله‌ای که خیلی به چشم می‌خوره ، اینه که خیلیا انگار خودشون اهداف و رؤیاهاشونو تعریف نمی‌کنن. و در نتیجه از دیگران برای تعریف چیزهایی که میخوان بهشون برسن ، تاثیر می‌گیرن. ساده تر بگم... یعنی نشستن منتظر اینکه یکی بگه فلان شیوه زندگی و فلان هدف خوبه ، بگن آره چقد خوب و باحال ، اینو میخوام.شاید باورتون نشه ولی بدون شک حدود 80% از اطرافیانتون اینجوری هستن. هیچ بعید نیست خود شمایی که این نوشته رو می‌خونید هم یه جایی دچار همچین مسئله‌ای شده باشید. میدونم من که دچارش شدم. و دقیقا هم در مورد مدیریت و اداره شرکت دچارش شدم. که در ادامه بیشتر راجع بهش توضیح می‌دم.اما برای رهایی از این مسئله یه راهکار ساده وجود داره. اونم اینه که به این فکر کنید که همه ، همیشه ، بیست و چهار ساعت روز ، هفت روز هفته ، 365 روز سال و در تمام طول عمرشون ، درحال تبلیغ خودشون هستن. و قاعدتا باید چیزی که هستن رو با جلوه‌ای خوب به شما نشون بدن ، تا برندشون محبوب تر باشه. من و شما هم از این قاعده مستثنی نیستیم. حتی همین الآن من دارم نهایت تلاشم رو می‌کنم که بهترین نکات رو توی این مقاله جا بدم تا پیش شمایی که می‌خونید اعتبارسازی کنم. قشنگ نیست ؟اشخاص دیگه ، نمی‌دونن بهترین چیز برای شما چیه. حتی عزیزترین و نزدیک‌ترینشون.اجازه ندید تبلیغ یک زندگی لوکس و مرفه که بوسیله کارآفرینی (یا حالا هرکار دیگه‌ای) به دست اومده ، باعث بشه فکر کنید که شما هم همون زندگی و همون کار رو می‌خواید. یعنی چون من یه مدیرعامل خیلی خفن رو دوست دارم ، دلیل نمیشه اون کار و فشار کاری رو بخوام یا حتی بتونم تحملش کنم.به طبیعت درونتون اهمیت بدیدبه عنوان مثال ، به خودم اشاره می‌کنم. قبل از این کار ، کار من تولید آثار موسیقی بود. یه کار استودیویی ، تنهایی خودم و خودم ، و کاری که مطلقا بهش علاقه داشتم و موقع انجامش حتی گذر زمان رو حس نمی‌کردم. حتی شوخی نمی‌کنم ، گاهی یادم می‌رفت نهار بخورم. نکته‌ی مهم اینجا اینه که این کار با صفر تا صد شخصیت و خلق و خوی من سازگار و در یک راستا بود.حالا بیایم سراغ مدیریت کسب و کار. من موزیسین ، با یه روحیه هنری و حساس ، و شخصیت درونگرا ، اومدم نشستم مدیریت کنم. و کار مدیر هم ، شامل پیگیری ، کل کل ، مذاکره کاری ، بازخواست ، دستور و ... میشه. منم اصلا آدم سخت گرفتن یا دستور دادن یا پیگیر شدن نیستم. (هرچند شرکای منم آدم دستور شنیدن نبودن)توی هر قدم از کار و هر قسمت از یادگیری کار مدیریت ، جدای یادگیری مهارت ، احساس می‌کردم دارم با یه پارامتر درونی هم می‌جنگم. انگار هر سری باید یه چیزی از ارزش‌های اخلاقی یا شخصیتم رو عوض می‌کردم. در حالی که من هفت سال موسیقی کار کردم و هر سال بیشتر از سال قبل آموزش دیدم و رشد کردم ، و هیچ‌وقت حسی شبیه به این جنگ درونی بهم دست نداده بود.ببینید ، یه مرز باریکی هست بین آموزش دیدن و اذیت شدن (البته اونقدرا هم باریک نیست مرزشون). هرجا حس کردید آموزشی که دارید میبینید ، داره بهتون استرس وارد می‌کنه ، یعنی طبیعت درونتون با اون کار سازگار نیست. اون صدای روانتونه که داره بهتون هشدار میده. شما برای رشد ، به هیچ عنوان نیاز نیست چیزی رو از درون خودتون به چالش بکشید و یا حذف کنید (البته منظور عواملی مثل خجولی و اینا نیستا). رشد درست اونیه که از تمام عوامل درونیتون (چه خوب، چه بد) نهایت استفاده رو ببرید.اگه قرار باشه از این نوشته ، فقط یک بخش تو ذهنتون بمونه ، امیدوارم این بخش باشه. چون این مورد اگه رعایت نشه ، میتونه عواقب بدی داشته باشه و تجربه ثابت کرده که نهایتا به جلسات مشاوره با یه روانشناس ختم میشه.شراکت ، نه خوبه نه بدشنیدید میگن «شریک اگه خوب بود ، خدا شریک داشت» ؟حرفایی که من دوست دارم در این باره بزنم رو آقای محسن فقیه محبت کردن توی {این نوشته کوتاه} ، یک سال پیش ، بیان کردن. که باعث میشه کار من راحت تر بشه اینجا.مسئله اینجاس که من نمیگم شراکت خوبه ، چون یکی از چندین عامل شکست کسب و کار من شراکت و شرکا (که خودمم جزوشونم) بود.اما نمیگمم شراکت بده ، چون نمونه عینی کار تیمی در کشورهای پیشرفته و شرکت‌های پیشرو در صنعت‌های مختلف با یه سرچ ساده پیدا میشه. (حتی یه سریاشون ، تو ایران)خب پوریا پس چی شد کوکا؟ گیجمون کردی!ببینید مسئله شراکت توی ایران ، یه مقدار پیچیده تر از تعریف شراکت توی سطح جهانه. که حدس میزنم یه جورایی بخاطر فرهنگمونه. بنابر این بهتره که یه سری پیش‌نیازها رو تیک بزنید و جوانب احتیاط رو رعایت کنید ، بعد به یک شراکت جواب مثبت بدید.نظر من اینه که خوب تحقیق کنید که شریک خوب ، چه مشخصه‌هایی باید داشته باشه برای شما. شریک کاریتون و شرایط کارتون رو بررسی کنید. وقتی مطمئن شدید که میتونید باهاشون کار کنید و هیچ مشکلی بوجود نمیاد... یک بار دیگه بررسیتونو از اول شروع کنید. چون همچین چیزی غیرممکنه. همیشه یه مسئله‌ای هست که نیاز باشه اول کار با شریکتون طی‌اش کنید و هیچ وقت پیش نمیاد که دو نفر انقدر با هم چفت و جور باشن که هیچ وقت هیچ جا هیچ اختلاف نظری بینشون بوجود نیاد. پس یاد بگیرید توی بررسی‌هاتون به کوچکترین مسائل هم حساسیت نشون بدید. بعدا از من تشکر می‌کنید.شراکت فقط زمانی خوبه که همه‌ی شرکا ، شریک بودن رو بلد باشن. و آخر سر کسی نگه «من فکر می‌کردم فلان... تو گفتی بهمان...».متاسفانه ما ایرانیا معمولا با خنده شروع می‌کنیم ، با دعوا تموم می‌کنیم.کلام آخروقتی داشتم متن رو بازخونی می‌کردم ، متوجه شدم وضعیت کسب و کار و مراحل پیشرفت و اتفاقات رو درست و کامل نتونستم توضیح بدم و ممکنه جای ابهام داشته باشه. اگه بخوام همه‌ی جوانب رو شفاف‌سازی کنم ، فکر کنم باید یه متنی هم‌قواره‌ی متن بالا بنویسم... من می‌نویسما! ولی بعید میدونم شما حوصله خوندنشو داشته باشید. ?فقط یه اشاره کوتاه می‌کنم که بر خلاف چیزی که ممکنه از انرژی متن بالا برداشت کنید ، این کار برای من خیلی جوانب مثبت و خوشایندی هم داشته. همه‌ش جهنم نبوده. خیلی چیزا یاد گرفتم و خیلی جاها هم توی مسیرش لذت بردم. اما اینایی که نوشتم ، مهم‌ترین درس‌هایی بود که به نظرم کسی که می‌خواد کسب و کار خودشو داشته باشه باید بدونه. هدفم هم اصلا دلسرد کردن دوستان علاقمند به کارآفرینی نبوده. بلکه این متن رو با هدف هموار کردن مسیر این دوستان نوشتم.مرسی که حوصله به خرج دادید ، وقت گذاشتید و مطالعه فرمودید ❤پوریاشونم!پوریاشونم!Fri, 11 Jun 2021 03:13:57 +0430https://virgool.ir/@pouriashunam/ترفندهای-مذاکره-برای-افزایش-درآمد-o7a8n40w9yh6از همین اول بگم که این راهکار ساده ، مذاکره‌س !اما خب مشکل اینجاس که همه میان میگن مذاکره کنید ، اما خیلی کم میان توضیح بدن که دقیقاً چطوری میشه برای افزایش درآمد مذاکره کرد.البته من خودمم خیلی فن مذاکره رو بلد نیستم. اما توی طول زندگیم یه ترفند‌هایی یاد گرفتم که بدم نمیاد با شما به اشتراک بذارم.بیشتر از یک جایکی از کارهایی که مذاکره رو خیلی ساده میکنه ، اینه که از شرکت‌های دیگه پیشنهاد کار داشته باشید.مثلاً همزمان به 6 تا شرکت درخواست همکاری بفرستید و چندتاشون قبول کنن. فرض کنیم کار یکیشون رو خیلی دوست دارید اما حقوقی که برای شما در نظر گرفتن کافی نیست.میتونید باهاشون تماس بگیرید و بهشون اطلاع بدید که فلان شرکت توی فیلد مرتبط فلان قد حقوق پیشنهاد داده. بعد بهشون توضیح بدید که علاقه به همکاری دارید و ازشون بخواید که اگه میتونن مبلغ بهتری رو پیشنهاد بدن.سرتون کلاه نرهشاید در جریان نباشید اما من یکی از کارهایی که برای کسب درآمد انجام میدم ، نویسندگی ، تولید محتوا و کاپی‌رایتینگ به صورت آزاد هست.بارها شده که با کارفرماهایی روبرو شدم که میخواستن مبلغ فوق‌العاده کمی رو بابت نوشتن مطلب بپردازن. مثلاً 3500 یا 4000 تومن برای مقاله تخصصی آماده انتشار و سئو شده‌ی حدود 800 الی 1000 کلمه.حالا اینکه دقیقاً چرا این مبلغ خیلی کمه دلایل خودشو داره و داستانش مفصله.اما وقتی به این کارفرماهای عزیز میگفتم که مبلغ پیشنهادیشون پایینه و مبلغ خودم رو پیشنهاد میدادم ، یه تعدادیشون فرار میکردن اما بعضیاشون قبول میکردن.خلاصه این که ، نرخ دستتون باشه و کوتاه نیاید. چرا کوتاه نیاید ؟مثلاً من که در روز بیشتر از 3تا مقاله تخصصی 1000 کلمه‌ای نمیرسم بنویسم. فرض کنیم 3تا بگیرم برای 3500 تومن. میشه 10500. اما اگه بتونم 2تا مقاله با مزد مثلاً 6000 تومن بگیرم ، کمتر کار کردم و بیشتر پول دراوردم.خجالت نکشیدوقتی به دوستام این ترفندها رو پیشنهاد میدادم ، یادمه یکیشون گفت «آخه روم نمیشه اینجوری بگم».درسته خب ، آدم شاید روش نشه.اما بذارید اینو بهتون بگم ، هیچکی شما رو بیشتر از نیم ساعت یادش نمیمونه. همه درگیر خجالت‌ها و مذاکرات کاری خودشونن. پس خجالت نکشید و پررو باشید. حقتونو بگیرید.چون اگه نتونید برای افزایش حقوقتون مذاکره کنید ، قول میدم که تقریباً همه‌ی شرکتهایی که توشون کار میکنید سرتون کلاه می‌ذارن.چندین راه درآمداشتباهی که خیلیا مرتکب میشن (مخصوصاً توی آزادکاری) ، اینه که تلاش میکنن فقط از یک راه و یک کارفرما شروع به کسب درآمد کنن.سعی کنید توی حیطه‌ای که مهارت دارید ، دست به کارهای مختلف بزنید.مثلاً من توی تولید محتوا ، هم برای خودم به صورت تفننی مطلب مینویسم اینجا. که این کمک میکنه که یه سری نمونه کار آماده داشته باشم.از طرف دیگه سایت‎‌ها و کسب و کار های خودم رو دارم که از تواناییم توی تولید محتوا و کپی‌رایتینگ استفاده میکنم تا فروش اون سایت‌ها رو افزایش بدم. توی اون سایت‌ها مطالب و دوره‌های آموزشی میفروشم.و از طرف دیگه به صورت آزاد ، کار تولید محتوا انجام میدم.در نهایت هم (بازم به صورت آزاد) ، کار آهنگسازی ، تنظیم و میکس و مستر قبول میکنم.مرسی که خوندید (;پوریاشونم!پوریاشونم!Fri, 08 Feb 2019 15:36:58 +0330https://virgool.ir/@pouriashunam/کسب-و-کارهای-آنلاین-دروغ-میگن-xxlqouuldgqqجواب کوتاه : اکثراً آره.جواب اصلی : یکم پیچیده تر از این حرفاس. اگه مشتاقید بدونید قضیه چیه ، به خوندن ادامه بدید.بذارید قبل از اینکه ادامه بدم بگم که من قصدم این نیست که نون کسی رو آجر کنم. خودم کسب و کار آنلاین داشتم و یکی از منابع درآمدم بوده قبلاً و در آینده هم قراره باشه. اما کسب و کار داریم تا کسب و کار!کسب و کار اینترنتی چیه ؟ببینید ، در کل کسب و کارهای اینترنتی یا آنلاین به چندین دسته مختلف تقسیم میشن. کاری نداریم دسته‌ها چیا هستن.منظور من از کسب و کارهای اینترنتی توی این مطلب ، اون سایت‌هایی هستن که یه چیزی رو به صورت آنلاین آموزش میدن. مثلاً آموزش کسب درآمد اینترنتی ، یا آموزش ساخت وبسایت.مشکل من با این کسب و کارها چیه ؟خب خیلی ساده‌س ...اگه طرف ، خودش چیزی بلد باشه و بیاد یاد بده ، که خیر و برکت! اصن دمشم گرم. اما مسئله اینجاس که خیلیا این کارو نمیکنن. یعنی میان در مورد چیزی که توش تبحر خاصی ندارن ، تحقیق میکنن و از آموخته‌هاشون یه دوره‌ی آموزشی میسازن و توی سایتشون میذارن واسه فروش.پول مهمه و اصالت مطلب هیچ!حالا چرا این کارو میکنن؟ بیمارن مگه ؟راستش همه چی به پول برمیگرده. به عنوان مثال ، خود من موزیسین هستم و از موسیقی خیلی سر در میارم. اما بعد از یه سری تحقیقات متوجه میشم که آموزش آنلاین موسیقی بازار جالبی نداره اصلاً.پس میام میگردم ببینم چی بازارش خوبه و یه موضوعی که واسم پول ساز باشه رو انتخاب میکنم.مهارت هم اصلاً مهم نیست. چرا؟ چون خیلی راحت میتونم چندتا منبع آموزشی رایگان خیلی خفن انگلیسی زبان رو پیدا کنم. بعد مطالب رو ترجمه کنم. یه چیزی حدود 10% مطالب رو رایگان بذارم رو سایت و از 90% باقی مونده پکیج آموزشی بسازم و بذارم واسه فروش.خوب پول در نمیارم اینجوری ؟چرا خوب نیست؟اگه از دید مخاطب مصرف کننده‌ی فارسی زبان که انگلیسیش خوب نیست و خودش نمیتونه تحقیق کنه و یاد بگیره بررسی کنیم ، خب آره میتونه مفید باشه این پکیج های آموزشی.اما وقتی یادم میاد که این مطلب رو میشد خیلی راحت و رایگان از توی یوتیوب یا 2تا مقاله‌ی خارجی یاد گرفت ، یه جوری حرصم میگیره که دلم میخواد سر صاحب کسب و کار رو بذارم لای در ، هی درو ببندم و باز کنم :دیمشکل از کجاس ؟اگه نظر من رو بخواید ، مشکل از اونجایی شروع میشه که ما تو ایران (و به زبان فارسی) محتوای اوریجینال خیلی کمی داریم.بذارید اینجوری بهتون بگم... یه سرچ ساده در مورد یه مطلبی که دوست دارید راجع بهش بیشتر بدونید توی گوگل بزنید. حاضرم قسم بخورم که حدود 70% نتایجی که باهاشون مواجه میشید ، مطالبی هستند که ترجمه شده‌ی محتوای انگلیسی هستن. یعنی مطالب دست دوم!راه تشخیصشم ساده‌س. یکی اینکه ادبیات مطلب یه جوریه. با گویش فارسی همخونی نداره انگار. و یکی دیگه‌شم اینه که مطالب اکثراً توی ایران جواب نمیدن ، یا یه چیزیشون با محیط ایران جور در نمیاد و نمیشه توی زندگی تو ایران اعمالشون کرد.خب چیکار کنیم ؟در مورد راه حل هم ... خب راستش این مطلب رو بیشتر واسه این نوشتم که یکم غر زده باشم و شاید یکی دو تا از نویسنده‌های وبسایت‌ها و دوستان فعال در حیطه تولید محتوا یکم به خودشون بیان.اما پیشنهاد من اینه که اگه انگلیسیتون خوبه ، قبل از اینکه از سایت‌های ایرانی پکیج آموزشی بخرید ، مطالب انگلیسی مربوطه رو قشنگ شخم بزنید!شخصاً دیشب برای بار سوم ، یه دوره‌ی آموزشی فارسی خریدم و متوجه شدم که تمام چیزهایی که توی دوره گفته شده بود رو قبلاً از طریق یوتوب ، به صورت رایگان یاد گرفته بودم. (با طرف صحبت کردم و آدم خوبی بود و پول رو پس فرستاد. دمش گرم.)و اگه انگلیسیتون خوب نیست ... خب چرا خوب نیست؟ قرن 21. سال 2019. واقعاً میتونید بدون دونستن زبان انگلیسی زندگی کنید ؟ واقعاً خودتون حس نمیکنید یه جاهایی کم میارید تو زندگی ؟لابد زبون گوشیتونم فارسی کردید که اذیت نشید! ?مرسی که خوندید رفقا. ببخشید زیادی غر زدم این سری.شفاف سازیبذارید به عنوان دیسکلیمر اینو بگم که خیلیا هم هستن که از طریق همین مدل کسب و کارهای اینترنتی ، به صورت کاملاً شرافتمندانه دارن پول درمیارن! یعنی از علم خودشون آموزش میدن. من با اونا کاری ندارم. من توی این مطلب ، صحبتم راجع به اوناییه که صرفاً ترجمه میکنن و میفروشن. و از خودشون مایه نمیذارن!پوریاشونم!پوریاشونم!Fri, 08 Feb 2019 00:02:04 +0330https://virgool.ir/@pouriashunam/تاحالا-دوش-آب-سرد-رو-امتحان-کردید-x5wyh39s1dysفکر کنم یه 1 سالی میشه که دوش آب سرد (یا یخ!) رو زبونا افتاده. علاوه بر این ، اگه مثل من تو یوتوب زیاد بچرخید روزی 10 دفعه ویدیوهای مربوط بهش رو میبینید.بخش عمده‌ی داستان هم اینه که میگن فواید زیادی داره. یکی از مهم ترین فوایدی هم که گفته میشه دوش آب سرد داره ، افزایش اعتماد به نفس و آرامش در طول روزه.اصن خودم امتحان کردم ؟اولین بار یکی از دوستانم بود که این ایده‌ی دوش آب سرد رو با من مطرح کرد. راجع بهش صحبت کردیم و آخر ازم پرسید که «تو باشی ، انجام میدی ؟» منم گفتم عمراً ! ... دلیلشم که مشخصه! به نظر خیلی چیز وحشتناکی میاد.بهش اینجوری جواب دادم که ...شخصاً به شدت دوست دارم حموم همراه با آرامش و آب گرم باشه. واقعاً حتی به عنوان آخرین تجربه‌ی کل زندگیم قبل از مرگم هم حاضر نیستم اول صبح بپرم زیر دوش آب یخ. یعنی انقد بدم میاد از این کار ، که حتی اگه بهم پولم بدی این کارو نمیکنم.روش استفاده‌ی درست از دوش آب سردرفیقم بعد از اینکه با مخالفت شدید من مواجه شد ، بهم گفت که اصلاً طرز کار اون طوری که من فکر می‌کنم نیست.توضیح داد که در اصل باید از آب ولرم یا نسبتاً گرم شروع کنی و یواش یواش به سمت آب سرد بری. یعنی بدن رو آروم آروم آماده کنی. آخرش هم نهایتاً دو سه دقیقه بیشتر زیر آب سرد نمیمونی.اینا رو که گفت ، با خودم گفتم اون قدرا هم بد به نظر نمیاد. فکر کنم بتونم این مدلیشو تحمل کنم. و شروع کردم به یه اندکی تحقیق و خوندن یه سری مطالب راجع به این قضیه‌ی دوش آب سرد.اکثر مقاله‌ها و مطالبی که خوندم میگفتن که برای تجربه‌ی کامل و بدست اوردن همه‌ی فواید دوش آب سرد ، باید حداقل 25 الی 30 روز متوالی انجامش بدی. که حقیقتشو بخواید من بیشتر از 6 روز نتونستم [اموجی خنده].یک ماه حموم با آب سرد واقعاً خیلی زیاده! پس بذارید نظرم راجع به همین یک هفته حموم آب سرد خودم رو بهتون بگم.فواید جالباما قبل از اینکه از تجربه خودم صحبت کنم ، بذارید چندتا از فواید خیلی جالب دوش آب سرد رو واستون بگم...تقویت سیستم ایمنی بدنکاهش دپرشن و افسردگیکاهش درد عضلات بعد از ورزشتحمل بهتر استرس و افزایش اعتماد به نفس (در ادامه بیشتر توضیح میدم)افزایش هشیاری و آگاهیکمک اندک به کاهش وزنبهبود کیفیت خوابکمک به سلامت پوست و موافزایش اعتماع به نفسقضیه اینجوری نیست که بیاید زیر دوش آب سرد و یهو اعتماد به نفستون بره بالا! بلکه فقط در صورتی که طرز فکرتون رو درست تنظیم کنید ، میتونید از دوش آب سرد برای افزایش اعتماد به نفس و تحمل استرس‌های روزمره استفاده کنید.حالا چه‌جوری ؟اولاً اینکه بدن توی شرایط مختلف که قرار میگیره ، خودش رو با اون شرایط وفق میده. در نتیجه شرایطی که سختی نسبتاً کمتری داشته باشن رو راحت تر تحمل میکنه.یعنی اگه کل روز رو بشینید تو خونه و جز فیلم دیدن و غذا خوردن هیچ کار دیگه‌ای نکنید ، با اولین تکونی که میخورید بدنتون زود خسته میشه. در حالی که اگه کل روز ورزش کنید ، دیگه چند قدم راه رفتن کار خاصی به نظر نمیاد.حالا دوش آب سرد اینجوری کمک میکنه که وقتی شما رفتید زیر آب ، بدنتون فشار و استرس زیادی رو تحمل میکنه تا خودش رو وفق بده. و احتمالاً این فشار از خیلی از فشارهای روزمره‌ی حال حاضر زندگیتون شدید تره. برای همین وقتی توی طول روز با یه موقعیت استرس آور مواجه میشید ، یه خورده راحت تر میتونید تحملش کنید.از طرف دیگه ، توی شروع کارها مصمم تر هستید. اینجوری که...من که اول صبح رفتم زیر دوش آب یخ! کار به اون سختی رو انجام دادم! حالا یه صفحه تایپ کردن که دیگه چیزی نیست. بده سریع انجامش بدم.(البته فکر نمیکنم کسی اینجوری با خودش حرف بزنه ولی حالا! میگیرید منظورمو.)تجربه منمن حموم آب سرد رو حدود یه هفته امتحان کردم و با وجود اینکه میگفتن باید یه ماه انجام بدی تا فوایدشو حس کنی ، من با همون 1 هفته تمام فوایدش رو حس کردم. مخصوصاً اون مورد اعتماد به نفس رو.اما حقیقتاً اصلاً تجربه‌ی خوشایندی نبود و راستشو بخواید حاضر نیستم دیگه انجامش بدم.ولی این فقط نظر منه. به نظر من بهتره که خودتون امتحان کنید و اگه خوشتون اومد ، ادامه بدید. چون که همون طوری که بالاتر گفتم من دوش آب گرم رو خیلی بیشتر از اینها دوس دارم که بخوام صرفاً بخاطر یه سری فواید آب سرد ، بیخیالش بشم.مرسی که مطالعه کردید این مطلب رو (;پوریاشونم!پوریاشونم!Tue, 05 Feb 2019 21:49:41 +0330https://virgool.ir/@pouriashunam/اصلاً-مدیتیشن-فایدهای-هم-داره-x3ac8cw0a71uاگه واقعاً به مدیتیشن علاقه دارید و میخواید به بهترین شکل ازش استفاده کنید ، پیشنهاد میکنم این مطلب رو حتماً تا آخر بخونید و سبک نوشتاری غیر حرفه‌ای من رو نادیده بگیرید.یه سری داشتم با دوستم صحبت میکردم و نمیدونم چی شد که یه چیزایی راجع به مدیتیشن گفتم. یادمه واکنش دوستم اینجوری بود که «خب که چی ؟ تأثیری هم داره رو چیزی ؟».حقیقتاً یه جوری محکم و سنگین این جملشو گفت ، که منم به شک افتادم. دفعه بعدی که خودم خواستم مدیتیشن کنم ، یاد حرفش افتادم و شروع کردم به تحقیق و گشت و گذار توی اینترنت.این مطلب هم یه مجموعه ای از نتیجه گیری های منه...مدیتیشن چیه ؟اما قبل از اینکه به فواید و حقایق مربوط به مدیتیشن برسیم ، اول بذارید خیلی کوتاه و خلاصه بگم مدیتیشن چیه.در اصل میتونیم اینجوری بگیم وقتی شما ذهنتون رو روی چیزی متمرکز میکنید و تلاش میکنید به آرامش فکری برسید ، درواقع دارید مدیتیت میکنید یا عمل مدیتیشن رو انجام میدید. حالا این چیزی که ذهنتون روش متمرکز میشه میتونه صدا ، حس لامسه ، تنفس و یا هر چیز دیگه ای باشه.چرا مدیتیشن ؟اگه دنبال کاهش استرس باشید ، احتمالاً یکی از اولین راهکارهایی که باهاش آشنا میشید مدیتیشن هست. مردم بیشتر سراغ مدیتیشن میرن تا رضایتشون از زندگی رو افزایش بدن ، روحیه‌ی بهتری داشته باشن ، به آرامش فکری برسن و استرسشون رو کمتر کنن.فواید مدیتیشنعلاوه بر این مواردی که گفتم ، مدیتیشن خیلی فواید دیگه هم داره که از نظر علمی اثبات شده هستن.مثلاً :استرس رو کاهش میدهبه کنترل اضطراب کمک میکنهباعث بهبود سلامت روحی و روانی میشهکمک به خودشناسی بهتر میکنهباعث افزایش بازه زمانی توجه یا Attention Span میشهتأثیر احتمالی روی جلوگیری از فراموشی و آلزایمر دارهمیتونه تا حد کمی باعث خوشرویی بشهتأثیر نسبتاً قابل توجهی رو توی ترک اعتیاد دارهباعث بهبود کیفیت خواب میشهو ...خطرات مدیتیشنمدیتیشن در کل برای اکثر افراد کاملاً بی خطره. فقط بهتره بدونید که بعضی از پژوهش‌ها معتقدن که حالت آرامش بخش شدید مدیتیشن ، مثل هیپنوتیزم میمونه. بخاطر همین مورد گفته میشه که مدیتیشن برای افرادی که اختلالات روانی ، افسردگی اساسی و اختلالات شخصیتی دارن میتونه نامناسب باشه.ایراد مدیتیشناینجا من دارم درباره مدیتیشن از طریق تمرکز صحبت میکنم. که چیز فوق‌العاده خوبیه.آدم چند دقیقه از طول روز رو میشینه و روی یک چیز خاص دقت و تمرکز میکنه. مثل یه نقطه روی دیوار ، صدای تنفس ، حس روی پوست ... هر چیزی. میتونه تمام فوایدی که بالاتر گفتم رو داشته باشه. میتونه زندگی رو رنگی تر و آرامش آدم رو عمیق تر و دوست داشتنی تر کنه.اما ایرادش اینجاس که اینجور مدیتیشن ، درواقع مثل دوییدن دنبال آرامش و فرار از حقیقته.من خیلی از وضعیت حال حاضرم ناراضی ام ، پس الآن چشمامو میبندم و روی تنفسم انقد تمرکز میکنم تا آروم بشم!آره! جواب میده... اما به محض اینکه چشمام رو باز می‌کنم و مدیتیشن تموم میشه ، میبینم که مشکلاتم هنوز سر جاشون هستن و دوباره هرچی استرس داشتم برمیگرده بهم.برای رفع این مشکل چکار کنیم ؟خب اولاً که باید بگم که من علامه‌ی دهر نیستم که بهتون بگم دقیقاً چه کاری خوبه و چه کاری درسته. اما یه ترفند هست که خیلی خوب جواب میده...اونم اینه که دیدمون به مدیتیشن رو برعکس کنیم!یعنی سعی کنیم به این باور برسیم که...آرامش فکری ، چیزی نیست که ما لازم باشه بریم دنبالش و از طریق مدیتیشن اون رو به دست بیاریم. بلکه چیزیه که همیشه همراهمونه.منظورم از این حرف اینه که ، اینکه روزانه 10 دقیقه مدیتیت میکنیم به کنار. اون میشه روتینمون. اما حالا اگه توی طول روز احساس استرس یا اضطراب شدید کردیم ، دوباره نریم سراغ مدیتیشن تمرکزی.می‌پرسید خب پس چیکار کنیم ؟مدیتیشن از طریق تمرکز روی مشکلاتاین دفعه اگه مشکلی برای ما پیش اومده و باعث شده که استرسمون بیشتر بشه. به جای فکر نکردن بهش ، میتونیم از طریق مدیتیشن ، بهش فکر کنیم. با تمام وجود حسش کنیم. حسی که بهمون میده رو برای یه مدت کوتاهی تجربه کنیم. بعد رهاش کنیم و بذاریم ذهنمون آروم بشه.یعنی به جای اینکه از چیزی که اذیتمون کرده فرار کنیم و به مدیتیشن و تمرکز پناه بیاریم ، میریم سراغش و مستقیماً روی خود مشکل تمرکز می‌کنیم.توی این کار ، اولش ذهن انسان خود به خود مقاومت میکنه. یعنی هرچی تلاش کنید که به مشکلتون فکر کنید ، به جای اینکه آروم تر بشید بیشتر قاطی میکنید.اما وقتی توی ذهنتون و در حال مدیتیشن بتونید روی مشکلتون خیلی عمیق بشید ، کم کم ناخودآگاه به مرحله‌ی تجزیه‌ی مشکل و ارائه راهکار می‌رسید. یعنی ذهن دیگه مقاومت نمی‌کنه.بعد از اینکه تونستید با مشکلتون کنار بیاید و حس بدتون بهش رو رها کردید ، خودتون متوجه میشید که آرامشی که حس میکنید از آرامش یه مدیتیشن از طریق تمرکز ، خیلی عمیق تر و بهتره.تا جایی که من متوجه شدم ، این نوع مدیتیشن زیر مجموعه مدیتیشن از طریق تفکر و حضور ذهن هست.نظر شخصیبه نظر من مدیتیشنی که از راه تمرکز روی یک مورد باشه و برای فرار از مشکلات و فکر نکردن به اونها باشه ، بد نیست! بهتر از هیچیه. اما کافی نیست. چون مدیتیشن که تموم میشه ، مشکلات دوباره شروع میشن.دقیقاً مثل یه سفر خیلی خوب میمونه. وقتی که برگردی ، همه چیز همون طوریه که بود.پس از نظر من ، بهتره که آدم بتونه از طریق مدیتیشن ، روی مشکلش تمرکز کنه تا تأثیر منفی روحی و روانی اون مشکل روی خودش رو کاهش بده.مرسی که خوندید ;)پوریاشونم!پوریاشونم!Sun, 03 Feb 2019 00:51:50 +0330