https://virgool.ir/feed/@pooyan.alvبرنامه نویس و علاقه مند به کتاب.fa2026-11-12 10:50:54https://files.virgool.ir/upload/users/23690/avatar/bpGgH2.pnghttps://virgool.ir/@pooyan.alvhttps://virgool.ir/@pooyan.alv/در-ستایش-زمان-های-کرونایی-adkcgksub3n1تصویری از فیلم پرومتئوس (۲۰۱۲) وقتی برای بار اول چشم بشر به سایه ی خودش بر دیوار غار افتاد، هیچ فکرش رو نمی کرد روزی برسه که بتونه دنیایی جز یک جهان واقع رو بسازه. انسان تو اون روز های ابتدایی چیزی جز شکار و خوردن و خوابیدن برای خودش معتبر نمی دونست! اما شروع بودن و تجربه های محیطی، همزمان بوده با شروع حیرت و شگفتی! این موجود برای بالا بردن بازدهی فرآیند های زیستی خودش شروع به تکلم کرد. انتظار می رفت کلمات ابزاری برای انتقال پیام های مربوط به رفع غرایض اولیه او باشه اما اونا دریچه ای شدند برای یک دنیای جدید که تا قبل از اون هیچ نیازی به وجودش دیده نمی شد! جهان ایده! بشر با اختراع (یا شاید اکتشاف) زبان با مفهومی به نام انتزاع آشنا شد. ایده ها به عنوان یک پل ارتباطی با جهانی جز جهان شکار و خوردن و رقص و.. به کار می رفتند. در گذر زمان جوانان قبیله هنگام پرسه زدن انرژی ذخیره شده خودشون رو به اشتراک جدید ترین ایده هایی می گذروندن که شب قبل با اون ها دنیایی رو به تنهایی ساخته بودن. نوادگان همین جوانان بودن که تفکر رو به عنوان پیشه و حرفه خودشون انتخاب کردند. حال عده ای به ساخت دنیاهای جدید می پرداختند و عده ای هم پیرو اون ها مصرف کننده این دنیاهای جدید می شدن. با شروع دنیای صنعتی این پیروان باید هزینه سنگین دنیاهای رنگارنگی که برای فروش تولیدات کارخانه ها ایجاد شده ان رو بپردازند. و با ادامه همین روال اکثریت جامعه به مصرف کنندگانی تبدیل شدن که زندگی اونا معنایی جز مصرف کردن نداشت. همه چیز به نظر در مسیر آسان تر شدن زندگی به وجود می اومد اما در نتیجه انسان پل های ارتباطی ش با جهان رو از دست می داد. هر نفر در جزیره تنهایی خودش و با دنیای انتزاعی خودش زندگی می کرد. حالا با توجه حجم زیاد بیهودگی ها و دیدن ناتوانی این سیستم به وجود اومده، بشر به دنبال یک جهان جدید افتاده! شاید بشر باید یک بار دیگه خودش رو با تغییر درک خودش از جهان وفق بده و یک جریان جدید رو تجربه کنه. می تونیم حدس بزنیم این بار پل ارتباطی بسیار بزرگتری برای اشتراک گذاشتن جهان هامون باید پیدا کنیم. تو این روز های کرونایی که زمان زیادی برای خلوت کردن با خودمون داریم، می تونیم راهی برای دوباره دیدن جهان اطرافمون پیدا کنیم. ببینیم ما چه رابطه ای با جهانی که ساختیم داریم و چه آینده ای برای اون پیش بینی می کنیم؟پویان نیاکپویان نیاکThu, 09 Apr 2020 16:46:27 +0430https://virgool.ir/@pooyan.alv/بلاخره-هرکسی-باید-یه-جایی-باشه-دیگه-تو-کجاییبخش۱-ceaxke6x3witزندگی اونقدر ها که میگن آسون نیست ولی شاید با کمک تجربه های همدیگه بتونیم یکم از خودمون جلو بزنیم!آلبر کامو نویسنده فرانسوی تو کتاب طاعون میگه:آنچه ضرورت داشت شناختن صریح آن چیزی بود که باید شناخت. به دور ریختن سایه های بیهوده و اتخاذ تدابیر بود.قطعا شما هم مثل من زمان های زیادی تو زندگی روزمره تون داشتید که فکر می کردید(یا می کنید) که از این سبک زندگی ای بهش رسیدید خسته شدید و وقتشه که یه تغییر بزرگ تو همه چی تون ایجاد کنید. احتمالا جوابی که برای حل کردن این مشکل داشتید یا بی توجهی! به این موضوع بوده و منتظر بودید تا شاید سگ سیاه افسردگی خودش از شما خسته بشه و بره پی طعمه های دیگه ش یا تلاش کردید کاری رو که تو اون دوره براتون چالش بوده رو از سر بگیرید تا یکم هیجان برای خودتون بخرید. مثلا شاید موهاتون رو از ته کوتاه کردید یا اگه یکم ملایم تر خواستید رفتار کنید رفتید دنبالِ یاد گرفتن یه ساز موسیقی یا یه زبان خارجی.من هم معمولا سعی میکنم با مشکل بیشتر روبرو شم و حداقل تلاشم رو میکنم که مثل کامو سایه های بیهوده رو دور بریزم و تصمیمی اتخاذ کنم. هر چند که درصد موفق بودنم تو "اتخاذ تصمیم" خیلی جالب نبوده در همه مواقع، ولی حداقل چیزی که یاد گرفتم از اون تجربه و شناخت، بعد ها تونسته خیلی مفید باشه. به هرحال.من پویان نیاک هستم. دانشجوی رشته علوم کامپیوتر و علاقه مند به کتاب و کتابخوانی.امروز، ۲۴ تیر ۱۳۹۸ بعد از مدت زیادی این پا و اونا کردن و شک و تردید و سردرگمی تصمیم گرفتم کاری رو که مدت ها بهش علاقه داشتم ولی هیچ وقت بهش حتی نزدیک نمی شدم رو شروع کنم و اون چیزی نیست جز نوشتن. شاید فقط میخوام چالشی باشه برای فرار از یکنواختی ایام ولی به هرحال فرار خوبی میتونه باشه. من چی میخوام بنویسم؟ یا به عبارتی حرف حسابم چیه؟خوب نوشتن یعنی خوب فکرکردن، آنچه را قابل گزارش است کشف کنیم و به درستی برای دیگران بشکافیم؛ برای همسایگان، قابل ترجمه و برای خارجیانی که زبان مارا می‌آموزند قابل درک باشد؛ به جایی برسیم که خوبی‌ها را تقسیم کنیم و همه‌چیز را برای مشتاقان آزادی، آزاد گذاریم. (نیچه - انسانی بیش از حد انسانی)چیزی که من یاد گرفتم تو مدتی که یک زنده بودم(!) این بوده که این امروزی که "ما" می بینیم - چند ثانیه به اطرافتون نگاه کنید و هر چیزی رو که میخواین ببینید - نتیجه تصمیم ها و داستان هاییه که دیروز ساختیم. و می تونیم به این موضوع فکر کنیم که فردایی که قراره بسازیم هم طبیعتا نتیجه ی داستانیه که الان در حال نوشتن اونیم. همگی باهم!حالا، در نظر بگیرید اگه ما بتوینم داستان های بیشتری بخونیم و تجربه های روزمره مون رو با هم دیگه به اشتراک بزاریم چقدر ممکنه به نوشته شدن داستان های جالب تر کمک کنه.این داستان ها می تونن راجع به موضوعات مختلفی باشند. و احتمالا حول اتفاقات و تجریبه های شخصی خودمون هستند و مربوط به گذشته و سبک زندگی خودمون ولی موضوعی که باید حواسمون باشه اینه که داستان هر کس رو میشه با زاویه دید های مختلف خوند و تعریف کرد پس شاید درسی که من از یک اتفاق ساده میگیرم با برداشت شما از اون اتفاق متفاوت باشه و این همون چیزیه که فردای من رو از شما متمایز میکنه. پس سعی میکنم بیشتر بیننده باشم تو داستان ها و کمتر از عینک شخصی خودم استفاده کنم. (اگه موفق باشم البته!!)امیدوارم بتونم کمک کمی به شما کنم و شما هم با نظرات تون و داستان هاتون به من چیزایی یاد بدید.(ادامه دارد..)پویان نیاکپویان نیاکTue, 16 Jul 2019 03:17:22 +0430