<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های poorianajafi8</title><link>https://virgool.ir/feed/@poorianajafi08</link><description>هیچ اتفاقی، اتفاقی نیست...</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 15:05:27</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/538618/avatar/LzhysK.jpeg</url><title>poorianajafi8</title><link>https://virgool.ir/@poorianajafi08</link></image><item><title>زمان</title><link>https://virgool.ir/@poorianajafi08/زمان-tdwf9mcmgggc</link><description>گُم شده بودملای صدها کتابکه شاید از هر کدامشان فقط چند صفحه تَوَرُق کرده بودم!اما هر کدام دنیایی داشتند برای خودشان و من هم گاهی مسافرِ دنیاشان.گذر زمان را نفهمیدم!زمان، نه به معنای ساعت که به معنی واقعی‌اش یعنی گذر عمر!در سفر به دنیای داستایوفسکی، دیدم که فیودور روی ایوان نشسته بود و پُکی به سیگارش می زد.غرق دنیاش بودم و محو تماشاش که یک هو با پُتک کوبید بر سَرَم!گفت: &#34;آدم‌ها به همه چیز عادت می کنند.&#34;نمی‌دانم صفحه چندم دنیاش بودم اما بیرون پریدمبه دنیای خودمولی غریبه بودنمی شناختمشفقط یادم می‌آمد که:آدم‌ها به همه چیز عادت می کنند!راست می‌گفت.برای آدم‌ها:دوری!دلتنگی!انتظار!سکوت!نبودن!همه‌شان عادت می‌شود.فقط لازم است &#34;زمان&#34; کمی سر به سرشان بگذارد.زمان!هم به معنای تیک‌تیک ساعت، هم به معنای اصیلش.(یه ذره بگذره خوب میشه!!!)اساسا هرچیزی که گرفتار قید زمان شود درست نمی‌شود.زمان تکرار استو تکرار یعنی هدر دادن لحظه لحظه‌هایی که می‌شد بهتر زندگی کرد.بهتر فکر کردبهتر تصمیم گرفت.ما همیشه زمان را از دست می‌دهیم برای آینده‌ای که هیچ وقت قرار نیست سر برسد.گُم شده‌ایم در دنیایی که با تخیلات‌مان ساخته‌ایم.قبل از اینکه به گُم شدن &#34;عادت کنیم&#34; حواسمان به زمان باشد.</description><category>poorianajafi8</category><author>poorianajafi8</author><pubDate>Tue, 21 Sep 2021 23:56:25 +0330</pubDate></item><item><title>تنها میانِ تَن‌ها</title><link>https://virgool.ir/@poorianajafi08/تنها-میانِ-تَن-ها-igrguuqyjonr</link><description>وسط شهر بودمخیلی شلوغ بودپُر از آدمهمه بودندجای سوزن انداختن نبودمن اما زمین خوردهفقط خیره به اطرافدستهایم را بالا آوردماما کسی ندیدصدا زدماما کسی نشنیدفریاد کشیدماما کسی توجهی نکردانگار خواب بودماما نههمه بودندسرعت رفت و آمدها اما بیشترگاهی نگاه هم می کردنداما تیر نگاه شان زخم هایم را بیشتر می کرددرد داشتمهمه بودندمن اما فقط به دنبال یک نفرکسی که حرف هایم را بشنودیاد گرفته بودم به کسی رو نزنمفریادی پُر از سکوت بودمزمین خوردمبلند شدمزمین خوردمبلند شدمزمین خوردمبلند شدمخودم شده بودم درمانی برای دردهای خودمخودم مرهم خودمخودم برای خودمگذر ثانیه ها به مثابه گذر سالهمه بودندجای سوزن انداختن نبوداماپیدا شدیک نفر ... </description><category>poorianajafi8</category><author>poorianajafi8</author><pubDate>Wed, 06 Jan 2021 12:56:15 +0330</pubDate></item></channel></rss>