https://virgool.ir/feed/@poorhassam.mfa2026-11-12 03:18:17https://files.virgool.ir/upload/users/159989/avatar/66wcRB.pnghttps://virgool.ir/@poorhassam.mhttps://virgool.ir/@poorhassam.m/ابهام-و-سرگردانی-trb6ptzeey21باید رفت یا توقف کرد و مسیر درست را تشخیص داد؟ خیلی اوقات پیش می اومد که موقع تصمیم مردد می موندم، تشخیص انتخاب درست برام سخت بود! کلی با خودم بالا و پایین و تجزیه تحلیل می کردم و گاهی از دیگران سوال می کردم و مشورت می گرفتم تا بالاخره به یه نتیجه می رسیدم و در اون شرایط با دانسته ها و شرایط خودم، انتخابی رو می کردم که به نظرم مطلوب تر بود و کمتر پیش می اومد که بعدش پشیمون بشم.اما اینبار فرق می کرد! مدتها بود که فکرم مشغول جریانی بود که نمی تونستم تصمیم بگیرم، تشخیص درست و غلط برام سخت شده بود و شاید دو طرف انتخاب برام اهمیتش به یک میزان بود! برهه سختی بود... هر لحظه که فکرم از مسایل روزانه فارغ می شد، مشغول همین جریان می شد و دقیقه ها و ساعت ها منو با خودش می برد... کلافه شده بودم، حالم خوب نبود، چرا اینقدر تشخیص سخت شده بود، مدتها با خودم درگیر بودم، یه جایی متوجه شدم که انگار دو بعد متضاد تو وجودم هستند که با هم در تضادند و هر کدوم دنبال یک طرف از این جریانن!!! این دوگانگی از کجا می اومد؟!!! برام غریب بود، معمولا حساب خوب و بد بود، سود و زیان بود، منفعت خودم و دیگران بود، و بلاخره عقل و منطق و حساب و کتاب و نظر بقیه منو به نتیجه می رسوند. اما اینبار! نقل این حرف ها نبود! ترس و تردید و ابهام و دودلی و اشتیاق و دل و احساس و عقل و منطق و ....همه چی تو وجودم بهم ریخته بود و نمی تونستم بهش نظم بدم، الان که از دور بهش نگاه می کنم، احساس می کنم جریان همون عقل و دلی بود که روبروی هم بودند و کار برای من سخت شده بود، برای من همیشه منطق و استدلال کافی بود و تکلیف رو روشن می کرد، اما ایندفعه احساسی به مقابله برخواسته بود که برام غریب و نا آشنا بود و انگار با متفاوت بودنش قدرت می گرفت و پیش می رفت! گاهی با تمام قوا سعی می کردم که نادیده بگیرم و غلبه می کردم، اما همین که به تصمیم نهایی می رسید... انگار پای عقل و منطقم در مقابلش تاب نمی آورد!!! در اون برهه از عمرم طولانی ترین زمان باتکلیفی رو گذروندم و کلافه بودم، خسته شده بودم، مشاوره و مشورت هم منو به نتبجه نرسوند! خیلی سخت میگذشت، به این نتیجه رسیدم که: ابهام و سرگردونی یکی از بدترین شرایطه و امتحانی بسیار سخت و جانگداز... واقعا احساس می کردم دارم میسوزم و نمی دونستم چکار کنم...!تنها راهی که به نظرم می اومد درخونه خدا رفتن و بسط نشستن و التماس کردن بود... بخشی از همه دعاهام این شده بود که "خدایا خودت راه درست رو بهم نشون بده و دستمو بگیر" بلاخره بعد از مدتی دعا و تفکر و مشورت که بعضی هاش رو نشونه ای از طرف خدا می دونستم، تصمیم درست رو تشخیص دادم.اما انگار این شروع یه غوغای دیگه تو دلم بود! چی شد؟! نمیدونم؟! نمی فهمیدم؟! یعنی چی؟! حالا که دیگه می دونستم راه درست کدومه...! پس چرا نمی رفتم؟! یه درد بزرگتر اومد سراغم!!! خیلی بزرگتر از درد ابهام و سرگردونی!و اون این بود که حالا می دونستم انتخاب درست کدومه، اما قادر به انجامش نبودم!!! و این برام خیلی خیلی دردناک تر و عذاب آور تر از قبل بود. به جرات می تونم بگم هیچ وقت چنین چیزی رو تجربه نکرده بودم، راه خیلی سختی بود! مسیر درست در توان من نبود و چه دردی از این بالاتر که بدونی راه کدومه، اما به هر دلیلی نتونی بری و مانع درونی داشته باشی. انگار خدا یه امتحان سخت تر داشت ازم می گرفت، و متاسفانه خودم اینو خواسته بودم و انتخاب کرده بودم. مدتها تو مسیر این تصمیم بودم و هم راه درست رو شروع کردم و هم غلط رو رفتم و در هر طرف می سوختم و آرامشی نداشتم. برای من رفت و برگشت زیادی داشت...گاهی احساس می کردم، بند بند وجودم درد می کشن، دوران سختی بود و سالها منو بهم ریخت و گویی شخصیتم رو کوبید و باید بنایی نو از خودم می ساختم. با اون همه زخم و انرژی که ازم گرفته بود، چطور باید دوباره از اول شروع می کردم. بعضی روزها مثل آدمی که طوفان همه زندگیش رو در هم کوبیده و به آوار زندیگش نگاه می کنه بودم، به خودم و تکه های وجودم نگاه می کردم و یاد روزهایی می افتادم که نالان از درد ابهام بودم و در خونه خدا در می زدم و فکر می کردم که ابهام و سرگردونی بزرگترین درد انسانه! و چه اشتباه بزرگی!!!و امروز به جرات و با اطمینان می گم که برای رهایی از ابهام های زندگی خیلی نباید اصرار کرد! چرا که در این صورت هر انتخابی داشته باشی، حتما به نظرت درسته و دلیلی براش داری، حتی اگه غلط باشه خرده ای بر تو نمی گیرن و مواخذه ای نیست،نه از درون و نه از بیرون. ولی نکنه اصرار به فهمیدن راه درست کنم و اون راه در توان من نباشه و خدایی نکرده با علم، راه غلط رو برم که وای از اون روز ...که درد ضعف خودم و دادگاه محاکمه خودم برای خودم سخت ترین حکم رو صادر می کنه.الهی مرا آن ده، که آن بهالهی! یاریم کن تا آنچه خارج از توانم هست را نخواهم.الهی! اشتیاق مرا به آنچه باعث نزدیکی من به تو می شود را در وجودم افزون کن.الهی! مرا برای همه اشتباهاتم، خواسته و ناخواسته ببخش که تو غفار و رحمان و رحیمی.الهی! از من بگیر هر آنچه تو را از من می گیرد.الهی! ظرفیت وجودمان را وسعت روز افزون ببخش.poorhassan.mpoorhassan.mTue, 21 Apr 2020 19:53:10 +0430https://virgool.ir/@poorhassam.m/رابطه-شما-چطوریه-evdgvgdyorixحتما سوالتون اینه، رابطه با کی؟ با چی؟شما کی و چی براتون مهم و اولویته؟ اولین نفر که به ذهنتون اومد کی بود؟ رابطه تون باهش چطوره؟ خوبه؟! مشکل داره؟! تلاش می کنید که بهتر بشه؟!شاید هم وقتی از ارتباط حرف می زنیم، چندین ارتباط و چندین نوع رابطه به نظرمون بیاد و درست هم همینه، آخه ما انسانیم، هم خودمون یه عالمه ابعاد متفاوت داریم و هم نیازها و فعالیت هامون باعث میشه که ارتباطات زیادی داشته باشیم.اما من اینجا می خوام صحبت از مهمترین ارتباط بکنم،لطفا یه کم فکر کنید... مهمترین شخص زندگیتون؟ مهمترین رابطه تون؟ اونی که از همه براتون عزیزتره؟ اونی که هر کاری برای بهتر شدن رابطه تون باهاش حاضرین بکنین؟ اونی که هر کمکی از دستش بر بیاد براتون دریغ نمی کنه؟ اونی که از آزرده شدنش، شما هم آزرده میشین؟ کیه؟؟؟!!!مادرتون؟ پدرتون؟ همسرتون؟ فرزندتون؟ دوست صمیمیتون؟ شایدم یه کم فراتر، امامتون؟ و یا فراتر! خدای مهربون؟به خودتون فرصت بدین و فکر کنین و افراد خیلی مهم زندگی و رابطه هاتونو لیست کنید، حداقل 4-5 نفر اول زندگیتون. و بعد شروع کنید به اولویت بندی...لطفا کمی به خودتون فرصت بدین و بعد ادامه مطلب رو بخونید..........آیا توی لیست شما، اسم خودتون هم بود؟!خوش به حال شما که اسمتون بود.و اگه نبود!به این موضوع خیلی توجه کنیم. اولین نفر که باید شروع کنیم به شناخت و ارتباط بهتر قطعا خودمونیم و اگه تو این کار، سهل انگاری کنیم، خیلی امیدوار به بهبود ارتباط با دیگران هم بهتره نشیم. حواسمون باشه که شناخت خودم، نیازهام، خواسته هام، آرزوهام، انتظاراتم،نقاط قوت و ضعفم و ... به من کمک میکنه تا راحت تر خودمو بپذیرم و این اولین و مهمترین گام برای ورود به وادیه ارتباطات هست.خودتو ببین و بهتر ببین و شروع کن به شناخت خودتpoorhassan.mpoorhassan.mSat, 18 Apr 2020 16:56:24 +0430https://virgool.ir/@poorhassam.m/جانم-رقیه-eqxccdhae1gwوقتی اومدم بنویسم، خودم تعجب کردم! به خودم گفتم بازم می خوای از عشق بنویسی؟؟؟!تو که میگی با این واژه نسبتی نداری! برات غریبه! نمیشناسیش! پس چی شده؟!!!آخه این روز و شبا یه سه ساله ای منو مجنون کرده...انگار اومد بهم بگه که عشق زمینی،فقط عشق مادر به فرزند نیست، عشق دختر به بابا هم هست...و امان از این انیس و مونس...از این عاشق و معشوق...چی گذشت به دل کوچیک دریاییت رقیه جانم...چقدر دلتنگ بودی...فدای دل مهربونت، عزیز دل عمو جانت...چه خوب شد که نبود و گریه هاتو ندید...البته کسی که عمویی مثل عباس داشته باشه به همین قشنگی وفادای رو ادا میکنه.ولی خودمونیم باباجونت میدونست دل کوچکت بی تابه و تحملش تاب شده...رفتی پیش بابا جون و آروم شدی، اما نگفتی به دل عمه جانت چی میگذره؟؟؟البته که میدونستی او زینبه و دست ولایی بر سینه اش نشسته و دلشو وسیع تر از آسمون کرده!دردانه بابا نگاهی از سر لطف به ما بنما...به ما که اسیریم...انگار شما به پدر گفتین که:گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویمچه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی...poorhassan.mpoorhassan.mTue, 14 Apr 2020 05:29:13 +0430https://virgool.ir/@poorhassam.m/عاشقی-کز-عاشقی-معشوق-شد-xolub6o5sxxcواژه عشق همیشه برام عجیب و غریب بوده! فکر میکردم که یه واژه مقدسه که هر کسی نمی تونه راجع بهش صحبت کنه یا فراتر! مدعی بشه!!!سالها با این تفکر بودم، اگه کسی از عشق حرف میزد، به نظرم یا هنوز در وادیه کودکی بود و متوجه این لغت نمی شد و یا دچار خطا شده بود و اشتباه میکرد، کمتر راجع به این مقوله صحبت می کردم، تقریبا میشه گفت، منم درکی ازش نداشتم! سالها گذشت و گذشت و به این نتیجه رسیدم که شاید عشق هم دست یافتنی باشه! اما فقط افراد خیلی خیلی خاص و خالص و مخلص می تونن پا توی این وادی بزارن و بقیه که حرفشو میزنن، فقط مدعیند و خیال می کنند که متوجه عشق شدن!در دوره ای از عمرم جذب مطالب معنوی و مذهبی و عرفانی شدم و در وادیه عرفان "عشق" بیشتر جلوه گری می کرد. منی که همیشه از این واژه ترسان و گریزان بودم، همین جاها بود که برام جذاب شد! و منو برد تو مباحثی که عشق رو فقط با خداوند میشد تعریف کرد و دید. و به این رسیدم که تنها کسی که میتونه مدعیه عاشقی بشه یه نفره و اونم خداست!خدایی که بدون هیچ منت و توقعی به همه می بخشه و همه جوره و همیشه و همه جا می بخشه، حتی اگه ما نبینیم و ناسپاسی کنیم و عاشق واقعی او بود و بس!مدتها با این تفکر بودم، اما کم کم رفتارهایی در بعضی افراد می دیدم که نشانی از عشق داشت و گویا رنگ و بوی الهی داشت... و متوجه شدم که خداوند در وجود بعضی بندهاش به گونه ای متجلی میشه که میشه رگه ای از عشق رو دید. واضح ترین موردش مادر بود و "عشق مادری" که خیلی جاها برای رفتارها و ایثارش تعریفی پیدا نمیکنیم و از جنس محبت الهیه.در برهه ای از عمرم تجربه ای ناب داشتم، با افرادی آشنا شدم که بودند، اما من تا اون روز نه دیده بودم و نه میشناختم! و در زندگی من مثل یک رعد و برق وارد شدند و به دنبالش، بارانی داشت که انگار بخشی از زمین مرده دلمو زنده کرد و آنجا بخش عظیمی از عشق را میدیدم و به قدر ظرفیتم درک می کردم! آنجا که از همه آنچه داشتی میگذشتی و جان را داوطلبانه و مشتاقانه تقدیم می کردی!!!غیر قابل تصور بود! اما حقیقت بود و هست...آن روزها برداشتم این بود که شهدا معنای واقعی عشق را درک کرده اند و عاشق واقعی بودند. آیا بودند؟!بعدها به این رسیدم که نه! شهدا عاشق نبودند! شهدا معشوق بودند و عاشق واقعی خدا بود و بس! و او بود که از شدت محبتش آنها را جذب و شیدای خودش می کرد و اینقدر این عشق، عمیق و شدید و بی نهایت بود که معشوق را عاشق خودش می کرد ... تا جایی که خودش معشوق میشد و اینگونه بود که دریافتم:خداوند بزرگ و متعال!عاشقیست که از عاشقی معشوق شد.یا حقpoorhassan.mpoorhassan.mSun, 12 Apr 2020 05:11:04 +0430https://virgool.ir/@poorhassam.m/تضاد-t0j1gqqmfvkpهو الاول و الاخرمعمولا شنیده ام که حرکت کن، پیش برو، تلاش کن و و و ...امروز به این رسیدم که گاهی باید ایستاد! ایستادن هم به میزان رفتن نه تنها خوب، بلکه ضروری است، در این توقف هاست که می توانی مسیر آمده را بازنگری کنی و تجربیاتش را بگیری و البته مسیر پیش رو را هم بینی و نقشه اش را بکشی.گاهی در این سکون هاست که بار اضافه ای را که با خود حمل می کنی را می بینی، بندهای اضافه را تشخیص می دهی و از دست و پایت باز می کنی. و یا منابع انرژی را که کمک مسیرت باشند را شناسایی می کنی و بهره می بری.اکثرا از با هم بودن و کنار هم بودن و وصال شنیده ایم! در حالی که دوری و جدا شدن و تنهایی هم به همان جذابیت وصل است. فارغ از اینکه دوری باعث می شود که قدر با هم بودنمان را بیشتر بدانیم، بعضی اوقات این جدا شدن ها و حتی انزوا ها ضرورت است. انگار که آن زمان و برای آن فرد، تنها راه پیش رفتن و رشد،توقف است و انفصال.همه از تاریکی گریزانند، در حالی که در تاریکی هاست که ما به دنبال نور می گردیم و منبعی که از آن نور دریافت کنیم و بتابد و روشن شود و ببینیم. دیده ام و شنیده ام از افرادی که فراتر رفته اند و تلاش کرده اند تا خود منبع نور و روشنایی گردند که هم اطراف خود را روشن کنند و هم چراغی در مسیر دیگری باشند و در این مسیر گوهر درون خود را یافته اند و این راز را درک کرده اند که چراغ دل از منبعی جاودان نور میگیرد و وظیفه تو مراقبت از اتصال دلت با آن منبع است که همیشه روشن بماند.مبینی! سکوت و انزوا و تاریکی هم زیبا و جذابند، چرا که این عالم دنیای تضادهاست. و آفریننده همه آنها یکیست و او جز زیبایی نمی آفریند.الهی! یاریم کن در هر لحظه از زندگیم قدرت و توان تشخیص درست مسیرم را داشته باشم و آنجا که توقف لازم است، به دنبال سرعت نباشم و آنجا که باید روشنایی، چراغ راهم باشد به تاریکی خو نگیرم و ترس از تنهایی مرا در جمعی که از جنس من نیست، میخکوب نکند.بارالها! در مسیر خودت هدایتم کن، آنگونه که بندهای اضافی وجودم را تشخیص دهم و توان جدایی و رهایی از آنها را به من عنایت کن و در یک کلام کندن را به من بیاموز، چه از جسم، چه از ذهن و چه از دل.یا حقpoorhassan.mpoorhassan.mMon, 06 Apr 2020 18:21:03 +0430