https://virgool.ir/feed/@pooiafa2026-11-11 14:31:11https://files.virgool.ir/upload/users/103837/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@pooiahttps://virgool.ir/@pooia/نترسید-نترسید-بترسید-بترسید-xyjldn3msmtwتنهایی و ترسمن در خانواده‌ای ترسو به دنیا اومدم. بابام در طول انقلاب و جنگ حتی یک روز هم از خونه بیرون نرفت و هیچ سابقه جبهه‌ای نداره، در عوض با دوست‌هاش میرفتن توی مزرعه گندم، روی برجک‌هایی که ساخته بودن عرق میخوردن و به گرازها شلیک میکردن. بعد گرازها رو کباب میکردن و بیشتر عرق میخوردن و برای همدیگه لاف میزدن که صبر کردن تا گراز حسابی به برجک نزدیک بشه بعد بهش شلیک کنن.مادرم علاوه بر ترس‌های معمولی که همه زن‌های دهه سی داشتن، ترس دائمِ از دست دادن بچه‌هاش رو هم داره. یکسره تصور میکنه ما در حال تصادف کردن و مُردنیم. حداقل خاله‌هام همچین ترسی رو ندارن.من از ترکیب این دو شجاع‌دل متولد شدم و خوب، چه انتظاری از من دارین؟ در بچگی‌هام چیزی نبود که ازش نترسم. یک بار به معنای واقعی کلمه از سایه خودم هم ترسیدم و غروب یک روز پاییزی با دیدنِ تکون خوردنش روی دیوار جیغ زدم و دویدم سمت مادرم.ولی از یک جایی به بعد نفهمیدم چه اتفاقی برام افتاد که دیگه نترسیدم، نه چیزهای واقعی و نه فیلم‌های ترسناک و نه حتی چندین باری که تصویر تیراندازی و مرگِ واقعی و ویدیوهایی از داعش و طالبان رو دیدم. هیچ چیزی برام ترسناک نبود.چندین بار شده که با دوستام نشستیم و همه از تجربه‌هاشون از اتفاقات ترسناک گفتن و بصورت اغراق شده‌ای بنظرم می‌رسید که دارن راست میگن و واقعن بخاطر چیزهای بی‌معنی ترسیدن، پس چرا من از هیچ چیزی نمی‌ترسم؟دیروز توی دفتر نشسته بودیم که بهناز گفت دیشب خواب دیده یکی از دندون‌هاش افتاده. گفت خیلی ترسیده و قیافه‌اش رفت توی هم و آقای قناتی گفت صدقه بده و بهناز گفتم دادم ولی خیلی ترسیدم. داشتم به بهناز می‌خندیدم و مسخره‌اش می‌کردم که یکدفعه خوابی که دیشب دیدم یادم اومد، مثل نور یک صاعقه یکدفعه جلوی چشمام درخشید و کامل و دقیق به یادش آوردم.پیر شده بودم، توی یک حیاط بزرگِ خزون زده روی یک تاب که لولاهاش صدا میداد نشسته بودم. خشکی و سرما رو توی استخون‌هام حس می‌کردم و پیر شدن رو توی چشم‌ها و گوش‌هام که هیچ کدوم‌شون درست کار نمی‌کرد. همه چیزِ اون حیاط بشدت پاییزی و من بشدت پیر بودم. یک تلوزیون بزرگ روبه‌روی تاب بود، من تنها و این ترسناک‌ترین قسمت خوابم بود. تنها و پیر روبه‌روی یک تلوزیون بزرگ خاموش نشسته‌ام.صبح که از خواب بیدار شدم برای لحظه‌ای خواب رو به یاد آوردم ولی فوری فراموشش کردم. الان که دوباره و با جزئیات به یاد آوردمش، موهای بدنم سیخ شد. من هم خوابم رو بقیه تعریف کردم و بهناز گفت معلومه دیگه، پیر میشی و بازم تنهایی ولی من دندونم افتاد.بهناز خوشگل و سفید و همیشه شاد و خوشحال است و در دفتر ما چیزی که هیچ کس تحملش نمیکنه اینه که اون ناراحت و غمگین باشه.می‌شینم روی صندلیم و به خوابم فکر می‌کنم. تنهایی ترسناکه و آدم‌ها هم ولی اون تنهایی توی اون باغ پاییزی دیگه زیادی ترسناک بود.لیلا میگه عصری می‌آید بریم سینما؟ بهناز بهم میگه بیا بریم دیگه.نمیرم، می‌خوام برم خونه و بشینم به تنهاییم فکر کنم.pooiapooiaMon, 20 Jan 2020 11:36:18 +0330https://virgool.ir/@pooia/بازیگر-تقریبن-محترم-نقش-اول-مَرد-oxye7olmrm0pسال‌ها پیش بود. دوره‌ای که دانشجوی لیسانس بودم، روی سرم موهای بیشتری بود و امیدم به زندگی و اوضاع و بهتر شدنش، بیشتر. نمایشنامه‌ای نوشته بودم و قرار بود برای جشنواره تیاتر دانشجویی اجرا بریم. نمایشنامه‌ای که تا امروز هم اجرا نرفته.بازیگر مرد کم داشتیم، یعنی بازیگر اصلی مرد رو نداشتم. درواقع موقع شروع کار، بازیگر اول مرد رو داشتم ولی یک کمی که کار جلو رفت بازیگر اول مَردم رفت به بازیگر اول زَنم گفت که ازت خوشم میاد و بیا بریم بیرون. بازیگر اول زنم هم اومد شاکی شد و مجبور شدم به بازیگر اول مردم بگم دیگه نیاد. حالا گیر کرده بودم توی وضعیت بدی که بدون بازیگر اصلی باید کار رو می‌بردم جلو. تعدادی از موهای سرم شروع کردن به ریختن و امیدم به زندگی و اوضاع و بهتر شدنش کم شد.یکی از دوست‌هام شماره یک نفر رو بهم داد. گفت این توی دانشکده هنرهای زیبا تیاتر میخونه و یکی از دوستاش بهش معرفیش کرده و باهاش حرف بزن شاید به دردت خورد. ازش پرسیدم چند سالشه، قیافه‌اش چطوریه، به درد نقشی که نوشتم، یک مرد میانسال که کم‌کم داره شکم میاره و می‌خواد از زنش طلاق بگیره میخوره؟ گفت نمی‌دونم، حالا خودت برو ببینش که چطوریه، من ندیدمش.بهش زنگ زدم و قراری توی خیابون گذاشتیم که ببینمش و متن نمایشنامه رو بهش بدم. صداش به نظر آدم پخته و خوبی میومد. اون موقع هنوز پیام‌رسان‌ها وجود نداشتن که برم عکس پروفایلش رو ببینم و بفهمم چه شکل و هیکلی هست. با امیدواری رفتم سر قرار.ربع ساعتی زودتر رسیده بودم. وایسادم کنار بانک ملی، همونجایی که قرار گذاشته بودیم و منتظر شدم. آدم‌ها میومدن و میرفتن و من منتظر بودم.به قیافه آدم‌ها نگاه می‌کردم. چقدر بازیگرهای خوبی اون بین بود، حداقل از نظر قیافه و ظاهر و هیکل که دقیقن همون‌هایی بودن که من می‌خواستم. دیدم شخصیتم میتونه مقداری از موهاش سفید باشه، لبه پیرهنش کمی کثیف باشه، همیشه یک بطری آب دستش باشه و کلی جزئیات دیگه. آدم‌های واقعی بهم الهام میدادن و چقدر خوشحال می‌شدم اگه یکی از اونها میومد جلو و میگفت سلام آقای فلانی، من فلانی هستم.ده دقیقه هم بیشتر از زمان قرارمون منتظر موندم تا بازیگر نقش اولم رسید. تقریبن پسربچه‌ای بود که هنوز ریش‌هاش هم درست درنیومده بود، لاغر و قد کوتاه بود، موهاش پُرپشت و مشکی بود، کفش کتونی سیاه پوشیده بود و پر از هیجان و انرژی بود. دقیقن نقطه مقابل شخصیتی که من نوشته بودم.روزهای بعدش بهم زنگ زد و گفت که حس میکنه از نظر ظاهری برای همچین شخصیتی مناسب نیست و آرزوی موفقیت برام کرد. من هم ازش تشکر کردم و براش آرزوی موفقیت کردم.از اون اتفاق سال‌ها گذشته و من توی شرایط مشابه اون زیاد قرار گرفتم. منتظر دخترهایی بودم که قرار بود برای اولین بار همو ببینیم و هر دختری که رد می‌شد با خودم فکر می‌کردم که کاش این باشه یا خدا کنه این نباشه. عکس‌ها با واقعیت خیلی مطابقت ندارن و به راحتی میتونند آدم رو به اشتباه بندازند.این قضیه فقط به آدم‌ها هم ختم نشد، برای موقعیت‌ها، کارها، حرف‌ها و خیلی چیزهای دیگه هم توی زندگیم همچین وضعیتی پیش اومد. منتظر موقعیت و کار و حرف‌هایی بودم و قبل از مشخص شدن‌شون به موقعیت‌ها و کارها و حرف‌های دیگه‌ای که اطرافم می‌شنیدم گوش می‌کردم. کاش می‌شد یکی از اونها رو انتخاب کنم و یکی از اونها مال من بود.نمیخوام خیلی قدرنشناس و غرغرو به نظر بیام ولی گویا همیشه انتظار ما با اون چیزی که واقعن قراره برامون پیش بیاد متفاوته، حداقل برای من که اینطوری بود.pooiapooiaMon, 13 Jan 2020 14:29:43 +0330https://virgool.ir/@pooia/بادها-بالاخره-میوزند-یا-باید-کارم-رو-عوض-کنم-r85nwus7ft6rزمستون‌ها هر روز که هوا آلوده میشه به تغییر کار و سبک زندگیم فکر می‌کنم. تابستون‌ها هر روز که هوا گرم و تحمل ناپذیر میشه هم همینطور. اخلاقیات و تصمیمات من به شدت تحت تاثیر آب و هوا و سمتِ وزشِ بادها و ابرهای باران‌زا و نور مستقیم خورشید هست.برای من که کارم تولید محتواست شاید چندان سخت نباشه که بخوام به کوچگردی دیجیتالی یا همون دیجیتال نومد فکر کنم. با داشتن اینترنت، هر جایی که باشم می‌تونم کارم رو انجام و تحویل بدم. احتیاجی به دیدن و جلسه گذاشتن و حضور در دفتر نیست ولی نمی‌دونم چرا نمی‌تونم این سبک زندگی رو برای خودم اجرایی کنم.از یک طرف ترس دارم، حقیقتش به زندگی کارمندی خو کردم و نمی‌دونم اول ماه رو بدون انتظار واریز حقوق چطوری بگذرونم. از طرف دیگه شک دارم که بتونم دورکاری گیر بیارم، انگار همه شرکت‌ها به این نتیجه رسیدن که بهتره یک سیستم یک گوشه‌ای بگذارن و یک تولید کننده محتوا رو بشونند پشت میزش. هر آگهی استخدامی رو که نگاه می‌کنم می‌بینم که نیروی ثابت میخوان.یکی دو جایی هم که دور کاری بهم میدن اونقدر بدون نظم و گاه هست و گاه نیست طوره که هیچ امیدی بهشون ندارم که با اعتماد به اونها به کوچگردی دیجیتال بپردازم.با چند نفر از دوستام که حرف می‌زنم بهم میگن رها کن برو رئیس. از نظر اونها من آدمی هستم که می‌تونم رها کنم و برم ولی خودم اینجوری فکر نمی‌کنم. شب‌ها وقتی خسته و بی‌برنامه به خونه برمی‌گردم با خودم می‌گم خوب، امروز هم نرفتی دنبال زندگی که بنظرت جذاب‌تره، فردا رو چیکار می‌خوای بکنی؟فردا هم گویا با همون برنامه دیروز سر وقت زندگیم می‌رم. هر روز که می‌گذره رها کردن و رفتن سخت‌تر و سخت‌تر میشه و اینجوری که دارم آینده رو می‌بینم گویا باید برای همیشه توی همین وضعیت بمونم.یکی از امیدواری‌هام گوگن هست، زندگی و تصمیمی که اون گرفت. وقتی که توی سی و پنج سالگی زن و فرزند و زندگی و کار موفقش توی بورس رو رها کرد و رفت نقاش تمام وقت شد. برای اینکه بیشتر شبیه اون بشم یک سالی هست که توی بورس هم ثبت نام کردم.از دور و بری‌هام فقط یکی هست که با این شیوه داره زندگی می‌کنه، شرح زندگیش رو هم مدام توی اینستاگرام می‌نویسه و عکس‌های شاد و رنگی از جاهایی که بوده می‌گذاره. از اونجایی که کار خودم محتوا و بازاریابی محتوا هست مشکوکم به حرفها و عکس‌هایی که میگذاره. شاید قسمت زیادی از اونها مارکتینگ هست و فقط داره میگه خوشحال و موفقم تا بهتر و بیشتر بتونه کار بگیره و روزگار بگذرونه. به هر حال توی این روزها هیچ چیز به اندازه تصویر خوشحالی و موفقیت خریدار نداره و ما دوست داریم توی نور آبی گوشی‌های هوشمندمون این آدم‌های خوشحال و موفق رو لایک کنیم و بهشون غبطه بخوریم.اما بالاخره من هم باید تصمیمی بگیرم. یا باید انقدر جرات و توانایی توی خودم جمع کنم که برم دنبال زندگی دلخواهم یا اینکه دست از تصور و تخیل بردارم و با همین شهر کثیف و آلوده که بارون توش کم میاد و بجای باد نسیم‌هایی از دوده و ذرات معلق و دی‌اکسیدکربن توش میوزه کنار بیام.pooiapooiaTue, 24 Dec 2019 15:38:59 +0330https://virgool.ir/@pooia/آیا-همه-چیز-یک-کابوس-کوتاه-بود-psewj6q7gk1gترس همگانی از قطع شدن اینترنت ما رو گرفته و داریم دنیای تاریکی رو تصور می‌کنیم که ارتباطات‌مون توش به شدت کنترل شده و محدود خواهد شد. همین یک ماه پیش بود که داشتم سخنرانی می‌کردم که دیگه فیلم‌ها رو آرشیو نمی‌کنم چون هر وقت که بخوام می‌تونم هر فیلمی رو که بخوام دانلود کنم. اول سایت‌های دانلود فیلم رو بستن و بعد هم اینترنت قطع شد. دیشب نشسته بودم و ته مانده سه تا هاردم رو با هم جمع می‌زدم که چقدر فضا دارم و چند تا فیلم رو می‌تونم نجات بدم.در اون یک هفته سیاه گوشی من خیلی به صدا در نیومد. من خیلی از آدمها رو فقط در تلگرام داشتم و هیچوقت شماره‌ای ازشون نگرفته بودم. فقط شرکت‌ها و استارت‌آپ‌ها بودن که بهم پیامک میدادن که هنوز در حال کار کردن هستن و می‌تونم ازشون خدمات بگیرم. وقتی که نمی‌تونم با دوست‌هام هماهنگ کنم که بریم سفر، غذا سفارش بدیم و اینکه اصلن خونه هستن یا نه که برای رفتن پیششون تاکسی بگیرم، دیگه چه اهمیتی داره که این شرکت‌ها همچنان به من خدمات میدن یا نه؟من هیچ ایده‌ای ندارم که بدتر از قطعی اینترنت چه بلایی میتونه سر ما بیاد. ما هیچ چیزی رو شبیه اون تجربه نکرده بودیم، انقدر بزرگ و وحشتناک بود که گران شدن بنزین رو فراموش کرده بودم. برای آدم‌های هم نسل من که جنگ رو ندیدیم، این قطعی درواقع همون جنگ بود. شب خوابیدیم و صبح که بیدار شدیم با دنیایی روبه‌رو شدیم که رابطه و نسبت باهاش رو متوجه نمی‌شدیم. الان باید چکار کنیم؟ راه فرار و پیروز شدن در همچین وضعیتی چی هست؟ اول هر ماه که اینترنت می‌خرم اشتراک وی پی انم رو هم می‌گیرم، از اول ماه آینده چه چیزی به هزینه‌هام قراره اضافه بشه؟ اصلن این بار راه فراری برای داشتن اینترنت خواهیم داشت یا نه؟توی رمان صداهایی از چرنوبیل یکی از شخصیت‌ها که حمله آلمانی‌ها و جنگ جهانی دوم رو به یاد می‌آورد می‌گفت: (نقل به مضمون) "اون موقع دشمن ما جلوی چشم‌مون بود، می‌دونستیم که باید با اون سربازها و ارتش بجنگیم تا پیروز بشیم اما الان ما حتی دشمن‌مون، همین رادیو اکتیوی که توی فضا و اطراف‌مون هست رو نمی‌تونیم ببینیم و این جنگ نابرابری هست."اون یک هفته من احساسی شبیه به اون آدم‌ها داشتم، اینترنت قطع شده و راه دسترسی بهش وجود نداشت، جنگ نابرابری بود.pooiapooiaSat, 14 Dec 2019 14:53:30 +0330https://virgool.ir/@pooia/با-اوقات-فراغت-خود-چه-میکنید-dnlflsbnxbo1من معمولن از این جمله برای باز کردن سر صحبت استفاده می‌کنم. شما همیشه به باز کردن سر صحبت احتیاج دارید و پرسیدن حال طرف یا صحبت راجع به هوای کثیف و آلوده، امکان ادامه دیالوگ رو از شما خواهد گرفت. جواب این جمله‌ها یا خوبم ممنون هست یا آره، دیگه زندگی توی تهران سخت شده و بعد از اون شما باید به طرف‌تون خیره بشید. هیچی به اندازه نداشتن حرف و ساکت موندن با یک آدم جدید سخت نیست.مثلن حسن در اوقات فراغتش می‌خوابه. چند وقت پیش بود که بهم می‌گفت از اینکه در زندگیش به مقدار زیاد و به صورت عمیق خوابیده خوشحال و راضی هست و احساس موفقیت میکنه، "صد تا آدم رو می‌شناسم که شب‌ها به زور قرص و کوفت و زهرمار به تختخواب‌شون میرسن ولی من همچین مشکلی ندارم."راشنو میگه اوقات فراغت بعد از کارش رو به دراز کشیدن روی تخت و سیگار کشیدن می‌گذرونه. البته که سال‌هاست قصد داره سیگار رو ترک کنه ولی یکی از مشکلات ترک نکردنش دقیقن همین هست، با اوقات فرغتم چه کنم؟ خیره شدن به سقف بدون سیگار کشیدن سخت هست گویا.فرشید بعد از کار میره و توی اسنپ مسافرکشی میکنه. تازه یک بچه 3 ساله هم توی خونه داره و بنظر میرسه که خیلی سوال منطقی و درستی نباشه ازش بپرسم توی اوقات فراغتش چیکار میکنه. ولی شاید چون از هفته قبل تعدیلش کردن و الان بیکار هست یک برنامه‌ای برای اوقات فراغتش بچینه.وثوق داره از بهاره طلاق میگیره و با سمیرا برای زندگی جدیدش برنامه ریزی میکنه. چشم‌هاش گود افتاده و یکسره میگه یورو اومد پایین، رفت بالا، وایساده سر جاش، یک حرکت نامفهوم کرد و... اینجوری که میگه میخوان برن اروپا و بعد از اون کانادا ولی فعلن باید همه مدارکش رو المثنی بگیره چون بهاره همه مدارکش رو برداشته و هیچی رو پس نمیده.میثم توی اوقات فراغتش استارت‌آپ راه میندازه و توی دوره‌های مختلف دیجیتال مارکتینگ شرکت میکنه، یا به عنوان مدرس یا سخنران و اینها. موفق‌ترین آدمی که می‌شناسم خودش هست چونکه بعد از همه این استارت‌آپ‌ها و درس دادن‌ها و بحث و جدل‌ها شب به خونه برمیگرده تا فوتبال ببینه.مهدی بیکاره است، بیشتر زندگیش توی جاده‌ها و به سفر میگذره و درواقع زندگیش اوقات فراغت هست. چند وقت پیش یک کم مشغول شد و آیینه خونه بهنام رو به دیوارش وصل کرد. بعد از اون رفت چابهار و بعد بندرعباس و بعد بوشهر و الان نمیدونم کجاست.بنیامین پابجی بازی میکنه و تا چند وقت پیش خیلی خوشحال و سرزنده بود اما بازی رو فیلتر کردن. بنی اولش کمی ناراحت شد ولی بعدش فیلترشکنش رو به صورت دائم روشن کرد و این مشکل حل شد. داستان اما به این شادی و نشاط هم تموم نشد و بنیامین میگه تازگی موقع بازی کردن همینکه بازیکن‌هایی از کشورهای دیگه میفهمن اون ایرانی هست یک نارنجکی چیزی زیر پاش میندازن یا یک رگبار روش میبندن. من نمی‌دونم بنی راست میگه یا نه و اگه راست میگه چرا بازیکن‌های جاهای دیگه دنیا همچین کاری باهاش میکنن ولی مدتی هست که به صورت مشهودی آزرده و ناراحت بنظر میرسه.و خیلی از دوست‌ها و آشناهای دیگه من، همه‌شون یکجوری سرشون گرم هست و به کاری مشغولن و تنها چیزی که توی همه ما مشترک هست اینه که هیچکدوم‌مون برای اوقات فراغت‌مون برنامه ریزی نمی‌کنیم. بعضی وقت‌ها که بهش فکر می‌کنم میگم شاید بخاطر خود کلمه‌اش هست. اگه بهش توجه کنید می‌فهمید که راحت توی دهن نمیچرخه، سخت و ناهموار هست. بنظرم باید دنبال یک کلمه بهتر و راحت‌تر براش بگردیم و بعد بشینیم راجع بهش فکر کنیم که قراره باهاش چیکار کنیم.pooiapooiaWed, 11 Dec 2019 17:02:00 +0330https://virgool.ir/@pooia/چرا-آرام-و-قرار-ندارم-fq0ctk2zi89bدوست هنرمندی داشتم که دومین جمله‌ای که بهم گفت این بود: "من سندرم ک.. بی‌قرار دارم." لازم هست بگم که دوستی ما به یک ماه هم نکشید؟بیشتر دوست‌ها و اطرافیانم یا ازدواج کرده‌اند یا در رابطه‌های طولانی مدت قرار دارند. روابط و رفت و آآآمدهای مشخصی با یک سری آدم‌های مشخص دارند، به صورت منظم به نقاط مشخصی سفر می‌کنند و هر دو سه سال یک بار خونه‌هاشون رو رنگ می‌کنند، اما من؟ خلاصه بخوام بگم اینجوری میشه: من واقعن از سفر به یک شهر برای دو بار متنفرم.حتی در دوره‌ای از زندگیم متوجه شدم که خواسته یا ناخواسته رابطه‌ام با دوستان چندین و چند ساله قطع شده، همدیگه رو نمی‌بینم و از هم خبری نمی‌گیریم. وقتی از چند سال حرف می‌زنم حداقل از ده سال حرف می‌زنم.همکارم میتونه از صبح تا ساعت 2 بشینه روی صندلیش، بعد پاشه بره نهار بخوره و برگرده و دوباره تا ساعت شش بشینه روی صندلیش. من؟ هدفون توی گوشم بود و آهنگی که گوش می‌کردم ریتمش تند شد. از اتاق بغل هراسون اومدن بیرون که چی شده، زلزله اومده؟ نه، پای من با ریتم آهنگ داشت کوبیده میشد به زمین. اینکه هر بیست دقیقه یکبار باید بلند شم و خودم رو کش و قوس بدم و چند دقیقه راه برم به کنار.آدم تا یک جایی متوجه مشکلات خودش نمیشه، البته اگه اون آدم منصف و واقعگرا باشه. از یک جایی به بعد وقتی میبینی همه اطرافیانت، حداقل بیشترشون به کار و رابطه و وضعیت ثابت علاقه دارند پس مشکل از تو هست. حتی اگه با اسکارلت جوهانسون در رابطه باشی، توی گوگل کار کنی و خونه‌ات توی دامنه‌های آلپ در سوئیس باشه هم میگی ای بابا، این بود زندگی؟؟میخوام به اون دوست هنرمندم پیام بدم و بگم که گویا من هم سندرم مشابهی دارم. گویا نمیتونم عادی و منظم بودن چیزها رو تحمل کنم. چند روز پیش مقاله‌ای می‌خوندم راجع به آنتروپی. می‌خوام بهش بگم که بیا بجای استفاده از اون عبارت که مجبوریم از سه نقطه توش استفاده کنیم بگیم که آنتروپی ما بالاست، علاقه به بی‌نظمی داریم.pooiapooiaTue, 10 Dec 2019 13:02:12 +0330