https://virgool.ir/feed/@pirzadehnargesیک فنجان نوشتن یک کتاب نوشیدنfa2026-11-12 02:54:08https://files.virgool.ir/upload/users/821420/avatar/ezvozr.jpeghttps://virgool.ir/@pirzadehnargeshttps://virgool.ir/@pirzadehnarges/شیرین-و-فرهاد-rgq0brvn9qfiپاهایش را بغل کرده بود و به غروب غم انگیز دریای بی رحم نگاه می کرد. دریایی که هم پدرش و هم مادرش را گرفته بود. دریایی که او را تنها کرده بود و حالا هم پسرک کسی را جز قاتل والدینش نداشت برای همین سعی می کرد با این قاتل سنگدل ارتباط برقرار کند اما نمی شد. وجودش برای خشکاندن این دریا پرپر می زد چون می دانست جز این راه نمی تواند خشم و عصبانیتش را خالی کند. به یاد پدر و مادر عاشقش افتاد که بیشتر از لیلی و مجنون همدیگر را دوست داشتند و می پرستیدن. آن دو یار با هم پر کشیدند؛ به سوی آسمان، به سوی بهشت. به آسمان نگاه کرد. آسمان هم دلش مانند متین گرفته و محزون بود. متین واقعا متین بود! آرام، سر به زیر و البته افسرده که همین افسردگی او را متین و با وقار نشان می داد. الحق که پدر و مادرش نام درستی انتخاب کردند. متین دوباره نگاهی به آسمان ابری کرد که هر لحظه ممکن بود بغض بزرگش بشکند و متین را موش آبکشیده کند اما متین بی اهمیت به آسمان، نام پدر و مادرش را روی شن های نرم و خیس ساحل حک کرد؛ شیرین و فرهاد و دوباره الحق که نام یکی از زوج عاشق روی پدر و مادرش است. متین لبخند تلخی زد؛ بلند شد و شلوار سورمه ای رنگش را شنی شده بود، تکاند. دستش را روی قلبش قرار داد و گفت:«شما همیشه در قلب منید. دوستتان دارم خیلی زیاد. منتظرم باشید چون سعی دارم سریع تر به پیش شما بيايم.» شروع کرد به سمت دریا دویدن. با بدن نحیفش که بسیار هم لاغر بود به اعماق دریا شتافت. جسم کم جانش را به آب زلال و فریبنده سپرد. دریا هم برای جبران مافات پسر افسرده را به پیش پدر و مادرش برد.http://www.nargespirzadeh.ourfarzanegan.ir/http://nargespirzadeh.blogfa.com/نرگس پیرزادهنرگس پیرزادهFri, 30 Apr 2021 23:12:28 +0430https://virgool.ir/@pirzadehnarges/کیک-عزیز-ghi3oo0ommcqسلام کیک عزیزم. امیدوارم حالت خوب باشد و فعلا در جای امنی به سر ببری تا بعدا به درون معدۀ عزیز تر از جان من بیایی. کاکائویی هم که هستی، به دلم بیشتر می نشینی! موقعی که در دستم می گیرمت، قلبم روی صد هزار می زند و باعث می شود لب و لوچه ام بذاقی و آبکی شود و در اصل دهانم آب بیافتد. فعلا نمی توانم بهت دست بزنم زیرا خواهرت را تازه خورده ام و تو هنوز داغداری تا چهلمش صبر می کنم و بعد سراغت می آیم. دوستت دارم منتظرم باش.http://www.nargespirzadeh.ourfarzanegan.ir/http://nargespirzadeh.blogfa.com/نرگس پیرزادهنرگس پیرزادهMon, 19 Apr 2021 21:38:14 +0430https://virgool.ir/@pirzadehnarges/عروس-فصل-ها-tdnmjqn9kw8wزمستان است و همه جا لباس عروس و سپید پوشیده است. من هم دلم لباس سپید میخواهد، سفید مثل برف. با لباسی رنگی که میان لباس عروس زمین خودنمایی میکرد، قدم میزدم؛ قدم هایی شمرده و آرام. من عاشق قدم زدنم؛ قدم زدن در شاه فصل ها، قدم زدن در صورتی ترین فصل، قدم زدن در عروس فصل ها و قدم زدن در خوشمزه ترین فصل. قدم زدن در هر فصلی یک حال و هوایی دارد. از دور دست ها آدم برفی هایی که را میبینم که چهره شان غمگين و پر از اندوه است، دلیلش  را مي دانم. دلیلش عمر کوتاه آن هاست. یک لحظه دلم به حال شان می سوزد. سعی میکنم دیگر به آدم برفی ها و عمر کوتاه شان فکر نکنم و مسیرم را تغییر دهم. چرخش نود درجه ای نمی دانم به کدام سمت میزنم و قدم هایم را ادامه میدهم؛ مثل آدم آهنی. نگاهم را از روبه رو به سمت پایین، جلوی قدم هایم سوق می دهم و لحظه ای ناخودآگاه ثابت می شوم؛ بدون دلیل. انگار زمان ناگهان برایم می ایستد. بعد از چند دقیقه ثابت بودن سرم را بالا میاورم، بر میگردم و به رد کفش هایم نگاه می کنم.http://www.nargespirzadeh.ourfarzanegan.ir/http://nargespirzadeh.blogfa.com/نرگس پیرزادهنرگس پیرزادهMon, 19 Apr 2021 21:34:37 +0430https://virgool.ir/@pirzadehnarges/دلارام-hu0mvvdnhcb5خیره به دریای آبی نگاه می کرد. حتی پلک هم نمی زد! گویی مجسمه شده بود مجسمه ای جذاب و دلنشین. چهره ای دلنشین داشت. آنقدر به دل می نشست که دیگر نمی توانستی بلندش کنی! دارویی ناب بود برای کسی که مشکلات از سر و رویش می بارید ولی یک عارضه داشت. عارضه اش ختم می شد به عشق و عاشقی! اسمش دلارام بود برعکس چهره اش که آرام را از دل بیرون میکرد! یتیم بود. پدر و مادر نداشت و از نوزادی توی پرورشگاه زندگی می کرد. از همان اول هم آنقدر غمگین بود که کسی با او دمخور نمی شد. تنهایی برایش یک دوست خوب بود که هیچ وقت ولش نکرده بود. هم تنهایی و هم تاریکی؛ تاریکی از یک دوست بیشتر بود، خواهر دلارام بود و همین تاریکی و تنهایی باعث دلارام بودن او بودند. دغدغه ای نداشت و از نظر همه مرده ای متحرک بود اما خودش این زندگی را می پسندید؛ تنهایی و بدون شخص دیگری. مقصر پدر و مادرش بودند که دختر نمی خواستند و برای همین نوزاد بیچاره را از همه چیز محروم کردند و نیمه های شب و در شبی که ماه کامل بود و شاهد همه چیز بود او را جلوی در پرورشگاه جایی که از آن ها بسیار دور بود، گذاشتند. دخترک با این حال گله و شکایتی نداشت. زیادی قانع بود با این حال همه را عاشق خود می کرد و معشوقۀ همه میشد.هرکه دلارام دید از دلش آرام رفتچشم ندارد خلاص هر که در این دام رفتhttp://www.nargespirzadeh.ourfarzanegan.ir/http://nargespirzadeh.blogfa.com/نرگس پیرزادهنرگس پیرزادهMon, 19 Apr 2021 21:33:27 +0430https://virgool.ir/@pirzadehnarges/پاییز-مال-من-است-twursniw49xmدیروز، پریروز، یا شاید هم دو سال پیش یکی از روزهای پاییز که همه جا را برگ های رنگارنگ برداشته بود و زیبایی شاه فصل ها خودنمایی می کرد؛ من در پارکی حوالی جنوب شهر قدم میزدم. هر یک از قدم های آرامم خنجری می شد و در دل برگ ها فرو می رفت و صدای آخ آنها را بلند می ساخت. همین طور که قدم میزدم و آنقدر سرم پایین بود که به سینه ام چسبیده بود؛ به دو نیمکت رسیدم. خواستم روی یکی از آنها بنشینم که یاد حرف مادرم افتادم که تاکید کرد با پالتوی صورتی چرک برنگردم و جایی ننشینم چرا که پالتوی صورتی رنگم کثیف می شد اما به حرفش توجهی نکردم و به لذت نشستن و رویا پردازی فکر کردم پس سر جایم نشستم و در افکار رویایی ام غرق شدم. افکاری که به خاطرات تلخ و شیرین پاییز سال ها پیش بر می گشت…http://www.nargespirzadeh.ourfarzanegan.ir/http://nargespirzadeh.blogfa.com/نرگس پیرزادهنرگس پیرزادهMon, 19 Apr 2021 21:30:27 +0430https://virgool.ir/@pirzadehnarges/تشنۀ-مرگ-ykphah7fmsxgهیچ وقت نفهميد! هیچ وقت هیچ وقت. سعی مي­­ کرد بفهمد ولي نمي­ فهميد. احساس گيجی و سردرگمی مي‌کرد. حیران بود، نمی­ دانست تشنۀ کدام حقیقت است؟ فقط تشنه بود؛ تشنۀ یک حقیقت گمشده! ساعت ها برای خلاصی از اين سردرگمي در جنگل قدم مي­زد؛ هر روز و در هر فصلی حتی چلۀ زمستان که جنگل یخبندان بود و خواب عمیق او را گرفته بود. در زمستان سعی می­کرد آرام قدمش را بردارد تا جنگل از ژرفای خواب بیرون نیاید ولی دم دمای بهار آنقدر قدمش را محکم مي­ کوبید که همۀ جنگل از خواب مي ­پرید و بیدارمي ­شد. دیوانه شده بود! خودش خبر نداشت؛ فقط بی ­تاب بود بی ­تاب حقیقت گمشده! یک روز که مجنون­ وار در دل جنگ قدم مي‌زد؛ حقیقت را یافت! حقیقت مرگ او بود! او بی­ تاب و تشنۀ مرگ بود. او به حقیقت تلخ ولی واقعی زندگی­‌اش رسید ولی هیچ وقت هیچ کس نفهمید و نفهمید و نفهمید. http://www.nargespirzadeh.ourfarzanegan.ir/ http://nargespirzadeh.blogfa.com/نرگس پیرزادهنرگس پیرزادهMon, 19 Apr 2021 21:25:04 +0430