https://virgool.ir/feed/@pirdaneshjoofa2026-11-12 03:11:39https://files.virgool.ir/upload/users/62212/avatar/ECP7mF.pnghttps://virgool.ir/@pirdaneshjoohttps://virgool.ir/@pirdaneshjoo/مرتب-نیستم-bax9lncaarj3کلا یکی از دلایلی که هیچ وقت توی شبکه های اجتماعی فعال نیستم همینه. باید مرتب و منظم پست و مطلب بذاری ولی من نمیتونم. کلا کار منظم نمیتونم انجام بدم. از شروع کلاسا سه هفته میگذره. قرارم بود هر هفته یه مطلب بذارم ولی خب نشد. کلا یادم رفت. الان با اینکه اول ترم برای ما حساب میشه، به شدت سرم شلوغه. سه تا درس دارم و همشون دارن بکوب درس میدن. تمرین میخوان و فعلا خداروشکر پروژه ندادن. فقط دو تاشون مقاله دادن برای خوندن و تحقیق. خیلی از کدزدن میترسم. البته میدونم رازش اینه که وقت بذاری. با درصد 30 به 70 سرچ کنی. ینی بیشتر فکر کنی و کمتر چرخ بزنی توی اینترنت. نصف جواب مسئله توی صورت سواله. با اینکه تمرینا زیاده ولی تقریبا اسونن. بیشترشون حل کردنین. هنوز الگوریتما انگار شروع نشده. دو هفته اول سرکلاسا بودم و چون سرم خلوت بود مثه همیشه سرکلاس توجه نمیکردم و بعدا میرفتم ویدئو رو میدیدم . ولی الان نمیرسم. پیاده کردن و جزوه نوشتن برای هر یک و نیم ساعت تقریبا چهار ساعت وقت میبره و اینجوری وقت کم میارم. بدبختی کتابخونه ها هم تعطیله و توی خونه پرت زمانی خیلی زیاده. مثلا توی خونه یه ساعت مثه برق میگذره و اصلا به نظر زیاد نمیاد. ولی توی کتابخونه ده دقیقه هم زیاده. بخاطر همین تمرکز هم بیشتره. حتما باید برم کتابخونه. نباید اشتباه دوره لیسانس رو بکنم. نباید کارها رو بذارم آخر وقت. و درگیر حاشیه بشم. البته هنوزم جوگیر میشم و از آدما میترسم. فکر میکنم همه خفنن به جز من. این فاطمه نامرد هم مدام توی دلمو خالی میکنه ولی هنوز اونجوری اعتماد به نفسمو از دست ندادم. یه چیز دیگه ای که تقریبا برام سخت شده، کارهای متفرقه است. مثلا کار خونه، مزون و باشگاه. بیرون رفتن با محمدحسین که اصلا هیچ تردیدی توش نیست. توی بدترین حالت هم بهش نه نمیگم. ولی چیزای دیگه نه. دوست ندارم اینجوری. نمیخام دوباره محصور بشم توی درسا. فقط بشینم پای کامپیوتر. اینجوری بدتره. مثلا این هفته هم مزون رو پیچوندم هم باشگاه رو . چون تمرین شبکه های عصبی رو تحویل نداده بودم. ولی دیگه این کار رو نمیکنم. چون نمیخام دوستایی که بدست اوردم رو از دست بدم. الان چهارشنبه میرم مزون که پایان نامه خانم قاسمی رو بنویسم از اون ور هم میرم خونه زهرا مهمونی. فعلا دارم محاسبات کوانتومی میبینم و فکر میکنم تمریناش خیلی هم سخت نباشه. دیگه هم جزوه نمینویسم. خیلی وقت میگیره و بعدا اصلا به دردت نمیخوره. فقط چون یادگیری من با نوشتنه، بعضی نکته ها رو مینویسم. دیشب سر تمرینا با دو تا از پسرا هم تبادل تمرین کردم و فکر میکنم خودمو یه دختر خنگ نشون دادم. نمیخام راه فاطمه رو برم. میخوام خفن بشم. فقط باید وسواس رو بذارم کنار. pirdaneshjoopirdaneshjooMon, 07 Dec 2020 22:13:33 +0330https://virgool.ir/@pirdaneshjoo/قصه-از-کجا-شروع-شد-sypenm7x5bmrقضیه از اونجا شروع شد که من حوصله ام از شرکت سر رفت. اربابی داشت میرفت. مریم و سعیده هم رفته بودن و من رو با جمیله تنها گذاشته بودن. احساس میکردم همه رفتن یه کار باحالتر توی زندگیشون پیدا کردن و من موندم بین یه مشت پیرمرد که فقط منتظرن چایی ساعت 12 رو بخورن و ساعت 3 برن. احساس میکردم دارم درجا میزنم. دیگه اون حالت اکتیوی و ... رو جو شرکت نمیدیدم. راستش اصلا هم در حد و توان خودم نمیدیدم که برم یه شرکت دیگه. هم اینکه کلا در زندگیم اعتماد به نفسم کمه . هم اینکه میدونستم داریم توی شرکت پول مفت میگیریم. یعنی اصلا شرکتای دیگه اینجور برنامه نویسی رو از ما نمیخوان. وقتی پروژه های فاطمه رو میدیدم احساس میکردم میتونم دوباره توی درسا قوی باشم. دیگه بلد شدم برنامه نویسی کنم و ترسی از نفهمیدن ندارم. ینی فکر میکردم قلقش دستم اومده. فقط باید وقت و انرژی و تمرکز بذاری. یه روز که مهدی اومده بود، از اونجایی که کل زندگیم عقده جلب توجهش رو دارم گفتم اگه فاطمه شروع کنه به کنکور خوندن منم باهاش می خونم. میخام دوباره ارشد شرکت کنم . ایندفه کامپیوتر. اونم که از شرکت ما متنفره پیشنهادمو تو هوا زد گفت اره حتما برو. بعدم رفت یه عالمه خرج کتاب و ویدئو کرد و من و فاطمه رو توی عمل انجام شده قرار داد. بعد از 10 ماه کلنجار از شرکت اومدم بیرون. نمیتونستم اونجا رو بدون اربابی تحمل کنم. بگذریم که بعدش مثله سگ پشیمون شدم. چون بی پولی بد دردیه و من همه هیچی پس انداز نداشتم ولی خب دیگه نمیتونستم برگردم. از عید 98 تا مهر رفتم خیاطی . فاطمه هم با شاگرد اولی همون دانشگاه خودشون قبول شد و من تنها شدم واسه کنکور خوندن. اتفاقی که مهر 98 افتاد این بود که ازدواج کردم ولی از حدودای دی دست و پا شکسته شروع کردم. 17 مرداد کنکور دادم و رتبه ام شد 600. در نهایت هم هوش مصنوعی پردیس فارابی قبول شدم. همونی که میخواستم. البته شبانه. حالا نمیدونم به خاطر رتبه ام بود یا اینکه من یه بار ارشد روزانه خونده بودم. خلاصه اینکه در سن 30 سالگی در حالیکه یک سال از عقدم میگذره، یه مدرک فوق لیسانس فلسفه دارم، کار ندارم و خیلی خیلی دلم میخواد برم سر کار، مقطع کارشناسی ارشد رو شروع کردم. هم کلاسیام 7-8 سال ازم کوچکترن و بین 15 نفر ورودی من تنها دخترم. همه کلاسا، ثبت نام ، ارائه و امتحان ، همش مجازیه و برخلاف انتظارم راضیم. اول اینکه احتمالا اونجا هیچ دوست پیدا نمیکردم. چون هم بزرگترم، هم دخترم، یه دختر چادری چس لال. خیلیم اجتماعی نیستم. درک و فهم بالایی هم ندارم و از این تیزا نیستم که خفن شم و کد خوب بزنم یا سر کلاس زودی مطلب رو بگیرم یا هرچی دوم اینکه به بقیه کارام میرسم. قشنگ موقع کلاس ظرفا رو میشورم، جارو میزنم، بافتنی میبافم. حتی یه بار نیم ساعت کلاس رو توی باشگاه بودم. اینجا از اتفاقای درس خوندنم یا کتابایی که میخونم یا تجربه های روزمره ام مینویسم تا ببینم چی میشهpirdaneshjoopirdaneshjooThu, 19 Nov 2020 00:26:08 +0330