https://virgool.ir/feed/@phoenixxfa2026-11-11 19:51:06https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@phoenixxhttps://virgool.ir/@phoenixx/جهانی-بدون-هنر-k2d1qnuowuouیک لیوان چایی میریزم و کنار دستم می‌گذارم. شروع می کنم به نوشتن تا اندکی از کلمات تجمع یافته در مغزم رهایی یابم. کلماتی که گاهی داستان می‌شوند و در پوشه‌ای روی میز کارم قرار می‌گیرند. یک بار داشتم به هنر فکر می‌کردم و دنیایی که بدون آن شکل می‌گرفت. به نظرتان دنیای قشنگی می‌شد؟ اکثرا خواهید گفت نه. اما بیایید به آن فکر کنیم تا قطعی‌تر نه بگوییم. جهانی را تصور کنید که در آن خبری از شعر و کلمات آهنگین نیست. آن وقت به نظرم عشق، دلتنگی، غم و همه‌ی احساسات ما که هرکدام درجای خود ارزشمند است تبدیل به چه می شد. چگونه بروز می‌یافت؟ چه کسی می‌توانست احساسات و باورهایش درمورد آنها را برای کسی شبیه خودش صدها سال بعدتر به جا بگذارد. چه کسی می‌توانست به زیبایی تشویق کند یا با لطافت همدردی کند. دنیا را بدون حافظ و سعدی و شکسپیر و امثال آنها تصور کنید. چه می‌بینید جز انبوهی از احساسات بروز نیافته؟ لذت‌های ناشناخته و نادانی و زشتی؟ وقتی کسی نباشد که بگوید:" چو در دست است رودی خوش، بزن مطرب سرودی خوش/ که دست افشان غزل خوانیم و پاکوبان سر اندازیم." آن وقت شادی‌ها و غم‌های ما چگونه شریکان مطلوب خود را می‌یافتند؟ حالا جهان را بدون نقاشی‌ها و معماری های زیبا تصور کنید. شهرها در انبوهی از خانه های یکسان و تیره فرو می‌رفت. هر روز گذر کردن از کوچه‌هایی یکنواخت، خانه هایی خفه کننده و امثال این چیزها از آدم‌ها چه می‌ساخت جز ربات‌هایی که تنها به خوردن و خوابیدن و فکر کردن و دنبال کار دویدن می گردند. یک خانه‌ی زیبا یک محله را صفا می‌دهد. خوب به یاد دارم که یک بالکن که در آن چند گلدان با سلیقه کنار هم چیده شده بود و دربین انبوهی از خانه‌های خاکستری تک افتاده بود چگونه یک غروب غم انگیز و پر از آلودگی را برایم قابل تحمل کرد. خیال کن دیگر عالیقاپویی در این دنیا نباشد که از یک ستون تا ستونی دیگر هزار رنگ و طرح برسر آدم میریزد. خیال کن دیگر مسجد شیخی نباشد که بهشت را در چشمانت بریزد. خیال کن دیگر هیچ مجسمه ای از داوود یا مریم نباشد که که ابهتِ زیبایی تن آدم را بلرزاند و آدم به فکر بیفتد که ذهن و توان آدمی نیز قادر است زیبایی بیافریند و انسان تنها یک ماشین جنگ و جدال نیست.یک بارهم جهان بدون موسیقی را خیال کن. اصلا مگر می‌شود؟ صدای آب و بلبل و باد آنها چه می شود؟ گوشهامان از استیصال و روزمرگی کر خواهند شد. دلمان هرگز برای به رقص آمدن با انسانهایی که دوستشان داریم به تپش نخواهد افتاد. اشک‌های زندانی پشت چشم‌هایمان هرگز با آسودگی فرونخواهند ریخت. مغزمان هرگز احساس شعف ناشی از مواجهه با اصوات بهشت را نخواهد چشید و ..... هیچ صدایی خوشحالمان نخواهد کرد. هیچ زمزمه ای مارا به فکر فرو نخواهد برد. هیچ لالایی و قهقه و اذانی نخواهد بود. صداهایی که خاطرات زیبایمان را در خود پیچیده اند را به یاد بیاورید. هیچ کدام از آنها در دایره‌ی وجود نخواهند گنجید.هنر تنها موسیقی و نقاشی و شعر نیست و نخواهد بود. هنر به قلب هرچیز که در آن فایده ای باشد نفوذ می‌کند و آن را ماندگار می‌کند. رویارویی ما آدم‌ها با خیالات و رویاهایمان را ممکن می کند. گاهی مارا به زیبایی با آینده‌ای که باید از آن اجتناب کنیم ربرو می کند و زشتی های آن را می نمایاند گاهی هم با ظرافت و لطافت تمام مارا برای آینده ای پیش بینی ناشدنی و پیچیدگی هایش آشنا می کند و بدون آنکه بیمی ایجاد کند آمادگی می آفریند.هنر ارزشمند و متعالیست. چیزی که مارا یک پله از کف بالا می‌برد پله های دیگر مهم اند اما جای آن را نمی گیرند. هیچکدام از آنها غیر ضروری و قابل چشم‌پوشی نیست و نخواهد بود. هنر زیبا بودن و زیبا دیدن است. یافتن نور در تاریکی هاست هنر همه جای زمین پراکنده است چرا که او زیباست و زیبایی را دوست دارد. اگر ارزش و مقصودش را بیابیم هنر حقیقی و متعالی را درک خواهیم کرد، آن وقت هیچ سیاهی‌ای خارج از دایره ی حسن نخواهد توانست خود را قالب دیده و گوش ما کند و ناگزیر به راه خواهد آمد و خود نیز اگر طالب آن باشد خواهد فهمید. گرچه دل من پر است اما سخن زیاده هم به هشو و بیهوده گویی می انجامد. خلاصه‌مطلب آن بود که می‌خواستم به آن دوست عزیزم که آن را بیهوده می‌خواند بگویم؛ هنر خوب است. هنرِخوب روان را رشد می دهد و به خاک آدمی گلاب اضافه می‌کند. قدر هنر را تا زود است باید دانست و در عین حال هم نباید گذاشت هر چیزی بانام هنر وارد شود و چهره ی زیبایش را بیالاید. phoenixxphoenixxThu, 05 May 2022 01:36:06 +0430https://virgool.ir/@phoenixx/چه-می-تواند-باشد-o3wxgfubswpmدرست ایستاده ام روی لبه. خسته هستم، دلم می خواهد گریه کنم اما چشمهایم یاری نمی کنند. همه جا گرم و طاقت فرساست. حجمی از همه چیز به من هجوم می آورد و من با ناتوانی به عقب می روم. دست هایم را ازهم می گشایم و خود را از لبه پرت می کنم. چشمانم را می بندم و در اعماق دریای آبیِ تاریک فرو می روم. گویی هیچ پایانی ندارد. زانوانم را در آغوش می گیرم آبهای عمیق هرچه پایین تر می روم واضح تر می شوند.راحت تر نفس می کشم.وجودم خنک شده است. معلق مانده ام. به آب های روشن تر بالاسر نگاه می کنم. بافکر به تاریکی های عمیق به خود می لرزم. زانوانم را رها می کنم. برمی گردم و میخواهم تا اعماق فرو بروم. باید فرو بروم. آن بالا چیزی برای دیدن وجود نداشت. این پایین، پایانی وجود ندارد.فرو می روم جلوتر و جلوتر. تاریک تر و تاریک تر. گویا سالهاست که به فرو رفتن ادامه داده ام. از میان تاریکی چیزی می درخشد. میترسم و خوشحال می شوم. بعد موهایی بلند که همه جا پخش شده و صورتی را پوشانده جسمی نحیف که با زنجیرهایی بلند به فضای هیچ پشت سر زنجیر شده. دیگر چیزی مرا به جلو نمی کشد. مانده ام چه کار کنم. بی خیال دیدن آن صورت شوم یا نه. درمیان آبهایی عمیق نفسی عمیق می کشم. همه چیز طنز اما دردناک است. جلو می روم زنجیرها را لمس می کنم سرد و سنگین. به صورت می رسم. بی حرکت ایستاده و هیچ تلاشی نمی کند. گویا در خوابی عمیق است. دست می برم و آهسته موهای بلندش را کنار می زنم. چشم های بسته آهسته آهسته باز می شوند. می بینم اما نمی فهمم. صورتم را نزدیک تر می برم چشم ها در من خیره می شوند. گویا کسی بلند فریاد می کشد. گوش هایم را می گیرم و با ترس خود را عقب می کشم. صورت من از میان موهای آشفته به من می نگرد. گویی بعد از سالهاست که از خواب بیدار می شود. صورت منِ پیش رو دهان باز می کند. گویی فریاد می کشد. موجی از سیاهی برمیخیزد. نفسم بند آمده و باور نمی کنم. موج مرا دور می کند. دور و دورتر. چشم ها دوباره بسته می شوند و در موهای پریشان می پیچند. از هیجان بی هوش می شوم....چشم می گشایم. در حجمی عمیق از تاریکی مانده ام. دست هایم در زنجیر است. و زنجیر در اعماق به هیچ متصل. موهای آشفته ام مرا دربر می گیرد.کسی از دور به من نزدیک می شود. می ترسم و به خواب می روم.........phoenixxphoenixxTue, 20 Jul 2021 21:04:04 +0430https://virgool.ir/@phoenixx/به-منِ-فراموش-شده-iuyvc2mz0g7pچشم هام را بستم و به جاده‌ی پشت سرم نگاه کردم. راه آسانی را نیامده بودم. بسیاری از مسیر درمه بود، تکه‌هایی در تاریکی. جای قدم‌هایم خیلی جاها مانده بود. خیلی از رهگذران دیگر مرا می‌شناختند. در هرتکه ازین مسیر چیزی را ازسر گذراندم. چیزی که پشت لبخندهای همیشگی‌ام پنهان بود. تنهایی و بی‌پناهی ای که نمی‌توانستم درکش کنم. درخود مانده بودم. درتاریکی‌های ذهنم که ظالمانه از تاریکی‌های دنیا تغذیه می‌کرد.من جنگیدم. باخود و جهان. گاهی با جان و دل و اکثر اوقات ازسر اجبار. من زیبایی‌های جهان را دیدم، گاهی با چشمان اشک بار، اما هربار برای بیشتر شدن شادی‌ها و زیبایی‌های جهان دعا کردم. هرچند ازآن من نباشد. گاهی خردمند بودم و اکثراوقات کودکی بی‌تجربه. آدم‌های زیادی را تحمل کردم و حرف‌های زیاد تری را. بسیار مواقع بود که خسته شده بودم و گریه کردم درتنهایی به دور از آدمهای امن. شب‌های بسیار ازغم یا اضطراب خواب به چشمم نیامد. روزهای بسیار با تظاهر کردن و لبخند درتلاش بودم تا کسی را رنج ندهم. من بسیار خودم را رنجاندم. من بسیار رنج دیدم.گرچه انسان بی‌گناهی نبوده‌ام اما دراین سالها هرگز از ستم به دیگران خشنود نمیشدم. تا آنجا که به یاد دارم شاید گاهی نادان بوده باشم اما ستمگر نبوده‌امامروز تولد من بود و من بعد از یک جشن تولد ساده‌ و بی ریا، خواستم این متن را برای خودم اینجا بنویسم. به من رنج دیده‌ی غمگینی که جایی درونم زندگی می‌کند. به منی که هیچکس تابه حال به تمام اورا ندیده بود و تنها جایی که اندکی خود را به من نشان داد، وقتی بود که در صندلی قهوه‌ای رنگ اتاق درمانگر در اشک‌های خود فرورفته بودم. و همینطور به من استواری که سعی کرد درهمه‌ی این فراز و نشیب‌ها مرا نگه دارد. منِ عزیز، خدا قوت، تولدت مبارک و به خاطر همه‌ی این سالها ازتو سپاسگذارم. باشد که در ادامه‌ی این مسیر هم استوار بمانی، باشد که لبخند بزنی و جایگاهی را زندگی کنی که بوی شادی بدهد و جولانگاه نور باشد.باشد که خداوند یاری ده ما باشد، همچنان که تاکنون نیز ازما دریغ نورزیده.پی‌نوشت: گرچه همیشه انسانهایی هستند که مهرشان دنیا را زیبا می‌کند. گرچه همیشه باید از آدم‌های دور و برمان قدردان باشیم به خاطر الطافی که به ما دارند. اما یادمان نرود، نزدیک ترین رفیق ما بعد از خداوند خودمانیم. بسیاری اوقات خودمان را به خاطر خیلی مسائل سرزنش می‌کنیم اما یادمان نرود که زمان‌های بسیاری وجود دارند که به خاطر آنها باید با خودمان مهربان باشیم. به خاطر پایداریمان، به خاطر صبرمان و ..... بعدازین را شما بگویید. برای چه؟این متن را اینجا به یادگار می‌گذارم، اول از همه برای خودم و بعد برای همه‌ من‌های فراموش شده. خودمان را صبورانه و مانند کودکی که هرروز درحال یادگیریست دوست بداریم. phoenixxphoenixxThu, 13 May 2021 21:07:00 +0430https://virgool.ir/@phoenixx/ماهی-های-پریشان-va6dvctx4dzmخواندم: چون دانه شد افکنده / بررست و درختی شدکتاب را بستم و به جوانه های خوش رنگ درختی که پیش رویم بود نگاه کردم. خورشید به روشنی و ملاحت تمام صبحگاهی می تابید. انعکاس امواج حوض در سقف شیروانی ، مثل ماهی های پریشان می لرزیدند.ماهی های پریشان، چه خوب گفتم. در آن لحظه هایی که گویی سر به بی نهایت می سایند؛ ذهنم چون حوض سنگی توی حیاط می شود، افکارم چون ماهی های پریشان این سو و آن سو می‌روند. به سرعت خود را به در و دیوار می‌زنند. نمی توانم آنها را به دست بگیرم، لیز می خورند و به سمت آب‌های بی پایان می روند آنقدر می‌روند تا تمام شوند.حکایت، حکایت من بود، ماهی ها و جوانه ها. حکایت روزهای سرگردانی ذهن و پریشانی افکار و خستگی روحی که در زوایای این روزها نمی گنجد. ماهی ها یک روز به دریا خواهند رسید یا نه؟ جوانه ها از آن همه سیاهی به پرتو خورشید خواهند رسید یانه؟ سوال همه ی جای زمین پراکنده است. هر ذره در سوال و کوشش به لحظه‌ها پیچیده است.من کتاب را محکم تر می‌گیرم تا لحظه را بهتر ببینم. پریشانی ها را رها می‌کنم و خود را می افکنم در زمان. باشد که هر دانه ای جوانه زدن را دریابد.پی نوشت: این متن را برای درختی دیگر در این پویش اینجا به یادگار می‌گذارم. اگر دوست داشتید، نوشته‌ی دیگر من رو در همین پویش با نام" آخرین نهال" بخونید و با نظراتتون به بهتر شدن قلم من کمک کنید.phoenixxphoenixxThu, 15 Apr 2021 21:38:12 +0430https://virgool.ir/@phoenixx/جنگجو-mcy8da1jagn4با ناپدید شدن آخرین اشعه‌های نورخورشید سرما هم قدرت گرفت، مه چون بانویی موقر دامن کشان و آرام از کوه‌ها پایین می‌آمد . فرزانه خسته و بی حوصله کلید انداخت و وارد خانه شد.از داخل راه‌پله صدای تلویزیون و گفت وگوها به وضوح به گوش می‌رسید. آهی از سر بی‌حوصلگی کشید و دستهایش را محکم تر دور خودش حلقه کرد. در را بازکرد و سرسری سلامی داد.با هر مشقتی که بود خود را از میان گفت و گوها بیرون کشید و به داخل اتاق انداخت.صدای جروبحث پدر و مادرش را می‌شنید که با جمله‌ی: "این چشه." ازجانب پدر شروع شد و بعد دعوا برسر اینکه "مقصر کیه که این بچه این جوری شده."  و حرص خوردن مادر که "یواش می‌شنوه."این جور مواقع نگاه کردن به صورت آدم‌ها برایش سخت‌تر از همیشه می‌شد. صحبت کردن سخت تر و خندیدن دیگر رویایی دور به نظر می‌رسید. در را بست. از پنجره خیابان را دید که کم کم داشت در مه غرق می‌شد . لباسهایش را کند ،بالش را پرت کرد روی زمین و دراز کشید. پتو را تا شانه هایش بالا کشید و به سقف خیره شد.سرش پر از گفت وگو‌ها و صداهایی بود که حالش را بد می‌کرد. صداها بیشتر و بیشتر می‌شدند. یکی تحقیرش می‌کرد و یکی فریبش می داد. آرزوها ردیف می‌شدند جلوی چشمهایش و هرکدام شکستی را به دنبال خود می‌کشیدند. امروز روزی سخت بود، آنقدر که به سرش زد تا همه چیز را رها کند. چشم‌هایش را بست و اشک‌هایش سرازیر شد. احساس می‌کرد نفس کم آورده صدای خودش در ذهنش پیچید : یکی کمکم کنه.کجای کارم اشتباهه.پتو را کنار زد تا نفس بکشد .از پشت چشم های اشک آلودش انگار آن مه ارغوانی رنگ،به اتاقش هم نفوذ کرده بود.آهی کشید و با خود گفت : کی فکرشو می‌کرد اینجوری تبدیل به یه بازنده بشم .کسی با خشونت، بلند جواب داد: منبه ناگاه جریان آبی خروشان در بسترش خزید. از سرما و وحشت چشمهایش گرد شد وصاف نشست، از آنچه می‌دید بر خود لرزید. اتاقی در کار نبود. صدایی جز صدای باد و امواج به گوش نمی‌رسید. یک سمت سراسر آب بود و سمت دیگرش سراسر درخت. با دیدن موج بعدی که به سمتش می‌آمد از جا پرید و ناگهان به یاد صدایی افتاد که شنیده بود. آن "منِ" عصبانی .خورشید داشت از سمت جنگل طلوع می‌کرد و شخصی با لباسی سراسر سیاه در فاصله‌ی چند متری او در اولین پرتوهای نور ایستاده بود و به او نگاه می‌کرد. لباسش به رزم جامه‌های فیلم‌های تاریخی شبیه تر بود تا لباس عادی. پیراهنی که اندکی از زانوان فراتر رفته بود با چاک‌های بلند در طرفین که راه رفتن و شاید جنگیدن را آسان می کرد. پنامی چهره‌اش را پوشانده بود و چکمه‌هایش همانقدر که محکم و زیبا به نظر می‌رسیدند به همان اندازه کارکرده و قدیمی بودند. فضا عجیب و غریب بود، ذهنش ازکار افتاده بود و نمی دانست باید چه کند یا چه بگوید. تنها می‌توانست با تعجب به شخصی که روبه‌رویش ایستاده بود نگاه کند. سیاهپوش شروع به صحبت کرد، صدایش صدای گیرای زنی هوشمند بود.خب برای شروع باید بگم که اگه باهوش باشی من رو به مرور می‌شناسی؛ و وقتی من رو بشناسی بالتبع کم کم سردر میاری که الان کجایی، پس بیا وقتمونو برای این سوالاتت هدر ندیم چون اینجا همه چی به هوش خودت بستگی داره.من چرا اینجام؟چون یه لحظه واقعا می خواستی بدونی؛"کجای کار اشتباهه، چه کار‌اشتباهی ازم سرزده" اینا سوالایی بودن که پرسیدی. راستش رابطه‌ی ما از خیلی وقت پیش شکرآبه ولی گفتم به عنوان آخرین کمکم یه چیزهایی بهت یاد بدم.فرزانه آهسته و ناخودآگاه کلمه‌ی "اشتباه" را تکرار کرداشتباهم چیه؟زن پوزخندی زد و ناگهان شمشیری چوبی از پهلو بیرون کشید و به سمت دخترک یورش برد. دخترک ترسید و تا خواست فرار کند ضربه ای به پشت زانوهایش برخورد کرد. درد تا سرش زبانه کشید و روی زمین به زانو افتاد.به خاطرخدا حداقل بگو این دیوونه‌بازی‌ها واسه چیه؟ محض اطلاعت این ضربه‌ها واقعا درد دارن.معلومه که درد دارن، این ضربه‌ها حکم انتقام رو دارند، ضربه‌هایی که به خودت وارد کردی هزاربار دردناکترن، و زخمی که به جا میگذارن، هزاران سال باقی می‌مونه.گمونم اشتباه گرفتی، کدوم زخم؟زبون برنده‌تر از هرشمشیریه که فکرشو بکنی، کلماتت، وقتی بدون هیچ فکر و عطوفتی به سمت خودت روانشون می‌کردی، واقعا دردناک بودن. زخم‌هاش تا سالها باقی می‌مونن و دردش نصیب خودت میشه.بعد برگشت و با عصبانیت به فرزانه نگاه کرد. با کلامی که دلخوری از آن می‌بارید گفت:اگه دنیا واقعا داره بهت سخت می‌گیره، اگه هیچ کس نیست که حرفتو درست بفهمه و طرف تو باشه، حداقل خودت نباید هوای خودت رو داشته باشی؟ اگه خودت با خودت مهربون نباشی چرا بقیه باید برات ارزشی قائل بشن؟ گفتن یه جمله‌ی دلگرم کننده انقدر سخت بود؟ ناسزا گفتن به خودت چیزی نبود که لازم داشتی،فرزانه همه چیز را به یاد آورد، اشک در چشمانش حلقه زد و خواست همه چیز را بیرون بریزد. روبه زن ایستاد و فریاد زد:چیز اشتباهی نگفتم، من واقعا یه احمقم و این باعث شرمندگیمه، همیشه از دیگران یک قدم عقب ترم، هیچ کدوم از کارام درست پیش نمیره، اگه یه بازنده‌ی واقعی رو از نزدیک ندیدی الان ببین.فریاد می‌زد و گریه می‌کرد. حالا زن در چند قدمی او میان درختان ایستاده بود و او را بادقت نگاه می‌کرد. به درختی در نزدیکی اش اشاره کرد.این درخت، درخت افراست، قامت بلندی داره و برگ هاش خیلی زیبا هستن.بعد به درخت دیگری کمی آن طرف تر اشاره کرداون یکی درخت نمداره، به عطر شکوفه‌هاش معروفه، بذار ببینم، آهان اون یکی،اون بلوطه، فکر نمی کنم نیازی به معرفی داشته باشه.فرزانه دماغش را بالا کشید و با بی حوصلگی گفت.می‌خوای چی بگی؟می‌خوام بفهمی اگه قراربود یه درخت باشی، یا نمدار بودی با گلهای زیبا یا بلوط با ثمری خوش طعم . هرکدوم ازاین درخت‌ها در ماهیت خودش زیباست و هرکدوم در جایگاه خودش موثره. هرکدوم از ویژگی های خودشون آگاهن و به اون راضی و خشنود.همه می‌گفتن باید تلاش کنم؛ می‌گفتن رقابت آدمو میسازه. هنوز هم همه ازم میخوان همه چی تموم باشم.زن آهسته در میان درختان گام برداشت و دست‌هایش را پشتش گره کرده بود و درحالی که به درختان نگاه می‌کرد و لبخند می‌زد گفت:کدوم درخته که در تلاش نباشه، هر روز در حال رشد و تکاپو درحال گذار از بهار به زمستون. برگ‌هاش به دنبال نور حرکت می‌کنند و در جست وجوی آب، ریشه می دوونه. ولی در نهایت خودش رو می‌سازه. گل‌هایی که مختص اونه و یا میوه‌هایی که خاص خودشه. چه رقابتی بهتر از رقابت با دیروز خودش که دیروز جوانه‌ای نداشت و امروز آرزو داره که فردا شکوفه بده.مگه، اینکه بخوام کامل باشم مشکلی داشت؟نه ، نه تا وقتی به حرصی تبدیل نشده بود که شادیت رو بگیره. هر چه می‌کردی نمی‌رسیدی. رقابتی که معیار سنجش معینی نداشت جز برتر شدن. تقلای همه دراین بازی‌ها برای این نبود که از دیروزشون بهتر بشن؛ فقط بالاتر بودن مهم بود. غافل ازینکه هرکس تنها یک درخته از یک جنگل بزرگ.یه درخت که احتمالا بود و نبودش تفاوتی هم نداره نه؟اشتباه نکن، نبود هر درخت چیزی از جنگل و زیبایی‌هاش کم می‌کنه؛ انگار جایگاهی از یک چرخه‌ی بی‌نهایت خالی می‌مونه. یه درخت آفت زده به تنهایی می‌تونه یه جنگل بزرگو مبتلا کنه. نکته اینجاست که سهم هر درخت از باران و نور هرجای این زمین که باشه به دستش می‌رسه،چون از ابتدای آفرینشش برای خالق عزیز بود، اما همه ی قطره‌های بارون برای اون نیست و نور خورشید فقط برای برگ‌های نازنین تنها یک درخت خاص نازل نمیشه.سکوت برقرار شد. صدای امواج از دوردست و صدای پیچیدن باد میان برگها در فضا پیچیده بود. نسیم میان موهایش می‌پیچید و خنکی روح‌نوازی به جانش می‌ریخت. اشعه‌های خورشید با بازیگوشی روی صورتش می‌رقصیدند. هردو ایستاده بودند و به هم نگاه می‌کردند، دخترک گویی درختیست که تازه جایی برای ریشه دواندن یافته است، آسوده شده بود و راحت تر نفس می‌کشید. زن سکوت را شکست:خب وقت زیادی نمونده. الاناس که خورشید طلوع کنه.دخترک با تعجب خورشید را نشان داد و گفت:خورشید که ...زن خندید و گفت:این یکیو نمی گم.به فرزانه اشاره کرد که جلوتر برود؛ بعد دستی در هوا چرخاند وشمشیر چوبی دیگری از ناکجا آباد ظاهر شد؛ با اشاره‌ای دیگر آن را به سمت فرزانه پرت کرد. دخترک شمشیر را در هوا گرفت و با نگاهی پرسش‌گرانه به زن نگاه کرد، قبل ازینکه کلمه ای بگوید باز خود را در ساحل یافت، جایی که دریا و جنگل به زیبایی دست در شانه‌ی یکدیگر انداخته بودند. زن خط ساحل را گرفته بود و بازیگوشانه راه می‌رفت و از او دور می شد. فرزانه به دنبال او راه افتاد، همچنان که او را از پشت سر می دید، احساس کرد او را از سالهای دور می‌شناسد. با صدای بلند پرسید:-  نمی‌خوای بگی این شمشیر برای چیه؟زن رو به دریا ایستاد. به آسمان که حالا به گونه‌ای عجیب مملو از رنگ‌های گوناگون بود نگاه کرد. نور به صورتش می‌خورد و باعث می‌شد چشم‌هایش را نیمه باز نگه دارد اشعه‌های قدرتمند نور از پشت پنام سیاه رنگ، لبخندی را آشکار می‌کردند.یه شمشیر چوبی، هنوزم یه شمشیره. برای تو می‌جنگه اما به کسی آسیبی نمی‌زنه. نشون می‌ده که تو یه جنگجویی و می‌تونی برای چیزهایی که می‌خوای بجنگی و از چیزهایی که می خوای محافظت کنی. یه جنگجوی واقعی که بدون خشونت و با فکرش به دنیا و سختی‌هاش چیره می شه.فرزانه به شمشیر خیره شد و با خود گفت:می خوام از چی محافظت کنم؟خیلی چیزها به ذهنت میاد نه؟ خانواده‌ات، آینده‌ات. اما قبل از همه‌ی اونها باید از خودت محافظت کنی. اگه دیدی داری به سمتی میری که نوری نیست. همون موقع تغییر مسیر بده درست مثل درخت‌ها، صبورانه انقدر میرن تا به نور برسن.بعد به آسمان خیره شد و کمی آهسته‌تر گفت: "dum spiro spero"یعنی چی؟یه جمله‌ی لاتینه. یعنی تا زنده‌ام، امیدوارم. تو کی هستی؟ چرا نمیذاری صورتتو ببینم.زن بلند خندید، صدا برای فرزانه بسیار آشنا بود.تا الان نفهمیدی؟نهچون از روبه رو شدن با من می ترسی. صورت من حقیقت ماجراست. چرا باید بترسم. اگه صورت تو حقیقت ماجراست برای دیدنش تلاشمو می کنم.اووووو. پس اولین جنگتو برای شناخت من شروع کن. منتظر چی هستی؟فرزانه در ابتدا با تردید شروع کرد پس از چند ضربه که بر بدنش فرود آمد، سعی کرد تمرکز کند. ضربه دهم که بر پهلویش خورد با شمشیرش جلوی یازدهمی را گرفت. دوازدهمین ضربه بر دستانش فرود آمد، سیزدهمی را جاخالی داد وپس از آن خیزبرداشت و پنام را به چنگ کشید. هردو از جنگیدن دست کشیدند. زن شروع به خندیدن کرد. حالا کم سن و سال تر به نظر می رسید.سریع یاد می‌گیری، گمونم دیگه دوستیم.فرزانه خم شده بود و دستش را روی زانوهایش گذاشته بود و نفس زنان نگاه می‌کرد. بدنش هنوز درد می‌کرد و پنام را در دستانش می‌فشرد. نور با قوت به صورت زن می تابید. چهره ی خندان و روشن او بی اندازه آشنا بود. باد در موهای خرمایی‌اش می‌پیچید و چهره ی جوانش را زیباتر جلوه می‌داد. لبخندزنان به فرزانه نزدیک شد.-خب دیگه دیرت میشه.و همچنان که فرزانه در بهت و کنجکاوی دست و پا می‌زد، او را میان آب هل داد و کودکانه خندید، لحظه‌ای همه چیز کندتر شد. درخت ها، دریا، آسمان رنگارنگ عجیب و زنی جنگجو که به زیبایی می خندید در برابر چشمان فرزانه چند ثانیه‌ای به آهستگی ادامه داشتند و سپس در آب افتاد و همه چیز از برابر چشمانش مهو شد.چندثانیه بعد نفس زنان از جا پرید. در اتاق روی زمین نشسته بود. بدنش درد می‌کرد و عرقی سرد برپیشانی‌اش نشسته بود. همه چیز را به وضوح به یاد داشت. برخواست و پنجره را گشود. آفتاب زده بود و هوای نمناک و خوشبوی بعد از باران همه جارا صفا داده بود. نفسی عمیق ازین هوای مطبوع گرفت تا هشیارتر شود. کمی بعد صورتش را شست و جلوی آینه ایستاد. نگاهی به صورتی انداخت که در آیینه به او می‌نگریست. دستی بر موهای خرمایی رنگش کشید و خندید. تازه یادش آمد آن جنگجوی زیبا را کجا دیده بود.phoenixxphoenixxTue, 02 Mar 2021 14:33:04 +0330https://virgool.ir/@phoenixx/زنده-باش-vbpofa1kahgjهمانطور که این سالهای طولانی،اندوه در قلبم ریشه دواند،  از یک زمانی به بعد ذهنم نیز شروع به ریشه دواندن در پهنای بی نهایت اندوه کرد.نه آنکه اندوه اساسا کرانه ای نداشته باشد، مسلما دارد لیکن من قادر به تشخیص آن کرانه ها نیستم، چرا که توانم را گاه به گاه در میانه ی راه از دست میدهم.این توصیف کوتاهیست از زمانی که سگ سیاه را ملاقات می کنم. اوایل نقطه ای سیاه به نظر میرسید که داشت از دور دست ها به سمت من می آمد. من تنها تماشایش میکردم. و راستش مضطرب میشدم. در بازه ی زمانی حساسی که ضعیف و رنجور بودم، ناگهان خود را به من رساند و شروع به حمله کرد. در آن سالها، من در سکوت تن زخمی ام را به همه جا میکشیدم. دندان های او تیزتر و تن من رنجور تر میشد. روزی که کمی جان در تنم دمیده شد. به سراغ درمانگری رفتم که یکی از آخرین امیدهایم به حساب می آمد. تنها کسی که سگ سیاه را دید او بود.چیزی که از درمانگرها یاد گرفتم این بود که به جای ترسیدن یا دوری کردن از آن، با آن روبرو شوم. زخم هایی درمان شدند و زخم هایی هنوز برجا مانده اند. من اما هنوز در حال اهلی کردن آن سگ سیاهم که سالهای دراز هرروز  مرا زخمی می کرد. حالا تنها گاهی زورش به من میچربد. گاهی تنها در گوشه ای از ذهنم می‌نشیند و سر و صدا می کند. گاهی میخوابد و برای مدت ها به خواب می رود.آنچنان که ذهنم در اندوه ریشه می دواند، من فهمیدم. اندکی از آن هزار را که مرا نا امید و خسته می کند. اما، فهمیدم. با خود مهربان بودن را اندکی آموختم. نه گفتن را هم. اندکی از ارزش های واقعی را یافتم. اندکی خداوند را _به گمان خودم_ شناختم. آن دانای مهربان را. هنوز هم اوضاع بر وفق مراد نیست. راستش گاهی فکر میکنم که هیچ وقت نخواهد بود بعد به خود میگویم که" این واقعا ناجوانمردانه است، یعنی هیچ وقت واقعا شادی را نخواهم یافت؟" اما حتی در آن روز ها هم از وزش باد بر گونه هایم لذت می برم. گریه می کنم و روز بعد برای خانواده ام پنکیک میپزم.در آخر به همه ی آنهایی که گرفتار سگی سیاه اند. میگویم ادامه بدهید، گرچه سخت است اما رامش کنید چون آدم هایی هستند که ارزشش را دارند برای آنها بجنگیم. مثلا خودمان نکته ی دیگری که میخواهم پیشنهاد کنم. افزایش سلامت جسم است مثلا ورزش کردناز چکاپ سلامتیتان غافل نشوید گاهی کمبود ویتامین دی یا مشکلات تیروئید میتواند زندگیتان را زیر و رو کند و سطح استرستان را کم و زیاد کند.ما جنگجویان نبردهای خویشتنیم. جنگجوی دانا در زمان مناسب حمله میکند و جانانه می جنگد و در زمان لازم عقب نشینی میکند. باخود مهربان باشید. علیرغم همه ی حرف هایی که می شنوید(چه از دیگران، چه از ذهن سرزنشگرتان) شما کافی هستید. نرنجانید، صبور باشید و به خود مطمئن باشید. اگر فرودی احساس میکنید بدانید که دیر یا زود فرازی نیز خواهد بود. و کلام را با شعری از هوشنگ ابتهاج به پایان می برم که اکثر اوقات حالم را بهتر می کند.به سان رود که در مسیر دره، سر به سنگ می زندرونده باشامید هیچ معجزی ز مرده نیستزنده باشphoenixxphoenixxFri, 05 Feb 2021 15:11:56 +0330https://virgool.ir/@phoenixx/داستان-کوتاه-هیولای-کوچهی-تاریک-fe5ufbxut8afساعت 5 عصر است کلاس همین الان تمام شده و من دارم لباس هایم را می پوشم. اندکی بعد کیفم را می‌اندازم روی دوشم و به سمت در می روم. مامان مثل همیشه منتظر من روی نیمکت آنطرف خیابان نشسته عینکش کمی به نوک بینی اش متمایل شده و از بالای عینک بچه ها را برانداز می کند تا مرا پیدا کند. مرا که می بیند لبخند میزند انگشتش را از بین صفحات کتاب بیرون می آورد و صفحه گم می شود، آهی می کشد و هردو می خندیم. به سمتش می دوم و دستش را بلند می کند تا من در حد فاصل پهلو و دستانش جا شوم بعد مرا محکم می فشارد._ کلاس چطور بود؟_ بد نبود، قورباغه سخته_که اینطور و سرش را تکان می دهد. کنار خیابان می ایستیم تا سمند زرد رنگی که قرار است برای رساندن ما بیاید برسد؛ از هر دری حرف می‌زنیم تا زمان بگذرد و بالاخره ماشین می رسد. مامان به یک نقطه آن طرف خیابان خیره است. در را باز می کنم تا بنشینم. مامان می گوید: چند دقیقه صبر کن الان میام. و از راننده معذرت خواهی می کند. دویدنش را تا آن طرف خیابان دنبال می کنم. کیفش را محکم به خود می فشارد و از خیابان با حواس پرتی و اضطراب عبور می کند.راننده می پرسد: چی شد یهو. و من سکوت می کنم و فقط با نگاه دنبالش می کنم. در یک لحظه خودم را می بینم که از شدت کنجکاوی از تاکسی پیاده شده ام و می دوم سمت کوچه ای که مامان رفت. صدای راننده از پشت سر می آید: کجا می ری بچه، مامانت گفت منتظر بمون.خیابان خلوت است و جز چند مغازه دار کسی نیست. آهسته پشت دیوار پناه می گیرم و به داخل کوچه‌ی بن بست سر می کشم. مردی روی زمین افتاده اما لبخند ترسناکی دارد. مادرم زانو زده و پشت انبوهی از آشغال با عجله چیزی را جمع و جور می کند و تند تند چیزی می گوید. کیفش هنوز به او چسبیده و ژاکتش را دور چیزی می گیرد و بلند می کند. یک بچه است. همه‌ی این هارا در چند ثانیه انجام می دهد در حالی که مدام مرد را می پاید و حرف هایی به او می زند.جلوتر می روم تا حرفهایشان را بفهمم. پشت یک موتور پناه می گیرم.مرد ناگهان از جا می خیزد. مادرم بچه را هل می دهد پشت سرش. کلاه ژاکت روی صورت اوست و از گریه می لرزد یک دستش به دست مادر است و با دیگری لبه‌ی سطل آشغال را می گیرد. پیداست که نمی تواند تعادلش را حفظ کند. مادرم فریاد می کشد:_ جلوتر نیا کثافت. تو آدمی؟ حیوون بی همه چیزبه یاد حرف پدر می افتم : این زن هیچ بلد نیست درست و حسابی فحش بده.مرد جلوتر می آید. کچل است و موهای پرپشتی دارد. لاغر است و شکمش به دکمه های پیرهنش فشار می آورد . قدبلند است و قدی معمولی دارد.یک قدم جلوتر می آید. مادر گارد می گیرد و می گوید: باشه تا یه کتک بخوری پلیس هم رسیده، تا دیدمتون زنگ زدم. در تصمیم خود سست می شود. صدای آژیر پلیس از خیلی دورتر به گوش می رسد. اما بازهم جلوتر می آید. مامان کیفش را دور دستش می پیچد و استوارانه کودک را پشت سرش نگه داشته. من ترسیده ام قلبم تند تند می زند. قدم بعدی را که بر می دارد می دوم سرکوچه و داد می زنم: کمک، کمکراننده تاکسی می دود سمت من یک پیرمرد مغازه دار با آرامش سرش را بیرون می آورد و فقط نگاه می کند. آژیر پلیس نزدیک تر می شود.شب است، بابا مارا از ایستگاه پلیس به خانه می آورد. سکوت مطلق حکم فرماست. تنها کلامی که در چند ساعت گذشته از مادر شنیدم این است: "متاسفم که مجبور شدی چنین چیزی رو ببینی پسرم متاسفم."تا چند روز بعد از آن ماجرا مادر مدام به ایستگاه پلیس رفت و آمد دارد. بیشتر از همیشه با تلفن حرف میزند و بیشتر هم می خوابد. از بابا می پرسم : "مامان مریضه نه؟ چرا قرص نمی خوره." و بابا در جواب می گوید: "آدم ها فقط به خاطر سرما خوردگی و غذای بد و مسموم مریض نمی شن،گاهی از خشم گاهی از ترس مریض می شن که جز با گذر زمان بهتر نمیشه" می ترسم بپرسم ترس از چه و ساکت می شوم. من هم می ترسم، من هم کابوس می بینم. کابوس آن بچه که صورتش را ندیدم و آن مرد که کاش صورتش را نمی دیدم. چند روز است که دیگر نمی توانم تنهایی به مدرسه بروم بابا یا مامان همه جا مرا همراهی می کنند. تا مغازه تا مدرسه تا کلینیک مشاوره.تلفن زنگ می خورد، بابا مامان را صدا می زند و لب تاپ روی پایش را نشان می دهد، مامان آهی می کشد و گوشی را برمی دارد، رنگ از چهره اش رفته و فقط گوش می کند، به بابا اشاره می کند تا مرا به اتاق ببرد ، من مقاومت می کنم، کاسه‌ی صبر مادر لبریز می شود اشک هایش فوران می کنند و روان می شوند روی موهای خرمایی اش. بلند و محکم فقط این جمله را می گوید: "تو یه هیولای بدبختی ته اون کوچه‌ی تاریکِ بن بست، اگه دستم به خودت نرسه همه‌ی اون کوچه ها رو به آتیش می کشم." و گوشی را محکم می کوبد زمین. بابا و من مبهوت به مامان نگاه می کنیم.بابا با سرزنش نگاهش می کند و می گوید: "گفتم دردسر درست نکن، نگفتم؟ " مامان فقط می گوید:"نمی تونم، متاسفم، نمی تونم "و می رود داخل اتاق.یک ماه بعد ما از آن محله و آن شهر می رویم. مامان و من حالمان خیلی بهتر است اما فکر نمی کنم تا مدت ها بتوانیم به حالت اول برگردیم. اما مادر یک بار گفت وقتی به اونایی که سالم از جلوی اون کوچه رد می شن فکر می کنه حالش بهتر می شه. نمی دانم مادر چه کار کرد هیولا را نابودکرد یا کوچه ها را آتش زد. اما یک بار که ازو پرسیدم آهی کشید و گفت:" دنیا پر از کوچه های بن بسته پسرم ما فقط می تونیم فریاد بکشیم و بگذاریم هیولاها شناخته بشن تا دفعه‌ی بعدی وجود نداشته باشه." هرگاه به آن خاطره می اندیشم یا از جلوی کوچه‌ی بن بستی عبور می کنم قلبم به سختی فشرده می شود اما فکر کردن به مادر،قهرمانی که سر همه‌ی آن کوچه ها ایستاده و با فریادهایش همه‌ی هیولاها را به آتش می کشد ؛ هربار به من قدرت می دهد و بهبودم می بخشد.phoenixxphoenixxSun, 23 Aug 2020 17:07:40 +0430https://virgool.ir/@phoenixx/امنیتی-برای-خودمان-بودن-mcm2y5d0zmehبامزه بازی، سمی که با طعم شیرینش کام خیلی ها را تلخ می کند. هرچه ذهن کم تر کار کند تحرک زبان بیشتر و بیشتر می شود. در ایام نوجوانی من کاملا خود را در طعم شیرین این زهر غرق کرده بودم. حالا که به قول معروف پا به سن گذاشته ام می فهمم، این سخنان چگونه امنیت کلامی و روحی یا نمی دانم اسمش را چه بگذارم ، خلاصه امنیت ما برای خودمان بودن را سلب کرده است. اگر این نوشته را می خوانید لطفا دفعه‌ی بعد که خواستید موجبات شادی دیگران را فراهم کنید، اندکی صبر کرده و بیاندیشید، چه چیزی را ابزار قرار خواهید داد، چه کسی را هدف قرار می دهید، این ابزار یا این هدف آیا شخصی را به کام اندوه خواهد کشید؟ آیا باعث ایجاد نا امنی در کسی خواهد شد؟ ثمره ی آنچه که می‌ گویید آیا التیام یک درد با لبخندی است که به او هدیه می دهید یا ایجاد یک خراش بر چهره‌ی روح و روان یک فرد. می گویند افراد شوخ طبع باهوش تر از دیگران هستند. من در اجتماع افراد زیادی را می بینم که با شوخی هایشان افراد زیادی را سرگرم می کنند؛ همچنین افراد زیادی را دستمایه‌ی تفریح خود می دانند. این صحنه ها برایم دردناک تر از کتک کاری و زد وخورد است. در این صحنه ها بدون خون و خون ریزی چیزی درون آدم ها می میرد. افراد شوخ طبعی که هوش بالایی دارند، آنهایی هستند که شوخی های سالم و به موقع انجام می دهند، شان افراد را محترم می شمارند و در مقابل احساسات آدم های اطرافشان خود را مسئول می دانند نه اینکه آنها را وسیله ای برای تفریح برشمارند و همه چیز را با بی مسئولیتی تمام و این حرف بپوشانند: بی جنبه نباش.ما همه شاهد این موضوعات بوده ایم و بی تفاوت به شخصیتی که سرکوب می شود فقط خندیده ایم و رد شده ایم، ازین دسته می توان به متلک های خیابانی مخصوصا نسبت به خانم ها اشاره کرد. امنیت روانی یک جامعه که در لحظه ای خوش گذرانی و با مزه بازی چند نفر به فنا می رود.راستش از امروز می خواهم با مسئولیت تر رفتار کنم. افسار کلام را محکم تر ببندم و سعی بر آن خواهم کرد که از امنیت افرادی که با من هم صحبت می شوند _ولو اندک_ برای اینکه خودشان باشند محافظت کنم. این منم یک از هزار. اگر این نوشته را می خوانید لطفا ازین پس به دسته ی هوشمند جامعه بپیوندید نه "صرفا بامزه ها". چرا که «ادب مرد به ز دولت اوست».برای این کار کافیست که علایق یک شخص را مورد حمله قرار ندهیم، از انگیزه ها و تلاش ها مراقبت کنیم و بیهوده نخوانیمشان، به فضای شخصی افراد احترام بگذاریم و مهمتر از همه با فکر خود ازجانب دیگران تصمیم نگیریم؛ شاید شخصی که شما با او راحت هستید برای دیگری از این لحاظ جزو آخرین نفرات لیستش باشد. مواظب لایه های پنهانی روح افراد باشید. بارها افرادی را دیده ام که با چشم هایشان فریاد می زنند: "خواهش می کنم ،خنجرهایتان را غلاف کنید." ازینکه نقل مجالس نباشیم نترسیم چیزهای ترسناکتری هم در جهان وجود دارد. چرا باید حتما احساس خاص بودن داشت، عادی و متواضع بودن مگر چه عیبی دارد؟ بیایید در این روزهای سخت بیشتر مراقب روح و روان یکدیگر باشیم.خب حالا دیگر این مادربزرگ خسته می رود تا آدم بهتری شود؛ اگر این نوشته را خواندید و دفعه‌ی بعد حتی یک ثانیه برای فکر کردن بیشتر وقت گذاشتید، بی شک من خوشبخت ترین آدم روی زمین خواهم بود.phoenixxphoenixxFri, 21 Aug 2020 01:20:54 +0430https://virgool.ir/@phoenixx/تخیل-gbcuagtlsd4xراستش را اگر بخواهم بنویسم این روزها در زندگی عادی ام هیچ خیری نمی بینم. (الان باید در انتهای این جمله یک ایموجی خنده بگذارم بی زحمت خودتان تصورش کنید)کارهای روزمره بسیار خسته کننده شده اند. می خواهم سربگذارم بر زمین و گریه سردهم که ناگهان قهرمان داستان وارد می شود. تصور می کنم که فردی در آستانه ی ذهن خسته ام ایستاده است دستش را بالا می برد و همچون بازیگران تئاتر فریاد می کشد : تخیل یا واقعیت، مسئله این است.همانجاست که می فهمم من معتاد هستم به تخیل. به قولی : واقعیت را _برای طولانی مدت_ برنمی تابم(بازهم ایموجی خنده). تخیل، این دریای بی کران که حد و حصری درآن نمی یابی. می تواند آینده باشد و می تواند گذشته باشد. مرکبی که تو را به انتهای خلاقیت های پنهان یک ذهن می برد. سرزمین های ناشناخته ی افکار، موجوداتی خیالی که با ابهت تمام از بطن یک ذهن خلاق زاده می شوند تا پیام هایی که برای یک زندگی واقعی لازم است را باشکوه تر و تاثیرگذار تر بیان کنند . یک لامپ روشن در خیابانی که در تاریکی محض فرو رفته است.اگر شما هم شیفته‌ی تخیل هستید و فیلم های علمی تخیلی را در صدر علایقتان قرار می دهید، مطمئنا سال ها پیش با استدیو جیبلی آشنا شده اید. همیشه خودم را سرزنش می کنم که چرا زودتر با این شخصیت های جالب آشنا نشدم، اگر در نوجوانی ام این سرزمین زیبا را کشف می کردم، احتمالا راهی متفاوت تر و جالب تر از اکنون برمی گزیدم. به هر روی، من ازین داستان ها قلعه‌ی هاول و sprited away را بیشتر می پسندم، شما چطور؟phoenixxphoenixxTue, 18 Aug 2020 13:03:30 +0430https://virgool.ir/@phoenixx/می-خواهم-بنویسم-sxkyhhfbtfmfنشسته ام پشت لپتاپ و فکر می کنم که چه باید بنویسم. طوفانی از کلمات برمی خیزد. من تمام عمرم در حال تغییر بوده ام و تنها چیزی که در من تغییری نمی کند، میل من به نوشتن است. حالا آمده ام اینجا تا این اسب خیال انگیز را که سالها در پستوی ذهنم به زنجیر کشیده بودم، در دشتی رها کنم؛ تا ماهیچه های ضعیفش را بپرورم. سالهاست که بیهوده نجابتی بیخود را به خود تحمیل کرده است. آمده ام تا سرکشی بیاموزمش، شاید تنها کاری که این روزها ازمن برمی آید، نوشتن است. تنها سوسوی امید و تنها چیزی که مرکب من می شود به سمت خیالی شورانگیز، فارغ از هیاهوی جهانی پرمشغله که تمام عمر از آن می ترسیدم و هیچ گاه به آن عادت نخواهم کرد.phoenixxphoenixxSat, 15 Aug 2020 21:18:39 +0430