https://virgool.ir/feed/@pfarokhمدیر عامل مرکز آموزش انفورماتیک بین الملل - موسس گروه وب مارکتینگ بین الملل - فعال در زمینه ایجاد و راهبری سازمان های فروش و مدیریت دپارتمان های برندینگ و روابط عمومیfa2026-11-12 04:11:55https://files.virgool.ir/upload/users/41050/avatar/G4SQZl.pnghttps://virgool.ir/@pfarokhhttps://virgool.ir/@pfarokh/چه-خوب-که-معنای-خداحافظی-را-نمیدانی-tqmt4pupbtuiنامه مهراد برای دوستش سید علی رضوی به تاریخ جمعه 28 آذر 1399مهرداد، پسرکمچه خوب که معنای خداحافظی را نمیدانی، چه خوب که نمیدانی برخی از رفتن ها را برگشتی نیست. که اگر میدانستی غمی بزرگ قلبت را فشار میداد.یادم هست وقتی پانزده ساله بودم تجربه امروز تو را که در سن هشت سالگی برایت رخ میدهد تجربه کرده ام. یادم هست در همان دوران دوستان زیادی داشتم و از شانس بین دوستانم جایگاه مهم و برو و بیایی برای خودم داشتم. مربی تیم فوتبال محله بودم، فرمانده بچه های محله برای جنگ با محله های دیگر بودم. تک خوان گروه سرود مسجد محله بودم و خلاصه کلی حس خوب و سرگرمی و هیجان و غرور و ..یادم هست توی همان روزها صحبت از رفتن ما از آن محله به شهری دیگر بود و من اصلا درک نمیکردم که این رفتن را برگشتی نیست و تو تمامی دوستانت را از دست خواهی داد. دوستان خیلی خوبی داشتم، محمد، ابراهیم، حسینعلی، مهدی، داوود و من برای تک تک آنها میمردم. حتی لحظه ای بدون آنها برایم متصور نبود.مهرادکم، فکر کن پدرت وقتی از مدرسه برمگیشت، سر ظهر حتی داخل خانه نمیرفت، از توی خیابان کیفم را از روی دیوار پرتاب میکردم به داخل حیاط خانه. میدانی چرا؟ برای اینکه میترسیدم اگر به داخل خانه بروم به من بگویند لحظاتی بمان و نهار بخور و درس بخوان و از این جور حرفها و من نمیخواستم حتی لحظات کوتاهی هم از دوستان بازیگوشم جدا باشم.با همه این خوشیها، صبح یک روز سرد زمستانی دیدم که همه وسایل بار بر کامیونی هست برای رفتن و من نمیدانستم معنای رفتن چیست. آنچنان راحت و سبکبال سوار بر کامیون حمل وسایل شدم انگار که یک بازی جدید است و من دوباره برمیگردم و با دوستانم ادامه هیجانات روزمره امان را پیگیری میکنیم اما آن رفتن را برگشتی نبود.پسرکم فکر کن که درست روز قبل از این رفتن، من با محمد قرار گذاشته بودیم آلبوم تمبری را که چند سال بود جمع آوری کرده بودیم دوباره بازنگری کنیم و تمبرهای جدیدی برایش بخریم اما افسوس من دیگر نتوانستم محمد را ببینم. فکر کن که با کمک ابراهیم کلی لباس فوتبالی جدید برای تیم محله تهیه کرده بودیم و قرار بود که چه مسابقه ها و چه افتخاراتی را در دنیای کودکانه خویش بدست بیاوریم و همه اینها در یک صبح زمستانی ناپدید شد.من دیگر ابراهیم و محمد و مهدی را ندیدم و چه جالب که در شهر جدید سریع با دوستان جدیدی آشنا شدم و یادم رفت که چه دنیایی با دوستان قدیمم داشتم. میدانم که تو هم خیلی زود علی را فراموش میکنی اما این فراموشی دائمی نیست و تو روزی دوباره یاد خاطرات زیبایت با علی رضوی می افتی و سعی میکنی پیدایش کنی و شاید کمی دیر شده باشد.من هم سالهای بعد دلم تنگ دوستانم شد. اما میدانستم که نمیتوانم به راحتی آنها را پیدا کنم و نگران کننده تر آنکه چه بسا آنها بعد از این همه سال حسی شبیه حس من نداشته باشند.بگذریمپسرکم، امروز که نامه تو را به علی رضوی دیدم برایم تداعی خاطرات خودم در نوجوانی شد. چه ساده و صمیمی برای علی نوشته ای که چند روز دیگر میرویم و امیدواری که او را زودتر ببینی. من هم امیدوارم که دنیای امروز و ابزارهای ارتباطی، کمک کنند که تو هیچگاه دوستانت را گم نکنی.راستی انتهای نامه نوشته ای "از ترف مهراد"دلم میخواهد هیچگاه بزرگ نشوی و همیشه همینطوری بنویسی پر از غلط غلوط و اشتباهجمعه 28 آذر 1399 - مشهد - منزل خیام جنوبی 28- چند روز قبل از رفتن به محله سجاد و حامد شمالی 5دکتر عباس پورفرخیدکتر عباس پورفرخیFri, 18 Dec 2020 22:08:33 +0330