https://virgool.ir/feed/@peyman128pfa2026-11-11 06:24:04https://files.virgool.ir/upload/users/79169/avatar/oiQKMR.pnghttps://virgool.ir/@peyman128phttps://virgool.ir/@peyman128p/دانش-مفهوم-پشت-کلمات-f3onriibo1hlوقتی چند نفر از کلمه ای مثل "طبیعت"، حرف می زنند، دقیقا از چه چیزی حرف می زنند؟ اگر از ده نفر بپرسید:" طبیعت یعنی چی؟"، احتمالا ده تا جواب متفاوت می گیرید. اما چرا؟هدف به وجود اومدن کلمات، احتمالا برقراری ارتباط بوده؛ یعنی انسان ها با ساختن کلمات سعی داشتن با هم ارتباط های سطح بالاتری برقرار کنن. برای همین هم مجبور شدن به برخی از مفاهیم، یه اسم بدن تا با گفتن اون اسم، به مخاطب بفهمونن که چه مفهومی مدنظرشون هست. اما امروزه و با گذشت زمان، به دلایلی نامعلوم ما از کلمات استفاده می کنیم بدون اینکه به مفاهیم توجه کنیم. وقتی کلمه ای رو به کار می بریم، مفهوم پشت اون کلمه رو نمیدونیم. صرفا می خوایم با نزدیک ترین کلمه ای که بلدیم، مفهومی رو که در ذهنمون هست انتقال بدیم. برای مثال به دو نظر زیر در مورد کلمه ی "خوشبختی" نگاه کنید:خوشبختی تجربه معنوی هر لحظه با عشق، قدرشناسی و بخشندگی زندگی کردن است. دنیس وایت‌لیخوشبختی چیزی است که هستید و از طریقه فکر کردنتان ناشی می‌شود. وین دایرهر دوی این نظرات پیرامون کلمه ی "خوشبختی" هست. اما هر دوی اینها، خوشبختی رو تحت یک مفهوم تقریبا جداگانه بیان می کنن؛ یعنی به دو مفهوم جدا و تا حدی غیرمرتبط اشاره میکنن؛ اما با استفاده از "یک کلمه". حتی خیلی از ما از کلمه ی خوشبختی استفاده کردیم بدون اینکه دقیقا برای خودمون و یا دیگران مشخص کنیم که منظورمون از خوشبختی چیه. ممکنه ما بگیم خوشبختی یعنی داشتن یک زندگی سعادتمند؛ اما چیزی که اینجا بهش توجه نمیکنیم و از روش رد میشیم اینه که منظور ما از دو کلمه ی "زندگی" و "سعادت" چیه؟ همین طور که سعی می کنیم جلوتر بریم و "زندگی" رو توصیف کنیم، میگیم زندگی یعنی فاصله ی زمانی تولد تا مرگ. و اما حالا: منظور از کلمات "فاصله"، "زمان"، "تولد" و "مرگ" چی هست؟ ممکنه بگید این چه سوالی هست؟‌ معلومه تولد چیه؛ تولد یعنی به دنیا اومدن. اما بیاید صادقانه به این جمله نگاه کنیم: "زندگی یعنی فاصله ی زمانی تولد تا مرگ"؛ این جمله کمی برای شما مبهم نیست؟ برای مثال اگر یه آدم فضایی از شما بپرسه: " تولد چی هست؟" شما بهش میگید: "تولد یعنی به دنیا اومدن"؟ این تعریف برای شما کمی مبهم نیست؟ برای پی بردن به این ابهام کافیه از خودتون سوالاتی مثل این بپرسید: "به دنیا اومدنِ چی؟" یا "دنیا یعنی چی؟" مثلا دنیا یعنی همین کره ی زمینمون؟ پس اگر موجودی، در سیاره ای دیگه به دنیا بیاد، "متولد" نشده؟بذارید یه مثال دیگه بزنم: ما از همون دوران ابتدایی تا دوران دانشجویی یا احتمالا دوران کاری از "ضرب" استفاده کردیم. منظورم از "ضرب" همون عمل ضرب کردن توی ریاضیه. اما چند نفر از ما دقیقا میدونسته که ضرب کردن یعنی چی؟ بیایید یک دقیقه ای به این موضوع فکر کنیم. اصلا "ضرب" یعنی چی؟ از نظر من ضرب چیزی نیست جز شکل نوشتاری دیگه ای از جمع. برای مثال 2*3 یعنی 2+2+2. البته خود این تعریف هم باید شفاف تر بشه اما جدا از اون، باز هم طبیعیه که ما ندونیم اصلا "جمع" از کجا اومده؟ :)تمام چیزی که می خوام بگم اینه که به "ظاهر کلمات" قانع نباشیم و "مفهوم پشت کلمات" رو هم دریابیم. اما چرا؟ چون در غیر این صورت دچار اشتباهات زیادی میشیم و مشکلات زیادی برای ما به وجود میاد. مشکلات مثل چی؟ طبیعی ترین این مشکلات جدل و اختلاف در ارتباط هامون هست؛ برای مثال من میگم : "فلان چیز خوبه" و طرف مقابل میگه: "نه فلان چیز خوب نیست". در صورتی که ممکنه هر دوی ما به مفاهیم درستی اشاره کنیم، اما ظاهر جملاتمون متناقض باشه. ولی مشکل اصلی و یا بهتر بگم بدترین و عمیق ترین مشکلی که پیش میاد، یاد نگرفتن دانش هست. این مشکل خودش مسائل و مشکلات خیلی زیادی رو برای ما به همراه داره. شاید یکی از سطحی ترینشون تنفر از ریاضیات باشه؛ چون ما هنوز مفهوم ضرب رو یاد نگرفتیم و داریم فرمول های انتگرال رو حفظ میکنیم. در واقع این یادگیری هست که به انسان لذت میده، نه حفظ کردن؛ و راه یادگیری هم، توجه به مفاهیمه. به نظر من یاد نگرفتن، یا به بیانی دیگه کسب نکردن دانش، دلیل اصلی و ریشه ای این موضوع هست که ما نمی تونیم رنج هامون رو ترمیم کنیم و رشد کنید. علاوه بر اینها، اگر دانش کسب نکنیم: - احتمالا با فشار روحی زیاد به سمت اعتیاد کشیده میشیم. - نوآوری نمی تونیم داشته باشیم - نمی تونیم رشد کنیم. - نمی تونیم برای مسائل مختلف، راه حل های درست پیدا کنیم. - خودمون رو احمق و بی ارزش فرض می کنیم. - از لذت یادگیری محروم میشیم. و ...اما سوال پایانی که باقی می مونه اینه که چه طور مفاهیم رو یاد بگیریم؟ اکثر علم و دانش موجود در کیهانی که ما درِش هستیم، به بخش های جزیی تری تقسیم میشه که همه ی این بخش های جزیی به نحو های مختلف با هم مرتبط هستن. برای مثال ما گفتیم که ضرب به جمع مرتبط هست؛ بعد از اون میگیم که تقسیم به ضرب مرتبط هست و همین طور به شکل یک نمودار درختی(و یا به بیانی بهتر، به شکل یک گراف) به مباحث مختلف ریاضی مثل مشتق و انتگرال و ... می رسیم. یا به عنوان یه مثال دیگه، بیایید چرخه ی بارون رو در نظر بگیریم: ابتدا اون رو به چند مرحله ی جزیی تر تقسیم می کنیم و میگیم که ابتدا خورشید آب رو بخار میکنه و بعد بخار آب بالا میاد و تبدیل به ابر میشه و بعد، باد اون ابر رو به نقاط مختلف هدایت میکنه و بعد اون ابر(بخار آب) دوباره به آب تبدیل میشه و به شکل بارون به زمین میرسه و بعدم که میشه رودخانه ها و گیاهان و حیوانات و بعد از اون هم میشه استفاده از گوشت حیوانات و گیاهان دارویی برای بیماری ها و ... اما هر کدوم از این چند بخش رو ما می تونیم به بخش های مختلف جزیی دیگه ای تقسیم کنیم. مثلا نحوه ی بخار شدن آب توسط خورشید: این طوری میریم و وارد مباحث گرما، جنبش الکترون ها، تبدیلات و ... میشیم که بحث تخصصی تریه؛ و باز هم اونهارو میتونیم به بخش های جزیی تری بشکونیم. و حالا تصور کنید که کل علم در این کیهان نهایتا با این شکستن ها و تقسیم کردن ها به یک شکل گراف مانند عظیمی میرسه که همه ی گره هاش با هم، احتمالا به نحوهای مختلف، مرتبطه و کل شاخه های علم مثل پزشکی، شیمیایی، فیزیکی، ورزشی و ... درون این شکل گنجونده میشه؛ و از نظر من تعریف علم هم یعنی همین: شناخت پدیده ها و ارتباط بین اونها(اگر که گره های این گراف رو به پدیده تغییر اسم بدیم). حالا منظور از یادگیری مفاهیم، دقیقا یعنی یادگیری این شکل گراف مانند؛ به معنی یادگیری گره ها(پدیده ها) و ارتباط بین اونها. اما با چه روش هایی؟ با هر روشی که فکر می کنید میتونه کارآمد باشه. مثل مطالعه ی کتاب ها، فکر کردن، پرسیدن از افرادی که میدونن و ... .امیدوارم که این مطلب براتون مفید بوده باشه و شمارو به یادگیری مفاهیم و دانش ترغیب کرده باشه :)peyman128ppeyman128pThu, 03 Dec 2020 00:29:59 +0330https://virgool.ir/@peyman128p/چیستی-و-علت-عشق-رمانتیک-چیه-lob4pmhx9pr1قدیم تر ها انسان ها بیشتر به دنبال قدرت بودن؛ به دنبال پول بودن. دنبال مادیاتی مثل اینها که بتونن از زندگی نهایت لذت رو ببرن و "خوشبخت" بشن(که البته این ها صرفا نیت های ظاهری اونا بود). اما امروزه، شاید به دلیل تغییراتی که توی جوامع اتفاق افتاده، اهمیت پول و قدرت کمتر شده. خیلی ها دیگه کل زندگی رو صرفا پول نمی بینن‌ و برای خوشبختی و برای یه زندگی ایده آل یک مفهوم دیگه جای پول و قدرت رو گرفته؛ یعنی عشق. مفهوم جذابی که اکثر ما نوجوون ها و جوون ها دنبالشیم. می خواییم عاشق بشیم و با کسی که دوستش داریم تا آخر عمر در عشق و رویا و زیبایی زندگی کنیم و "خوشبخت" باشیم. اما سوال اینجاست که آیا ما نسبت به عشق تصور درستی داریم؟ اصلا میدونیم عشق چیه؟ عشق یعنی اینکه تمام معنای زندگی ما تبدیل بشه به کسی که بهش میگیم معشوق؟ بیایید اسم چیزی که امروزه به عنوان عشق می شناسیم رو "عشق رمانتیک" بذاریم و ببینیم که آیا عشق رمانتیک، همون عشق حقیقی هست یا خیر. تا حالا به این موضوع فکر کردید که انسان ها چرا عاشق فرد خاصی میشن؟ چرا من عاشق فلانی میشم اما عاشق شخص دیگه ای نمیشم؟ دلیل اینکه کل زندگی و معنای زندگی من برای یه نفر میره چیه؟ چرا کل دنیا بدون معشوق برای من اهمیت نداره اما در همون لحظه برای اشخاصی غیر از معشوق اهمیت کمتری قائلم؟ برای اینکه علت عشق های رمانتیک رو بفهمیم، باید دو مفهوم "خود آرمانی" و "فرافکنی" رو متوجه بشیم.خود آرمانی: بعضی از ما ها یه شخصیتی رو از دوران کودکی یا اوایل نوجوانی توی ذهنمون پرورش دادیم. یه شخصیتی که با تمام وجود دوست داریم شخصیت ما باشه. دوست داریم به اون کسی که تصور می کنیم تبدیل بشیم. این شخصیت ذهنی میشه خود آرمانی ما. اگر ما برای خود آرمانی مون ارزش زیادی قائل باشیم، بیشتر رفتار و احساساتمون، تحت تاثیر خود آرمانی مون شکل می گیره؛ یعنی روزهایی که بتونیم تا حدی شبیه به خود آرمانی مون باشیم، خوشحالیم و روزهایی هم که نتونیم انتظاراتمون رو از شبیه خود آرمانی شدن برآورده کنیم، غمگین و ناراحت میشیم و مُدام حسرت رفتارهای اشتباهمون رو می خوریم. فرافکنی: توی مطلب قبلی راجع به فرافکنی نوشتم و چیزهایی که در مورد فرافکنی رفتار منفی می دونستم رو توضیح دادم. اما اینجا ما به فرافکنی رفتار مثبت نیاز بیشتری داریم. قبلش باید بفهمیم فرافکنی یعنی چی؟ "فرافکنی یعنی نسبت دادن رفتاری به دیگران؛ طوری که فکر می کنیم اون رفتار در ما وجود نداره." مثلا میگیم: "فلانی عجب آدم حسودیه!" و این در صورتیه که قبول نداریم که خودمون حسودیم و یا اینکه قبول نداریم به اندازه ی فلانی حسودیم. این میشه مصداق فرافکنی رفتار منفی. اما ما رفتار و صفات مثبت رو هم فرافکنی می کنیم. مثلا میگیم: "چه قدر فلانی آدم باحیا و فهمیده ایه" و این در حالیه که حیا و فهم خودمون رو در حد شخصیتی که بهش فرافکنی می کنیم، نمی دونیم. حالا چیزی که اینجا اهمیت پیدا میکنه، فرافکنی ویژگی های شخصیت آرمانی ما به دیگرانه؛ و این دقیقا دلیل و علت عشق های رمانتیکه‌. اما منظورمون از ویژگی های خود آرمانی چیه؟ . هر کدوم از ما ویژگی های خاصی رو برای خود آرمانی مون متصور میشیم. مثلا ممکنه که ویژگی حیا یکی از ویژگی های خود آرمانی ما باشه. در این صورت حیا به یکی از خط قرمز های ما و همچنین به یکی از ارزش های ما در زندگی تبدیل میشه. اما این ها صرفا اسم هایی هست که ما روی این ویژگی ها میزاریم. مثلا ممکنه چنتا از ویژگی های خود آرمانی ما این باشه که: ۱- توی جمع سرمون رو پایین بندازیم و یا اینکه ۲- خیلی از اوقات آروم حرف بزنیم و یا اینکه ۳- برخی اوقات از واژه های محبت آمیز - با کمی مظلومیت - استفاده کنیم. در این صورت اسم این ویژگی هارو میزاریم حیا (و خودمون رو مُلزم به رعایت هرچه بیشتر این ویژگی ها می کنیم.). اما دو چیز توی فرافکنی این ویژگی ها اهمیت داره: ۱- تعداد ویژگی هایی که یک شخص داره. ۲- کیفیت و عمق همون ویژگی ها. منظورمون از کیفیت و عمق چیه؟ مثلا اگر آروم حرف زدن یکی از ویژگی های خود آرمانی ما باشه، فردی که نسبت به اون فرافکنی می کنیم ممکنه در نود درصد مواقع، آروم و با حیا حرف بزنه؛ این یعنی کیفیت و عمق این ویژگی در اون فرد زیاده و این درصد در مورد خودمون و یا اطرافیانمون ممکنه بین صفر تا ده-بیست درصد باشه و این میشه عمق و کیفیت پایین یک ویژگی در ما و یا برخی از اطرافیانمون. نتیجه ی همه ی این بحث ها میشه این که ما عاشق فردی میشیم که: ۱- تعداد زیادی از ویژگی های خود آرمانی ما، مخصوصا ویژگی های اصلی رو داره و ۲- عمق و کیفیت این ویژگی ها در اون شخص زیاده. و این فرآیند، یعنی پی بردن به این ویژگی ها در شخص دیگه، از طریق فرافکنی میسر میشه و تقریبا بخش زیادیش هم به عهده ی ناخودآگاه ماست و به همین دلیله که میگن عشق خودش میاد و ... .ما تا اینجا متوجه شدیم که عشق های رمانتیک، "علت" دارن؛ "دلیل" دارن. اما به قول مولانا:"علت عاشق ز علتها جداست"در واقع توصیف عشق حقیقی - از نظر من - به این معنی هست که ما بدون دلیل خاصی و یا بدون علتی، همه ی اطرافیانمون رو دوست داشته باشیم و ارزش خودمون رو با انسان های دیگه برابر بدونیم؛ نه کمتر و نه بیشتر. یعنی ما ظاهر رفتار انسان ها رو نبینیم، بلکه ارزش واقعی و شخصیت اصلی اون ها رو ببینیم.پس دوتا سناریو میمونه: ۱- عشق رمانتیک یه عشق خام هست و عشق حقیقی عشق پخته هست و این دو ماهیتا یک چیز هستن. ۲- ماهیت عشق رمانتیک با عشق حقیقی متفاوت هست. راستش من نمیدونم که چرا بعضی از ما برای خودمون "خود آرمانی" می سازیم و ویژگی های خود آرمانی ما چه طور شکل می گیره. اگر جواب این سوالات رو متوجه بشیم، شاید بتونیم بفهمیم که کدوم یکی از سناریوهای بالا درسته. ولی چیزی که برای من مهم تر از فهمیدن اینکه کدوم سناریو درست هست، اینه که میشه از عشق رمانتیک و دردهاش و رنج هاش و خلا هاش و فضا و شرایطی که برامون ایجاد می کنه (مثل کم اهمیت کردن اکثر امیدهای واهی و معناهای نادرست در زندگی) استفاده کرد. میشه ازش استفاده کرد و زندگی رو در جهتی قرار داد که درسته؛ در جهتی که در آینده حسرتش رو نخوریم؛ در جهتی که صرفا دنیا و خوشبختی و لذت خودمون رو توش نبینیم؛ در جهتی که از سرمایه های وجودی مون نهایت استفاده رو بکنیم؛ در جهتی که "عاشقانه" باشه. و اما: تمام چیزهایی که توی این متن نوشتم فقط نظر شخصی (و نه علمی) منه و لطفا بهش به عنوان یه نوع نظر شخصی راجع به مسئله ی عشق و یا عشق رمانتیک نگاه کنین.peyman128ppeyman128pMon, 18 May 2020 20:19:34 +0430https://virgool.ir/@peyman128p/پدیده-ای-جالب-به-نام-فرافکنی-hu6dnikwnpzsسلام می خواستم در مورد پدیده ای به اسم فرافکنی که بخش بزرگی از زندگی من رو متحول کرد بنویسم. فرافکنی یک پدیده ی جالب در میان روابط ما با دیگرانه. شکل این روابط مهم نیست؛ فرافکنی در همه نوع روابطی از رابطه با‌خانواده و دوستان گرفته تا رابطه با شخصیت های کارتونی صدق میکنه و راه بزرگی برای رشد شخصی در اختیار ما میگذاره. اما فرافکنی یعنی چی؟ "فرافکنی یعنی نسبت دادن غیر ارادی رفتار و احساسات خود به دیگران." برای مثال ما از حسادت بدمون میاد و نسبت به حسادت احساس منفی در وجود خودمون داریم. اینجا سیستم دفاعی بدن دست به کار میشه و سعی میکنه این احساس منفی که در درون ما هست رو به بیرون از ما مربوط کنه تا بتونه میزان احساس مارو نسبت به این حال بد کم کنه. چه جوری؟ اولین قدم برای این کار اینه که ما حسادت رو در وجود خودمون نمی پذیریم و وجود اون رو در خودمون انکار و سرکوب میکنیم. پیش خودمون میگیم:"من اصلا حسود نیستم" یا "هرچی صفت بد هم داشته باشم، حسادتو ندارم" یا "من اصلا توی عمرم حسادت نکردم و از حسادت بدم میاد". جمله های این چنینی نشانه هایی از انکار و سرکوب صفت حسادت در ما هستن. اما بعد از سرکوب صفت چه اتفاقی میفته؟ در این زمان احساس منفی خودمون رو به دیگران فرافکنی میکنیم. مثلا وقتی رفتاری از یکی از اطرافیانمون می بینیم که از نظر ما رفتار حسادت آمیزیه، سریعا در ذهن خودمون گفت و گو های متعددی ایجاد میکنیم و پیش خودمون میگیم:"اَه؛ فلانی چه قد حسوده!" یا "بدم از اون میاد چون آدم حسودیه". در این مواقع، غالبا احساس خشم میکنیم و حس منفی درونمون رو به دیگران نسبت میدیم. این به این معنا نیست که دیگران اصلا حسود نیستن. ممکنه با افراد حسودی در زندگی مواجه بشیم اما مسئله اینجاست که ما وقتی حسادت اون هارو می بینیم نباید حالمون بد بشه و عصبانی بشیم؛ یعنی نباید درک حسود بودن یک فردی روی ما تاثیر منفی بزاره. حسود بودن یک فرد به خودش بستگی داره؛ اما اینکه در ما احساس منفی ایجاد شده، دیگه ربطی به دیگران نداره چون احساس منفی متعلق به ماست و ترمیمش هم دست ماست. چون ما انسان ها، مختاریم. خیلی ها هستن که با افراد حسود ارتباط دارن اما حسادت اونها براشون بار منفی آن چنانی نداره. اما تا ما اون افراد رو می بینیم سریع بار منفی احساسی زیادی در ما ایجاد میشه. اگر این بار منفی مربوط به اون فرد باشه باید برای همه یکسان می بود اما این طور نیست؛ چون احساس هر فرد مربوط به خودش هست نه عوامل بیرونی؛ و میزان این احساس منفی به میزان شدت انکار ما بستگی داره. تا اینجا گفتیم که داشتن احساسات منفی و یا تفکرات منفی پیرامون یک صفت باعث میشه که اون صفت رو در خودمون انکار کنیم‌ و احساس بد و صفت مورد نظر مثل حسادت رو به دیگران فرافکنی کنیم. اینجا یک نکته ی جالب هم هست: افرادی که یک صفت منفی رو در خودشون انکار میکنند، بیشتر با افراد دارای اون صفت مواجه میشن و یا تمرکزشون بر دریافت نشانه های اون رفتار بیشتر میشه. یعنی چی؟ یعنی اینکه اگر فردی مثلا صفت حسادت رو در خودش انکار کرد، بیشتر با این صفت در دنیای بیرونی مواجه میشه. مثلا میگیم: "هرچی آدم حسوده دور و بر من ریخته" یا "دنیا جای بدی شده. الان همه به هم حسودی میکنن". و اینکه غالبا با افراد حسود بیشتری در زندگی مون مواجه میشیم. اما فرضا ما از فرافکنی رفتاری مثل حسادت به دیگران آگاه شدیم؛ حالا چه طوری این رفتار رو ترمیمش کنیم؟ برای برداشتن قدم اول برای ترمیم فرافکنی یک صفت منفی خاص به دیگران باید سه سوال از خودمون بپرسیم: 1. آیا در گذشته رفتار یا احساسی رو که نشانه ی این صفت خاص باشه داشتم؟2. آیا در حال و یا چند وقت اخیر رفتار یا احساسی رو که نشانه ی این صفت خاص باشه داشتم؟3. آیا ممکنه تحت شرایط خاصی در آینده چنین صفتی رو از خودم نشون بدم؟ معمولا جواب اکثریت انسان ها به سوال های بالا منفی هست. فرض کنید یک فردی شدیدا صفت حسادت رو در خودش نفی یا انکار میکنه و فرافکنی شدیدی هم به دیگران میکنه. اگر می خواد این فرافکنی رو ترمیم بکنه باید وجود اون صفت رو در خودش بپذیره و این یعنی بیهوده بودن تمام فرافکنی هایی که تا الان داشته؛ یعنی بیهوده و بی اعتبار بودن تمام بهانه هایی که برای احساسات منفیش داشته؛ یعنی رو به رو شدن با اون احساس منفی که پیرامون این صفت داره و ... . این دلایل باعث میشن که انسان در برابر پذیرش و ترمیم فرافکنیش به دیگران مقاومت های شدید بکنه و همچنان به انکار اون صفت خاص در خودش ادامه بده. معمولا در چنین شرایطی میگیم: "نه اصلا. من این طور‌ آدمی نیستم. یا "به یاد نمیارم همچین کاری کرده باشم" یا "این نوع رفتار حسادت آمیز من با رفتار حسادت آمیز فلانی خیلی فرق داره". جملات این چنینی نشانه ی مقاومت فرد در برابر پذیرش هستن. برای پشت سر گذاشن این مقاومت، و پذیرش صفات فرافکنی شده در خودمون باید شجاع باشیم. باید شجاعت بی نظیری از خودمون نشون بدیم. شاید تا الان یک سوال برای شما ایجاد شده که پذیرش یک صفت در خودمون یعنی چی؟ نظریه ای در روانشناسی هست که میگه: "همه ی صفات مثبت و همه ی صفات منفی در وجود ما هست." یعنی هر آن صفتی رو که میشناسیم در ما وجود داره و زمانی که نسبت به یکی از اون صفات احساسی یا فکری منفی پیدا میکنیم(به هر دلیلی) سعی میکنیم وجود اون صفت رو در خودمون انکار کنیم. پذیرش صفات یعنی اینکه دست از این انکار برداریم و وجودش رو در خودمون بپذیریم. اما یک نکته ای رو نباید فراموش کنیم و اونم اینه که وقتی یک صفت منفی رو در خودمون می پذریم، نباید بگیم که:"من آدم بدی هستم" و یا جملات و تلقین های این چنینی، بلکه بعد از پذیرش باید قدم بعدی ترمیم رو برداریم و با جملات بالا، وارد راه های انحرافی نشیم تا ترمیم به بهترین شکل صورت بگیره. قدم بعدی ترمیم فرافکنی هم، نحوه ی استفاده از این صفاته. ما باید تمام صفات منفی وجودمون رو به دیده ی موهبت و هدیه نگاه کنیم؛ با محبت زیاد. نه اینکه از اون ها متنفر باشیم. دوست داشتن صفات منفی و به دیده ی موهبت نگاه کردن به صفات منفی باعث ترمیم احساس منفی ما نسبت به اون صفات میشه و اینجاست که سیستم دفاعی بدن که همون فرافکنی هست، کارش به اتمام میرسه. برای دوست داشتن یک صفت منفی باید ابتدا مالکش بشیم؛ چون غیر ممکنه که وجود صفتی رو در خودمون انکار کنیم و در عین حال اونو در خودمون دوست داشته باشیم. حالا فرض میکنیم که دست از انکار برداشتیم و وجود صفت حسادت رو در خودمون پذیرفتیم؛ حالا چه طوری اون رو دوست داشته باشیم و به اون به دیده ی موهبت و هدیه ای الهی نگاه کنیم؟ با پیدا کردن موهبت های اون صفت منفی. ما اکثرا از صفات منفی به شکل های نادرست استفاده میکنیم و معمولا متوجه موهبت های اون صفات نمیشیم. ما از حسادت برای ضربه زدن به دیگران استفاده میکنیم نه افزایش محبت به دیگران. چه طوری؟ میتونیم هر وقت احساس حسادت کردیم، از ته قلب از خدا درخواست کنیم که اون ویژگی رو که ما بهش حسادت میکنیم رو به اون فرد مورد حسادت ما بیشتر بده. یعنی اگر به هوش بالای یک فرد حسادت میکنیم، از ته قلب دعا کنیم که خدا هوش بیشتری به اون فرد بده و اون رو در زندگی باهوش تر کنه. این طوری میتونیم موهبتی برای حسادت پیدا کنیم. این موهبت ها برای افراد مختلف، متفاوت هستن و صرفا این طوری نیست که هر صفت منفی موهبت های خاصی داشته باشه بلکه هر صفت منفی، برای هر انسان موهبت های خاصی داره. نتیجه این شد که برای ترمیم فرافکنی یک صفت منفی به دیگران، باید احساس منفی مون رو نسبت به اون صفت ترمیم کنیم و این راه دو قدم داره: ۱- پذیرش اون صفت در خودمون ۲- محبت ورزیدن به اون صفت با استفاده از یافتن موهبت های اون صفت. اما چرا باید اصلا فرافکنی هامون رو ترمیم کنیم؟ ترمیم فرافکنی یعنی گسترش عشق و محبت حقیقی در زندگی؛ یعنی افزایش میزان لذت بردن از زندگی؛ یعنی افزایش عزت نفس و کاهش احساسات منفی؛ یعنی رشد چشمگیر ارتباطات ما با دیگران؛ یعنی بهره بردن بیشتر از زندگی برای آخرت؛ یعنی شادی و نشاط و سرزندگی معنادار بیشتر و ... ما کلا در مورد فرافکنی صفات منفی خوندیم ولی فرافکنی فقط مربوط به صفات منفی نیست و ما برخی از صفات مثبت خودمون رو هم فرافکنی میکنیم که انشاالله بعدا در موردش بیشتر میخونیم:) اگر خواستید در مورد مبحث "فرافکنی" مطالعه کنید و مطالب عمیق رو در این مورد با بیان ساده و روان یاد بگیرید، توصیه میکنم کتاب "نیمه ی تاریک وجود" از "دبی فورد" رو بخونید. موفق باشید ?peyman128ppeyman128pMon, 25 Nov 2019 20:59:43 +0330