https://virgool.ir/feed/@pey.rangاینجا "یک نفر" طرح می زند یا عکس انتخاب می کند تا ببیند "آن یکی" چه می نویسد یا "آن یکی" می نویسد تا ببیند "یک نفر" چه طرحی برایش می زند. دو نفریم،پی رنگ ایم.fa2026-11-11 01:10:33https://files.virgool.ir/upload/users/104010/avatar/RNPr47.pnghttps://virgool.ir/@pey.ranghttps://virgool.ir/@pey.rang/زمین-میکل-ci56woirrbjwقول داده بودنامه را تا کرد و توی جیب دامنش گذاشت. تند تند پلک زد و دوباره نامه را بیرون آورد. داشت فکر می کرد امسال برخلاف همه ی سالهای زندگی اش، نمی تواند تمام روز عید پاک را با مادر مهربان و خواهر لاغر مردنی اش به سر ببرد. این دختر از اول هم هیچ شباهتی به او نداشت. هم زیبا و هم لاغر، به همراه یک صف بلند بالا از آدم هایی که عاشقش می شدند. تقریبا هر دو سه ماه یکبار یک آدم جدید عاشقش می شد، افسر ارتش، برزگر، مامور پست، کارمند بانک، راننده تراکتور و تا دلت بخواهد آدم های بیکار توی کافه ها. عاشق دختر خوشگل و خوش اندام شدن که کاری نداشت. اگر کسی می توانست عاشق ماری تپل، با آن چهره ی بی مزه و عینک ته استکانی و پاهای بزرگ بشود هنر بود. پاهای ماری یک طوری بزرگ بود که هیچ کفشی اندازه اش نمی شد.از همان اول هم راه رفتن برای ماری سخت بود. نه آنکه تنبل باشد، اما با آن وزن زیاد مسیرهای طولانی را نمیشد پیمود، راستش مسیرهای کوتاه راه هم نمیشد پیمود. به همین دلیل و پاره ای دلایل دیگر، از ساکت ترین پسربچه ی دنیا اسکیت بورد سواری را یاد گرفت. قضیه اینطوری شد، ماری بعد از مدرسه جلوی در، از او پرسید که آیا می تواند اسکیت بورد یادش بدهد و پسرک اول کمی نگاه کرد و بدون اینکه هیچ علامت مشخصی در چهره اش بروز پیدا کند، گفت "باشه". و بعد هم با همان چهره ی بی حالت ادامه داد: "هر روز ساعت سه، زمین میکل". زمین میکل خلوت ترین نقطه ای بود که تا آن روز، روی کره ی زمین، خلق شده بود. بلافاصله بعد از این جمله اضافه کرد: "اگر دیر کنی یک ربع بیشتر منتظر نمی مونم". این یعنی نظم تا سر حد مرگ.بعد از آن، هر روز بدون اینکه یک کلمه حرف اضافه بزند، درس های آموزش اسکیت بورد شروع شد. حتی وقتی یک روز هوا بارانی بود هر دو سر تمرین حاضر شدند و پسرک به ماری گفت: "امروز کنسل". همین . حتی نگفت به علت بارش شدید باران، یا چون خیس می شویم یا چون زمین گلی است یا هر جمله ی مسخره ی دیگری. فقط گفت کنسل و با سرعت رفت. همه ی روزهای بارانی دیگر، تمرین دقیقا با همین تشریفات لغو میشد. حضور در زمین میکل، خیس شدن، شنیدن جمله ی "امروز کنسل" و تمام.دو سال بعد پسرک تصمیم گرفت برود شهر دیگری و این را در بعد از ظهر آخرین روزی که ماری را دید اعلام کرد: "از فردا نمیام" و بعد از تمرین بدون اینکه یک حرکت علی حده کرده باشد، رفت. البته به مهاجرت کوچکترین اشاره ای نکرد، بلکه بعدها ماری، ته توی قضیه را از خواهر خوش معاشرتش در آورد.باور نکردنی است اما این دوستی طولانی و منظم و ثمربخش، به همین راحتی تمام شد. با وجود اینکه ماری بی استعداد ترین شاگرد آموختنِ هر نوع حرکتی بود، پسرک حوصله به خرج داد و او را به بزرگترین موفقیت زندگی اش رساند. بنابراین ماری به خودش قول داد اسکیت کردن را کنار نگذارد. و هر روز ساعت سه تنهایی تمرین را ادامه داد، تا اینکه یک روز فهمید در خواندن درس های حفظ کردنی و آموختن درس های فهمیدنی هوش و ذکاوت چندانی ندارد، از اسکیت سواری توی خیابان های شهر کوچک خودشان و مسخره شدن خجالت می کشد، از تنهایی رفتن به زمین میکل متنفر است، مادرش همیشه زنی مومن و نجیب بوده اما رفتار خواهر کوچکش شرم آور به نظر می رسد، حوصله ی انتظار کشیدن برای عشق پاک را ندارد، از آشپزی لذت می برد اما به دلیل اضافه وزن دائم از این کار منع می شود و بچه های کوچک را هم دوست دارد. بنابراین بساطش را جمع کرد و به جمعیت خواهران راهبه تیمارگر فرانسیسکان پیوست و در یک یتیم خانه مشغول آموزش اسکیت بورد به کودکان شد.همه چیز تا آن روز نسبتا ملال آور و مرتب بود. تا روز رسیدن نامه.نامه را دوباره از جیبش بیرون آورد. کوتاهترین متنی بود که ممکن است یک نفر خودش را به خاطر آن به زحمت بیاندازد و به اداره پست برود. تازه اگر آدرس گیرنده را نداشته باشد، تصور اینکه برای آن متنِ به غایت کوتاه دنبال آدرس گیرنده هم بگردی واقعا خنده دار است. با این وجود نامه ی بی نظیری قلمداد میشد و ماری می توانست بارها آن را بخواند."ماری، همیشه دوستت داشتم. روز عید پاک، ساعت 3، زمین میکل." امضا.+ نوشته شده در پنجشنبه هجدهم اردیبهشت ۱۳۹۹ ساعت 15:19 توسط پِی+ انتخاب تصویر و تیتر در شنبه سیزدهم اردیبهشت ۱۳۹۹ ساعت 18:43 توسط رنگبازنشر از وبلاگ پی‌رنگپِی رنگپِی رنگThu, 07 May 2020 16:52:18 +0430https://virgool.ir/@pey.rang/با-خیال-راحت-وارد-شوید-این-یک-داستان-واقعی-است-wih5kcyilbb4خب، آن وقت ها زندگی اصلا این طور نبود، که مثلا یک نفر از اول گاو به دنیا بیاید و گاو هم بمیرد، به نظر من که روش احمقانه ای است. در گذشته ای نه چندان دور، ها ها! مثل قصه ها شد، اشکال ندارد. می خواستم بگویم ما می توانستیم هم دیگر را امتحان کنیم. اینطوری تصور کن: به سادگی با یک ساطور سر من جدا می شد و روی بدن یک‌ زرافه قرار می گرفت. با توافق قبلی. بعد هم با نخ و سوزن مخصوص دوخته میشد. البته می توانستی سرت را ندوزی. اما برای محکم کاری بد نبود. فکر نکن ساطور و نخ و سوزن های دوزاری امروزی هم این کارها را می کند. جای تاسف است که آدم ها انقدر پسرفت کردند و همه چیز به شدت مبتذل شده و کاربردهای سطحی دارد. آن نخ و سوزن ها مخصوص بود. وقتی می گویم مخصوص منظورم سس مخصوص یا جملات مخصوص تبریک روز تولد یا تمرینات ورزشی مخصوص آب کردن چربی دور شکم نیست. مخصوص یعنی... بهترین کلمه که بتوانی درکش کنی این است: جادویی!از همان بچگی این کارها را شروع می کردیم. بله، بچه ها آن وقت ها کمی جربزه داشتند و انقدر لوس و بی نمک نبودند که آخر هنرشان این باشد: "با کلمه ترکیب های جدید جمله بسازیم" یا یک آدم بزرگ در اطرافشان را به دردسر بیاندازند که ثابت کند از تخم چشم جوجه تولید نمی شود. بچه ها موجودات عجیبی بودند، عجیب و بی نظیر، یا به عبارتی سحر انگیز.ممکن است برایت سوال پیش بیاید با این وضعیت، منظورم جا به جایی سرهاست، دقیقا کی به کی بود. من یقین دارم تا الان این سوال برایت پیش آمده است. متاسفانه انسان ها از وقتی با یک کله سر کردند، کند ذهن هم شدند. همه چیز اینجاست. (روی قفسه ی سینه اش را نشان می دهد که یک اسم نوشته شده) قضیه به این شکل بود که قبل از اولین درخواست جا به جایی باید اسمت را انتخاب می کردی. یک اسم درست و حسابی. این قابل خواندن نیست. شنیدنی ست. ( لبخند شیطنت باری می زند). در واقع صدای خرگوش است. شما خیلی با خرگوش ها دمخور نیستید. حتی این اواخر دیده ام که آنها را در قفس های کوچک می گذارید تا فقط تماشایشان کنید. به هر حال با توجه به پسرفت هایی که دانشمندان تکنولوژی روی دستتان گذاشته اند می توانید صدایش را در گوگل جستجو کنید. واقعا که کار خنده داری است. صدای یک خرگوش را از دستگاه مزخرف و وقت تلف کن جلویت گوش بدهی.یک سوال: کسی تا به حال یک دانشمند از نزدیک دیده؟ من که ندیدم. فکر می کنم وجود ندارند و تنها یک ابزارند برای فخر فروختن به نسل های بعدی. آن بدبخت ها مستندات پیدا شده لا به لای گِل و لای ویرانه های تمدن شما را بررسی خواهند کرد و وقتی به کلمه ی دانشمند می رسند گمان می کنند باید در پژوهش هایشان تجدید نظر کنند و دنبال یک موجود خارق العاده و متفاوت بگردند. در واقع خبری نیست. اما کیست که این را به آیندگان بگوید.(با بی حوصلگی از لیوان آب آلبالویش جرعه ی کوچکی می نوشد) می دانی چه طور شد که گند همه چیز در آمد. شایعه درست کردند که اگر کسی "سرخود" کله اش را جا به جا کند در آن جا به جایی خواهد مرد. بعد هم یک دسته طراح مُد راه افتادند و سر و کله ها را با بدن ها ست کردند. کلی هم داد و قال راه انداختند که " آی مردم! بشتابید! این آخرین جا به جایی است! روی دوختِ تر و تمیز گردن هایتان به تنه را کرم حلزون می مالیم! بشتابید که کرم های حلزون در حال تمام شدن است! عجله کنید که با این کرم ها حتی ردی باقی نخواهد نماند! بدوید! بدوید! صف ببندید! و تمام. از همین بازی های نخ نمایی که شما هم دارید. آن موقع اولین بار بود که گروهی به این شکل سعی در انجام چنین کارهایی داشتند. تو هم فکر نکن ما باور کردیم، باور نکردیم ولی هیچکس به روی آن یکی نیاورد و مثل دسته ی پیازچه کنار هم ردیف شدیم برای آخرین جا به جایی ها.‌ در شرایطی که رد دوخت اصلا اهمیتی نداشت همه به این مساله علاقه مند شدند. باورکردنی نیست. صف های طولانی بسته شد و با صبر و حوصله هر کسی با توجه به تشخیص طراحان مد شد این که می بینی. ضمنا ما در صف با پنجول ها و دندان هایمان همدیگر را نمی دریدیم. شرط می بندم تصوری از چنین صفی نداری.اینها که تعریف کردم مربوط به ملیون ها سال پیش نیست اما از آنجا که اگر من این قطعه (یک چیزی شبیه سوزن را از جیب کت صورتی با لبه های سورمه ای اش در می آورد) را به تو بدهم، با آزمایش کربن چهارده بی مزه تان، به چیزی حدود پنجاه هزار سال قبل می رسی و بعد انگار تاریخ بن بست شده. نه جانم، تاریخ قبل از آن هم وجود دارد. بگذار دقیق تر برایت بگویم. آخرین سری که به تن دوخته شد دویست و چهل و دو هزار و پانصد و چهارده سال و شش ماه و هفده روز پیش بود. بله، درست حدس زدی. آن آخرین نفر من بودم.راستی دیده ام که شما هم طراح مد دارید. شرم آور است، دائم با چند تکه پارچه ور می روند، دسته عینک ها را انگولک می کنند و فکر می کنند با دوختن پاچه به جای یقه و یقه به سر آستین اتفاق مهمی رخ داده. فکر می کنم گفتگویمان کمی تحقیر آمیز شد. اما شما مرتب همدیگر را تحقیر می کند. روزی چند بار. این از غذا خوردن هم برایتان مهم تر است. خودم دیده ام.برای جبران دلخوری های احتمالی بگذار رازی را با تو در میان بگذارم. یک جراح احمق پیدا کردم که خودش فکر می کند خیلی یکه تاز است. ادعاهایش برای من اهمیتی ندارد. آن درخت صنوبر توی باغچه را ببین. خیلی جوان است. قرار است این مردک متوهم جراح ... آه! بله! (سرش را به سمت درخت حرکت داده و در برگشت به خودش اشاره می کند، و این پانتومیم را دو بار تکرار می کند) قبلا درخت ها برایم جذابیتی نداشتند. خیلی ها اینکار را می کردند. می گفتند تجربه ی روح افزایی است. به روح اعتقاد داری؟ مهم نیست. من ساطور و نخ و سوزن خودم را نگه داشته ام. فقط نگرانی ام از بابت آن شایعه است. و صد البته از بابت خرفتی آن جراح. فقط در جریان این‌ماجرا باش. اگر اتفاقی افتاد از جراح شکایت کن و غرامت بگیر. ارزش این ساطور زیاد است. حواست باشد بالا نکشد. (شی برنده و بدون دسته ای از زیر میز بیرون می آورد که می درخشد). می خواهم شاهد ماجرا باشی. (یکبار دیگر خنده ی شیطنت آمیزی می زند.)خرگوش که صورتند بی‌جان، گرمابه پر از نگار منقوش+ نوشته شده در چهارشنبه ششم فروردین ۱۳۹۹ ساعت 22:34 توسط پِیانتخاب عکس و تیتر در سه شنبه پنجم فروردین ۱۳۹۹ ساعت 13:29 توسط رنگبازنشر از وبلاگ پی‌رنگپِی رنگپِی رنگThu, 02 Apr 2020 22:21:07 +0430https://virgool.ir/@pey.rang/دوربین-عکاسی-وودی-آلن-enejl2uqs4fhهمه داشتن بهم احترام می ذاشتن، باهام دست می دادن، چند تا قرار بزرگ‌ گذاشتم که برم‌ مصاحبه، مصاحبه ی مطبوعاتی درست و حسابی، هیچکس نمی تونه باور کنه، برام‌ پاپوش دوختن. فقط خودم به این موضوع ایمان دارم.هیچوقت در موردش حرف نزدم، بهتره که معیارهامون رو بررسی کنیم، من واقعا ۴۳ کیلومترو دویدم، بدون وقفه. کسی می تونه اینکارو انجام بده؟ من قول میدم سکته می کنید. خیلی ها تو این مسیر سکته کردن، تو همون صد متر اول. کی می تونه اصلا تصمیم بگیره و تو این مسابقه شرکت کنه. نه ممکن نیست به همین راحتی بخواید اون همه مدت رو بدوید. به هر حال یه نفر می خواست به همه چیز گند بزنه که زد.اوه، باشه، فرض کن من چند تا ایستگاه رو با مترو رفتم، چطوره فکر کنیم همه ی برنده ها این کارو می کنند؟ تا حالا فیلم بقیه رو بررسی کردید؟ به این فکر کردید که اون برنده های لعنتی دیگه آیا وقتی به خط پایان رسیدند به اندازه ی کافی خسته شده بودن یا نه؟کی می تونه ۴۳ کیلومترو بدوئه و اول بشه؟ فقط یه احمق که همه ی عمرش کاهو خورده و دویده. من احمق نبودم.اشکالی داره؟ از دید اونا داره! برای شما چه فرقی می کنه، فقط بزرگترین و قدیمی ترین دوی ماراتن دنیا رو می خواید داشته باشید و هر سال برگزارش کنید، چند ده هزار نفر با هم دویدند، فقط همین! اینجا قضیه اصلا تقلب نیست. قدرته! قدرت انتخاب بین دویدن و خریدن یه بلیط دوزاری مترو.خب... سنم کم بود. واقعا برام مهم نبود. یه دونه از اون چای های کیسه ای بخور، همه طعمی ش هست. از فروشگاه اصلی شهر برشون داشتم. اون بزرگه. اوف اون احمق ها متوجه نمی شن اگر از هر بسته یکی دو تا کم بشه. فکر نکن که من یه دله دزدم! هرگز! بیست و پنج سال پیش این شرکت چای و سایر نوشیدنی های دم کردنی، مسابقه ی طراحی کیسه ی چای گذاشته بود و من برنده شدم. بله، خود من. اما هدیه رو به یه نادون بی ذوق دادن. من هنوز تو این همه سال حتی به اندازه ی چهار پنجم پولی که برای جایزه گذاشته بودن رو چای برنداشتم.‌ فکر می کردن با یه تفاوت تو تای کیسه میشه سر منو شیره مالید‌‌. هرگز. من می دونم تو همه ی این جایزه دادن ها آشنابازی هست. یه بار توی مسابقات شهرداری برای بهترین داستان شهر شرکت کردم. یکی از دوستای نزدیکم تو هیئت داورها بود. من بعدها متوجه شدم‌. قسم می خورم. در واقع ما قرار بود با هم ازدواج کنیم، اما همه چیز بیخودی بهم خورد. یه بهانه ی ساده. به هر حال جایزه بردم. خوشنامی برای آدم لازمه.بذار ببینم این کیه پشت در.... یه دونه فر سفارش داده بودم. آوردنش. چیز خوبیه. دو هفته ی پیش یه معامله ی عالی داشتم. آبسردکن سالن تئاتر رو به یه نفر فروختم. حتما قیافه ش موقعی که می خواسته با خودش ببرش دیدنی بوده، نپرس چطوری میشه یه همچی معامله ای کرد! همونطوری که یه بار برج ایفل رو فروختیم. ما دو نفر بودیم. ایده عالی بود. من‌ هنوز برو و بیایی داشتم. همه فکر می کنن این کار ویکتور بوده. برام مهم نیست. اون بدشانسی آورد و گیر افتاد اما چک ها رسید دست من. همین کافیه. چه مناقصه ای برگزار کردیم. پولدارهای احمق. فکر می کردند دولت فرانسه توان نگهداری از ایفل رو نداره. باورت میشه کسی انقدر احمق باشه. اون موقع هنوز یه چیزایی ته جیبم داشتم. با همون پول دفتر دستک حسابی راه انداختیم. پول کمی نبود. چند تا شیشه جیوه ی قرمز فروخته بودم. تو بازار سیاه این معاملات سخته. جیوه های اکراینی. طرف های معامله از چند تا کشور ریز و درشت بودند. بعد از اینکه گند چرخ های خیاطی عربی در اومد فکر جیوه ها به سرم زد. آره چرخ خیاطی هایی که برعکس می چرخیدند. اون معامله ها خطرناک بودند. دیگه هرگز حاضر نیستم به اون روزها برگردم. همیشه باید از سایه ت هم می ترسیدی. سرم باد داشت. و کلی آدم شارلاتان دورم بودن... اگر ازم بپرسی بهترین معامله هام کدوم بود میگم سنگ های شبرنگ. راحت و بی دردسر. اگر با یه کیسه ش دستگیر می شدی هیچ جرمی مرتکب نشده بودی. یه عده فکر می کردند یه چیزی توی اون سنگ های فسفری هست. فقط کافیه تو بتونی از نگاه طرفت بفهمی که این جز اون دسته از آدم هاست که فکر می کنه شیرکاکائو رو از گاو قهوه ای می گیرند یا نه، حتی اگر نزدیک به اون دسته باشه کافیه! معامله جوش خورده.خب این فر... هی رفیق قراره تو بازار کهنه فروش ها به جای یه ماکرو فر عالی بفروشمت. البته تنهایی معامله کردن تو احمقانه ست. این دوربین رو ببین، اسباب بازیه، اوف... خیلی ها اینو نمی دونن، این یه دوربین عتیقه است، عکس فوری می ندازه، مال وودی آلن بوده، جوونی هاش. مهم اینه که تو یه قیمت درست و حسابی بذاری روش، و قضیه ی گاوها، آره... این تو چشم های آدم ها معلومه... خیلی خب، فکر می کنم برای امشب کافیه، می خوام استراحت کنم. شبت بخیر.+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و یکم اسفند ۱۳۹۸ ساعت 15:32 توسط پِیداستان رزی رویز+ انتخاب عکس و تیتر در دوشنبه نوزدهم اسفند ۱۳۹۸ ساعت 3:2 توسط رنگبازنشر از وبلاگ پی‌رنگپِی رنگپِی رنگTue, 31 Mar 2020 15:46:40 +0430https://virgool.ir/@pey.rang/چهل-کچلون-b2bebcnspqo0باران بند نمی آمد. قرار بود باران که بند آمد برویم عاطل و باطل جمع کنیم برای دکان کریم دکانی، که دختر اسد خان برود عاطل و باطل بگیرد و ببرد روی پشت بامشان، شب بکوبد و بگذارد تا صبح و صبح هم یک مشت اش را آب بزند و بمالد به سر و صورتش تا بختش باز بشود و من بروم خاستگاری اش. نمی دانم کی گفته بود عاطل و باطلش باید آفتاب خورده باشد.از بخت بد، باران بند نمی آمد که نمی آمد. من هم چپ می رفتم و راست می رفتم و می گفتم زمین ها خراب می شود امسال. هیچی نمی شود کاشت. این باران دارد سیل می شود. می گفتم تا کریم یک علاجی، راهی بگوید برای بند آوردن باران. چیزی نبود او برایش نسخه نداشته باشد. کریم دکانی کم کم به فکر افتاد و گفت راست می گویی. باید اسم چهل تا کچل را بنویسی و ببری زیر باران آویزان کنی که باران بند بیاید.چهل تا کچل. چهل تا کچل از کجا می آوردم وقتی فقط چهار تا کچل داشتیم که تازه یکی ش شوهر خواهرم بود که بچه اش تازه مرده بود. می گفتند چشم زخم خورده، استخوان بال خروس هم دوخته بودند به لباسش، افاقه نکرده بود. در آن هاگیر و واگیر مردن بچه درست نبود اسم دامادمان را جز کچل ها بنویسم. آدم وقتی داغدار است خوب نیست از این بازی ها با او راه انداخت. هرچند بچه ی اول مال کلاغ است و اگر مرد هم مرد، ولی اینها خیلی بهشان برخورده بود. انگار زنش تخم دُل دُل زاییده. بچه ی آدمیزاد همین است، یا می ماند یا نمی ماند.با این حساب ها میشد سه تا کچل. کریم که دید روز می گذرد و من هم چیزی از کچل ها گیرم نمی آید و دارم بال بال می زنم گفت اگر اسم چهل کچل بلد نیستی برو خانه ی صفیه. صفیه همه را می شناسد، قد نوح عمر کرده، اسم کچل هم زیاد بلد است.خانه ی صفیه ی چوبی بود. روی همین حساب ها می گفتند جن دارد. من از اول هم از آنجا می ترسیدم. می گفتند موقعی حتی باسوری آمده آنجا یه شب بیتوته کرده و نان و پیاز خورده . خود صفیه دیده بود که باسوری چطوری تپانچه اش را تمیز کرده . تا سالها هرجا می نشست تعریف می کرد. برای خودم هم یکبار نصفه نیمه تعریف کرده بود. باسوری آدم بود، جن نبود. ولی قد اجنه وهم داشت. از آن یاغی های ترسناک. می گفتند یک دیو به فرمانش بوده. می گفتند همیشه جوالدوز پر کمرش داشته. فکرش هم‌ مرا می کشت، که جوالدوز فرو کنم توی تن دیو.همان روز غروب راه افتادم سمت خانه ی صفیه. نشسته بود روی ایوانش. سرحال و با چشم های آژیر. تا مرا دید گفت تو این باران کجا؟ گفتم آمده ام به شما سر بزنم. ماشاالله خوب سلامتی! حرف از دهنم بیرون نیامده نوک دماغش را نگاه کرد و بلند بلند بی رودوایسی گفت هرکی چشم زده چشمش بترکه، هر کی دل زده دلش بترکه. دنبال حرفش را نگرفتم. فکر می کرد چشمم شور است. گفتم آمده ام برای اسم چهل کچل. آویزان کنیم زیر باران. بند بیاید. گفت چه کار به باران داری؟ گفتم خیلی باریده، زمین ها خراب می شود. نگفتم می خواهم بروم دنبال سرگین ماچه الاغ برای دختر اسد خان که بختش باز بشود و من بروم بگیرمش. هر چند اگر می فهمید یک راه هایی بلد بود به غیر این کار ولی به دردسر های بعدش نمی ارزید. من هم می شدم قصه ی باسوری که هر کس زیر چانه اش می نشست می خواست تعریف کند.گفت برو توی خانه، توی اتاق عقبی از سقفش یک کیسه ی سفید آویزان است. راه افتادم سمت در خانه اش و گوشم به حرفش بود که ادامه داد: توی آن کیسه کله ی چهل کچل گذاشته ام و قاه قاه خندید. ایستادم. همان جور که می خندید گفت ترسیدی؟ سوال نداشت. بعید نبود که سر چهل کچل توی خانه اش باشد. گفت نترس. کاغذت کو . گفتم توی جیبم است. گفت بنشین. نشستم کف ایوانش که نم کشیده بود از رطوبت هوا. "اسم چهل تایشان را بلدم از چهل پارچه آبادی. می گویم که بنویسی. بلکه این باران بند بیاید. تو هم به مرادت برسی" و مشمول خنده ای زد. به روی خودم‌نیاوردم. گفت : "بی حساب پیش، گوش شیطون کر، شیطون پو سرم نخنده، تو کوه ها سیاه بخنده"، بعد هم سرش را به چپ و راست تکان داد و روی زمین تف انداخت که باران به چند ثانیه شست اش. خواست شروع کند که گفتم، عمه صفیه اول یک چای با هم بخوریم، بُراق شد توی صورتم. گفت توی خانه سماور را کبریت بزن. بلند شدم رفتم تو.راستش از کچل ها می ترسیدم. از دامادمان هم می ترسیدم. یک جوری که هرگز با او توی یک‌ اتاق تنها نمانده بودم. از بچگی کابوسم کچل ها بودند. حتی یکبار یکی از کچل های آبادی را توی کوچه دیدم‌که با یک چیزی روی کولش داشت می آمد و از ترس فک ام قفل شد. یک پاتیل نمک خالی کردند توی دهانم تا توانستم حرف بزنم. حالا قرار بود اسم‌ چهل تایشان را بنویسم. پشیمان شدم. به لرز افتاده بودم. در اتاق اصلی صفیه را باز کردم. سماور پای یک پنجره بود. رفتم تو. به سختی کبریت گیراندم و روشنش کردم. برگشتم سمت چپ. اتاق دیگری آنجا بود. با در باز. کیسه ی بزرگ سفیدی وسطش آویزان. یکهو انگار شروع کرد به تکان تکان خوردن. صدای جیر جیر چوب هم بلند شد. خانه چوبی ها جن دارند. همه می دانستند. دست و پایم خواب رفت. خواستم بلند شوم. یکهو خوردم به پارچ مسی آب. تقه اش از جا پراندم. آب ریخت روی زمین. بلند شدم که بروم بیرون. پایم گیر کرد به خرسک جلوی سماور. با دهان خوردم روی خرسک. صاف روی آبی که ریخته بود از پارچ. پا شدم که بروم یک نفر جلو درگاهی را پر کرده بود. مثل کژدم گزیده ها داد زدم. غش غش خنده اش بلند شد. صفیه ی لعنتی بود. لا به لای خنده اش گفت خودت را خیس نکنی. به شلوارم نگاه کردم. جلویش خیس بود. رفتم بیرون. داد زد چهل کچلون چه شد پس؟ گفتم باران ببارد بهتر است. تابستان بهتر می شود. صد قدم تند تند رفتم و بعد پا به دو گذاشتم. همانطور که می دویدم قید دختر اسد خان را هم زدم. اصلا کی گفته بختش را بسته اند. بدون باطل سحر و این کارها می روم خاستگاری. یا منم مثل آنهای دیگر بیرون می کنند یا دخترشان را می دهند. گور بابای سرگین ماچه الاغ آفتاب خورده... گور بابای عاطل باطل.+ نوشته شده در یکشنبه یازدهم اسفند ۱۳۹۸ ساعت 22:57 توسط پِیبترس و بسوزان ولی گوش کنانتخاب تصویر و تیتر در شنبه دهم اسفند ۱۳۹۸ ساعت 4:51 توسط رنگنوشته شده در یکشنبه یازدهم اسفند ۱۳۹۸ ساعت 22:57 توسط پِیبازنشر از وبلاگ پی‌رنگپِی رنگپِی رنگThu, 26 Mar 2020 00:15:32 +0430https://virgool.ir/@pey.rang/آبروی-از-دست-رفته-کرونا-ویروس-m8uyz0bgrepjو بعدش بسوزان.... درباره ی این عکس چند روایت مختلف وجود دارد، ما نمی توانیم همه ی روایت ها را بررسی کنیم، اما در آینده احتمالا روشن می شود کدام از روایت های زیر صحت داشته، حتی ممکن است ماجرای دیگری وجود داشته باشد که پشت درهای بسته قایم شده است.قبل از هر چیزی وزیر دفاع یکی از کشورهایی که متحد اولین نقابدار ایستاده در عکس، از سمت راست است، ادعا کرد این کار، یعنی این آتش سوزی، توسط گروه تروریستی موسوم به حسد الاشقی، متشکل از آلمانی تبارهای متعلق به یکی از کشورهای خاورمیانه رخ داده و آن متحد درون عکس هم در واقع بعد از آتش سوزی کشته و مثله و بعد هم در دو چمدان، به آسیایی شرقی ارسال شده است. همچنین این وزیر دفاع تاکید کرده در پی این جنایت ها قطعا و بلاشک کشور متمدن و بشر دوست و صلح طلبش، طی یک سری اقدامات ضد تروریستی دهان همه ی خاورمیانه را از دَم صاف می کنند.از سویی یکی از اقتصاد دان های بزرگ‌ تفسیر مفصلی در اولین شماره اکونومیست خارجی زبان در سطح بین المللی، چاپ کرد که بلافاصله بعد از حادثه ی آتش سوزی منتشر شد، مبنی بر اینکه در پی اعتراضات جلیقه کله غازی ها بر علیه عدم ملی سازی مال و اموال مردم معمولی، گروهی از بازماندگان معروف ترین سیستم اشتراکی دنیا که عملا مالک هیچی نبودند و حتی کار به جایی رسید که در آخرین اقدامات شلوارهایشان هم ملی اعلام شده بود، در اعتراض به شیوع این مرام و مسلک خانمان برانداز، سعی کردند یک چیزی آتش بزنند تا به چشم بیایند و جلیقه کله غازی ها را سر عقل بیاورند. نکته اول آنکه اسم آن کشور تعمدا اعلام نشده و نکته ی دیگر آنکه متن انقدر تحلیلی و دقیق و بلافاصله چاپ شد که احتمال می رود این مطلب آماده بوده و به همین دلیل عده ای مطمئن اند این افراد با هم تبانی کرده اند.اما در همان شب یکی از تاریخ نگاران خیلی مستقل که غرض ورزانه متهم به رفتارهای پوپولیستی است، پرده از مدارکی دال بر پنهان کاری در اعلام عدد جان باختگان حادثه آتش سوزی برداشت و مطالبی از این دست منتشر کرد: "نگارنده از باب خفه نشدن می نویسم، قضیه نفوذی ها و یو.آر و به طریق اولی ماشین آتش زده شده، بهم ربط ندارند اما پس از رسوایی تکذیب شروع دعوای سیاسی هفته قبل توسط جناح راست دیگر باید هزار میلیون سال بگذرد تا به حرف هایتان اعتماد کنیم! در ذهن های همه ی ما سوال هایی ایجاد شده که امیدواریم پاسخی بیابد" در پی این سخنان(که به نظرم سر و تهی ندارد) آدم های دیگر و بی شک خودش کلی هورا کشیدند و تا چند ساعت عده ای کف زنان توی کوچه و خیابان همین جملات را به شکلی اعجاب انگیز ریتمیک کردند و خواندند. و این تجمعات موجب دستگیری عده ای جوان و سه چهار نفر اوباش هم شد. قرار شد جوانان را بعدا ول کنند اما اوباش به قید قرعه یکی یکی آزاد شده اند.در این میان فمینیست های سراسر دنیا در یکی از شهرهای کارولینای جنوبی با درآوردن جوراب هایشان و راه رفتن به صورت برهنه البته از نقطه پا، نسبت به تمام تحرکات خشونت آمیز بر علیه زنان اعتراض کردند. ظاهرا کسی مدعی شده بود ماشین جنسیت مونث داشته یا شاید هم متعلق به زنی بوده که مورد ضرب و جرح متوالی توسط دوست پسر یا همسرش یا کسی دیگر قرار گرفته است‌ یا اصلا مربوط به خانمی بوده که صرفا با ماشین می رفته تا مطب و بر می‌گشته و از این دست موارد.اما، چندی بعد یک بابایی ادعا کرد آن ماشین موجب ناپدید شدن ۲۷۱ نفر شده است که همگی بیش از یک ماه مالک ماشین نبودند، در واقع هر کسی ماشین را می خریده ناپدید می شده و به نظر می رسد عده ای متوجه شومی ماشین می شوند و تصمیم می‌گیرند آن را دود کنند که برود هوا، در واقع آن شبح نحس را دود کنند که برود. بعد از این ادعا یک نفر خبرنگار که احتمالا در بگیر و ببند خبرها بیکار مانده بود راه میوفتد و نتایجی از تعداد نامتعارف دست به دست شدن های ماشین و تعدد مالکین به دست می آورد، و گزارشاتی هم جمع آوری می کند. در این اثنا خودش هم به دلایل نامعلومی گم و گور شده است و آن گزارشات هم معلوم‌ نیست کجاست.من با توجه به اینکه موضوع مشکوک است بیشتر ادامه نمی دهم. چون ممکن است در اثر کرونا ویروس به دیار باقی بشتابم، و خوانندگان این وبلاگ دچار این دوگانگی شوند که آیا نحوست ماشین مرا گرفته یا چیزی دیگر است.بنابراین می گذاریم ماجرا توسط جراید دنبال شود و ما خودمان را مشغول زیبایی های زندگی می کنیم.+ نوشته شده در چهارشنبه هفتم اسفند ۱۳۹۸ ساعت 23:2 توسط پِیانتخاب عکس در جمعه دوم اسفند ۱۳۹۸ ساعت 18:44 توسط رنگبازنشر مطلب از وبلاگ پی‌رنگپِی رنگپِی رنگThu, 27 Feb 2020 00:21:02 +0330https://virgool.ir/@pey.rang/یک-بار-وقت-مستی-یک-بار-وقت-هوشیاری-cnkfeconlza2عاشق شدن ساده ترین کار دنیاست، محققان می گویند کافی ست چهار دقیقه توی چشم های یک نفر خیره شوی تا عاشقش شوی. البته محققان همه چیز را با میزان ترشح هورمون ها می سنجند با اینحال دویست و چهل ثانیه خیره شدن در یک جفت چشم کارت را راه می اندازد و عاشق می شوی، اما عاشق ماندن سخت ترین کار دنیاست. کش آوردن یک لحظه غیر ممکن است. آن لحظه ای که قلبت بیخ گلویت تاپ‌تاپ‌ می زند. و نمی شود یک عمر با التهاب بیخ گلو ادامه داد. اتفاقات بعدی رخ می دهد و مکان و زمان و عدم حضور آن چشم هایی که چهار دقیقه نگاهش کرده بودی، همه ی اینها یعنی زندگی به روال عادی اش برمی گردد و با وجود اینکه به تو فشار می آید از این قضیه، اما عشق رو به زوال می رود، و روزی می رسد که از ماجرای خیره شدن در چشم های یک نفر دیگر که به عاشق شدنش تصمیم گرفته ای شاید هیچ‌چیز یادت نیاید.می خواستم‌ یک‌ متن خیالی بنویسم. یک چیزی بین خواب و بیداری. حتی نوشتم به گمانم. وصف خوابی که دیده بودم، خیلی فانتزی، ماشین کلاسیک، پرواز، دره های رنگی، چشم هایی که بر ... خیلی رمانتیک شد، مگر می شود از دیده به دیده باده ای بدهی، خواب بود، همه چیز دور از واقعیت و به شدت جدی. گذاشتمش کنار.فکر کردم می شود قضیه های واقعی درباره ی چشم ها سرهم کرد.حالا فکر می کنم خیلی از آدم ها با وصف یکنواختی های زندگی شان بیشتر انس می گیرند تا خیال چیزهای غریب. همان چیزی که تجربه کرده ای را کسی با جزئیات بگوید و آنگاه تو بگویی،"جانا سخن از زبان ما می گویی"، تا حداقل بتوانی درباره اش اظهار نظری کنی.اتفاقا چیزهایی که همه آن را می شناسند، تو را از "منم منم‌" می اندازد. یکی می شوی مثل همه. و تفاوت آنجا رخ نشان می دهد که در همین تکرارها، "تو" چه می بینی و می شنوی، که دیگران با وجود شباهتشان به تو به آن دقت نکرده بودند. یک چیزهایی هم یاد میگیری و لبخند می زنی. محققان می گویند آدم ها وقتی چیزهای جدید یاد می گیرند لبخند می زنند، اصلا برای همین موقع دیدار آدم ها، با لبخند صحبت می کنند، چون دارند زوایای جدیدی از آن دیگری می آموزند.عاشق ماندن تکرار دوست داشتن است. تکرار یک جفت چشم. همیشه ی عمرت که به آن نگاه کرده باشی چیزهایی خواهی دید که در برق چشم های جور واجور هرگز نیست. درست است که بیست و چهار ساعت از هفت روز هفته، قلبت تاپ تاپ نخواهد زد، اما همیشه آمادگی اش را دارد. یک انتظار پنهان برای اینکه شروع کند و باز به پایان برسد. یک‌موج سینوسی. ریاضی اگر هیچ چیز نداشت این را یادمان داد تا اگر کسی بگوید موج سینوسی، فراز و فرود را بتوانیم روی نمودار تصور کنیم.عجیب نیست که آدم ها از خواندن وصف عاشقی خسته نمی شوند. یک جایی ته دل هر آدمی از این کلمه می لرزد. "هر چند طرف ارزشش را نداشت و عوضی درآمد، هرچند به هم نرسیدیم و نباید هم‌ می رسیدیم، هر چند رسیدیم و چندان آش دهان سوزی نبودیم برای هم، هرچند رسیدیم و حالا آنقدرها، همه چیز عاشقانه نیست"، هر کسی تجربه ای دارد، اما آن حال و هوا و آن هپروت سبک و بی حساب و کتاب، همان را دوست داریم یکی دوباره تعریف کند برایمان. یکی بیاید و بگوید. نوشتن از عاشقی تکرار مکررات است اما شروع کردنش چندان هم ساده نیست. یک جور جسارت یا حماقت می خواهد. برای آنکه دستت را رو می‌کنی. و بعد سیل جمله های دوزاری ست که هوار می شود توی ذهنت. "تا طرف بفهمد خودش را برایت می گیرد، فکر می کند خبری ست، توهم برش می دارد، پررو می شود، آویزان می شود"، و از این خزعبلات که اتفاقا گاهی درست هم از آب در می آیند... اما آنقدرها مهم نیست. نگفتنش قطعا تضمین بی مزگی زندگی ست.مرگ بدجوری آدم را دنبال می کند و از همه چیز نزدیک تر به نظرم‌ می رسد. حتی از کارهایی که برایش می دوی و یک‌ گروه آدم را شنبه تا جمعه و جمعه تا شنبه دست به کار می کنی که جفت و جور شود. مرگ همه ی عمرش از آن حادثه هایی بوده که بسیار نزدیک‌تر از اتفاق هایی ست که مدت ها برایش زحمت کشیده ای و لحظه شمرده ای و دویده ای... مرگ از عاشق شدن هم راحت تر است و اینهمه نزدیک بودنش باعث می شود اضطراری ترین کارها را پیدا کنی و سریع تر انجام‌ بدهی، اما در موردشان دوبار بیاندیشی، یک بار وقت مستی، یک بار هوشیاری.+ نوشته شده در شنبه نوزدهم بهمن ۱۳۹۸ ساعت 21:7 توسط پِیاز دیده به دیده باده‌ای دهبازنشر از وبلاگ پیرنگپِی رنگپِی رنگSat, 08 Feb 2020 23:04:54 +0330https://virgool.ir/@pey.rang/قصه-ی-کوچکترین-گردوی-بلندترین-درخت-گردوی-دنیا-rqsq34uuomopهمین اول تصریح کنم که من این زن را به طور کامل و تقریبا بسیار از نزدیک می شناسم و اصلا نیازی به خیال پردازی و قصه نوشتن و این قبیل، نیست. کافی است تا کمی فکر کنم و یک دو جین خاطرات ناب از او را به خاطر بیاورم.نخستین بار که بچه بودم،(در حقیقت افرادی هستند می توانند بیش از یکبار بچه باشد و امیدوارم این موضوع احتیاجی به توضیح نداشته باشد) داشتم با تمام قدرتم گریه می کردم. چون یک نفر را برای اولین و آخرین دفعه در طول دوران زندگی ام تا امروز، محکم گاز گرفته بودم. یک گاز بسیار جدی. علتش این بود که روی صورتم را چنگ زده بود. جای چنگش هنوز روی گونه ام با کمی دقت دیده می شود و اسنادی نیز برای اثبات این واقعه موجود است. گریه ام نه به خاطر سوزش پوست صورتم و نه به خاطر گازی که گرفته بودم، بلکه به خاطر این بود که بلافاصله بعد از این حادثه اسمم را گذاشتند گازو، و این بدترین اسم ممکن برای آن دوران شد. به همین علت و پاره ای علل دیگر، همه چیز را ول کردم و راه افتادم توی کوچه. ظهر یک‌ روز پاییزی که پرنده پر نمی زد اما این زن، همین که روی سرش شانه های تخم‌مرغ می گذاشت، داشت راه می رفت. یک فنجان چای داغ دستش بود که از آن بخار بلند می شد و البته باید اضافه کنم که هیچوقت آن چای سرد نشد، گذر زمان اینها را به من آموخت. بله، باید برای درک دقیق مساله ها برای آنها وقت بگذارید و به پایشان صبوری کنید. این را گفتم تا متن عاری از هر گونه پند اخلاقی نباشد و به یک دردی بخورد.هر چند در این وبلاگ تنها یک تصویر ساز روزمزد پیمانی هستم ولی با پی که مدیر کل امور کل روابط عمومی و نگارش است بدینوسیه اتمام حجت میکنم. من قصه ی این زن را میخواهم . قبل و بعدش را.بیام ببینم این سوژه ی ناب را تبدیل کردی به یک زن تنهای بشر مدرن آسیب دیده ی گمشده در کوچه های ماتمکده ی کلان شهر خیس و تلیس ایستاده در آستانه ی فصل سرد غم میون چشماش لونه کرده ی گر و گوگوله ی ترک برداشته ی نیمی متصل به جهان زر نیمی به حی، ناراحت میشم.آن زن با قامت صاف و دقیقا همین لبخند، همینی که در عکس هست نگاهم کرد و رد شد. بعدها فهمیدم او با همین لبخند و نگاه نافذش می تواند کوچکترین یا بزرگترین یا حتی متوسط ترین موجودات را جذب کند تا دنبالش راه بیوفتند. همانطور که یک مورچه هم اندکی پیش از آن به دلیل همان لبخند جادویی به او پیوسته بود. یک مورچه ی سریع السیر، از این پا بلندها که اول از هیبتش وحشت می کنی اما بعد فهمیدم همه اش قیافه است، او یک مورچه ی دونده بود که با دلایلی شبیه دلایل من، موطن اصلی اش را ترک کرده بود. بله، هیچ چیز مثل بی مهری و انگ چسباندن دلگیر کننده نیست و به همین سادگی ممکن است یکی بگذارد و برود دنبال یک شانه تخم مرغ متحرک که از قضا، آواز می خواند.بله، آن زن‌ آواز بسیار زیبایی می خواند که اگر شکمت سیر بود به سادگی خوابت می کرد.‌ من آن آواز را خوب حفظم، البته چند بخش اش را. در حقیقت یکی دو عبارتش را، که به نظرم کافی است. تقریبا اطمینان دارم با لالا، لالا شروع می شد و با همین عبارت پایان می یافت.کارهای من از آن لحظه به بعد به دو دسته اصلی خلاصه شدند. راه رفتن و نگاه کردن. هر وقت هم این وسط فرصتی دست میداد دماغم را بالا می کشیدم. بنابراین منصفانه است که بگویم سه دسته اصلی. همیشه همین طور است. این صداقت وقت نشناس موضوعات را به بیراهه می کشاند و اطرافیانم را دچار اشتباه می کند، این اشتباه که به خودشان اجازه دهند مرا بی مهابا قضاوت کنند. مهم نیست. عادت نمی کنم اما با این رفتارها کنار آمده ام. الان هم اگر فکر می کنید آن زمان ها یک بچه ی زر زرو با دماغ آویزان بودم سخت در اشتباهید. من بچه ی ساکت و کم رویی بودم که معمولا پرده، در، یا یک کمد بزرگ پیدا می کردم و پشت آن با خودم بلند بلند حرف می زدم. هر از چند گاهی نیز سرک می کشیدم که ببینم کسی نیامده باشد. حالا که کار به چنین افشاگری هایی رسیده، می خواهم اعتراف کنم‌ آن روز پاییزی، مورچه ای در کار نبود. یک لحظه تصویر یک مورچه کلنگی آمد توی ذهنم و چون روی دنده ی اتوماتیک تبدیل کلمه به نوشته بودم‌ نوشتمش. توضیح آنکه، مورچه کلنگی به این مورچه های دست و پا بلند می گویم که جز در کویر ندیده ام و در مورد نام علمی و یا محلی شان اطلاعاتی در دست ندارم. این هم نمونه ی دیگری از صداقت بی موقع.در مورد آن زن، آن زن هر از گاهی می ایستاد و جرعه ی بسیار کوچکی از چای داغش را می نوشید و با همین یک حرکت ساده، کله اش داغ می کرد (احتمالا) و دو سه تا از تخم مرغ ها می رسیدند. مثل میوه که می رسد. حتما می دانید که وقتی تخم مرغ میرسد روی زمین نمی افتد، بلکه جوجه ای از آن بیرون می آید. دم غروب ها هم می رفت پای درخت گردو و درخت کاملا و به نرمی، به سمتش خم میشد تا جوجه ها بپرند روی بالاترین شاخه اش که بر فراز آن، یک لانه ی بزرگ‌ وجود داشت و خودش هم دو تا گردو می چید. یکبار هم یک گردو به من داد که هنوز دارمش. کوچک ترین گردوی دنیا. واقعا یک گردوی کوچک در خنزل پنزل هایم وجود دارد که صد سال است نگهش داشته ام، این را راست می گویم.در مورد درخت گردو، باید بگویم آن زمان درختی با ارتفاع هشت تا دوازده متر در منتها الیه شمالی ترین نقطه ی شهر که پس از آن کوهستان شروع می شد، قرار داشت. با گردوهای تازه و آبدار. آه! گردو آبدار نیست. فکر می کنم گردو میوه نیست، هست؟ خوب نمی دانم. ارتفاع دوازده متری مربوط به شب های ماه کامل بود و هشت متری شدنش مخصوص شب های پر ستاره. به مرور زمان این را فهمیدم. ممکن است در اندازه گیری ارتفاع دقیق درخت اشتباه کرده باشم ( آنهم به این دلیل که بچه بودم و با وجود اصرارهای فراوان، بزرگترها مترشان را به من ندادند) اما در مورد رفتار جزر و مدی اش هرگز. پیرامون درخت های گردو شایعه زیاد است اما این مورد بهیچ وجه شایعه یا ساختگی نیست. من خودم آنجا بودم و می توانیم شرط ببندیم.توضیحات بیشتر بستگی دارد به اینکه بدانم چه عکس هایی دیگری از آن روزها موجود است، ممکن است همین یکی باشد، بنابراین چرا باید اسرار زندگی ام را فاش کنم.آنهم در شرایطی که یک عمر هی خودم را قایم کردم، آن پشت نشستم (پشت پرده، در یا کمد و این اواخر میز)، به هزار ضرب و زور همه چیز را پنهان نگاه داشتم، هی شستم و سابیدم و جان کندم و تنهایی قصه گفتم، ولی اجازه ندادم کسی مرا بشناسد.پ.ن: قبل از پایان کلیِ این نوشته باید چیزی را به استحضارتان برساند/ برسانم. با احترام، من از روابط عمومی هیچ خوشم نمی آید و متعاقبا از هر چیز عمومی خاص یا غیر خاصی. کلا مساله های عمومی، مکان های عمومی و هر چیز عمومی دیگری کثیف است و معمولا از بهداشت کافی برخوردار نیست، ما به طور اجبار از چیزهای عمومی استفاده می کنیم اما مبتذل و سرشار از لودگی است. الا حمام عمومی. که این یکی هم شوربختانه منقرض شد. (احساس می کنم شور بعلاوه ی بخت متن را می تواند دچار یک جور قدمت اصیل کند). چند سال پیش گشتم توی یکی از دهات و یکی پیدا کردم. از این حمام های عمومی. ولی هر چه در زدم باز نکردند، غیر راه نمی دادند ظاهرا که به نظر می رسد حق داشتند. توضیحم کمی طولانی شد. اما لازم به ذکر است با وجود گرایشات چپ، با اینکه یک روزی همه چیز را ملی اعلام کنند به شدت مخالفم. اوه... متن دارد به بیراهه می رود. پایان.+ نوشته شده در پنجشنبه دهم بهمن ۱۳۹۸ ساعت 23:31 توسط پِیرنگ: هر چند در این وبلاگ تنها یک تصویر ساز روزمزد پیمانی هستم ولی با پی که مدیر کل امور کل روابط عمومی و نگارش است بدینوسیه اتمام حجت میکنم.  من قصه ی این زن را میخواهم . قبل و بعدش را.بیام ببینم این سوژه ی ناب را تبدیل کردی به یک زن  تنهای بشر مدرن آسیب دیده ی گمشده در کوچه های ماتمکده ی کلان شهر خیس و تلیس ایستاده در آستانه ی فصل سرد غم میون چشماش لونه کرده ی گر و گوگوله ی ترک برداشته ی نیمی متصل به جهان زر نیمی به حی، ناراحت میشم.+ نوشته شده در سه شنبه هشتم بهمن ۱۳۹۸ ساعت 18:26 توسط رنگبازنشر از وبلاگ پیرنگپِی رنگپِی رنگSat, 01 Feb 2020 11:29:10 +0330https://virgool.ir/@pey.rang/چه-خبر-زمزمه-مرغ-سحر-pt92mifxbwytیک جفت دستکش دستم کردم. برای آنکه اثر انگشتم جایی نماند. دو تا پلاک ماشین دستم بود. یکی را می توانستم به جلوی سینه ام وصل کنم و یکی را پشتم. با دهانم صدای بوق دربیاورم و بین مردم ویراژ بدهم. ولی مسخره بازی هم جا و مکان دارد. حوصله ام سر آمده بود. ماشین بازی هم نمیشد کرد. پلاک ها را گذاشتم تو یک کیسه و انداختمش دور مچم.نوشته شده توسط رنگیقه ی پالتویم را بالا دادم. عینهو یک کارآگاه حرفه ای. راه افتادم‌ سمت وسط شهر. از آن وسط شهرهایی که شهرهای دیگر ندارد. بالاخره بین وسط جایی که یک دختربچه در آن می تواند سخنرانی کند و تعداد زیادی آدم را به خیابان بکشاند، در جهت اعتراض به وضعیت محیط زیست و چنین مطالبی، فرق هست با وسط این شهر.رفتم که ببینم چه شکلی است. همیشه همین طوری ام. می روم که ببینم چه شکلی است. حتی توی کوه که بالا می روم به این هواست. هوای دیگری که حیف است نخورده باشی. حتی زندگی که می کنم برای همین موضوع نامشخص است، که ببینم بقیه زندگی چه می شود.همانطور که راه می رفتم پلاک ها به سمت چپ و راست حرکت می کردند و گاهی صدایی از آنها شنیده میشد. مثل برف پاک کن. برف نمی آمد. بوی سوختگی می آمد.‌ بوی تن خیس آدم ها. زمین باران خورده و بوی نوعی گاز. هوا ابری نبود. ماه از گوشه شمال شرقی آسمان بالا می آمد، بوی پوست کز خورده و صدای جیلیز ویلیز هم‌ می آمد. یک نفر هم سوال می کرد چرا شوکر می زنی.پلاک ها داشتند دردسر ساز میشدند. از اول باید می گذاشتم خانه بمانند. به نظر خودم شمایلش از دور به یک سلاح سرد شبیه بود. و می توانست موجب وحشت کسانی بشود که از روبرو، پشت سر، چپ، و راستم به طور غیر تصادفی نگاهم می کردند. یا کسانی دیگر. به هر حال آدم‌ِ اینجور ترساندن ها نیستم. هرچند آدم ترسیدن هستم. دسته های موتوری که با موتورهای قرمز و سایر رنگ ها  می آیند مرا می ترساند. تنها به علت تعدادشان. وگرنه، آخ... موتورها ، اگر من یکی از این‌ موتورها داشتم. پنج شنبه ها می رفتم و یک جایی پیدا می کردم برای تک چرخ زدن. اگر من قد و قواره ی بعضی از این آدم های وسط شهر را داشتم می رفتم خاستگاری اولین دختری که عاشقش می شدم. اگر من قبل از این هم می دانستم می توانم از روی میله های وسط خیابان رد شوم، هرگز به دنبال جایی که میله نباشد صدها متر بالا پایین نمی زدم، و دیگر اگرهای ممکن.صورتم داغ است و این از خونی است که زیر پوستم می تپد و باعث می شود مایل باشم مدتی یک گوشه منزوی بشوم. انزوا نه به معنای گوشه گیری، یا حتی سکوت، به معنای کار کردن در یک کارخانه تولید مواد خوراکی فاقد نگهدارنده، یا نوشابه های بدون گاز، به دلیل تمایل ناخواسته ام به آسیب نرساندن به محیط زیست، با دستمزدی برای دو وعده غذای گرم و جایی برای خوابیدن در شهری بدون "وسط"، و البته در شرایطی که هر دو پلاکم پیچ شوند. یکی روی قفسه سینه ام و یکی پشتم، بین دو کتف.+ نوشته شده در سه شنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۸ ساعت 22:5 توسط پِیبازنشر از وبلاگ‌ پی رنگپِی رنگپِی رنگTue, 14 Jan 2020 23:22:36 +0330https://virgool.ir/@pey.rang/کنترل-تسلیحات-برای-کاهش-آلام-غیر-ضروری-جنگ-tfnhnad7klzcکتابخانه برایم پارک بود. مینی سیتی بود. زمین بازی بود. جایی که همه جور تفریحم را جواب می داد. تمام ظهرهایی که باید بدون صدا صبر می کردم غروب شود پای کتابخانه می گذشت. مجله های خارجی پر از عکس اسباب بازی های چوبی، وسائل نجاری، نقاشی، خانه سازی. کتاب های دایره المعارف کودکان. کتاب داستان های اعجاب انگیز و افسانه ای و حتی کتاب آشپزی رزا منتظمی با عکس غذاهای رنگ وارنگ.یک کتاب هم داشتیم جلدش سبز بود. قطع رحلی. این اسم ها را آنوقت ها بلد نبودم. طبقه ی بالای بالا، چند ردیف کتاب بود که بزرگ بودند. یک مجموعه با جلد مشکی پر از عکس های انقلاب. یکی هم بود زندگی نامه ی کوتاه از هفتاد و دو تن. روی آن کتاب سبزه هم، با خط تحریری نوشته بود طبس. آنوقت ها هر خط قشنگی را می گفتم تحریری. از کتاب هایی بود که برای سن مان مناسب نبود. به خاطر عکس هایش. جنازه ی سوخته داشت. که من همیشه وقتی تنها بودم طوری آن را نگاه می کردم انگار پایان آزادی های جهان است.نه آنکه از دستم‌ بگیرند. ولی ممنوع بود. من هم از آن آدم های هستم که یک چیزی باید بدون اما و اگر باشد برایم، حداقل وقتی با طرف مقابلم چشم در چشم هستم. از بچگی دلم نمی خواست یک کاری کنم که نباید، و به رویم بیاورند.طبس را یواشکی بر می داشتم که کسی اخم نکند. از اینکه جلویم را نمی گرفتند تا از دیدن آن عکس ها غصه بخورم، بترسم یا اذیت بشوم، خوشم می آمد.لذت دانستن چیزهایی که فکر می کردم وقت ندارد.‌ "بگذار بزرگ‌بشی" فرمول دست نیافتنی بود. هنوز هم هست.حالا هم معتقدم خیلی چیزها یکهویی پیش می آید. بدون آنکه دیگران فکر کنند "دیگر وقتش رسیده".وقتی در جهانی زندگی می کنی که قدرت و تکنولوژی و پول در دست کسانی است که می توانند ساعت ها و روزها و ماه ها زمان برای پیدا کردن بهترین ترکیب آب رسان پوست، بهترین ماده برای تزریق در لب ها، بهترین الیاف برای لباس های شب، بهترین تکنولوژی برای ساخت مدارهای الکترونیکی و خیلی بهترین های دیگر، صرف کنند، هیچ چیز وقت ندارد. چون در یک شب اعجاب انگیز که فکرش را نمی کنی، یک نفر می رود روی استیج و از دستاورد جدید پرده برداری می کند.ضمن آنکه هرگز حتی یک نفر هم، صبر نکرد تا کودکان ویتامی بزرگ‌ شوند و بعد بنزین را با صابون مخلوط کند و ماده ای آتش زا بسازد که چسبنده است، غلیظ است، و آرام و شدید می سوزاند. حتی قبل از آن هم کسی برای نوجوانان آفریقایی صبر نکرده بود تا کمی بزرگتر شوند و بعد سوار بَلَم های غول پیکر به سوی مزارع پنبه سرازیرشان کنند، اگر در مسیر زنده می ماندند. اصلا تاوان جرمی مثل کودک ربایی چیست؟ از قاره ای به قاره ی دیگر فرض کن. خیلی دوست دارم بدانم این دانشمندان و محققان که تمام عمرشان را وقف علم کرده اند برای پیشرفت بشریت آیا محلولی، دارویی، چیزی یافته اند برای چسباندن پوست کنده شده، که به رنگ دانه های سرخ هم واکنش منفی نشان ندهد. شاید یک سرخپوست اصیل دیگر جایی پنهان شده باشد که هنوز پوستش را نکنده اند.چقدر تلخ شده ام امشب. این جنایت ها آنقدر قدیمی است که دور از انصاف است پرونده هایشان را دوباره باز کنیم.‌ آدم نباید کینه ای باشد. بخشش موضوع خوبی است. خیلی هم اخلاقی است. کلی متفکر علم اخلاق هم داریم. اخلاق بما هو اخلاق. اینکه فعلی در گذشته دوری برای مردمی رخ داده که من چیزی از آن نمی دانم، یا اینکه کسی فعل نادرستی نسبت به او انجام شده و او کسی ست که من از او متنفرم یا دشمن من بود تا دهه ی پیش، یا اینکه گروه زیادی از انسان ها کاری، مثلا شرکت مراسم تشییع پیکری، را اختیار کرده اند که من نمی توانم درک کنم، اینها موضوع علم اخلاق است. فیلسوفان بزرگ از کشورهای غربی تا جاییکه جان داشته اند و مرکب و کاغذ و قلم، برایش حرف زده اند و وسط همان گفتگوها ناگهان یک مقدار زیادی سرباز خیلی حرفه ای، پیشرفته، شیک و قد بلند سرازیر شدند به خاورمیانه. چه بدبخت های فلک زده ای. فرزندان پدر و مادرانی همان قدر قد بلند و شیک. که تمام کودکی هایشان روی چمن های تازه کوتاه شده ی جلوی خانه با همان اسباب بازی هایی که عکسش را در مجله های توی کتابخانه مان دیده بودم بازی می کردند ... ذره ذره بزرگ شدند. قد کشیدند. جذاب شدند. عاشق شدند. و بعد آمدند جنگ. برای دفاع از بشریت! از خون ریخته شده! البته نه خون سیاه پوست ها، سرخ پوست ها و نه حتی خون زردپوست های آسیایی که در رژیم های سفاک جهان سومی شان جان می کندند...هنوز هیچکس نمی داند این ها برای خون چه کسی آمدند. ولی آمدند.دلم می خواهد پشت میزم و مانیتورم و وسائلم قایم شوم. میزم را تا آخرین حد ممکن به دیوار نزدیک کنم و همه چیز را جلویم طوری بچینم که نه از آن طرف چیزی به این سمت عبور کند و نه از این طرف. حتی محل خروج سر اسلحه که در سنگرها معمول است، برایم زیادی است. این جور راه ها برای هیتمن ها به درد می خورد. من این را هم لازم ندارم. چیزی به قدر یک قوطی لازم دارم که بنشینم در آن و ... حالا که فکر می کنم می بینم در همچین شرایطی کار زیادی ندارم. چند ساعت مچاله شدن. بعد از آن، آنجا را ترک خواهم کرد. خیلی زود خواهم رفت. نه آنکه به اندازه ی سهراب سپهری تصمیم گرفته باشم رمانتیک باشم و بگویم می خواهم دور شوم از این خاک غریب. راستی چرا سهراب از مد افتاد. مثل سارتر که از مد افتاد و خیلی های دیگر که از مد افتادند و به جایشان لجن پراکنی در توییتر مد شد. هر آدمی خودش شد مستهجن ترین واژه ها و پخش شد همه جا، هرچند طول عمرش چند روز باشد اما کفایت می کند انگار. برای نابود کردن همه چیز. بیخود به این موضوع نقب زدم. بگذار برگردم سر حرف قبلی ام. سر حرفم کجا بود. حرفم اصلا سر نداشت. بسمل بود. می دوید و فریاد می زد اما صدا نداشت. قطعه قطعه بود. می خواست بگوید: دور نخواهم شد از این خاک غریب. خواهم ماند.*اعلامیه سن پترزبورگ،۱۸۶۸. کنفرانس های صلح لاهه. پروتکل ژنو، سال ۱۹۲۸. منشور ملل متحد.پِی رنگپِی رنگTue, 07 Jan 2020 14:07:25 +0330https://virgool.ir/@pey.rang/کلاهم-gtwf7otljvfcمن یک عالمه سرم شلوغ است. از بابت کارهایی که می کنم و آدم های که دورم هستند و پیام ها و تماس ها و ایمیل ها و کوفت ها و دردها ...اما اگر می گویم سرم شلوغ است به دلیل کم بودن کلمات برای بیان این منظور است. در واقع آن جایی که شلوغ است سرم نیست. بگذارید دقیق تر توضیح بدهم. تمام این شلوغی ها تا ابتدای سایه ی کلاه لبه دارم است، یک کلاه سبک با لبه ای بسیار پهن و انعطاف پذیر که هرکسی آن را نمی بیند!از لبه کلاه به این طرف، این شلوغی ها وارد نمی شوند. در واقع دنیای من اول استوانه ای است که سطح بالایش را دایره ی کلاه می سازد و مقطعش را زمینی که روی آن ایستاده ام و بعد الباقی دنیاست.این تو... هیچ چیز نیست! هیچکس هم نیست. ممکن است کسی بخواهد سرک بکشد و بداند اینجا چه خبر است اما این مساله خیلی مهم است و به همین راحتی ها رخ نمی دهد. در واقع، از یک میلیون و هفتصد و نود هزار و صد و بیست و یک سال پیش، به این طرف رخ نداده. توضیح آنکه این عدد خیلی دقیق نیست و فقط نشانی از بعید بودن واقعه دارد.برگردیم سر کلاهم. در واقع زیر کلاهم ... اینجا زیر کلاهم اکثر مواقع بارانی است.  نم نم سبک با عطر خوش خاک تمیز. البته گهگاهی رگبار هم می زند با بادی خنک و دلچسب. موسیقی هم داریم. نه از این زنده ها که نوازنده توی حلق شماست و نمی گذارد صدا به صدا برسد! خیر! بلکه یک نفر، خیلی دورها، سوت ملایمی می زند که صدایش را باد زیر کلاه من می آورد. به خاطر همه ی این مسائل است که معمار این دنیا به نظرم بسیار باسلیقه و دوست داشتنی است. من حتم دارم آن کسی که سوت می زند هم یک کلاه پت و پهن دارد.علاوه بر موسیقی و نم نم باران اینجا همیشه یک زمان خاصی از شبانه روز است. دقایقی قبل از غروب کامل خورشید. همین. تکان هم نمی خورد یا اگر زمان به جلو می رود هر صد سالِ آن طرف کلاه، این طرف کلاه، یک لحظه میگذرد...می دانم که کمی پیچیده است اما واقعیت را نباید به دلیل پیچیدگی کتمان کرد.به هر حال اینجا فضای بسیار مناسبی است برای قدم زدن. این است که من همیشه از قدم زدن لذت می برم.پ.ن: انعطاف پذیر بودن لبه ی کلاهم نکته ایست که در یک فرصتی و بعدها توضیح می دهم. این را گفتم تا توضیحی باشد بر اینکه هیچ کلمه ای در این نوشته ها الکی انتخاب نمی شود. خصوصا اگر پای کلاهم در میان باشد. یا حتی پای کلاه یک نفر دیگر.کلاه، ما را خواهد برد - AZ1492نوشته شده در جمعه هفتم تیر ۱۳۹۸ ساعت 13:58 توسط پِیطراحی شده در یکشنبه نهم تیر ۱۳۹۸ ساعت 22:15 توسط رنگبازنشر از وبلاگ پیرنگپِی رنگپِی رنگThu, 19 Dec 2019 14:45:38 +0330https://virgool.ir/@pey.rang/باجه-تلفن-su0dxdcvd3xyیک پیرمرد نحیف پای تلفن ایستاده بود. باجه تلفن همگانی توی خیابان. سر چهار راه. شلوغ. پر از صدا. گوشی توی دستش بود. با لرزش خفیف انگشتانش تکان می خورد. داشت حرف می زد.بلند بلند. با خیال راحت.از کنارش رد شدم و دلم خواست از باجه تلفن زنگ بزنم...به یک نفر، هر روز، و با هم حال و احوال کنیم. صدا نرود. قطع کنم. دوباره شماره اش را بگیرم. اینبار اعتبار کارت تلفنم تمام شود. بروم یک کارت دیگر بخرم. با عجله برگردم پای باجه. نگران نگرانی آدم آن طرف خط باشم ،که نکند فکر کرده برایم اتفاقی افتاده.یک روز هم باشد که زنگ بزنم و برندارد. دوباره...دوباره. باجه بعدی...باجه بعدی...بروم...چند ساعت بعد برگردم. باز هم گوشی را برندارد. فردا... فردا اما گوشی را بردارد. بگویم چقدر دل نگرانش شده ام. بگوید می دانسته زنگ می زنم. بارها. اما فلان اتفاق افتاده... بگویم عیبی ندارد... بگوید نمی خواسته این طور شود... بگویم می دانم... بگویم فراموشش کن. بگوید باشه، بگویم: حالا چطوری؟ بگوید: تو چطوری... اینها همه از باجه زرد تلفن همگانی.باجه کوچولو پرسید: اهلی کردن یعنی چی؟نوشته شده در چهارشنبه پنجم تیر ۱۳۹۸ ساعت 14:4 توسط پِیطراحی شده در چهارشنبه پنجم تیر ۱۳۹۸ ساعت 22:17 توسط رنگبازنشر از وبلاگ پیرنگپِی رنگپِی رنگWed, 18 Dec 2019 13:04:32 +0330https://virgool.ir/@pey.rang/حیوانات-خانگی-من-uoqela0y4dbgمن یک کانگورو دارم. توی خانه. کانی. وقتی با این اسم صدایش می کنم لبخند می زند. من واقعا با او مهربانم.یکبار هم در جریان یک پیک نیک خانوادگی، به یک سگ چند تکه نان چرب و چیلی دادم. چون می خواستم بچه های کوچک خانواده یاد بگیرند با حیوانات باید مهربان بود. در واقع نان ها را برای آن سگ پرتاب کردم. سگه هم لبخند زد و آنها را با اشتها خورد. بعد رفت در آن هوای گرم، خودش را در آب خنک جوی شست و لبخند گشادتری زد. کیفور.وقتی با کانی حرف می زنم او هم کیفور می شود. حسم اینطور می گوید.یادم است یک بار نمایشی رفتم به اسم پنگوئن. شاید هم اسم دیگری داشت. طرف توی حمامش پنگوئن نگه می داشت. چه وضعی... آدم احساس می کند بانمک و حتی سرگرم کننده است. اما وقتی پنگوئن روی صحنه آمد چندشت میشد. نه از ریخت و قیافه اش. بلکه از گنده گی ش. از نچسب بودنش. یک پنگوئن که همیشه توی حمام است چون باید در حمام باشد. چرا پنگوئن باید در حمام باشد؟ تا آخر نمایش نفهمیدم.من علاوه بر کانی به تازگی تعدادی مورچه هم دارم. مورچه های ریز که حرکت می کنند.کانی عروسک است. طبعا خودش حرکت نمی کند. اما مورچه ها خوشان این طرف و آن طرف می روند و ریزترین مورچه های دنیا هستند. شاید به نظر بیاید این صفت ریزترین، قدری اغراق آمیز است. اما نه. هرکس این مورچه ها را ببیند با من هم عقیده می شود. اینها واقعا خیلی ریزند.فعلا همین. راستش کافی است. چون فکر می کنم به عنوان حیوان خانگی همین کانی، هرچند عروسک است، و البته مورچه ها برایم بس هستند. بیشتر از این جز دردسر چیزی نیست.تو سفینه یه پنگوئن دارم با گشتاور سنج روپایی میزنهنوشته شده در چهارشنبه پنجم تیر ۱۳۹۸ ساعت 0:41 توسط پِینوشته شده در چهارشنبه پنجم تیر ۱۳۹۸ ساعت 10:4 توسط رنگبازنشر از وبلاگ پیرنگپِی رنگپِی رنگFri, 13 Dec 2019 18:37:41 +0330https://virgool.ir/@pey.rang/یارو-کیست-wxcrbcft1cicیارو در واقع یار است به یک زبان محلی که متعلق به نواحی جنوب می شود... اما هرچه قدر فکر می کنم طرف نمی توانست یار باشد... بنابراین بهتر است اصل قضیه را بگویم. یارو یک لفظ عامیانه است و من هم یک آدم عامی هستم.در حقیقت ابدا آدم مهم و باسواد و فرهیخته و از این چیزهایی نیستم. در واقع بیش از آنکه دیگران تصورش را بکنند معمولی و پیش افتاده ام. اما امروز ظهر یک جلسه مهم بود. در یک رستوران کلاس بالا. از اینها که باید غذایت را با چاقو خورد کنی و با چنگال و نیز به همراه کمی ادا و اطوار به سمت دهانت ببری. رفته بودم با هیئت مدیره حرف بزنم. تصور خودم در هیئت مدیره و تیم مدیران برایم غریب و گاهی خنده دار است. من تمام کودکی ام با انگشت هایم حرف می زدم. کم رو و گریه ای بودم. سر هر چیزی اشکم در می آمد. با یک "پخ!". همیشه آب دماغم آویزان بود. یک کمی هم سس یا آب آخرین میوه ای که خورده بودم دور دهانم مالیده بود.حالا به خاطر نمی آورم چطور شد که از این جلسه سر درآوردم. چندان مساله ی خاصی نیست اما بالاخره برای بچه ای با هیئت و قیافه ی من بعید بود.اما جلسه..  ژست ها اغلب جدی است اما افراد دو به دو دارند با عبارت های کوتاه و کلیدی حرف های فرد در حال صحبت را به شوخی می گیرند.شوخی های رکیک. و تصمیمات. تصمیمات اغلب جدی و با اهمیت است. با این ادبیات که "ما متاسفانه فلان شدیم". "ما خوشبینانه انتظار داریم در پایان فصل بهمان شویم".نکته آنکه از تمام این حرفها با خلاقیت غیر قابل انتظاری می شود جک درست کرد و زیر زیرکی فیک فیک خندید. مثلا به من اشاره می کنند..."این یارو...".هزار وعده تیم‌مدیران یکی وفا نکندنوشته شده در دوشنبه سوم تیر ۱۳۹۸ ساعت 15:20 توسط پِیطراحی شده در سه شنبه چهارم تیر ۱۳۹۸ ساعت 9:16 توسط رنگبازنشر از وبلاگ‌ پیرنگپِی رنگپِی رنگThu, 12 Dec 2019 12:36:07 +0330https://virgool.ir/@pey.rang/رفتیم-مرحله-بعد-hhqce3qqh2n0آمده ام برای یک مجوز. در یک اداره ی خیلی گرم و دم کرده. از یک وزارت خانه ی پرحاشیه و پر از ارباب رجوع. هر بار که برای پیگیری این مجوز آمده ام کارشناس مربوطه تغییر کرده است. این آخری از همه خوش برخوردتر و گیج تر است. یک نفر آدم فنی هم دعوت کرده تا موضوع مجوز را بررسی کند. چهار نفر دیگر هم نشسته اند. اول نوبت من است. این یعنی خوشبختی. کارشناس فنی، جز در مواردی معدود، "هر" را از "بر" تشخیص نمی دهد. این یعنی بدبختی.کمی اصرار می کنم بعضی مطالب را بفهمد ولی این اوضاع را خرابتر می کند. دست برمی دارم و می گذارم فرمانروا او باشد. جلوی گزینه ها تیک می زند و هر تیک مثبت را با خوشحالی به من نشان می دهد که یعنی "ببین من تو را به پیروزی نزدیک کردم"، تیک های منفی را می زند و لبخندهای موذیانه و یواشکی... که یعنی "رییس منم".خودم را می خورم. از تو شروع می کنم و قبل از اینکه به پوست نزدیک شوم می زنم بیرون. یارو تایید کرد برویم مرحله بعد....یوهو!اول کارشناس مربوطه بود، تایید که کرد شد یارو؟نوشته شده در دوشنبه سوم تیر ۱۳۹۸ ساعت 12:8 توسط پِیطراحی شده در دوشنبه سوم تیر ۱۳۹۸ ساعت 13:3 توسط رنگبازنشر از وبلاگ پی رنگپِی رنگپِی رنگWed, 11 Dec 2019 19:55:11 +0330https://virgool.ir/@pey.rang/تازه-وارد-irthw0qd9rl0اینجا بی سر و صدا می نویسم. بی سر و صدا نوشتن یعنی کسی نداند تویی و نداند اینجایی. مثل روزی که استعفا دادم است. از در اداره لعنتی زدم بیرون و پریدم لب جدول. با اینکه از این لوسبازی خوشم نمی آید. لب جدول راه رفتم و هی تاپ تاپ افتادم و از این کار خوشحال بودم.مثل آدمی که از حبس آزاد شده. حبس ابد! چند روز بعد نمی دانستم چی بپوشم. لباس فرم اداره، هوتوتو! کفش هایم بدک نبود اما آن لباس ها، نه. من دیگر آن آدم نبودم. یک دست لباس تازه خریدم.به همه چیز لبخند می زدم. همه چیز. با دهان گشاد. چه کسی می داند چه قدر گشاد. و چه کسی می داند اندازه ی بلاهت آشکار در اعمالم را. هیچکس...هیچکس؟آن روزها دست و پایم را گم کرده بودم. تازه وارد و بی خیال. اینطوری شد که احساس کردم در یک شهر جدیدم، با زبان ناشناخته، خیابان های تازه و خوراکی هایی بدیع. همه چیز نو، بامزه و پذیرفتنی... حس یک توریست احمق که نخ گونی هم او را به شگفتی می آورد... از آت و آشغال دور خیابان هم به شگفتی می آمدم... درست مثل الان. خوشحالی، شگفتی و بلاهت!تازه وارد و نخ گونیپِی رنگپِی رنگTue, 10 Dec 2019 19:06:05 +0330