https://virgool.ir/feed/@periscesفعلا دارم دنبال خودم میگردمfa2026-11-12 20:27:27https://files.virgool.ir/upload/users/32519/avatar/tB4PYX.pnghttps://virgool.ir/@perisceshttps://virgool.ir/@perisces/دیدارِ-آخریی-که-به-وقوع-نپیوست-ldweesvvuifrصفحه موبایلش را که چک کرد، دید که "او" هست. استرس تماس های پاسخ نداده شده؛ مجال نداد آن لبخندِ محوِ لازمه روی صورتش بیاید. این بار باید به تماسش پاسخ میداد؛ به او گفت که الان دقیقا همانجاست. از دور او را دید، به درختی تکیه زده بود. خستگی در چهره‌ش پیدا بود. دوباره همان استرس، دلشوره، و حالت تهوع همیشگی سروکله اش پیدا شده بود. همانطور که به سمت او قدم بر میداشت و به دیدار سال قبل فکر میکرد، حس کرد که آن زمان باکِ نگاه کردن به چشمانش را نداشته است، ولی در همین لحظه، انگار در دنیای موازی لحظه های قبل شان بودند.از آنجایی که خاطرات مرهم دلتنگی های این زندگی هستند، با گذر هر ثانیه، داشت در ذهنش جای میداد لحظه های لحظه حال را. بی باک تر بود، چون باید میبود. باید برای آخرین بار تمام ناگفته هایش را به او میگفت. آخرین بار؟ آخرین؟ یادش آمد که دوستی میگفت که از خداحافظی متنفر هست. حتی از دوستی کوتاه مدت هم خوشش نمی‌آید.حالا که فکر میکرد، حق با دوستش بود. او هم آخرین ها را دوست نداشت. به وضعیت این روزهایش که فکر میکرد تاس زندگیش انگاری روی عدد شش قفل کرده بود. ولی؟ ولی؟ شاید قبل از دیدنش باید استخاره می کرد، در اصل استخاره یی نکرده بود. خرافاتی هم حتی نبود ولی به رج رج خط های قرآن پدر‌بزرگش باور داشت. با شنیدن صدای او سرش را به سمت او چرخاند؛ رسیده بودند. سر فرصت باید از او تشکری می کرد چون نگذاشته بود؛ غرقِ خزعبله‌هایُ فکریَ‌ش شود.ماهی سیاه کوچولوماهی سیاه کوچولوSun, 05 Jan 2020 07:39:23 +0330https://virgool.ir/@perisces/معتاد-خونه-و-آدماش-knz36gikhgmoاینکه ندونی چی از جون زندگیت میخوای؛ و باید چیکار کنی؟ درد آور ترین قسمت این روز های زندگی من عجیب هست. واژه "ترک" رو برای اولین نوشته ام به این دلیل استفاده کردم که من یه عدد معتاد به دنیای توییتر هستم. سفر توییتری من از سال ۲۰۱۶ شروع و بعد یک ماه جستجو و دست نیافتن به چیزی؛ ختم شد ولی تابستان سال ۲۰۱۸ به طور ناخودآگاه به دنیای توییتر برگشتم.اینکه بتونی خودت باشی و برای دل خودت بنویسی و کسی هم براش مهم نیست این کیه و از کجاست؟ دلایلی بود که هر روز منو بیشتر به سمت این سرزمین عجایب میکشوند. روز ها میگذشتند و آدمای که رو دنبال میکردم که ۵ تا ۶ سالی ازم بزرگتر بودند؛ ولی همین آدما حرفایی میزدند که میگفتم اینا حرفای دل منن؛ آدما چطور میتونن همزمان اینقدر به هم نزدیک ولی از هم دور باشن.کم کم انتراکشن زیادتری پیدا کردم و شدم کاربری که دنبال سوژه بود برای ایراد گرفتن و گیر دادن! تمام تمرکزم رو میذاشتم برای آدمایی که اون تو دنیای آبی رنگ زندگی میکردند چون جدای فواصل مکانی و زمانی؛ حرفای همدیگرو خوب درک میکردیم و بهتر به حال همدیگه میرسیدیم.نتیجه زحمات شش ماهه شد؛ پیدا کردن دوستای خوبی که هنوزم بخاطر وجودشون تو زندگیم هزار مرتبه خدا رو شاکرم! همیشه با خودم فکر میکنم؛ کاش میتونستم تو این دنیا برای خودم زندگی دست و پا کنم؛ و با این آدما روزمو بگذرونم. احمقانه به نظر میرسه ولی این حسی بود که هر شب بعد از خروج ازین دنیای مجازی؛ بهم دست میداد.یه روز یه غریبه ی اومد که همینجوری واسه خودش توییت میزد و به زمین و زمان گیر میداد؛ اکانتش جالب بود و ازون جالبتر حرفایی بود که میزد؛ حس میکردی که جون میده با این آدم بری دنبال خرابکاری و شیطنت. همینطور هم شد؛ بعد از انتراکشن های زیاد. تموم حدس هام درست از آب درومدند؛ این آدم همونی بود که فکر میکردم ولی غافل ازینکه شخصیت اصلیش عمیق تر ازونی بود که بشه پیداش کرد. درسته که جنس مخالف من بود؛ ولی اونطوری نبود که بهش چشم داشته باشم. هیچوقت درک نکردم چرا این جنس مخالف فکر میکنن وقتی جنس مخالفشون باهاشون خوبه و هواشون رو داره؛ دلیل نمیشه بهت چشم داره؟ ولی انگار این همچین چیزی فکر کرده بود.میرفت و میومد و هر دفعه ی که نبود جویای احوالش میشدم. فهمیدم این دیگه اون آدم قبلی نیست و دیگه زیاد پیگیرش نشدم تا اینکه یه روز فهمیدم که به یکی گفته بود من ازش خوشم میاد.خدای من! متنفر شدم از خودم که طبق معمول؛ محبت بیجا خرج کردم. مشکل من این بود برای همه وقت و ارزش میذاشتم ولی آدما گند میزنه به باور هات و توهم گند میزنی به روابط آینده هات بخاطر یه مشت آدم قدر نشناس.هنوز که هنوزه؛ هیچ اسمی ازم نمیبره. انتظار ندارم ولی دلم میگیره وقتی میبینی به کسایی اهمیت میده هر چند به ظاهر؛ که حالش ازشون بهم میخوره. و این چنینه؛ یه مشت آدم کینه ی میشیم که از بس بهمون بد کردن؛ بد میکنیم به آدمای خوبِ زندگی آیندمون!--- یا خوب باشین با آدمای زندگیتون؛ یا اگه خوشتون نمیاد مستقیم برید بهشون بگین؛ بهتره ازینه که از یکی دیگه بشنون و بد بشن که مقصر شمائین! --- ماهی سیاه کوچولوماهی سیاه کوچولوماهی سیاه کوچولوMon, 04 Mar 2019 01:58:46 +0330https://virgool.ir/@perisces/اولین-شنبه؛-دومین-روز-ترک-caekngicys0yبازم تکرار همون اتفاق و صدای زنگ ساعت اول صبح!همون دلشوره لعنتی که؛ نزدیکترین تشبیه اش به حس جا موندن از آخرین پروازتون به مقصد خونه میتونه باشه. ساعت رو که دید؛ با خودش گفت پانزده دقیقه وقت دارم. ولی نتونست بخوابه؛ دوباره خاطره روز آخر تو ذهنش تداعی میشد. هر دفعه تصمیم جدی که میگرفت؛ بعد از هر دفعه؛ دوباره احساسش بود که بر عقلش غلبه میکرد. از خواب که بلند شد؛ ساعت نه و بیست دقیقه بود؛ استرس دیگه باهاش همراه نبود چون میدونست خراب کرده و چطوری میشه جمعش کرد. با اینکه صبحانه خیلی دیر شده بود ولی اوقات خوبی رو در کنار غریبه های همسایه داشت. بعد از تموم شدن آخرین تکه نان صبحانه؛ مثل سیندرلایی که هر لحظه حس میکنه الانه وقت رفتنش فرا برسه؛ به سمت اتاقش شتاب برداشت؛ چون اون فضای سه در چهار با تموم کوچکی اش مامن این روزای زندگیش شده بود.با وارد شدن به اتاقش؛ مستقیما به سمت گوشی رفت ولی با بالا و پائین کردن صفحه گوشی؛ حقیقت تلخ پیش چشمش بود که داشت انتقام تک تک تموم خنده های سر میز صبحانه رو ازش میگرفت!ماهی سیاه کوچولوماهی سیاه کوچولوSun, 03 Mar 2019 02:24:57 +0330