https://virgool.ir/feed/@pegah.m629ده سال وکالت کردم، الان دارم مدیریت کارآفرینی می‌خونم، یه کَمَکی دست به قلمَم و علاقه‌مند به تولید محتوا، داستان و نوشتنfa2026-11-12 13:47:50https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@pegah.m629https://virgool.ir/@pegah.m629/هنر-اصلی-هنر-فاصلههاست-glxbletjtpqcتکنولوژی؛ برای سبکِ زندگی امروزدرسته که می‌گن باید از گذشتگان عبرت بگیریم و تجربیات‌شون رو سرلوحه زندگی‌مون قرار بدیم، اما اینم درسته که باید تو زمانِ حال و متناسب با زمونه زندگی کنیم. ما آدمای این دورانیم و خواسته‌ها و نیازهامونم با بقیه زمان‌ها فرق داره. جوونای این دوره بیشتر به خودشناسی و توسعه‌ی فردی توجه دارن، شاید همینم باعث شده که به تنهایی بیشتری احتیاج پیدا کنن. سبک زندگی از خانواده‌هایِ صرفا چند نفره تغییر کرده و زندگی‌های دانشجویی، مجردی، تنهاطور و گاها مادر یا پدرهای مجرد هم شکل گرفته. اینکه این سبک زندگی چه مزایا یا معایبی داره و باید روش بحث‌های انسان‌شناسانه و مردم شناسی بشه جای خود!؛ اما واقعیت اینه که این روزا آدمای زیادی هستن که یا این سبک زندگی رو انتخاب کردن یا شرایط زندگی بهشون تحمیل کرده، و نمی‌شه از کنارشون بی‌توجه گذشت! چراکه عده‌ی زیادی از آدما رو در بَر می‌گیره. تا زمانی که این بحث‌ها شکل بگیره و جنبه‌ی عملی پیدا کنن آدمایی که به هر دلیلی تنها زندگی می‌کنن باید چیکار کنن؟! حالا که راهی پیدا شده و آدمایی که این سبکِ زندگی رو دارن محکوم به تنهایی کُنجِ خونه‌هاشون نیستن، چرا نباید ازش بهره بُرد؟ حالا دیگه آدم‌های مجرد می‌تونن تو دنیای مجازی با آدمای دیگه معاشرت کنن، حرف بزنن، تو اپلیکیشن‌های ارتباطی از اخبار و مباحث روز مطلع بشن، نظرشون رو مطرح کنن و نظر دیگران رو بشنون و اینطوری احساس نکنن از جامعه دور افتادن. آدمای با دیدگاه‌های نزدیک به خودشون رو پیدا کنن و حتی این ارتباطات می‌تونه تبدیل به دوستی‌ها بشه. تنهایی قرناما سبکِ کسب و کار جدیدفکر می‌کنم این اتفاق برای خیلی‌ها افتاد؛ قرنطینه‌ی ناخواسته باعث شد برم سراغ کارهایی که مدت‌ها بود می‌خواستم انجام‌شون بدم و فرصت نمی‌شد. تجربه‌ی کار کردن به سبک و سیاق جدید برای من که تجربه‌ی جالبی بود. البته نمی‌شه گفت جدیدِ جدید، بلکه به نوعی در برگیرنده‌ی اجزایِ بیشتری از زندگی و کسب و کار. شروع کردم به یادگیری آموزش‌های مجازی و آنلاین، کَم‌کَم احساس کردم به وسیله‌ای احتیاج دارم که راحت‌تر از لپ‌تاپ بتونم کل روز با خودم حملش کنم و در هر حالتی که خواستم ازش استفاده کنم. یه چیزی که منعطف‌تر باشه؛ در عین حال کار با صفحه نمایش گوشی هم به خاطر کوچیکیش راحت نبود، اینجا بود که من ضرورتِ تبلت‌ها توی زندگی روزمره‌مون رو احساس کردم. راحتی و سبُکی حمل و نقل؛ داشتنِ قلم برای یادداشت‌برداری و سهولت نوشتن؛ صفحه نمایش بزرگ و باکیفیت که کار کردن با اپلیکیشن‌های ویرایش تصویر و ویدئو رو راحت و لذت‌بخش می‌کرد؛ بهینه‌سازی افکار و حفظ ایده‌هایی که در طول روز به ذهنم می‌رسید به وسیله اَپ‌هایی مثل نوت‌سامسونگ یا اِوِرنوت ممکن شده بود. گوش سپردن به پادکست‌های کسب و کار و انگیزه‌بخش به حفظ روحیه‌م در این مدت کمک زیادی کرد و حتی پادکست‌های یادگیری زبان تجربه فوق‌العاده‌ای بود، اینکه همزمان با گوش دادن، نوت برداری کنی و بعد بتونی میزان شنواییت رو بسنجی! قبلا با خوندن کتاب‌های الکترونیک خیلی راحت نبودم، اما به لطفِ صفحه‌ی ده اینچی تبلتم همون حسی بهم منتقل می‌شه که موقع خوندنِ کتابِ کاغذی. حتی می‌تونم روش یادداشت‌هایِ شخصی خودم رو اضافه کنم و این خیلی جذابه! همه این‌ها و خیلی دلایل دیگه امروز باعث شده که به تبلتم به چشم یه ابزار کاملا کاربردی و عصایِ دستم نگاه کنم که شاید عجیب باشه ولی حس دوستی هم بهش دارم! عصای دستمنه خیلی دور؛ نه خیلی نزدیکراجع به معایب تکنولوژی روز و به‌ویژه تلفن‌های همراه که باعث دور شدنِ آدما از هم شده، خیلی شنیدیم، من هم تا حدودی با این مطالب موافقم و خیلی وقت‌ها شده که به این مسایل فکر کردم، اما فکر می‌کنم این یه امر نِسبیه! در واقع به شیوه‌ی استفاده و بهره‌وری ما برمی‌گرده. اگه از این ابزار استفاده نادرست بشه طوری که بیشترِ وقتِ ما به سِپری شدن در فضای مجازی و بعضا اپلیکیشن‌هایی بگذره که جنبه‌ی سرگرمیش بیشتر از خصیصه‌ی کاربردیش باشه، و ما رو از زندگی واقعی و ارتباط با خونواده و همراهان‌مون باز بداره، قطعا چیز خوبی نیست؛ اما در صورتی که ازین ابزارها، تلفن‌ها و گجت‌های هوشمند برای پیش بُردن بهتر زندگی‌مون و ارتباطات کاری یا حتی خانوادگی که به علت بُعد مکانی اَزَمون دور هستن استفاده کنیم، واضحه که خیلی هم خوبه؛ و‌ حتی شاید بشه گفت در مورد آدمایی که سبک زندگی‌شون در تنهایی سپری می‌شه، دریچه‌ای برای ارتباط با دنیاست! فکر می‌کنم «هنر اصلی، هنر فاصله‌ها است»؛ مثالِ جمله‌ی معروف از کریستین بوبن که می‌گه: «زیاد نزدیک به هم می‌سوزیم و زیاد دور یخ می‌زنیم. باید یاد بگیریم جای درست و دقیق رو پیدا کنیم و همونجا بمونیم». حد نگه داریم، هم در روابط‌مون هم در استفادمون از تکنولوژی. همین! #روایتگر_باش #روایتگرباش گاهی بنویسگاهی بنویسMon, 28 Dec 2020 04:42:00 +0330