https://virgool.ir/feed/@pedram.safa2026-11-12 03:47:07https://files.virgool.ir/upload/users/72588/avatar/KRj4aZ.pnghttps://virgool.ir/@pedram.sahttps://virgool.ir/@pedram.sa/وقتی-به-فوتبال-فکر-میکنیم-به-چه-فکر-میکنیم-jdkugjdouuq4آیا فوتبال دویدن ۲۲ نفر دنبال یک توپ است؟ به نظر شما فوتبال فقط سرگرمی است و کارکرد آن فقط ایجاد دل‌مشغولی برای عامۀ مردم است؟ همواره این باور وجود دارد که فوتبال موضوعی دم‌دستی و سطحی به شمار می‌رود که ارزش توجه قشر روشن‌فکر جامعه را ندارد؛ اما آیا به‌راستی فوتبال تداومش را فقط از سرگرم‌کننده بودن به دست آورده؟ برای پاسخ به این پرسش‌ها نیازمند دیدگاهی جامع هستیم و باید کمی بیشتر به آن بیندیشیم.در این کتاب، سایمون کریچلی به ما جنبه‌های عمیق‌تر و اجتماعی فوتبال را نشان می‌دهد. جنبه‌ای که به احتمال زیاد تابه‌حال به آن فکر نکرده‌ایم و پنهان مانده.فوتبال چنان لذت‌آفرین و فراگیر است که زن و مرد، کارگر و معلم، طبیب و استادِ دانشگاه، همگی با سن و سال و تجارب متفاوت شیفتۀ آن هستند و با بهره گرفتن از آن توانسته‌اند به شادابی، صمیمیت و عشق برسند.ورزشی که بارها توانسته مردمی را از طبقه‌های اجتماعی مختلف، یک دل و متحد کنار هم گرد آورد.در هیچ جای کرۀ زمین، فوتبال موضوعی پیش پا افتاده به شمار نمی‌آید و همان‌طور که در برزیل و انگلستان محبوب است، در ایران و کره‌جنوبی نیز مورد علاقه است.همان‌گونه که مردمان امریکای جنوبی گفته‌اند: فوتبال تنها زبان در گیتی است که به مترجم نیازی ندارد.موضوع دیگری که باید به آن توجه کنیم این است که عامه‌پسند بودن این ورزش، نه‌تنها نکته‌ای منفی محسوب نمی‌شود، فرصتی است برای شناخت جامعه و ایجاد تأثیر مثبت.با وجود اینکه تا به امروز، کتاب‌های خوبی دربارۀ فوتبال به چاپ رسیده، آثاری که نگاهی جامع و کامل از منظر فلسفی و اجتماعی به این ورزش داشته باشد، انگشت‌شمار بوده ‌است. سایمون کریچلی که خود استاد دانشگاه و فیلسوفی علاقه‌مند به فوتبال است، در این کتاب، تلاش کرده تا جنبه‌های مختلف و عمیق این ورزش را آن‌چنان که هست، ترسیم کند.قسمتی از کتاب وقتی به فوتبال فکر می‌کنیم به چه فکر می‌کنیم:فوتبال مثل نمایش است. مردم هم همین را می‌گویند. با این تفاوت که از نظر من، فوتبال نمایشی حقیقی‌تر ار تئاتر است. اگر تئاتر در قرن پیش، با وجود تلاش قهرمانانه نمایشنامه‌نویسانی چون برشت، آرتو، گروتوفسکی، پیتر بروک و ریچارد شکنر، کم‌رمق بوده، متأسفانه امروزه شاهد مرگ و تجزیه شدن آن هستیم. تلاش این بزرگان تنها مایۀ تسلی احساسات آزادی‌بخش و روشنفکرانه بوده است؛ اما نمایش در فوتبال زنده است و حیات خود را به‌گونه‌ای دیگر ادامه می‌دهد. تلاش‌های مصرانۀ گروه تئاتر زنده که در سال ۱۹۴۷، در نیویورک بنیان نهاده شد و تا به امروز فعالیت دارد، حاکی از این موضوع است که تئاتر در حال مرگ است و به سوی سرنوشتی مشابه اپرا حرکت می‌کند.فوتبال فقط شبیه‌ترین تجربه به نمایش‌های باستانی در آتن یا اپیداروس که تعداد تماشاچیان آن به پانزده تا هجده هزار نفر می‌رسید نیست، بلکه توسط مشخصۀ مشترکِ دیگری که با تئاتر باستان دارد نیز تعریف می‌شود و آن سرنوشت است. مسأله این نیست که فوتبال یگانه ورزش حقیقی است، مسلماً این ادعا غلط است، بلکه با معیارهای تعریف‌شده، اتفاقاً ورزش هم نیست.آنگونه که هال فاستر، منتقد هنر و طرفدار لیورپول یک‌بار به من گفت، فوتبال صحنه‌ای است که کشمکش‌های نهان سرنوشت در آن آشکار می‌شود، به خصوص سرنوشت ملی.برای مثال مشاهدۀ تیم انگلستان درحالی‌که سلانه‌سلانه و شکست‌خورده از تورنمنت بین‌المللی دیگری بیرون می‌آید و انگار دست به خودکشی دست جمعی می‌زند. آخرین نمونه‌اش تحقیر ۲ بر ۱ مقابل ایسلند در جام ملت‌های اروپا در سال ۲۰۱۶٫فوتبال نمایش هویت است -خانواده، قبیله، شهر، ملیت؛ اما ترسیم هویتی که با اشکالی پیچ‌خورده، دشوار و در حال ریزش گره خورده است.خرید کتاب وقتی به فوتبال فکر می‌کنیم به چه فکر می‌کنیم از جي بوكخرید کتاب وقتی به فوتبال فکر می‌کنیم به چه فکر می‌کنیم از ديجي كالاپدرام سروریپدرام سروریWed, 04 Dec 2019 13:39:10 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/زندگی-بیحد-و-مرز-gwfpxb1sgfqsزندگی بی‌حد و مرز کتابی است از نیک وُی آچیچ، سخنرانِ انگیزشی و مدیر سازمان غیر انتفاعی زندگی بی‌حد و مرز. او اهل استرالیاست و اکنون در جنوب کالیفرنیا زندگی می‌کند.آچیچ می‌گوید: من بدون دست‌ و پا به دنیا آمدم، اما هرگز در حصار شرایط خود نماندم. من به سراسر دنیا سفر می‌کنم و به میلیون‌ها نفر الهام می‌بخشم تا با ایمان، امید، عشق و شجاعت خویش بر نامیلایمات زندگی چیره شوند و به آرزوهای خود برسند. در این کتاب، من تجربه‌های خویش را در مواجهه با مشکلات و موانع زندگی با شما در میان می‌گذارم.بعضی از این مشکلات و موانع، خاص من بوده‌اند، اما بسیاری از آن‌ها به همه مربوط می‌شود. هدف من آن است که شما را تشویق کنم تا بر دشواری‌های زندگی خویش چیره شوید و بتوانید هدف زندگی خویش را بیابید و به راهی گام بگذارید که به یک زندگیِ مضحک عالی منتهی می‌شود.من ایمان دارم که زندگی‌ام حد و مرزی ندارد و دلم می‌خواهد تو نیز، صرف‌نظر از دشواری‌های زندگی‌ات، چنین احساسی داشته باشی.ما همسفریم. در آغاز سفرمان، لطفاً قدری درنگ کن و دربارۀ تمامی محدودیت‌هایی فکر کن که بر زندگی خویش تحمیل کرده‌ای یا به دیگران اجازه داده‌ای بر زندگی‌ات تحمیل کنند.اکنون به این بیندیش که رهایی از این محدودیت‌ها چه حس و حالی دارد. زندگی تو چگونه می‌بود اگر همه چیز برایت ممکن می‌شد؟قسمتی از کتاب زندگی بی‌حد و مرز:من قدرت بی‌کران روح آدمی را در زندگی مشاهده کرده‌ام. من به وقوع معجزه‌ها ایمان دارم ، اما معتقدم معجزه فقط برای کسانی رخ می‌دهد که رشتۀ امید را نمی‌گسلند. امید چیست؟ امید، جایی‌ است که رؤیاها آغاز می‌شوند. امید، صدای هدف توست. امید به تو می‌گوید که شاید وقوع رویدادها دست تو نباشند، اما واکنش تو به رویدادها دست توست.مارتین لوتر کینگ گفته است: هر کار بزرگی در جهان به واسطۀ امید انجام شده است. من یقین دارم تا زمانی که نفس می‌کشی، امید نیز در دسترس توست. من و تو انسانیم. ما نمی‌توانیم آینده را پیش‌بینی کنیم. در عوض، ما می‌توانیم امکانات موجود در آینده را تصور کنیم. تنها خداست که می‌داند زندگی چه چیزهایی برای ما در چنته دارد. امید، موهبتی الهی ا‌ست. امید، پنجره‌ای است که ما از آن به زندگی نگاه می‌کنیم. ما نمی‌توانیم بدانیم خدا چه چیزهایی را برای ما مهیا کرده است. به خدا اعتماد داشته باش، امید را در دل زنده نگه دار و حتی در مواجهه با بدترین وضعیت‌ها نیز، چنان عمل کن که گویی خود را برای بهترین وضعیت‌های پیش رو آماده می‌کنی!البته، گاهی دعاهای ما بی‌پاسخ می‌ماند. گاهی علی‌رغم نیایش‌های ما، حوادثی غمبار برای ما روی می‌دهد. حتی بهترین و خوش‌قلب‌ترین آدم‌ها هم گاهی دچار مصیبت می‌شوند. زلزله‌های ویرانگر هائیتی، شیلی، مکزیک و چین گواه این مطلب‌اند که زندگی از حادثه‌های غمبار خالی نیست. در آن فجایع طبیعی، هزاران نفر مردند. امیدها و رؤیاهای آن‌ها نیز با آن‌ها به زیر خاک رفته‌اند. بسیاری از مادران فرزندان خود را از دست دادند. بسیاری از کودکان والدین خود را از دست دادند.با وجود این مصایب، چگونه می‌توان امید خود را حفظ کرد؟ در این مواقع، چیزی که باعث می‌شود من امید خود را از دست ندهم، این است که هنگام وقوع فجایع طبیعی، هنوز هستند آدم‌های خوبی که داوطلب کمک می‌شوند و بی‌دریغ به کمک آسیب‌دیدگان می‌شتابند. دانش‌آموزان، دانشجویان، پزشکان، مهندسان، کارگران، سربازان و بسیاری دیگر خود را وقف کمک به کسانی می‌کنند که آسیب دیده‌اند.در سخت‌ترین شرایط زندگی، امید پدیدار می‌شود تا بر حضور خداوند گواهی بدهد.خرید کتاب زندگی بی‌حد و مرز از جي بوكخرید کتاب زندگی بی‌حد و مرز شهر كتابپدرام سروریپدرام سروریSun, 01 Dec 2019 14:51:59 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/در-راه-ویلا-ydxvw58nlf99معرفی کتاب: در راه ویلامجموعه داستانی است از فریبا وفی و چاپ نشر چشمه. وفی ازجمله داستان‌نویسان و رمان‌نویسان کشورمان است که آثارش تاکنون برندۀ جوایز ادبی زیادی شده است.از زمان چاپ نخستین مجموعه داستان او، با نام در عمق صحنه، که در سال ۱۳۷۵ منتشر شد، نشانه‌هایی از ظهور نویسنده‌ای خلاق هویدا بود.مجموعۀ در راه ویلا، شامل ۹ داستان کوتاه ازجمله هزارها عروس، کافی‌شاپ، حلوای زعفرانی، روز قبل از دادگاه و دهن کجی است که هر یک بیانگر سبک و سیاق شخصی این نویسنده است. فریبا وفیبخشی از داستان در راه ویلا:جوان بودم و حقش نبود این‌قدر دلم بگیرد. دلم می‌خواست می‌توانستم چند روزی بگردم و تفریح کنم و بی‌خیال باشم. چند روز از غرولندهای مامان دور باشم و کمی زحمت فرسایندۀ مراقبت از بچه‌ها از دوشم برداشته شود.همین بود که دعوت سادۀ میترا را از خودش جدی‌تر گرفتم و با صدای بلند اعلام کردم:می‌رویم ویلای خاله میترا.پویا بالا پایین پرید و خوشحالی کرد. مامان بخش تدارکاتی‌اش را که مدت‌ها از کار افتاده بود فعال کرد.باید لباس گرم برداریم. شب‌های شمال سرد است.میترا دربارۀ بردن مامان چیزی نگفته بود. فقط از من خواسته بود بچه‌هایم را بردارم و چند روزی بروم پیشش.عباس را می‌فرستم ترمینال دنبال‌تان.در تلفن‌های بعدی از جزئیات سفر حرف زدیم، ولی میترا اشاره‌ای به مامان نکرد. حتا ته دلم فکر می‌کردم این هم یک جور باج دادن است در مقابل زندگی با مامان. زندگی با او چیزی نبود که میترا بیش از یک هفته بتواند تحمل کند. به بهانۀ خارج رفتن و مشغول بودن می‌فرستادش پیش من. فریبا وفیشوهرت نیست و تنها نمی‌مانید.و با آن همه ثروت و امکانات، حالا طبیعی بود گاهی هم عذاب وجدان به سراغش بیاید و از من بخواهد چند روزی در ویلایش استراحت کنم.خبر داشت که افسرده‌ام و دارو می‌خورم. مامان به او رسانده بود که بعضی وقت‌ها جواب سؤال‌هایش را نمی‌دهم. خیلی که هنر می‌کردم، به جای جنباندن زبان چند گرمی‌ام، سر سنگینم را تکان می‌دادم. میترا می‌دانست من این روزها حوصلۀ هیچ کاری ندارم.گاهی وقت‌ها ربط بچه‌ها را با خودم فراموش می‌کردم. این‌ها چه وقت و چرا آمده بودند. فقط می‌دانستم در قبال‌شان مسئولیت دارم. با دقت به خوای و خوراک‌شان می‌رسیدم. حتا می‌شد باهاشان بازی کنم؛ ولی هیچ‌کدام این کارها لذتی نداشت.در راه ويلادلم می‌خواست چند روزی از وظیفۀ مادری مرخصی بگیرم و فراموش کنم که مادرم. فراموش کنم که حتی دختر مادری هستم که به مصاحبت من احتیاج دارد. این روزها مامان که هیچ، خودم را هم به‌سختی تحمل می‌کردم.فکر کردم غیبت من فرصت خوبی برای مامان است. خانه از حضور سنگین من خالی می‌شود و مامان چند روزی قیافۀ عنق مرا نمی‌بیند. می‌تواند هر همسایه‌ای را که دوست دارد به خانه دعوت کند و دور از ونگ‌ونگ و سر و صدای بچه‌ها آسوده بخوابد.خرید کتاب در راه ویلا از وبسايت جی‌بوكخرید کتاب در راه ویلا از وبسايت شهركتابپدرام سروریپدرام سروریSat, 30 Nov 2019 12:29:41 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/موسی-و-یکتاپرستی-pvxfmkw3zjfvکتابی است به قلم زیگموند فروید و از جمله آثار مهم او. موسای فروید از بسیاری جهات متفاوت از موسای عهد عتیق است.در عهد عتیق می‌خوانیم: نام موسی که به عبرانی موشه خوانده می‌شود به معنای برگرفته شده از آب است و زمانی که فرعونِ روزگارِ تولد موسی، تصمیم می‌گیرد کودکان بنی‌اسرائیل را به قتل رساند، مادر موسی، فرزند را در سبدی قیراندود می‌گذارد و به رودخانه می‌سپرد و دختر فرعون (به اعتباری همسر یا خواهر فرعون با نام آسیه) که برای تن سپردن به آب در رودخانه بوده است، سبد را می‌گیرد و کودک را نزد خود نگاه می‌دارد.فروید، نام موسی را برگرفته از واژۀ مصری موس، به معنای کودک می‌داند، چرا که نام‌هایی مثل آمون-موس یا پات-موس را به‌ترتیب فرزند یا کودک آمون و فرزند یا کودک پات می‌خواند و بر این باور است که داستان به آب انداختن سبد کودک، داستانی است که به تکرار برای بسیاری از بزرگان و چهره‌های شاخص ابداع شده است.فروید سبد را رحم مادر و آب را مایع جنینی می‌داند و بدین‌گونه موسی را اساساً مصری می‌شناسد و معتقد است چون موسی از خاندان خویش ببرید، به عبرانیان پیوست و رهبری آن قوم را به عهده گرفت. بدین ترتیب دین موسی، آن دینی نیست که عبرانیان می‌داشته‌اند، بلکه آنان در برابر خدایان متعدد سر فرود می‌آورده‌اند.فروید در تحلیل زندگی و یکتاپرستی موسی، باب‌های تازه‌ای به روی پژوهشگران می‌گشاید، ولی هرگز دعوی آن را ندارد که آنچه می‌گوید، ختام است و تنها همین است و غیر از این نیست و این از ویژگی‌های نگاه علمی است که هر اندیشه‌ای در حد و اندازۀ یک نظریه باقی می‌ماند و هر نظریه‌ای ابطال‌پذیر است، به شرط آنکه خلاف آن ثابت شود و نظریۀ بعدی جایگزین گردد و نظریۀ جایگزین‌شده نیز منتظر می‌ماند تا پژوهشگر دیگری گام پیش نهاده، با آوردن مدارک و مستندات قابل وثوق ، نظریۀ پیشین را تأیید و استوار گرداند یا آن را به گونۀ عقلایی و استدلالی با مدارک تازه کشف‌شده، کنار زند و نفی کند و همین رویکرد علمی است که راه را برای رشد ذهنی می‌گشاید.قسمتی از کتاب موسی و یکتاپرستی:هیچ بخشی از تاریخ دین، مانند یکتاپرستی در میان یهودیان و ادامۀ آن تا مسیحیت روشن نیست. این همان تحولی است که برای ما بسیار قابل فهم است و همه‌چیز با آن توضیح داده می‌شود.تحول از توتم حیوانی تا خدای انسانی که همیشه با قیافۀ رفیق و همراه خود (حیوان) مجسم می‌شود. اگر بخواهیم قبول کنیم که ظهور فکر یکتاپرستی، مدیون اقتدار جهانی و مادی امپراتوری فراعنه بوده، می‌بینیم که این فکر که از خاک خود ریشه‌کن شده، در میان قوم دیگری رشته شده و پس از یک مدت طولانی کمون، مورد قبول این قوم واقع گردیده و قوم آن را به منزلۀ گرانبهاترین شیء خود حفظ کرده است، به حدی که این فکر، بقا و ادامۀ حیات آن قوم را ممکن ساخته و به وی غروری بخشیده تا خود را قوم برگزیده بپندارد.این مذهب پدری بدوی است که امید پاداش، تشخص و بالاخره تسلط بر جهان به آن اضافه شده است. تمایل عجیب تسلط جهانی که یهودیان دیرگاهی است آن را ترک گفته‌اند، در میان دشمنان آنان باقی مانده که در اعتقاد به توطئه آن‌ها سماجت به خرج می‌دهند.چگونه اختصاصات یکتاپرستی مصری بر قوم یهود اثر گذاشته و چگونه آنان را به طرد جادو و سحر و پیشرفت در معنویت و روحانیت برانگیخته و برای همیشه این خصیصه را به آنان بخشیده است؟ چگونه این قوم که از پندار تملک حقیقت و توجه به برگزیده بودن خوشبخت بوده، به تعالی ارزش‌های فکری و اخلاقی نایل آمده و چگونه یک سرنوشت شوم و یک واقعیت گمراه‌کننده این تمایلات را در آنان تشدید کرده است.خرید کتاب موسی و یکتاپرستی از جی بوكخرید کتاب موسی و یکتاپرستی از ديجي كالاپدرام سروریپدرام سروریWed, 30 Oct 2019 16:19:30 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/معرفی-کتاب-مظفرالدین-شاه-بیبخار-kuelupgvqjadکتاب مظفرالدین شاه بی‌بخار، نوشتۀ ایرج بقایی کرمانی، تاریخ به روایت طنز است. طنز واژه‌ای عربی و به معنای مسخره کردن، طعنه زدن، عیب کردن، سخن به رموز گفتن و به استهزا از کسی سخن گفتن است.معادل انگلیسی طنز Satire است که از Satira در لاتین گرفته شده و از ریشۀ Satyros یونانی است. Satira نام ظرفی پر از میوه‌های متنوع بود که به یکی از خدایان کشاورزی هدیه داده شده بود و به معنای غذای کامل یا آمیخته‌ای از هر چیز بود.طنز منشوری رنگارنگ است. کار کردن در حوزۀ طنز به‌واقع راه رفتن بر لبۀ شمشیر است و مشخص نیست تابه‌حال چقدر سر سبز برای این زبان سرخ بر بالای دار رفته است.جان درایدن هدف طنز را اصلاح فساد می‌داند و منتقدی دیگر طنز را اعتراضی می‌داند که به هنر تبدیل می‌شود.موضوعات طنز همه‌چیز و همه‌کس است، اشخاص، تیپ‌ها، طبقه‌های مختلف جامعه و گاه کل جامعۀ بشری، بی‌آنکه بدخواهی و کینه‌توزی شخصی در میان باشد. طنزپرداز هیچ مرزی ندارد. یگانه مرز او تیغ و دار است و روی خطابش همه را در بر می‌گیرد.کتاب پیش رو، از آن دست کتاب‌هایی است که با عنوان تاریخ به روایت طنز منتشر شده و به روایت زندگی و افتخارات مظفرالدین شاه می‌پردازد.عنوان آخرین کتاب ایرج بقایی، که در همین زمینه نوشته شده بود، ناصرالدین شاه زن ذلیل بود که با استقبال خوبی هم مواجه شد. وطن‌فروشی، هرزگی، بی‌مسئولیتی نسبت به ملت ایران و اعمال نامعقول و گاه ابلهانه و کودکانه از افتخارات شاهان تبار قاجار است! در این کتاب، این افتخارات درخشان در دورۀ مظفرالدین شاه بررسی شده است.قسمتی از کتاب مظفرالدین شاه بی‌بخار:شما در سراسر دنیا آدم خل‌وچلی مانند مظفرالدین شاه سراغ دارید که به پول صد سال قبل، دو هزار فرانک بدهد و اجناسی بخرد و در انبار بگذارد و تا عمر دارد به آن‌ها سر نزند، تا از بین بروند؟!آرزو داشتم که در آن زمان انسان بسیار شجاعی پیدا می‌شد و به کاخ گلستان می‌رفت و جفت سبیل‌های از بناگوش دررفتۀ مظفرالدین شاه را می‌گرفت و او را از تخت پادشاهی به زیر می‌آورد و سپس با چند اردنگی او را از کاخ بیرون می‌انداخت و می‌گفت تو به درد پادشاهی نمی‌خوری، برو آب‌زرشک بفروش! افسوس که این نوع آرزوها را خیال‌پردازی و غیر واقعی می‌دانند. اگر انسان تا قیامت بنشیند و چنین آرزویی بکند، هرگز به وقوع نمی‌پیوندد!به‌هرصورت، وقتی ملتی تن به خفت حکومت چنین پادشاهی می‌دهد. آیا باید نردبان ترقی را بپیماید و کشورش یکی از کشورهای پیشرفتۀ جهان محسوب شود؟! بد نیست به گوشه‌هایی از سفر مظفرالدین شاه، هنگامی که به طرف تبریز می‌رفته، توجه فرمایید و کمی بخندید:عمادالدوله حاکم قزوین و بشارت‌السلطنه رئیس تلگراف‌خانۀ قزوین را به حضور آوردند. قدری صحبت و فرمایشات کردیم! رفتند. بعد تفنگ خواستیم. از توی سراپرده نگاه کرده، در صحرا سنگ سفیدی به نظر آمد. نشانه گرفتیم که آن را بزنیم. ابوالقاسم خان ناصر خاقان عرض کرد: «باید آدم باشد، چون خیلی دور بود به نظر سنگ می‌آید.» دوربین خواستیم، انداختیم، مثل سنگ سفید بود. با تفنگ گلوله دم دم انداختیم، به‌قدر دو زرع فاصله با آن سفیدی به زمین خورد، یک‌دفعه سفیدی به حرکت آمد، معلوم شد آدم است!!خدا را شکر که اعلی حضرت تیرانداز ماهری نبود وگرنه آن سنگ سفید توسط گلولۀ دم دم در دم به جهان باقی می‌شتافت!خرید کتاب مظفرالدین شاه بی‌بخار از جي بوكخرید کتاب مظفرالدین شاه بی‌بخار از شهركتاب آنلاينپدرام سروریپدرام سروریWed, 23 Oct 2019 17:48:47 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/از-صفر-به-یک-usdt4ubluqcyمعرفی کتاب: از صفر به یککارل سدنبرگ شاعر امریکایی که سه‌بار جایزۀ پرارزش پولیتزر را از آن خود کرد، نوشته است: «هرچه به‌وقوع می‌پیوندد، پیش‌تر رؤیایی بیش نبوده است.»روی سخن این کتاب با آن‌هایی است که یکسره ر‌ؤیای خلق چیزهای نو و بدیع را در سر می‌پرورانند، شرکت‌های نوپا به راه می‌اندازند و حاضرند در راه رسیدن به اهدافشان ریسک‌های بزرگی را پذیرفته و بی‌امان تلاش کنند.این مسیر، بس چالش‌برانگیز است و مملو از موانعی است که هر کدام از آن‌ها به‌تنهایی می‌تواند یک شرکت نوپا را به زانو درآورده و با ناکامی و شکست روبه‌رو کند.محور اصلی این کتاب بر شرح روحیه و خصلت‌های فردی کارآفرینان جسور و بلندپروازی متمرکز است که پایبندی آن‌ها بر ارزش‌آفرینی و خلاقیت، محرک و حیات‌بخش اصلی شرکت‌های نوپاست.آنچه هر لحظه در حیات یک کسب‌و‌کار رخ می‌دهد، برآمدی یگانه و منحصر‌به‌فرد است. تکرار این رویداد، حتی در رفتار و شرایطی یکسان، ناممکن است.به‌طور حتم، دستاورد بیل گیتسِ بعدی، یک سیستم عامل ویندوز نخواهد بود؛ لری پیج و سرگِیی برین‌های بعدی نیز موتور جست‌وجوی اینترنت خلق نخواهند کرد؛ مارک زاکربرگ بعدی شبکۀ اجتماعی فیس‌بوک به دنیا عرضه نخواهد کرد و یادگار استیو جابز بعدی هم آیفون و آیپد نخواهد بود.اگر شما در سایه و جای پای این پیشگامان دنیای فناوری حرکت می‌کنید و قصدتان فقط کپی کردن یا تکرار دستاوردهای آن‌هاست، هنوز آموزه‌های واقعی‌شان را فرا نگرفته‌اید و به رازها و اسرار موفقیت‌های شگرفشان پی نبرده‌اید.کپی‌سازی از یک اثر موجود، همیشه به‌مراتب آسان‌تر از خلق چیزی نو و اصیل است. تکرار کاری که می‌دانیم چگونه انجام می‌شود، ما را گام‌به‌گام، از نقطۀ یک به مقصدn  نزدیک می‌کند، و در این مسیر به انباشت دانسته‌های ما افزوده می‌شود و مهارت بیشتری نیز پیدا می‌کنیم؛ اما هر بار که ما اثری تازه و بدیع خلق می‌کنیم، در حقیقت از نقطۀ صفر به نقطۀ یک عزیمت کرده‌ایم؛ مسیری که پیش از این بِکر و ناپیموده بوده است.حاصل فرآیند یگانه و بی‌همتای آفرینش، همیشه چیزی تازه و شگرف است: کلید رمز و رازهای ناگشوده، دریچه‌ای به سوی فرصت‌ها و ارزش‌های فراتر از انتظار.قسمتی از کتاب از صفر به یک:پشت سر گذاشتن رقبا با فاصلۀ زیاد، به احتمال زیاد، کسب‌و‌کار شما را انحصاری خواهد کرد؛ اما زمانی یک کسب‌و‌کار انحصاری، به یک کسب‌و‌کار برجسته و ممتاز تبدیل می‌شود که بتواند با گذشت زمان دوام بیاورد و منسجم‌تر شود. به عنوان مثال، ارزش مؤسسۀ نیویورک تایمز را با شرکت توییتر مقایسه کنید: شمار کارکنان هریک از این دو شرکت حدود چند هزار نفر است و کسب‌و‌کارشان هم تا حدودی شبیه به هم است؛ یعنی خبررسانی، اما هنگامی‌که شرکت توییتر در سال ۲۰۱۳، به شرکت سهامی عام تبدیل شد، رقمی افزون بر ۲۴ میلیارد دلار ارزش‌گذاری شده بود که بیش از ۱۲ برابر ارزش مؤسسۀ نیویورک تایمز در همان زمان بود. با وجود اینکه نیویورک تایمز در سال ۲۰۱۲ حدود ۱۳۳ میلیون دلار درآمد داشت و توییتر در همان سال ضرر کرده بود. چه عاملی سبب این ارزش‌گذاری کلان برای توییتر و اختلاف زیاد آن با نیویورک تایمز شده بود؟پاسخ این پرسش، در تولید گردش نقدینگی نهفته است. این پاسخ در نگاه اول، مسخره به نظر می‌رسد؛ زیرا نیویورک تایمز سودآور بود و توییتر زیان‌ده، اما ارزش یک شرکت بزرگ، با توان تولید گردش نقدینگی آن شرکت در آینده تعریف می‌شود. سرمایه‌گذارانی که در شرکت توییتر سرمایه‌گذاری کرده‌اند، انتظار دارند این شرکت به‌سرعت به منفعت انحصاری دست پیدا کرده و بتواند این انحصار را حداقل برای ده سال پس از آن حفظ کند. این در حالی است که دوران انحصار روزنامه‌های سنتی، مانند نیویورک تایمز اکنون به سر رسیده است.به بیان ساده‌تر، ارزش امروز یک کسب‌وکار، حاصل جمع تمام سودی است که این کسب‌و‌کار در آینده به دست خواهد آورد (برای ارزش‌گذاری صحیح یک کسب‌و‌کار، باید گردش نقدینگی آیندۀ آن را با بهرۀ ارزش فعلی آن محاسبه کنید، زیرا ارزش (یا قدرت خرید) امروز هر مقدار پول، از ارزش (قدرت خرید) همین مقدار پول در آینده بیشتر است؛ یعنی متناسب با نرخ تورم.)خرید کتاب از صفر به یک از جی‌بوكخرید کتاب از صفر به یک از د‌ی‌جی‌كالاپدرام سروریپدرام سروریTue, 22 Oct 2019 15:23:10 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/خیکیها-در-تاریخ-gatsvhc43l9eمجموعه داستانی است از پیتر کری با ترجمۀ امیلی امرایی. پیتر کری سرآمد نویسندگان استرالیایی است. او حتی از جی.ام.کوئنتزی، نوبل گرفتۀ اهل افریقای جنوبی ساکن استرالیا هم محبوب‌تر است.وقتی دو بار جایزۀ بوکر را دریافت کرد و یک‌بار نیز نامش در فهرست نهایی نامزدهای آن نشست، چنان مُهر تأییدی پای داستان‌هایش زده شد که در چشم بر هم‌زدنی کتاب‌هایش سرآمد پُرفروش‌ترین‌های امریکا و بریتانیا قرار ‌گرفت.پیتر کری سال‌هاست که با دست‌مایه قرار دادن زندگی خانوادگی آدم‌های عجیب و غریب، مطرود و درون‌گرا، داستان‌هایی خلق می‌کند که سبک و سیاق خاص او را نشان می‌دهند.او می‌نویسد و همسرش فرانسیس کودی برایش ویرایش می‌کند. پیتر کری می‌گوید: «به نظرم راز اصلی موفقیت من ازدواج با بی‌رحم‌ترین ویراستار دنیاست، او بی‌رحمانه مجبورم می‌کند پُرگویی‌هایم را دور بریزم.»پیتر کری سال ۱۹۴۳ در ایالت ویکتوریای استرالیا به دنیا آمد، جایی که در داستان‌هایش خط و ربط پر رنگی دارد و بسیاری از شخصیت‌های غریبش از همان‌جا آمده‌اند.پدر و مادرش نمایشگاه اتومبیل داشتند و هیچ فکرش را نمی‌کردند که پسرشان بخواهد از راه نوشتن زندگی‌اش را اداره کند. کری می‌گوید: «خانواده‌ام اطمینان داشتند که نویسنده شدن یعنی از گرسنگی مردن.»اولین مجموعه داستان او، با عنوان خیکی‌ها در تاریخ، با استقبال چشمگیری روبه‌ور شد؛ مجموعه داستانی که سال ۱۹۷۴ با حمایت دانشگاه کویینزلند منتشر شد و خیال کری را بابت نویسنده شدن راحت کرد.این مجموعه هر آنچه را بعدها ویژگی داستان‌نویسی‌اش شدد، در بر داشت.طبیعت آمیخته با وهم و ترس آدم‌هایی که در حاشیه زندگی می‌کنند با طنزی گزنده، در داستان‌های کری ترکیب می‌شود. او حالا با دوازده رمان و چندین داستان کوتاه، در نیویورک امپراتور داستان‌نویسی به سبک خودش شده است.قسمتی از داستان خیکی‌ها در تاریخ:شلوارش گشاد است، از آن شل و ول‌هایی که دیگر مد نیستند. خوشبختانه این شلوارها جیب‌های گنده‌ای دارند، برای همین هم حالا توی هر کدام از جیب‌هایش چند تا کنسرو و صدف دودی جا شده است.صدف دودی‌ها دم دست هستند، همیشه توی طشت گذاشتندشان بیرون، دم در. سر در نمی‌آورد چرا کنسروها اینجا هستند، چرا می‌گذارندشان بیرون؟ که کش رفتن‌شان آسان‌تر باشد؟! چون فروختن و آب کردن این قوطی‌ها سخت است؟ یا اینکه این‌جوری می‌خواهند شکم او و دوستانش را سیر کنند؟ احتمال دارد یک مرد خیکی دیگر جای او را در مرکز خرید گرفته باشد؟ با این تئوری‌ها کیف می‌کند، عاشق این‌جور داستان بافتن‌هاست، مثل خانه‌هایی که با ورق بازی می‌سازند، این‌ها را همین‌جور به هم می‌بافد و می‌بافد و بالا می‌برد تا اینکه دیگر از ارتفاع‌شان سرگیجه می‌گیرد و به خود می‌لرزد.به در چرخان که می‌رسد پا سست می‌کند، سعی می‌کند تصمیم بگیرد که کدام‌یک از خروجی‌ها بهتر است. در تند تند می‌چرخد، مردم با فشار می‌آیند توی فروشگاه، این‌ها مشتری‌های آخر وقت هستند. جای خودش را توی در چرخان پیدا می‌کند، هل می‌دهد به موقع برسد. دیدره که مثل گنجشک لاغر و ریزه میزه است از در چرخان پرت می‌شود تو، زیر لبی به او می‌گوید “لجن” و پا کشان می‌آید توی فروشگاه. با دری وری‌هایش او را گیج به حال خودش ول می‌کند و می‌رود.خرید کتاب خیکی ها در تاریخ از جی‌بوكخرید کتاب خیکی ها در تاریخ از شهر كتاب آنلاينپدرام سروریپدرام سروریSun, 20 Oct 2019 16:31:48 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/سفر-با-دوچرخه-به-افریقا-edv44zrdvwngسفر با دوچرخه بشامل سفر عباس رزاقی به افریقا. رزاقی می‌گوید سفری که این سفرنامه ماحصل آن شد، در ابتدا قرار بود رکاب زنی‌ یک مسیر دور دنیا باشد.اما به عللی موفق به حضور در جاده‌های امریکای جنوبی، استرالیا و آسیا نشدم و به ناچار برنامه‌ی سفر را در پایانِ مرحله‌ی رکاب زنی در قاره افریقا جمع کردم. افریقا آن چیزی نبود که ما در فیلم‌ها می‌بینم.ذهنیتی که من از افریقا داشتم، با چیزهایی که طی حضور خود در افریقا بطور عینی می‌دیدم، تفاوت بسیاری داشت. آنچه که ما در فیلم‌ها راجع به افریقا می‌بینیم، بیشتر ساخته‌ی کمپانی‌های سازنده فیلم‌های رازِ بقایی است. افریقا تمامش پارک تحت حفاظت و ملی نیست، بلکه در آنجا هم زندگی هست اما زندگی از نوع سخت.قسمتی از کتاب سفر با دوچرخه به آفریقا:در حیاطی که خانه‌ی هونوری در آن قرار داشت، زن و مرد جوانی در یک اتاق گلین زندگی می‌کردند که در عین فقر و نداری، زندگی آمیخته با آرامش و سعادتمندی داشتند.همه‌ی دارایی آن‌ها عبارت بود از یک منقل به عنوان اجاق آشپزی، چند ظرف فلزی، یک کفگیر، دو سه عدد لیوان، یک هاون چوبی و یک خمره‎ی آب. مرد جوان صبح می‌رفت، عصر با یک دستمال بقچه‌ی حاوی خوراکی برمی‌گشت. از اتاق آن‌ها اگر صدایی به گوش می‌رسید، صدای شادی و خنده بود.زندگی آن زن و مرد به قدری خوب و خوش بود که به حالشان غبطه می‌خوردم. گاهی که زندگی آن زن و مرد را با همسان‌های ایرانی‌شان مقایسه می‌کردم، می‌دیدم بعضی از زن‌ها و مردهای ما به چه اباطیل و چرندیاتی می‌پردازند و در نبود جزئی‌ترین موارد، دو روز زندگی دنیا را به کام خود و اطرافیان تلخ می‌کنند.در گوشه‌ی اتاق هونوری خمره‌ی بزرگی وجود داشت که میرابِ محل روزی یک سطل آب داخل آن می‌ریخت و پولی می‌گرفت و می‌رفت. این آب مصرفی یک شبانه‌روز هونوری بود. حال اگر می‌خواست به حمام برود، آن روز میراب دو سطل آب داخل خمره می‌ریخت.هونوری با یک سطل آب، سر و تنش را می‌شست و استحمام می‌کرد. آبی که میراب‌ها می‌فروختند، زلال و تصفیه شده بود. این آب به شعبه‌های آب فروشی لوله کشی شده بود. میراب‌ها در جلوی شعبه‌ها سطل‌ها را پر از آب می‌کردند و در داخل چرخ دستی می‌گذاشتند و در معابر می‌گشتند و به صاحبان منازل و اماکن می‌فروختند.از روزی که در خانه‌ی هونوری مقیم شدم، تهیه غذا و پخت و پز با خودم بود. میرآب روزی دو سه سطل بیشتر از قبل آب می‌آورد و در خمره‌ی بزرگ گوشه‌ی اتاق می‌ریخت و می‌رفت. از بازار شهر مقداری کنسرو، بُنشن، روغن، چای و قند تهیه کرده بودم.یکی از همسایه‌ها مرغ تخم گذار داشت که به محض تخم گذاشتن مرغ‌ها، تخم مرغ‌ها را با ما می‌فروخت. خلاصه با هونوری همکاسه و هم خوراک بودیم.خريد كتاب: سفر با دوچرخه به افریقا از (جی‌بوك)خريد كتاب: سفر با دوچرخه به افریقا از (شهر كتاب آنلاين)پدرام سروریپدرام سروریWed, 16 Oct 2019 12:59:19 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/رمان-اتاق-zelrviez3ohlاتاق رمانی است از اِما دون اِهو نویسنده ایرلندی-کانادایی که در سال ۲۰۱۰ نامزد مرحله نهایی جایزه  بوکر شده است. این کتاب همچنین برنده جایزه معتبر اورنج هم شده است.اما دون اهو رمان خود را با الهام از یک حادثه هولناک که برای زنی به نام الیزابت فریتزل رخ داده نوشته است. فیلم اتاق با اقتباس از این رمان توانست برنده جایزه گلدن گلوب و نامزد نهایی جایزه اسکار شود.راوی داستان اتاق، کودکی پنج ساله است که در اتاقی به دنیا آمده و دنیایی بزرگتر از آن را در زندگی‌اش ندیده است.رمان اتاق داستان زندگی مادر و فرزندی است که در اتاقی محبوس شده‌اند و فضای اتاق برای مادر سراسر شکنجه است و تنهایی، اما برای جک که غیر از اتاق جایی ندیده شرایط خیلی متفاوت است.تنها زمانی که این دو شخصیت در کنار هم قرار می‌گیرند مخاطب احساس می‌کند با داستانی واقعی روبه‌رو است که روابط انسانی در آن نقش مهمی دارد.قسمتی از کتاب اتاق:حالا توی بغل مامان وول می‌خورم تا نقاشی مورد علاقه‌ام را نگاه کنم، مسیح نوزاد با جان تعمید دهنده که دوستش است و همین طور عموی بزرگش. مریم هم آنجاست، توی بغل مادرش خوابیده که مادربزرگ مسیح نوزاد می‌شود، مثل دورا ابیولا. عکس عجیبی است که رنگ ندارد و بعضی‌هاشان دست و پا ندارند، مامام می‌گوید نیمه کاره است.وقتی مسیح نوزاد توی شکم مریم رشد می‌کرد، یک فرشته به زمین آمده است، مثل یک شبح، یک فرشته‌‌ی واقعی با بال‌هایش. مریم شگفت‌زده می‌شود و می‌گوید: چطور ممکن است این طور بشود؟ و بعد می‌گوید: “خیلی خوب، هرچه می‌خواهد بشود.”وقتی مسیح نوزاد در شب کریسمس از رحمش بیرون می‌آید، مریم می‌اندازدش توی آخور دام‌ها، البته نه برای خوراک گاوها، فقط می‌خواست گاو باشد از نفس داغ آنها چون او یک معجزه بود. حالا مامان چراغ را خاموش می‌کند. و دراز می‌کشیم. اول دعای چوپای انسان‌ها و علفزار سبز را می‌خوانیم، فکر می‌کنم مثل پتو باشد ولی سبز و پفی و نه سفید و صاف.بعد از چرت زدن مامان می‌گوید لازم نیست متر بخواهیم، می‌توانیم یکیش را درست کنیم. جعبه غلات را که شکل اهرام مصر است به شکل نوار باریکی پاره می‌کنیم، مامان یادم می‌دهد هرکدام از نوارها را به اندازه‌ی یک پا ببرم، اسمش را می‌گذاریم پا، بعد روی هرکدام دوازده خط کوچک می‌کشد. من دماغش را اندازه می‌گیرم که دو اینچ است. دماغ من یک اینچ و یک چهارم، یادداشت می‌کنم.مامان خط‌کش را روی دیوار در پشت و رو می‌کند، جایی که بلندی قد من علامت خورده بود، می‌گوید قد من سه پا و سه اینچ است.می‌گویم: هی، بذار اتاق رو متر بزنیم.همه‌ی اندازه‌ها رو می‌نویسم، مثل بلندی دیوار و در از جایی که سقف شروع می‌شود. شش پا و هفت اینچ است. می‌گویم:-حدس بزن، همه‌ی تخته‌ها تقریبا بلندتر از خط‌کش هستند.مامان می‌زند توی سرش و می‌گوید: فکرش رو هم نمی‌کردم، حتما خط‌کش رو خیلی کوتاه درست کردیم. خب بیا کاشی‌ها رو بشمریم، این طوری راحت‌تره.دیواره‌های تختخواب را متر می‌زنم ولی مامان می‌گویدهر چهار تا مثل هم هستند. زمین اتاق چهار گوش است، میز دایره‌ای شکل، گیج می‌مانم، اما مامان می‌‌گوید باید از وسط اندازه گرفت، پهن‌ترین قسمت. صندلی‌ام سه پا و دو اینچ و مال مامان هم دقیقا مثل من است. بعد بین شماره‌ها را با مداد رنگی نقاشی می‌کنم. مثل قالی ولی شلوغ و پلوغ. امشب اسپاگتی انتخاب می‌کنم ولی کلم بروکلی تاره انتخاب من نیست. فقط برای ما مفید است. کلم‌ها را تکه تکه می‌برم و قورت می‌دهم و وقتی مامان می‌بیند، می‌گوید: اوی…نه، تکه‌های بزرگش کو؟ ولی می‌دانم دواقعا عصبانی نیست، چون که چیزهای خام بیشتر زنده‌مان نگه می‌دارد. مامان با دو تا دکمه‌ی قرمز رنگ، اجاق را گرم می‌کند، من اجازه ندارم بهش دست بزنم چون این وظیفه‌ی مامان است که مطمئن شود هرگز مثل توی تلویزیون آتش‌سوزی نشود. اگر شعله به لباسمان بگیرد، شعله‌های آتش مثل زبان پرتغالی می‌شود و اتاق را می‌سوزاند و خاکسترش می‌کنمن بوی کلم بروکلی پخاه را دوست ندارم، ولی به بدبویی لوبیا سبز نیست. سبزیجات واقعی هستند اما بستنی توی تلویزیون است، آرزو می‌کنم کاش آن هم واقعی باشد.می‌پرسم: گیاه هم یه چیز خامه؟-خب،اوم…ولی نه اون نوع که بشه خوردش.-چرا گل نمی‌ده؟مامان شانه بالا می‌اندازد و به اسپاگتی زل می‌زند: خسته شده.-باید بخوابه.– اون وقتی هم که از خواب بیدار می‌شه خسته است. شاید خاکش به اندازه‌ی کافی بهش غذا نمی‌رسونه.-خب می‌تونه کلم بروکلی من رو بخوره.مامان می‌خندد: نه از این نوع غذاها، غذای گیاهان-می‌تونیم بخواهیم براش بیاره، توی لیست درخواست‌های یکشنبه.-من خودم یه لیست بزرگ از چیزهایی که می‌خواهیم دارم.-کجا؟مامان اسپاگتی کرم شکل را بیرون می‌کشد و می‌گوید: اینجا توی سرم…فکر می‌کنم اونها ماهی دوست دارند.-کی‌ها رو می‌گی؟-گیاهان، اونها ماهی پوسیده دوست دارند.یک استخوان ماهی رو.-اییش…-شاید این دفعه که ماهی داشتیم، بتونیم یه تیکه زیر خاک گیاه بگذاریم.-مال من رو نه.-خب،باشه، از مال خودم…خرید کتاب اتاق جی‌بوكخرید کتاب اتاق شهر كتابپدرام سروریپدرام سروریTue, 15 Oct 2019 12:51:09 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/دروازهبان-فوق-ستارۀ-تیم-ملی-آلمان-vzhbgrlpvwczبررسی زندگی شخصی و حرفه‌ای مانوئل نویر، دروازه‌بان فوق ستارۀ تیم ملی آلمان و باشگاه بایرن مونیخ، به قلم مت اولد فیلد.در یکشنبه،۱۳ جولای ۲۰۱۴، همان‌طور که مانوئل سرود ملی آلمان را با صدای بلند و غرور می‌خواند، سعی می‌کرد به جام معروفی که چند متر آن‌طرف‌تر روی سکویی قرار گرفته بود نگاه نکند.زیبا و نزدیک بود. مانوئل می‌توانست هنگام خروج از تونل آن را لمس کند، اما نمی‌خواست باعث بدبیاری شود. جام هنوز به آن‌ها تعلق نداشت. در پایان موزیک و فریاد هواداران در ورزشگاه مانوئل فریاد زد: «حالا وقتشه!»استادیوم مشهور ماراکانا در ریودوژانیرو مملو از جمعیت و آمادۀ فینال جام جهانی ۲۰۱۴ بین تیم‌های آلمان و آرژانتین بود.تیم مانوئل در نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۱۰ و یورو ۲۰۱۲ شکست خورد، اما این‌بار آلمان به فینال رسیده بود. بعد از خرد کردن برزیلِ میزبان، با نتیجۀ ۱-۷، آن‌ها مدعی اصلی بودند، اما نمی‎توانستند تیم سطح بالایی مانند آرژانتین را دست کم بگیرند.مانوئل به مدافعان مقابلش گفت: «ما می‌تونیم انجامش بدیم!» فیلیپ لام، متس هولمز، جروم بواتنگ و بندیکت هاودس. آن‌ها بیش از یک هم‌تیمی در باشگاه و تیم ملی کشورش بودند. رفقایش بودند. به یکدیگر باور داشتند و با هم تلاش می‌کردند. برای همین فقط یک بازی با قهرمانی جهان فاصله داشتند.بله، آرژانتین لیونل مسی را داشت، اما آلمان هم نویر را داشت. در برزیل، مانوئل بارها نشان داده بود که بهترین دروازه‌بان جهان است و این فقط واکنش‌های باورنکردنی‌اش نبود، تمام بازی او بود. مانوئل یک دروازه‌بان عادی نبود.می‌توانست مهار کند، متوقف کند، تکل بزند و پاس بدهد. او آخرین خط دفاعی آلمان بود و درعین‌حال اولین خط حملۀ تیم. هم‌تیمی‌هایش به او اعتماد داشتند و رویش حساب می‌کردند. مانوئل با دست اشاره کرد و گفت: «جروم، وقتی مسی به عمق می‌زنه، حواست باشه!»وقتی مانوئل درون دروازه است، خیال تیم باشگاهی‌اش و تیم ملی راحت است؛ زیرا درون دروازه، دروازه‌بانی است که خودش همچون یک دیوار است. درواز‌ه‌بانی با دستکش طلایی.قسمتی از کتاب دستکش طلایی:تونی تاپالوویچ به مانوئل گفت: «هرگز از اشتباه کردن نترس! دروازه‌بان قدیمی حالا یکی از بازیکنان ذخیرۀ شالکه بود و توصیه‌های زیادی برای شماره یک جوان داشت.»مانوئل با حالت تدافعی جواب داد: «نمی‌ترسم! او آقای اعصاب فولادی بود، یک شوت‌گیر نترس.»-خوبه، تو همه چیز برای بهترین شدن در دنیا داری، اما باید قوی بمانی.مانوئل شبیه دروازه‌بان‌های دیگر نبود. پاهایش هم مهارت دست‌هایش را داشت. به کمک تیم باور داشت و اعتقاد نداشت که باید فقط روی خط دروازه بایستد. مانوئل آخرین مرد شالکه در دفاع و اولین مرد در حمله بود.بازوی قدرتمند مانوئل سلاح بسیار خطرناکی بود، مخصوصاً در طراحی ضد حملات. می‌توانست توپ را ۶۰ متر در عمق زمین حریف برای مهاجم‌های سریعشان مانند پیتر لاونکرانس و کوین کورانی پرتاب و برایشان موقعیت گلزنی ایجاد کند.تاپولوویچ در تمرینات به شوخی می‌گفت: «پرتاب دست تو از ضربات پای من بهتره!»طی سال‌ها، مانوئل به‌سختی روی ایجاد تعادل بین دقت و مسافت پرتاب‌ها کار کرده بود. هیچ فایده‌ای نداشت که توپ را خیلی دور کند اگر قرار بود از بازی خارج شود. هر هفته تکنیک‌هایش را پیشرفت می‌داد. کمال در تمرینِ بسیار به دست می‌آید.مانوئل به ساختن گل‌های زیادی کمک کرد، اما بهترین پاس گل او مقابل ولفسبورگ در ولتنیس‌آرنا بود. ۳۰ ثانیه تا پایان بازی مانده و تیمش ۱-۲ عقب بود. شالکه یک کرنر به دست آورد، آخرین شانس گلزنی. مانوئل نمی‌توانست درون دروازه بماند. هرچند همیشه از محوطۀ جریمه خارج می‌شد اما زیاد از خط میانۀ زمین عبور نمی‌کرد. مانوئل می‌خواست تبدیل به یک قهرمان واقعی در خط حمله شود.درحالی‌که به سمت تیر دوم می‌رفت فریاد زد: «اینجا!»توپ نزدیک تیر اول روی زمین آمد، اما مانوئل وحشت نکرد و سمت دروازه برنگشت. به جای این کار، حرکتی هوشمندانه کرد و سمت نقطۀ پنالتی دوید و دنبال توپ برگشتی بود. ریسکی بود که برای مانوئل ارزشش را داشت. توپ درست مقابل پایش افتاد و او هم با پای چپ آن را به دروازه شلیک کرد. کوین درون محوطۀ شش قدم ایستاده بود و کمک کرد توپ وارد دروازه شود.گلللللللللللللللللللل!!!!!!!خرید کتاب دستکش طلاییجی‌بوكشهر كتاب آنلاينپدرام سروریپدرام سروریSat, 12 Oct 2019 17:16:24 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/به-زندگیات-گند-نزن-amavquzmrsb2اثری از گری جان بیشاپ با ترجمۀ نفیسه معتکف و چاپ انتشارات تهران. مهم‌ترین مسئله در دستیابی به زندگی آرمانی این است که بدانی خودت مسئول انتخاب‌های فعلی و آینده‌ات هستی. این کتاب کمک می‌کند تا خودت و سرشت واقعی‌ات را کشف کنی.با چنین درکی، خیلی بهتر می‌توانی زندگی‌ات را متحول کنی. با راهکارهای این کتاب، می‌توانی خیلی سریع جلو گند زدن به زندگی‌ات را بگیری، خرابکاری‌هایت را تشخیص بدهی، از گذشتۀ دردناکت فاصله بگیری و در زمان حال، طوری آینده‌ات را شکل بدهی که با اعتمادبه‌نفس کامل با مسیر زندگی آرمانی‌ات همگام شوی.کتاب در سیزده فصل، با سرفصل‌هایی چون بزرگ‌ترین مشکل اینجاست، اسفنج کوچولوی جادویی، سه خرابکار، نوک پیکان و… مطالب خود را تشریح می‌کند.در قسمتی از کتاب حاضر می‌خوانیم:وقتی بحث تغییر پیش می‌آید، هرقدر هم تلاش کنی که زندگی‌ات را در مسیر مورد نظرت هدایت کنی، انگار که کاملاً به‌طور مغناطیسی به سمتی دیگر کشیده می‌شوی. به‌هر‌حال تو سعی خودت را کرده‌ای، درست است؟ (یا دست‌کم این کار را کرده‌ای.)گاهی حس می‌کنی که مدام در حال کلنجار رفتن با خواسته‌هایت هستی؛ ولی آن‌ها لیز می‌خورند و از دستت در می‌روند. گه‌گداری از لحاظ جسمانی، مالی، عاطفی یا شغلی مجبور به مبارزه هستی. در این بین روزنۀ امیدی برایت پیدا می‌شود؛ ولی بعدش همه‌چیز به باد فنا می‌رود و باز هم روز از نو، روزی از نو.در بیشتر موارد، مثل این است که انگار با خودت مشکل داری. تو دیگر آن آدم معرکه، آرمان‌گرا و آزادی نیستی که عاشق این است که عکس‌هایش را در اینستاگرام بگذارد، بلکه نسخه‌ای آشنا و تکراری و دشمن سرسخت خودت هستی؛ از آن خودخواه‌ها.دقیقاً می‌دانی که در اینجا در مورد چه چیزی حرف می‌زنم. در مورد ایامی که همه‌چیز بر وفق مراد پیش می‌رود و ناگهان… بوم. اوضاع بی‌ریخت می‌شود و تو هم نمی‌دانی چه کنی.می‌دانی، ایامی هست که به نظر می‌رسد تو با آدمی به‌دردبخور جور شده‌ای؛ ولی بعد از مدتی میانه‌تان شکرآب می‌شود و ناگهان دلت می‌خواهد که سر به تن او نباشد. سپس تو آرام می‌شوی، او هم آرام می‌شود. از هم عذرخواهی می‌کنید و تو پیتزا سفارش می‌دهی و اوضاع دوباره جفت‌وجور می‌شود و هر دو بی‌خیال قضیه می‌شوید؛ ولی از نظر تو این طور نیست. بنابراین منتظر فرصت بعدی می‌مانی که پیش می‌آید. سپس بعدی و بعدی و ماجرا ادامه دارد.تو حاضری ماهی ۱۲۰ دلار برای جبران مافات خرج خریدن پیتزا کنی؛ ولی بابت خرید یک تشک بادی ده دلاری بنجل کوتاه نمی‌آیی و در این مورد هم با طرف مقابل کل‌کل می‌کنی.تمام این ماجراها به این دلیل است که نتوانستی جلو دهانت را بگیری و حرف‌هایی زدی که می‌دانستی نباید بزنی. ولی به‌هر‌حال از دهانت بیرون آمد.بنابراین غصه‌دار می‌شوی و به فکر اراده و انضباط شخصی می‌افتی. کمی بیشتر تلاش می‌کنی تا حواست را بیشتر جمع کنی. ولی دوباره فیلت یاد هندوستان می‌کند و باز می‌شود همان آش و همان کاسه. درگیری و مبارزه در جبهه‌ای جدید شروع می‌شود.خرید کتاب بس کن! به زندگی‌ات گند نزنجی‌بوكشهركتاب آنلاينپدرام سروریپدرام سروریWed, 09 Oct 2019 16:46:38 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/شاه-بیبی-سرباز-wu68oin1sonzرمانی است از ولادیمیر نابوکوف و ترجمه رضا رضایی. نابوکوف در مورد این رمان می‌نویسد: این جانور چموش از همه‌ی رمان‌هایم بی‌خیال‌تر است. تبعید، تنگدستی، غم غربت، تاثیری بر نگارش تو در تو و پرشور و جذبه آن نداشته است.طرح اولیه‌اش تابستان ۱۹۲۷ در سواحل  ماسه‌ای خلیج پومرانیا شکل گرفت. رمان را زمستان همان سال در برلین نوشتم و تابستان ۱۹۲۸ تکمیل کردم. به قول مارتین ایمیس، تنوع و قدرت و غنای دریافت‌های نابوکوف هیچ همتایی در ادبیات مدرن ندارد و البته دیوید لاج نابوکوف را نابغه‌ی ادبیات می‌نامید.قسمتی از کتاب:توی تاریکی تاکسی درایر به نحو مرموزی ساکت بود. اگر سیگارش مرتب سوسو نمی‌زد، می‌شد گفت خواب است. فرانتس هم ساکت بود و با اضطراب از خودش سوال می‌کرد درایر او را کجا می‌برد.بعد از سه چهار پیچ و خم کل جهت و موقعیت از دستش در رفت. تا این موقع، غیر از محله‌ای که در آن زندگی می‌کرد، فقط خیابانی را که درخت‌های زیزفون داشت گز کرده بود و اطراف آن را در آن سمت شهر.هرچه بین این دو محله بود ارض مجهول خالی بود. از پنجره به بیرون خیره شده بود و می‌دید که خیابان‌های تاریک به تدریج پرنورتر می‌شوند، بعد باز کم نور می‌شوند و دوباره نورانی می‌شوند، بار دیگر تاریک و بعد باز روشن می‌شوند، و خوب که توی تاریکی جا می‌افتند ناگهان با رنگ‌های معرکه‌ای به تلالو می‌افتند، همین طور با آبشارهای جواهر نشان و آگهی‌های خیره کننده.یک کلیسای بلند مناره دار زیر آسمان ماشی لغزید. اتومبیل هم کمی روی آسفالت خیس سرید و کنار جدول پیاده‌رو ایستاد. تازه فرانتس می‌فهمید قضیه از چه قرار است. با حروف یاقوتی و نقش و نگار الماس‌گونه‌ای که آخرین حرف صدادار را کشیده‌تر می‌کرد، یک تابلوی چهل فوتی چشمک می‌زد که هجی می‌کرد D*A*N*D*Y  و فرانتس یادش افتاد که قبلا اسمش را شنیده. عجب خوش خیالی بود فرانتس!درایر زیر بغلش را گرفت و برد طرف یکی از ده ویترینی که حسابی چراغانی شده بودند. مثل گل‌های گرمسیری توی گلخانه، کراوات‌ها و جوراب‌های ساق کوتاه توی سایه‌روشن‌های ظریف چشم و همچشمی داشتند با مستطیل‌های پیراهن‌های تاشده، یا خیلی لَخت از شاخه‌های طلاکوب آویزان بودند، در حالی که آن ته یک پیژامه‌ی رنگارنگ با قیافه‌ی یک بت شرقی شق و رق ایستاده بود و انگار خداوندگار آن باغ بود.اما درایر نگذاشت فرانتس به بحر تماشا برود. فرانتس را از مقابل بقیه‌ی ویترین‌ها رد کرد. چیزهایی که یکی یکی مثل برق از مقابل نگاه فرانتس عبور می‌کردند روی هم شبیه مجلس عیاشی هردنبیلی بودند…خرید کتاب شاه، بی‌بی، سربازجی‌بوكدی جی كالاپدرام سروریپدرام سروریTue, 08 Oct 2019 12:17:41 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/كار-كارِ-انگليسياست-cu5atclnorrvرمان مفرح، طنز و فوق‌العاده بامزه‌ی ایرج پزشکزاد سرشار از تسلسل موقعیت‌های مضحک و دیالوگ‌های خنده‌آوری است که نویسنده به وفور از آنها بهره برده است و این امر خواننده را به یاد گوگول و خنده در میان اشک‌های نامرئی او می‌اندازد.این نه تنها به خاطر آنست که مثلا جنجال منازعه خانوادگی بر سر یک صدای مشکوک، شباهتی به خصومت جاودانه میان ایوان ایوانویچ و ایوان نیکیفورویچ دارد، بلکه در این رمان عوامل بسیار دیگری یادآور این جمله پایان داستان گوگول است که: “آقایان، زندگی در این دنیا چه ملال‌انگیز است!” ? حال آنکه در خود ایران این رمان شاید شناخته‌شده‌ترین و محبوب‌ترین داستانی باشد که پس از جنگ جهانی دوم در این کشور نوشته شده است.در بخشی از کتاب دایی جان ناپلئون می‌خوانیم:من یک روز گرم تابستان، دقیقا یک سیزده مرداد، حدود ساعت سه و ربع کم بعد از ظهر عاشق شدم. سختی ها و زهر هجری که چشیدم بارها مرا به این فکر انداخت که اگر یک دوازدهم یا یک چهاردهم مرداد بود شاید اینطور نمی‌شد.آن روز هم مثل هر روز با فشار و زور و تهدید و کمی وعده‌های طلایی برای عصر، ما را یعنی من و خواهرم را توی زیرزمین کرده بودند که بخوابیم. ? وقتی صدای خورخور آقاجان بلند شد من سر را از زیر شمد بیرون آوردم و نگاهی به ساعت دیواری انداختم. ساعت دو ونیم بعد از ظهر بود. طفلک خواهرم در انتظار به خواب رفتن آقاجان خوابش برده بود. ناچار گذاشتم و تنها، پاورچین بیرون آمدم.لیلی دختر دائی جان و برادر کوچکش نیم ساعتی بود در باغ، انتظار ما را می‌کشیدند. بین خانه‌های ما که در یک باغ بزرگ ساخته شده بود، دیواری وجود نداشت. مثل هر روز زیر سایه درخت گردوی بزرگ بدون سر و صدا مشغول صحبت و بازی شدیم.یکوقت نگاه من به نگاه لیلی افتاد. یک جفت چشم سیاه درشت به من نگاه می‌کرد. نتوانستم نگاهم را از نگاه او جدا کنم. هیچ نمی‌دانم چه مدت ما چشم در چشم هم دوخته بودیم که ناگهان مادرم با شلاق چند شاخه‌ای بالای سر ما ظاهر شد.لیلی و برادرش به خانه‌ی خود فرار کردند و مادرم تهدید کنان مرا به زیر زمین و زیر شمد برگرداند. قبل از اینکه سرم به کلی زیر شمد پنهان شود چشمم به ساعت دیواری افتاد، سه و ده دقیقه کم بعد از ظهر بود. مادرم قبل از اینکه به نوبت خود سرش را زیر شمد کند گفت:-خدا رحم کرد دائیت بیدار نشد وگرنه همه‌تان را تکه تکه می‌کرد.مادرم حق داشت. دائی جان نسبت به دستوراتی که می‌داد خیلی تعصب داشت. دستور داده بود که بچه‌ها قبل از ساعت پنج بعد از ظهر حتی نفس نباید بکشند.داخل چهار دیواری باغ نه تنها ما بچه‌ها مزه نخوابیدن بعد از ظهر و سر و صدا کردن در موقع خواب دائی جان را چشیده بودیم بلکه کلاغها و کبوترها هم کمتر در آن محدوده پیدایشان می‌شد چون دائی جان چندبار با تفنگ شکاری آنها را قلع و قمع کرده بود.فروشندگان دوره گرد هم تا حدود ساعت پنج از کوچه ما که به اسم دائی جان موسوم بود عبور نمی‌کردند. زیرا دو سه دفعه الاغی طالبی فروشی و پیازی از دائی جان سیلی خورده بودند…خرید کتاب دایی جان ناپلئونجی بوكدی‌جی كالاپدرام سروریپدرام سروریMon, 07 Oct 2019 12:15:08 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/مشاوره-ازدواج-tdwwbfchkfff“مشاوره ازدواج” کتابی است به قلم محمدرضا دژکام با زیر عنوانِ “آنچه زوج‌های جوان درباره یک ازدواج موفق و زندگی زناشویی ایده‌آل باید بدانند”.یکی از مقوله‌های اساسی که امروزه در علم روان‌شناسی نوین و مشاوره بسیار مورد توجه کارشناسان و مشاوران در تمام دنیا قرار گرفته و می‌گیرد، بحثی با عنوان مشاوره ازدواج است.مقوله‌ای بحث‌برانگیز که تمام افکار، ذهنیات و شالوده‌های اساسی علمی روان‌شناسان، روان‌پزشکان، مددکاران اجتماعی، مشاوران خانواده و به ویژه مشاوران ازدواج را به خود معطوف کرده است!در جوامع امروزی با وجود پیشرفت‌های روزافزون تکنولوژی؛ آدمی در مقوله زندگی شخصی خویش گاهی دچار نوعی سردرگمی و بلاتکلیفی می‌شود!چرا و چگونه باید این فرایند از زندگی خود را به درستی به سرانجام خوشایندی برساند؟! آیا می‌توان ازدواجی موفق و پایدار داشت؟!مشاهده‌ی كتاب های مشابه در مورد مشاوره ازدواجآیا زندگی زناشویی او با شادکامی همراه خواهد بود؟! آیا این زندگی مشترک تدام‌بخش می‌ماند؟ و پرسش‌های بسیار دیگر که ذهن هزاران انسان معقول و با اندیشه‌ای را می‌تواند به خود متمرکز سازد! کتاب حاضر در صدد واکاوی و رسیدن به پاسخِ پرسش‌هایی از این جنس است.در بخشی از کتاب مشاوره ازدواج می‌خوانیم:رکن مهم ازدواج اعتماد است. وقتی صحبت از اعتماد می‌شود، اغلب به یاد روابط نامشروع یا حسادت‌ها و دسیسه‌ها می‌افتیم. البته این‌ها نیز مواردی ناگوار و ناخوشایندی هستند؛ اما نبود آن‌ها گواه محکمی بر وجود اعتماد در ازدواج نیست. ماهیت اعتماد؛ یعنی باور کردن مراقبت‌ها و توجه‎های همسرتان نسبت به شما و داشتن ذهنیت و برداشتی مثبت از آن! اعتماد؛ احساس و عمل را با هم درگیر می‌کند.در یک ازدواج همراه با اعتماد، هر دو طرف بر این باورند که طرف مقابل تمام سعی و توانش را برای رفاه و رضایت دیگری به کار می‌بندد و هرگز قصد آزار  و اذیت او را ندارد. اعتماد پایه احساسی لازم برای یک ازدواج محکم و سالم است. تا زمانی که اعتماد وجود داشته باشد، زن و شوهر از هر بحران و مشکلی با موفقیت بیرون خواهند آمد. آگاهی به این مسئله که هر دو حامی و مراقب یکدیگر هستید، باعث می‌شود تا با روحیه بالا با بحران‌ها و سختی‌ها روبه‌رو شوید.اعتماد دو طرفه باعث می‌شود تا علیرغم نقص‌ها و ضعف‌های یکدیگر ازدواج پایدار و سالمی داشته باشید. وقتی اعتماد کم رنگ یا بی‌رنگ شود، اوضاع به وخامت می‌گراید که بازسازی آن غیرممکن یا به سختی امکان‌پذیر خواهد بود. همه زوج‌ها احساس‌های منفی مانند آسیب، ناامیدی، تضاد، ناکامی و خشم را تجربه می‌کنند و این امری عادی در زندگی مشترک است.این احساسات به اعتماد طرفین صدمه نمی‌زند، بلکه چیزی که بنیان اعتماد را در هم می‌شکند رفتار مخرب و نامحترمانه طرفین است. این رفتار شامل خیانت‌های احساسی، ناکامی فردی، تحقیر، توطئه‌های زنانه، دروغ و اصرار در انکار یا کتمان اشتباه و مواردی از این قبیل می‌شود.اگر قصد بازسازی اعتماد را دارید، باید محتوا و فرایند اعتمادسازی در نظر گرفته شود. وانمود کردن به این که اعتماد بین شما صدمه ندیده، برای خود شما و پیمان زناشویی‌تان زیان‌آور است.تفاهم‌ها و توافق‌ها را دوباره تعیین و اهمیت اعتماد را تقویت کنید. بازسازی اعتماد، نیازمند مواجه شدن با مشکلات، بر عهده گرفتن نقض اعتماد، عذرخواهی صریح و درک روشن از معنی و ارزش واقعی آن است.خرید کتاب مشاوره ازدواججی بوكدی جی كالاپدرام سروریپدرام سروریSun, 06 Oct 2019 11:50:36 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/چهرهی-چخوف-چه-چهرهای-است-xizwutjk4l0qچهره‌ی چخوف چه چهره‌ای است؟ یا به سخن درست‌تر، چخوف کیست؟ آیا او روحی آرام و رنجیده است؛ یا ناظری دانا با لبخندی مشتاق بر لب و قلبی دردمند در سینه یا آدمی بدبین و بی اعتنا که به پوچیِ زندگی اعتقادی راسخ دارد یا هنرمندی است آکنده از نوعی یاس فلسفی که در هاله‌ای از کیفیتی جذاب پوشیده شده؟از نظر ظاهر، چخوف مرد میان‌سالی است که چهره‌ای موقر دارد با خطوطی حاکی از خستگی که عمیقا بر چهره‌ی لاغر و پریده رنگش حک شده؛ چشمان متهم کننده‌ی او در پس عینکی پنسی کمابیش پنهان است؛ ریشی کم پشت دارد و لب‌هایش به گونه‌ای دردآلود بر هم فشرده شده است.این چهره‌ی محققِ پا به سن گذاشته یا دکتر خانوادگی کمابیش اخمویی که نوزادان بسیاری به دنیا آورده است، متکی بر تصویری است که نقاشِ کمابیش گمنامی، به نام جوزف براتس در ۱۸۹۸ هنگامی که چخوف دچار بیماری سل بوده از او کشیده است.چخوف در آن حال که به انتظار تمام شدن تصویر نشسته بوده بی‌قرار بوده و کم‌‌‌ترین اعتمادی به استعداد نقاش نداشته و پس از اتمام تصویر گفته بود که کراوات و خطوط کلی چهره شاید دقیق باشد اما تصویر روی هم رفته ارتباطی با من ندارد.چخوف در سی سالگی سرتاسر اروپا را زیر پا گذاشته بود، از هنگ کنگ، سنگاپور و سیلان دیدن کرده بود و نیمی از شهرهای اروپا را دیده بود.از زبان یکی از آدم‌های داستانهایش می‌گوید: دوست دارم در زندگی کوتاهم همه چیزهایی را که در دسترس انسان است در بر بگیرم، در آغوش خود بگیرم. دوست دارم حرف بزنم، مطالعه کنم، در کارخانه‌ی بزرگی چکش به دست بگیرم و کار کنم، نگهبانی بدهم ، شخم بزنم، منظره تماشا کنم، به تماشای مزارع بروم، به تماشای اقیانوس و هر جا که تخیلم میدان پیدا کند.و جای دیگری نوشته است: می‌خواهم به اسپانیا بروم، به افریقا بروم، اشتیاق زیادی به زندگی دارم.کتاب حاضر شامل مجموعه‌ای از بهترین داستان‌های کوتاهِ این نویسنده بزرگ روس است.در بخشی از داستان ملخ از کتاب حاضر می‌خوانیم:دوستان و آشنایان اُلگا ایوانف همه در جشن عروسی‌اش حضور داشتند. اُلگا به سر به شوهرش اشاره می‌کرد و می‌گفت: یه چیز جذابی تو وجودش نمی‌بینین؟ و ظاهرا با نگرانی میخواست موافقت خود را با ازدواج با آدم معمولی، که به هیچ وجه چیز جالب توجهی نداشت توجیه کند.شوهرش اُسیپ استپانوویچ دیموف، پزشکی بود که در سلسله مراتب پزشکی مقام در خور توجهی نداشت. توی دو بیمارستان کار می‌کرد، در یکی پزشک سیار بود و در دیگری کالبدشکافی می‌کرد.از ساعت نه صبح تا ظهر بیمار می‌دید و به بخش خود سر می‌زد و بعد از ظهرها با درشکه به بیمارستان دیگری می‌رفت و به کار تشریح بیمارانی می‌رسید که در همان بیمارستان می‌مردند. درآمد سالانه‌اش ناچیز بود و به پانصد روبل سر می‌زد.همین دیگر و چیز دیگری دربار‌ه‌ی او نمی‌شد گفت. در حالی که اُلگا ایوانف و دوستان و آشنایان خوبش به هیچ وجه آدم‌های معمولی نبودند. هر کدامشان در زمینه‌ای تسلط داشتند، روی هم رفته گمنام نبودند و شهرتی به هم زده بودند و اگر هم هنوز به شهرت نرسیده بودند می‌دانستند که آینده‌ی درخشانی انتظارشان را می‌کشد.یکی از آنها هنرپیشه بود، استعداد درخشانش در کار نمایش شکوفا شده بود، خوش ذوق، باهوش و باوقار بود و در کار دکلمه کسی به پایش نمی‌رسید و به الگا ایوانف فن بیان یاد می‌داد؛ دیگری خواننده اُپرا بود، مردی چاق و خوش اخلاق که با آهی حاکی از تاسف به الگا ایوانف می‌‌گفت که دارد به بیراهه می‌رود و چنانچه تنبلی را کنار بگذارد، چنانچه اندکی کار کند، خواننده محشری از آب درمی‌آید؛ از این‌ها گذشته، چندین نقاش هم بودند.خريد كتاب بهترین داستان های کوتاه آنتوان چخوف - جی بوكخريد كتاب بهترین داستان های کوتاه آنتوان چخوف - فيديبوخريد كتاب بهترین داستان های کوتاه آنتوان چخوف - دی جی كالاپدرام سروریپدرام سروریSat, 05 Oct 2019 17:42:02 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/شهرت-تنهایی-را-میدزدد-nunwxvmehbdtبرش‌هایی از خاطرات رضا کیانیان در مواجهه با مردم. این برش‌ها اغلب سویه‌هایی اجتماعی دارند و عموما حاوی نکاتی ریز و بدیع و گاهی اوقات طنز آمیز هستند.کیانیان در یادداشتی بر این کتاب می‌نویسد: شهرت، تنهایی را می‌دزدد. همه جا نگاهت می‌کنند. همه جا با تو هستند. زیر ذره بین هستیو فقط در خانه می‌شود تنها بود.اگر تلفن‌های علاقمندان بگذارند! در خانه هم باید همیشه پرده‌ها کشیده باشد. همسایه‌ی علاقه‌مند هم زیاد است. من هم مثل هر آدم دیگری تنهایی می‌خواهم.من هم به تنهایی نیاز دارم. بازیگری در هر شکل‌اش تنهایی ندارد. بازیگر پشتِ صحنه و روی صحنه همیشه با عده‌ای دم خور است. تنها نیست…من در خیلی قلب‌ها خانه‌ای دارم. هیچ‌وقت آواره نمی‌شوم. بی سرپناه نمی‌مانم. این همه قلب، این همه خون، این همه تپش، این همه عشق، این همه تنهایی و این همه مردم. این مردم نازنین.قسمتی از کتاب این مردم نازنین:فیلم صداهای فرزاد موتمن را کار می‌کردیم. ساعت ۱۰ صبح بود. کوچه‌ای در خیابان جمالزاده. من باید توی کوچه می‌ایستادم و زنگ در خانه‌ی آتیلا پسیانی را می‌زدم.در تمام مدت تمرین‌ها و تکرارها، زن‌های خانه دار که به خرید روزانه می‌رفتند یا برمی‌گشتند، با دیدن من جلو می‌آمدند و احوال پرسی می‌کردند و بعضی‌شان از من دعوت می‌کردند برای خوردن چای به منزل آنها بروم.مثلا خانمی گفت: امروز اولین روزی‌ست که به این محل اسباب کشی کرده‌ایم، دیدن شما را در اولین روز به فال نیک می‌گیرم و با اصرار می‌خواست که بعد از فیلم‌برداری حتما سری به خانه‌ی آنها بزنم.بعضی‌ها که مرا می‌بینند جلو می‌آیند و بعضی‌ها هم سعی می‌کنند طوری رفتار کنند که گویا مرا ندیده‌اند، یا این که دیدن من اهمیتی ندارد، اما با گوشه‌ی چشم مرا می‌پایند. دو تا از همین خانم‌ها از خرید برمی‌گشتند.یکی‌شان مرا دید و با آرنج سقلمه‌ای به پهلوی زن همراهش زد. بعد با اشاره مرا نشان داد، او هم مرا دید و شناخت، اما هر دو وانمود می‌کردند که مرا ندیده‌اند!با هم حرف می‌زدند و جلو می‌آمدند. معلوم بود درباره‌ی من حرف می‌زنند. وقتی از کنار من می‌گذشتند این جمله را شنیدم که یکی به دیگری می‌گفت: یا فیلمه یا سی‌دیه!یک‌شنبه‌ها می‌رفتم پای منبر مرحوم دولابی. یکی از اعضای هیات‌های مذهبی که آن جا رفت و آمد داشت، از من خواست برای شب تولد حضرت فاطمه زهرا(س) به خانی آباد بروم. گفت: آن‌جا هر سال جشن می‌گیریم، تو هم بیا چند دقیقه برو روی صحنه تا بچه‌های جنوب شهر تو را از نزدیک ببینند.روز موعود، ساعت پنج رفتم آنجا. شلوغ بود، جشن بود، چراغانی بود. شیرینی و شربت بود. رفتم پشت صحنه. هم او که مرا دعوت کرده بود، مجری مراسم بود. مرا نشاندتا نوبت‌ام برسد. بالاخره آمد و گفت: آماده باش، چند دقیقه‌ی دیگر نوبت توست.پس از چند دقیقه صدای او را می‌شنیدم که روی صحنه به مردم می‌گفت: یکی از بازیگران سینما و تلویزیون که می‌شناسید و چه و چه، این جاست. از او دعوت می‌کنم روی صحنه بیاید: رضا کیانیان!روی صحنه رفتم. مردم تشویق کردند، کف زدند، سوت زدند، می‌خندیدند. خوش‌حال بودند. من عید را به آنها تبریک گفتم. گفتم نام مادر من زهراست، امروز به یاد او هستم. گفتم از این که پیش شما هستم خوشحالم و…مجری چند تا سوال از من پرسید. مثلا اینکه چند تا بچه داری؟ اسم پسرت چیه؟ و از این قبیل. من با حوصله جواب می‌دادم و چندتا هم مزه پراندم که مردم بخندند که خندیدند.بالاخره سوالات او تمام شد و موقع خداحافظی گفت: این هم یکی دیگر از موهبت‌های انقلاب اسلامی است که این بازیگران را که قبل از انقلاب فسق و فجور می‌کردند، مسلمان کرده و به راه راست هدایت کرده تا این حد که برای تولد حضرت زهرا (س) به میان ما می‌آیند!منبع: مجله جي بوكلينك هاي خريد كتاب اين مردم نازنينجي بوكفيديبوپدرام سروریپدرام سروریTue, 01 Oct 2019 16:43:40 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/از-حشمت-مهاجرانی-تا-الکس-فرگوسن-o3u7fz2u564uبازی، مسابقه، پیروزی، شکست، زنجیره‌ی تمام نشدنی.نیمکت داغ: از حشمت مهاجرانی تا الکس فرگوسن و ژوزه مورینیو، کالبدشکافی زندگی و رویکرد مربیان بزرگ تاریخ فوتبال است. مردانی مثل الکس فرگوسن و ژوزه مورینیو. مثل آرسن ونگر و مارچلو لیپی. مثل فایبو کاپلو و پپ گواردیولا. مثل حشمت مهاجرانی که برای نخستین بار ایران را راهی جام جهانی کرد.برای ثبت تاریخ مربی‌گری فوتبال و تحولات تاکتیکی، مبارزه‌ی گروهی درون میدان با چالش‌های فردی گره می‌خورند. نشستن روی نیمکت به نبرد پیچیده‌تری بدل می‌شود. با طراحی نقشه‌های نو. برای چنگ زدن به پیروزی. تقلا برای بیرون آمدن از ورطه‌ی شکست. با گذشت از معبر امروز. به سوی فردا. بازی بعد. مسابقه‌ی بعدتر. با جان کندن برای کشف راز بقا. رمز زنده ماندن.قسمتی از کتاب نیمکت داغ:می‌گفتند اقبال بلندی داشته. می‌گفتند حشمت خوش شانس است. می‌گفتند و می‌گفتند، با این وصف انکار مسیر طولانی‌یی که پیموده نشدنی بود. محال. نمی‌توانستند دستاوردهایش در تیم‌های ملی ایران را انکار کنند. نمی‌توانستند و تاریخ آن‌ها را رام می‌کرد.افتخارات به چنگ آمده‌ی مهاجرانی با پیمودن مسیری گام به گام کتمان ناپذیر بودند. حوصله و شکیبایی‌اش. مثل بافتن فرشی پرنقش، پر نگار. پررج. با پشت سر گذاشتن بازی‌های خیابانی. بازی‌های محله‌ای. به میدان رفتن برای تاج/استقلال، پاس. دست‌یار برادران بیاتی که سکان تیم ملی را در دست داشتند. دستیار فرانک اوفارل بریتانیایی در تیم ملی. رهبری تیم ملی جوانان. کسب چهار عنوان قهرمانی آسیا با تیم ملی جوانان. قهرمانی آسیا با تیم ملی. با حضور در المپیک ۱۹۷۶٫با بردن ایران به جام جهانی برای نخستین بار. به آرژانتین ۱۹۷۸٫ پس از رقابت با بیست و یک تیم در مرحله‌ی مقدماتی. با پشت سر گذاشتن عربستان و کویت. با گذر از سد کره جنوبی. با دوبار پیروزی برابر استرالیا. دریافت جواز حضور در آرژانتین زمانی که مسابقات جام جهانی فقط با شانزده تیم برگزار می‌شد. زمانی که آسیا یک نماینده داشت. فقط یک نماینده. کارنامه‌اش جایگاه او را در تاریخ فوتبال ایران محفوظ نگاه داشته است.متولد ۱۳۱۸ در خیابان سعدآباد مشهد. فرزند ملکه طهماسبی و سید مهدی مهاجرانی. شش برادر بدون خواهر. درگذشت پدر در هفت سالگی او. زندگی در خانه‌ای چهارده اتاقه. خانه‌ای که بدل به مدرسه‌ی بدر می‌شد و ماوای تحصیل او. شیفته‌ی ورزش. قهرمان پرش ارتفاع.قهرمان پرش با نیزه. روی آوردن به فوتبال. چهار برادر در یک تیم. زیر سایه‌ی مادری که مهربانانه زمینه‌ی جلو رفتن پسرانش را در ورزش مهیا کرد. آن‌ها را به جلو راند. مربی‌گری تیم محلی. جمع کردن جوان‌های گردن کلفت‌تر از خود.نشان دادن قدرت رهبری در چهارده پانزده سالگی. با داشتن ذات و جنم مربی‌گری. بستن بازوبند کاپیتانی تاج مشهد. اهل برنامه‌ریزی بلند مدت. مثل تاسیس باشگاه ابومسلم. بعدها همه‌ی این‌ها را روی نیمکت عیان ساخت. در سال‌های مربیگری‌اش. همه را به صف کرد و فرمانبردار. پسران  با استعدادی را کشف کرد. به آن‌ها فرصت خودنمایی داد. شهرستانی‌ها را پشت دیوار تهرانی‌ها به انتظار نگذاشت. روانه‌ی میدان کرد.سال ۱۳۳۹ پا به دانشکده‌ی افسری گذاشت. در خط دفاعی باشگاه تاج کنار عارف قلی زاده قرار گرفت. زیر نظر محمود بیاتی و علی دانایی فرد. با برپایی باشگاه پاس همه‌ی بازیکنان دانشکده‌ی افسری راهی آن شدند.در پاس پست دفاع راست را به او دادند. حسن حبیبی و محمد رنجبر مدافعان میانی بودند و منوچهر حبیبی دفاع چپ. با قد ۱۸۳ بلند بال بود و در عین حال بی باک و اهل مخاطره. جایی که کنار محمود یاوری، همایون شاهرخی، پرویز میرزاحسن و مهدی مناجاتی به میدان رفت.گل عجیبی که در بازی دوستانه‌ی پاس و دوگلا پراگ وارد دروازه‌ی خودی کرد، یکی از آخرین خاطراتی بود که برای امجدیه روها بر جای گذاشت. توپ در گوشه، نزدیک به میانه‌ی میدان، طرفش آمد.همه‌ی قدرت اندام بلند بالایش را جمع کرد و ضربه‌ی محکمی نواخت. توپ روی پایش چرخید. چرخید و در جهت مخالف حرکت کرد. به سوی دروازه‌ی خودی! به سوی دروازه‌ی فرامرز ظلی. ظلی که با کلاه تیره‌اش چند متری جلو آمده بود. ظلی که تلاش کرد به عقب بازگردد. که توپ را مهار کند. تقلایی بی ثمر.تلاشی بی نتیجه. مهاجرانی دروازه‌اش را باز می‌کرد.منبع: معرفی کتاب: نیمکت داغ (از حشمت مهاجرانی تا الکس فرگوسن و ژوزه مورینیو)لينك هاي خريد كتاب نیمکت داغجي بوكديجي كالاپدرام سروریپدرام سروریMon, 30 Sep 2019 13:20:55 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/معرفی-كتاب-از-پايلو-كوئيلو-sbwfeerosd10در آغاز سال ۱۹۸۵، سینماگر شیلیایی میگل لیتین -که نامش در فهرست پنج هزار تبعیدی شیلیایی است که ورودشان به کشور اکیدا ممنوع است- پنهانی وارد شیلی شد و شش هفته در این کشور بود و در این مدت توانست بیش از سی و دو هزار متر فیلم درباره‌ی واقعیت زندگی کشورش، دوازده سال پس از برقراری دیکتاتوری نظامی، تهیه کند.لیتین، پس از تغییر قیافه، تغییر شیوه‌ی پوشش و گفتار، با در دست داشتن اوراق هویت جعلی و به کمک سازمان‌های دموکراتیک مخفی و زیر حمایت آنها، در این مدت سراسر خاک شیلی را درنوردید و حتی به داخل دیوارهای کاخ ریاست جمهوری راه یافت و موفق شد سه گروه از سینماگران اروپایی که همزمان با وی زیر عناوین قانونی گوناگون به شیلی وارد شده بودند و نیز شش گروه جوان از اعضای مقاومت داخلی شیلی را در کنار فیلمبرداری رهبری کند.نتیجه‌ی کار یک فیلم چهار ساعته‌ی تلویزیونی و یک فیلم دو ساعته‌ی سینمایی است که در سال ۱۹۸۷ اکران شد.مارکز می‌گوید: شش ماه پیش، هنگامی که میگل لیتین ماجرای خودش را در مادرید برای من نقل کرد و چگونگی آن را شرح داد، به نظرم رسید که پشت سر فیلم دیگری به حالت تعلیق وجود دارد که اگر بدان پرداخته نشود ممکن است داستان آن برای همیشه ناگفته بماند.این بود که لیتین را قانع کردم که یک هفته‌ی تمام به پرسش‌های من جواب دهد  و در گفت‌وگویی با من که نوار اصلی‌اش بیش از ۱۸ ساعت طول می‌کشد شرکت کند.این گفت‌وگو در بر دارنده خاطره‌ی کامل این ماجرای انسانی است، با همه‌ی مسائل حرفه‌ای و سیاسی‌اش که فشرده‌ای از آن‌ها را در ده فصل آورده‌ام.قسمتی از کتاب:جمعه‌ی دومین هفته ماموریت ما، فرانکی و من تصمیم گرفتیم روز بعد را با گشت و گذار با اتومبیل در داخل کشور شروع کنیم و پیش از هر جا به کونسپسیون برویم. تا اینجا همه‌ی کارهای مربوط به سانتیاگو را انجام داده بودیم مگر برخی ملاقات‌ها با رهبران زیر زمینی یا یا علنی، و فیلمبرداری در داخل کاخ مونه‌دا.برای رسیدن به بخش اول مقدمات پیچیده‌ای لازم بود و النا با همشمندی ستایش انگیزی سرگرم تهیه همین مقدمات بود. ولی فیلمبرداری در داخل کاخ ریاست جمهوری، علی الاصول پذیرفته شده بود، گیرم اجاره نامه‌ی کتبی‌اش را هفته‌ی بعد به ما می‌دادند.این بود که فرانکی و من برای اتمام کار در ولایات وقت داشتیم. به همین منظور، به گروه فرانسوی تلفن کردیم که به محض پایان گرفتن کارش در شمال به سانتیاگو برگردد و با گروه هلندی هم تماس گرفتیم که کارش را در جنوب تا بندر پوتر تو مونت ادامه دهد و همان جا منتظر دستورهای بعدی بماند. من نیز به سهم خود می‌بایست کارم را با گروه ایتالیایی دنبال کنم.منبع: معرفی کتاب: ماجرای اقامت پنهانی میگل لیتین در شیلیلينك هاي خريد كتاب ماجرای اقامت پنهانی میگل لیتین در شیلی:جي بوكشهركتاب آنلاينپدرام سروریپدرام سروریSun, 29 Sep 2019 10:15:30 +0330https://virgool.ir/@pedram.sa/زندگينامه-محمد-صلاح-در-كتاب-پادشاه-مصری-unlidjyukycfپادشاه مصری کتابی است شامل زندگی‌نامۀ محمد صلاح، پدیدۀ بی‌چون‌وچرای این روزهای فوتبال مصر به قلم مایکل پارت.مو قهرمانِ نجریج و مصر بود. صورتش را روی دیوارِ زمین فوتبال و بیرون کافه نقاشی کرده بودند و عکس‌هایش تقریباً همه جای مصر بود. هزینۀ راه‌اندازی زمین چهار فصلی که بچه‌های روستا در آن بازی می‌کردند را محمد داده بود، تنها زمین سبزرنگ در میان خیابان‌ها و میدان‌های خاکی. این فقط یکی از روش‌های او برای کمک به دیگران بود.پدر فریاد زد: «زود باش پسرم!» دیدن پسر بزرگش روی صفحۀ تلویزیون که منتظر شروع بازی در سمت راست زمین بالا و پایین می‌پرید غرور زیادی داشت.مو صلاح در تونل زیر ورزشگاه المپیک کی‌یف بالا و پایین می‌پرید. صدای جمعیت بیرون به‌قدری زیاد بود که دوستش و مهاجم لیورپول، سادیو مانه، مجبور بود فریاد بزند تا محمد صدایش را بشنود:«باورم نمی‌شه این جاییم. این بهترین روز زندگیمه!»محمد صلاحمو لبخندی زد، چشمانش می‌درخشید. این بزرگ‌ترین بازی تیم جوان یورگن کلوپ بود که پیش رو داشتند.به محض اینکه داورهای بازی، که جلوی صف بازیکنان بودند، شروع به حرکت کردند، روبرتو فرمینیو برگشت و انگشت شستش را به علامت پیروزی به سمت همه بالا گرفت.مو به سمت چپش نگاهی انداخت. بازیکنان رئال مادرید هم به اندازۀ هم‌تیمی‌هایش متمرکز و آماده بودند. بیشتر آن‌ها در تیمی که هر دو سال قبلی را قهرمان لیگ قهرمانان شده بود، بازی کرده بودند.مو با خودش فکر کرد: «ولی قرار نیست مقابل ما قهرمان بشن!»زندگی ورزشی محمد صلاح به عنوان استعدای که توسط استعدادیابان اروپایی کشف شد، سرشار از نکات جذاب و خواندنی است.قسمتی از کتاب پادشاه مصری:این اولین باری بود که مو به کس دیگری فکر کرده بود و هرگز آن را فراموش نمی‌کرد. وقتی داستان در نجریج پیچید، ملی‌پوش شدنش بیشتر باعث شد تا قهرمان مردم شود.و زمانی که در همان سال بویینگ ۷۳۷ از فرودگاه بین‌المللی قاهره به هوا بلند شد تا محمد و ۲۲ جوان هیجان‌زده را به جام ملت‌های جوانان در افریقای جنوبی ببرد. مو غرق در افکارش بود. فکر کرد در کشور من، فوتبال به مردم شادی می‌دهد، اما این کافی نیست.آن‌ها به بیشتر از این نیاز دارند.پلی استیشن‌اش همراهش بود، اما در تمام طول پرواز هشت ساعته، به‌ زندگی‌اش فکر کرد. می‌دانست می‌خواهد خیلی چیزها را تغییر دهد، اما چطور؟این اولین باری بود که پرواز می‌کرد و اولین باری بود که از مصر خارج می‌شد. عظمت قارۀ خانه‌اش، افریقا، خیره‌اش کرده بود. زیر پایش، سرزمین‌های پهناور و خشک به‌آرامی جایشان را به کوه‌های برفی می‌دادند که با اقیانوسی از جنگل محاصره شده بودند. یک ساعت از روی چند دریاچه پرواز کردند. بعد از آن دوباره جنگل بود، بعد دشتی وسیع و دوباره صحرایی دیگر که برهنه و خالی از سکنه بود. و بعد، بالاخره ساحل زیبای مقصدشان.جوانان مصری به مراحل بالای مسابقات صعود کردند. ابتدا لسوتو و بعد افریقای جنوبی در برابر فراعنۀ جوان مصر زانو زدند. آن‌ها به نیمه نهایی رسیدند.در بعد از ظهر ۲۸ آوریل ۲۰۱۱، محمد وسط رختکن ورزشگاه دوبسونویل ژوهانسبورگ ایستاده بود. پنج دقیقۀ دیگر بازی‌شان مقابل کامرون در نیمه نهایی آغاز می‌شد.پر حرارت گفت: «می‌تونیم برنده بشیم! می‌تونیم قهرمان‌های کشورمون باشیم. باید با هم باشیم. شدید پِرِس کنیم، سریع پاس بدیم. یالا بچه‌ها! برای مصر!»و با باوری در وجودشان بیرون دویدند.منبع: معرفی کتاب: پادشاه مصریلينك هاي خريد كتاب پادشاه مصری:جي بوكشهركتاب آنلاينپدرام سروریپدرام سروریSat, 28 Sep 2019 18:15:35 +0330