https://virgool.ir/feed/@pedram.aaیک نویسنده تازه‌کار، کتاب‌خوان نیمه‌حرفه‌ای و مشاهده‌گر حرفه‌ای؛ گاهی دلی می‌نویسم، گاهی کتابی؛ خاطره، تجربه، آموزش، نقد و نظر.fa2026-11-10 16:42:58https://files.virgool.ir/upload/users/974568/avatar/VGgZg0.jpghttps://virgool.ir/@pedram.aahttps://virgool.ir/Content-bar/قیف-محتوا-ابزار-ساده-برای-ساخت-مسیر-تولید-محتوا-beblhldpgoudتابه‌حال شده وقتی مشغول تولید محتوا هستی، این فکر به سرت بیاد که من دارم اینارو برای کی تولید می‌کنم؟ اصلا هدف من از این محتوا چیه؟ قراره چه کسایی‌ با خوندن یا دیدن این محتوا تحت تاثیر قرار بگیرن و به سمت هدفی که من توی ذهنم دارم بیان؟ اولین و مهم‌ترین چیز اینه که بدونین تنها نیستین، در واقع بدون وجود یک ابزار خاص، نه فقط شما، بلکه بزرگ‌ترین و شناخته‌شده‌ترین سازمان‌ها هم نمی‌دونن دارن برای چه کسی و با چه هدفی تولید محتوا می‌کنن. این ابزار ساده اما کاربردی که مثل یک لامپ قدرتمند مسیر تولید محتوا رو برای ما روشن می‌کنه قیف محتواست. ساده‌تر بگم؛ قیف محتوا به ما می‌گه کِی، برای کی و چطور تولید محتوا کنیم تا بیشترین نتیجه رو از زمان، انرژی و پولی که برای این کار هزینه می‌کنیم دربیاریم. متاسفانه این روزها نگاه به تولید محتوا در حد «این سایت رو پُرِش کن» تقلیل پیدا کرده و روزبه‌روز داره از تعداد شرکت‌ها و تیم‌هایی که به محتوا نگاه جدی دارن کاسته می‌شه.قیف محتوا؛ ابزاری مهم برای تدوین استراتژی محتواییاجزای قیف محتواقیف محتوا قراره به ما نشون بده برای کاربران، مخاطبان و کلا افرادی که به نوعی با ما سروکار دارن چه نوع محتوایی رو تولید کنیم. این قیف سه بخش اصلی داره که توی هر بخش یا طبقه یا لایه‌ی اون با گروه خاصی از مخاطبان سروکار داریم. نکته مهم: طبیعیه که تعداد خروجی‌های قیف از ورودی‌های اون کمتر باشه، اینجا یه موضوع مهم جلب توجه می‌کنه: قرار نیست محتوای ما همه رو راضی نگه داره یا به کار همه بیاد. در اصل، قیف به ما می‌گه همه محتوا نباید همه کار رو انجام بده. بعضی محتواها فقط باید آدم‌ها رو بیارن توی دایره‌ ما، بعضی‌ها باید کمک کنن تصمیم بگیرن و بعضی‌ها باید قانع‌شون کنن. سه تا لایه اصلی این قیف رو در ادامه بررسی می‌کنیم. سه لایه‌ی قیف محتوا قیف محتوا معمولا به‌صورت عمودی نشون داده می‌شه، به این نکته اشاره کردم چون ممکنه بعضی جاها این مفهوم رو افقی هم نشون بدن، اما شکل استاندارد و درستش همون عمودیه. سه لایه قیف محتوا به شرح زیره:۱. بالای قیف (Top of Funnel – TOFU)فرض کنید در یک بازار شلوغ قدم می‌زنید، حجره‌دارها و فروشنده‌ها همگی در حال تبلیغ جنس خودشون هستند، آن‌هم با بالاترین حجم و شدت صدای ممکن. در این شلوغی و همهمه، چشم شما به یک نوشته روی یک تکه کاغذ میفتد که در مقابل یکی از مغازه گذاشته شده. این نوشته احساس‌تان را هدف می‌گیرد و توجه‌تان را فقط و فقط به خودش جلب می‌‌کند. با دیدن این نوشته از وجود چنین مغازه‌ای با محصولات خاصش باخبر شده‌اید و احتمالا حداقل یک‌بار هم که شده برای نگاه کردن به محصولاتش وارد آن می‌شوید. قسمت بالایی قیف محتوا رو TOFU‌ می‌نامیم، این کلمه، سرواژه‌های عبارت Top of Funnel یا همان بالای قیف است. در این قسمت مخاطب شما در مرحله آگاهی و جذب شدن به کسب‌وکارتون قرار دارد. مخاطب هدف، شما را نمی‌شناسد و این شمایید که باید با محتوای الهام‌بخش‌، توجه و احساس او را مال خود کنید. محتواهایی که توی این مرحله شدیدا به کار می‌آیند شامل این‌ موارد هستند:‌مقاله‌های بلاگ با تیترهای مسئله‌محور:برای پاسخ به سوالاتی که کاربران تازه‌کار جست‌وجو می‌کنن (مثلاً: «تولید محتوا چیست؟»)پست‌های عمومی در شبکه‌های اجتماعی:محتوای ساده، آگاهی‌بخش یا جذاب که اولین برخورد مخاطب با شماست (مثلاً در لینکدین یا اینستاگرام)ویدیوهای کوتاه آموزشی (Reels - Shorts):آموزش‌های سبک و سطحی ولی مفید برای جلب توجه و دیده‌شدناینفوگرافیک‌های خلاصه و کاربردی:محتوای دیداری جذاب که مفاهیم پایه یا آمار اولیه رو نشون می‌دهچک‌لیست یا راهنمای رایگان قابل دانلود:ابزار ساده برای کمک به شروع مسیر (مثلاً: «چک‌لیست شروع بلاگ نویسی»)پادکست‌های مقدماتی یا عمومی:بحث‌های اولیه درباره یک موضوع تخصصی با زبان قابل‌فهم برای همهپست‌های طنز یا میم‌ها:جذب مخاطب با شوخ‌طبعی در قالب موضوعات مختلفنقل‌قول الهام‌بخش با برداشت شخصی:ساختن ارتباط انسانی و برندینگ با یک پیام قابل لمسپست‌ پرسشی یا نظرسنجی:جذب تعامل و شناخت علاقه‌مندی‌های مخاطبتحلیل ترندها یا اخبار روز مرتبط با حوزه‌ کاری:کمک به مخاطب برای درک بهتر اتفاقات اطرافش از نگاه شما ۲. وسط قیف (Middle of Funnel – MOFU)برگردیم به همان بازار شلوغی که نوشته‌ی جلوی یک مغازه توجه‌تان را جلب کرده بود. شما به سمت این مغازه می‌روید و به محصولاتش نگاهی می‌اندازید. فروشنده با خوش‌رویی به سمت‌تان می‌آید و خود را آماده پاسخ به سوالات‌تان نشان می‌دهد. پس از آن شروع می‌کند به ایجاد تمایز بین محصولاتش یا شرایط فروش آن‌ها با سایر محصولات و فروشندگان، حتی ممکن است پیشنهادهای جذابی نیز به شما ارائه کند تا شما را بیشتر به کار و کسبش علاقه‌مند کند. شاید بداند و به این درک هم رسیده باشد که شما قرار نیست امروز از او خرید کنید، اما از وجودش و مزایایی که به شما ارائه می‌دهد، با خبرید. این مرحله دوم یا وسط قیف یا MOFU است، در این مرحله شما باید فکر مخاطب را درگیر کنید و او را به خودتان علاقه‌مند کنید (چه جالب! پس قیف محتوا در روابط عاطفی هم به کار می‌آید)، حالا که مخاطب قلاب را گرفت و به سمت‌تان آمد باید چه کار کنید؟ ایجاد اعتماد و ارتباط‌سازی، به زبان ساده‌تر یعنی مخاطب باید به این نتیجه برسد که شما این‌کاره‌اید. محتواهایی با حال و هوای زیر در این مرحله کارگشا هستند: راهنماهای آموزشی عمیق (How-to):آموزش‌هایی که یک مسئله واقعی رو با جزئیات حل می‌کنن (مثلاً: «چطور تقویم محتوایی بسازیم؟»)مقایسه بین ابزارها، روش‌ها یا رویکردها:کمک به تصمیم‌گیری با تحلیل گزینه‌ها (مثلاً: «وردپرس یا ویکس؟ کدوم برای بلاگ‌نویسی بهتره؟»)مطالعات موردی (Case Study):نشون دادن نتایج واقعی با مثال‌های عملی (مثلاً: «چطور فروش اینستاگرام یک برند، ۳ برابر شد؟»)ایمیل‌مارکتینگ آموزشی یا محتوایی:آموزش‌های مرحله‌ای یا ارزش‌محور که با مخاطب ارتباط مستمر می‌سازنوبینار یا لایو تخصصی:فرصت برای پاسخ‌گویی مستقیم به سوالات و ایجاد اعتمادمصاحبه با متخصصان یا مشتریان راضی:انتقال تجربه و اعتبارسازی از زبان کسی غیر از خودتانپست‌های تحلیلی یا دیدگاه‌محور در شبکه‌های اجتماعی:ارائه تحلیل یا دیدگاه درباره یک موضوع تخصصی برای نشان دادن عمق تخصصکوییز یا تست خودارزیابی:مشارکت مخاطب برای شناخت خودش و گرفتن پیشنهاد متناسب (مثلاً: «چه نوع استراتژی محتوایی برای تو مناسبه؟»)دموی رایگان یا پیش‌نمایش از محصول / خدمت:نشون دادن بخشی از راه‌حل برای ایجاد اشتیاق ادامه‌دار۳. پایین قیف (Bottom of Funnel – BOFU)شما نوشته جلوی مغازه را دیدید، وارد مغازه شدید و از حرفه‌ای بودن فروشنده و سابقه‌اش در این کار هم مطمئن شدید، حالا وقت چیست؟ اقدام. اقدام از هر کسب‌‌وکار به کسب‌وکار دیگر متفاوت است. برای یکی می‌تواند ثبت‌نام کاربر باشد، برای یکی تکمیل وجه و تسویه سبد خرید، برای یکی مراجعه حضوری به محل کسب‌وکار و... . در قسمت پایین قیف یا همان BOFU وقت، وقت اقدام است. در این مرحله باید مخاطب را ترغیب به اقدام کنید (که می‌تواند خرید یا هرچیز دیگری باشد.) اینجا دقیقا همان‌جایی است که باید به مخاطب نشان دهید محصول یا خدمت شما همان‌چیزی است که او می‌خواهید، برای قانع‌ کردنش از این ابزارهای محتوایی استفاده کنید:‌صفحات فروش یا لندینگ پیج‌های بهینه‌شده:طراحی‌شده برای گرفتن اقدام مشخص (خرید، ثبت‌نام، تماس)ای‌بوک تخصصی یا راهنمای حرفه‌ای:محتوایی عمیق و کاربردی که نشون می‌ده شما تسلط کامل بر موضوع داریدمطالعه موردی دقیق همراه با اعداد و آمار:مثال واقعی از یک پروژه موفق با ذکر جزئیات قابل اثباتنظرات و تجربه مشتریان (Testimonials):نقل‌قول از کسانی که با شما کار کردن و راضی بودنجلسه مشاوره رایگان یا دمو یک‌به‌یک:فرصت برای مخاطب که بدون ریسک با شما ارتباط بگیرهمقایسه شما با رقبا (از نگاه خودتون):شفاف‌سازی تمایز شما در مقابل انتخاب‌های دیگهپیشنهاد ویژه یا تخفیف محدود:ایجاد حس فوریت برای اقدام سریع (مثلاً: «تخفیف فلان درصدی تنها تا پایان هفته»)پاسخ به سوالات متداول (FAQ) به زبان ساده:از بین بردن تردیدها و ابهام‌های معمول در ذهن مشتریدعوت به اقدام واضح (CTA):مثل: «همین حالا ثبت‌نام کن» یا «بیا با هم استراتژی محتوای برندت رو بچینیم»پست شبکه اجتماعی با روایت نتیجه نهایی:مثل: «ما با کمک ماتریس محتوا، ۶ برابر بیشتر لید گرفتیم – شما هم می‌خواید؟»جلسه دمو را دست کم نگیریددوتا سوال مهم با دوتا جواب خلاصهچرا قیف محتوا مهمه؟۱. چون تولید محتوای بی‌برنامه در بهترین حالت دورترین آدما از محصول و خدمتت رو برات می‌آره و کلی هزینه و انرژی رو هدر می‌ده.۲. قیف محتوا بهت کمک می‌کنه بدونی برای چه کسی، در چه مرحله‌ای و با چه هدفی داری محتوا تولید می‌کنی.چطور از قیف در برنامه‌ریزی محتوا استفاده کنیم؟راهکار ساده اینه: وقتی داری تقویم محتوایی می‌چینی، برای هر محتوا مشخص کن که توی کدوم لایه‌ی قیفه.مثلاً:پست لینکدین برای TOFUمقاله‌ی بلاگ برای MOFUای‌بوک یا ورکشاپ آنلاین برای BOFU نمونه ساده‌ی تقسیم محتوا در قیف:جمع‌بندیقیف محتوا به ما نشون می‌ده که مسیر کاربر از کجا شروع می‌شه و کجا قراره برسه. بدون اون، محتواها مثل تیکه‌های پازلی می‌شن که سرسری و بدون توجه به تصویر بزرگ، کنار هم گذاشته شدن.اگر برنامه‌ی محتوایی داری ولی قیف نداری، الان وقتشه یه‌بار برای همیشه مسیر محتوات رو بچینی.بعد از قیف محتوا یکی از مهم‌ترین مفاهیم تولید محتوا، ماتریس محتوا است. درباره این ماتریس هم کامل توی انتشارات خوان محتوا صبحت توضیح دادم. اگه می‌خوایی بیشتر با بازاریابی محتوایی آشنا بشی، من، پدرام علی‌اکبر یا انتشارات خوانِ محتوا رو دنبال کن. اگه دوتاشو دنبال کنی که تو دوست خوب منی! امیدوارم این محتوا به کارتون بیاد.پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرMon, 05 May 2025 15:53:36 +0330https://virgool.ir/@pedram.aa/منِ-بهتر-ساختنی-است-نه-یافتنی-o8403tij5ocbهمیشه تو فکرای آخر شبم یا رویاهای نصفه و نیمه وسط روز به این فکر می‌کنم که آخر عمری با چه بیماری‌هایی دست به یقه‌ام؟ قراره چه دردسرهایی تو کدوم بیمارستان و درمانگاه بکشم و اصلا ممکنه تا فلان سالگی زنده باشم یا نه؟ البته افکارم همیشه هم این‌قدر سیاه نیست، بعضی وقت‌ها فکر می‌کنم که آقا ممکنه اصلا بیماری سراغم نیاد و تو دورانی که موهام هم‌رنگ دندون‌هام شده، شاید فقط یکم زانو درد داشته باشم و چندتا سرفه خشک.اما از وقتی با #مای_اسمارت_ژن و آزمایش‌های جذابش آشنا شدم یکم از نگرانی‌هام کم شد. به خودم می‌گم بالاخره یه روزی یه پولی دستم میاد و می‌رم آزمایش چکاپ ژنتیکی سلامت (خودشون بهش می‌گن HealthX) می‌دم و می‌فهمم قراره تو دوران پیری و کوری چه بلاهایی سرم بیاد!البته می‌تونم از جواب این آزمایش هم استفاده کنم و همین الان پیشگیری رو شروع کنم و به درمان نرسم. با این آزمایش می‌تونم از بیماری‌هایی که بعدِ پیچ‌های پنجاه سالگی قراره یکی‌یکی جلوم سبز بشه و به جاهای مختلفم فشار بیاره باخبر بشم، با برنامه‌های درمانی ازشون جلوگیری کنم یا در بدترین حالت یه حساب پس‌انداز و بیمه درست و حسابی براشون جور کنم. به‌هرحال تو دورانی که شعار زندگی خیلی‌ها شده «بی‌خبری، خوش‌خبری»، من می‌گم که باید از آینده باخبر شد و فهمید با این DNA و رشته‌های درهم تنیده وجودمون چه بیماری‌هایی در انتظارمونه و چطوری می‌تونیم این انتظار رو براشون زهر مار کنیم و بهشون بگیم «زرشک، خودم از بیست سال می‌دونستم اینجایی». جالب‌تر از همه این‌که آزمایش HealthX مای اسمارت ژن محدود به یک جواب و یکی دوتا بیماری نیست. این آزمایش احتمال بروز بیش از ۵۰ نوع بیماری و ۱۷ مدل سرطان رو توی بدن پیش‌بینی می‌کنه و این آزمایش‌ها رو در اختیار پزشک متخصص می‌ذاره تا درباره مسیرهای احتمالی دچار شدن به این بیماری‌ها بهمون بگه (و راه‌های جلوگیری ازشون رو). برای اون عده خاص که حال بیرون رفتن ندارن هم عرض کنم که ظاهرا حتی نیازی به مراجعه حضوری هم نیست و خودمون می‌تونیم توی خونه با کیت مخصوصی که در اختیارمون می‌ذارن این آزمایش رو تکمیل کنیم. خلاصه، خانم‌ها و آقایان، اگر می‌خواهیم نقاط ضعف و قوت‌مون رو بشناسیم و خطر ابتلا به مصیبت‌هایی مثل سرطان روده، تخمدان، لوزالمعده، پروستات و... کاهش بدیم، این آزمایش باید بیاد توی اولویت‌های هزینه‌های سلامتی‌مون، هزینه سلامتی که همیشه نباید بعد از بیمار شدن پرداخت بشه، با این آزمایش می‌شه تا ۷۵٪ هزینه‌های این بیماری‌ها رو کاهش داد. مهم‌تر این‌که کار این آزمایش فقط مشخص کردن مبتلا شدن به انواع سرطان نیست، این آزمایش می‌تونه بیماری‌های احتمالی قلبی و عروقی، فشار خون، آئورت شکمی و... رو هم مشخص کنه. احتمال بروز این بیماری‌ها فقط با آزمایش‌های دقیق مشخص می‌شه که یکی از مهم‌ترین این آزمایش‌ها همین چکاپ ژنتیکی سلامته. اگه فکر کردید مزایای این آزمایش دیگه تموم شد باید بگم در اشتباهید، این چکاپ می‌تونه حتی احتمال بروز دیابت رو هم مشخص کنه. از اونجایی که دیابت به دو عامل محیطی و ژنتیکی مرتبطه، این آزمایش می‌تونه مشخص کنه که آیا ژن این بیماری در ما هست؟ و اگر هست باید چه مواردی رو رعایت کنیم که دچارش نشیم. در تایید این آزمایش هم همین بس که پدر علم ژنتیک ایران اون رو تایید کرده. دکتر فرهود، پدر علم ژنتیک ایرانآزمایش‌های #مای_اسمارت_ژن فقط محدود به این چکاپ نیست، به نظرم بد نیست یه سری به سایتشون بزنید و از چکاپ‌های مختلفی که براساس جدیدترین متدها انجام می‌شه باخبر بشید. مهم‌تر از همه این‌که ظاهرا امکان قسط‌بندی هزینه ‌آزمایش‌ها هم وجود داره. چی بهتر از این؟ رازهایی توی DNA ما وجود داره که اطلاع از اون‌ها هم می‌تونه نگاهمون به زندگی رو تغییر بده و هم از بروز اتفاقات ناگوار جلوگیری کنه. ما که نمی‌‌تونیم آینده رو ببینیم، پس بیاییم حداقل اون بخشی که می‌تونیم ازش یک آگاهی نسبی کسب کنیم رو روشن‌تر کنیم و به سمت فردایی پر از سلامتی و تندرستی بریم، فردایی که نه خودمون و نه اطرافیان‌مون قرار نیست نگران سلامتی‌مون باشن. پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرTue, 29 Apr 2025 15:56:03 +0330https://virgool.ir/Content-bar/ماتریس-محتوا-به-زبان-خیلی-ساده-gymsghmmhvb7یکی از مهم‌ترین ابزارهای برنامه‌ریزی و تدوین یک استراتژی محتوایی پر و پیمان، ماتریس محتوا (Content Matrix) است. این ماتریس وضعیت ما نسبت به مخاطبان و مخاطبان نسبت به ما را تعیین می‌کند. شرکت‌ها و کسب‌وکارهایی که به محتوا اهمیت می‌دهند و آن را مسیری برای جذب مخاطبان و درنتیجه مشتریان جدید می‌دانند، ماتریس محتوا را به‌عنوان زیربنای استراتژی‌های خود پیاده‌سازی می‌کنند. در ادامه این مطلب می‌خواهم خیلی ساده و شفاف، و البته کوتاه، این مفهوم را بررسی کنم. مواد مورد نیاز برای تدوین این ماتریس شامل ترسیم پرسونای مخاطب (بدون محدودیت در تعداد!)،‌ ترسیم مسیر سفر مشتری، پیش‌بینی محتوایی که مخاطب در مسیر سفر با آن روبه‌رو می‌شود، تقسیم‌بندی مسیر سفر مشتری در قالب قیف محتوا، دسته‌بندی محتواهای مورد نیاز و صد البته آماده‌سازی این محتواهاست. بعد از آماده‌کردن این مواد، ماتریس ما آماده است. اما این ماتریس چیست و شامل چه بخش‌هایی می‌شود؟ در ادامه می‌خوانیم.مثل هر ماتریسی، این ماتریس نیز از دو محور تشکیل شده است: عمودی و افقی. محور افقی یک طیف است شامل مرحله‌ای که مخاطب ما در آن قرار دارد (همان مسیر سفر)، این محور از آگاهی (Awareness) شروع شده و به خرید (Purchase) ختم می‌شود.محور عمودی این ماتریس نیز طیفی از احساس تا منطق را شامل می‌شود. هرچه در قسمت‌های بالاتر این محور باشیم بیشتر با احساسات مخاطب درگیر هستیم و هرچقدر به سمت پایین حرکت کنیم به سمت مناطق منطقی می‌رویم. این محورها در ارتباط با هم چهار ناحیه را تشکیل می‌دهند. این نواحی محل‌هایی هستند که به ما می‌گویند برای کدام مخاطب چه محتوایی تولید کنیم. مثال‌های زیر این توضیح را کامل‌تر می‌کنند.این‌ها مواردی هستند که در ادامه توضیح می‌دهمناحیه یک:این قسمت در سمت بالا و چپ ماتریس قرار دارد، مخاطب در این ناحیه در مرحله آگاهی است و هیچ شناختی از برند و محصول ما ندارد. محتوایی که برای این مخاطب تولید می‌شود باید سرگرم‌کننده یا درگیرکننده باشد، درگیرکننده چه چیزی؟ احساسات. وقتی شما بتوانید با محتوای دقیق و هدفمند احساس مخاطب را درگیر کنید، حواس او را متوجه خودتان کرده‌اید. این اولین قدم برای جذب مخاطب و تبدیل آن به مشتری است. محتوایی که برای این ناحیه تولید می‌شود شامل ویدیوهای آموزشی کوتاه، مسابقه‌های آنلاین، میم‌ها، ترندسواری و... است. نکته: محتوای ناحیه یک، مخاطبانی را هدف می‌گیرد که در بالای قیمت محتوا (TOFU) حضور دارند. ناحیه دو:همچنان در سمت چپ ماتریس محتوا هستیم، اما این‌بار در قسمت پایین آن، یعنی قسمت‌های منطقی‌تر. در این قسمت مخاطب با ما آشنا شده و فهمیده که ما محصول یا خدمتی داریم که می‌تواند مشکلی از او حل کند. اینجا باید محتوایی در اختیار او بگذاریم که اعتماد را جلب کند، به اصطلاح باید در این ناحیه اعتمادسازی کنیم. مقاله‌های تخصصی، ایبوک‌ها، پادکست‌ها، اینفوگرافی‌ها و ویدیوهای کوتاه درباره محصول در این مرحله تولید می‌شوند. نکته: مخاطبانی که در میانه قیف محتوا (MOFU) هستند باید درگیر این محتواها شوند. ناحیه سوم:به ناحیه بالا و راست ماتریس می‌رسیم. در این ناحیه مخاطب ما را می‌شناسد و تقریبا به ما اعتماد دارد اما هنوز برای خرید آماده نیست. در این مرحله بازهم به سراغ احساسات مخاطب می‌رویم. این‌جا باید محتوایی در دسترس او قرار گیرند که به اصطلاح الهام‌بخش باشند. این محتواها وظیفه دارند مخاطب را ترغیب و دعوت به اقدام کنند. مصاحبه با مشتریان، تعریف داستان مشتری، استفاده از تجربه‌های موفق و... می‌توانند منبعی برای مخاطب ما باشند تا به خرید از ما تشویق شود. نکته: این‌جا مخاطب هم‌چنان در میانه قیف (MOFU) قرار دارد، اما دقیقا در ابتدای گلوگاه و رفتن به مرحله آخر است.محتوای الهام‌بخش، یک پیچ مهم در مسیر جذب مخاطب استناحیه چهارم: در این ناحیه هدف فقط ترغیب مخاطب به خرید است. درواقع این‌جا باید دروازه مشتری‌شدن را تا جای ممکن به روی مخاطب باز کنید تا جلو بیایید، دستش را در جیبش کند و آن خانِ هفتم، آن گردنه پرکولاک، آن تصمیم سرنوشت‌ساز را بگیرد و از شما خرید کند. در این مرحله «شیطان» وارد عمل می‌شود، البته نه آن شیطان لئیم، بلکه آن جزئیات ظریف، آن ریزه‌کاری‌هایی که دل را می‌لرزاند و دست مخاطب را به درون جیبش هل می‌دهد.در این مرحله، طراحی لندینگ‌ها، کپی‌‌ها، میکروکپی‌ها، دموی محصول، ارائه نمونه محصول و هرچه که روی کیفیت و استانداردهای بالای کار و خدمات ما تاکید کند باید به مشتری بالقوه ارائه شود. نکته: این‌جا همه‌چیز برای پایین‌ترین قسمت قیف (TOFU) تولید می‌شود. همه‌چیز!جذب مشتری کار آسانی نیست، اما اگر مسیر به درستی طی شود و چارچوب‌ها و اصول علمی و آزموده‌شده به‌خوبی پیاده‌سازی شوند، لذت جذب خودبه‌خودیِ مشتری کاری با شما و کسب‌وکارتان می‌کند که هر لحظه به محتوا و اصول بازاریابی محتوایی بیش از پیش علاقه‌مند شوید. اینجا خوانِ محتواست و من پدرام علی‌اکبر، سعی می‌کنم مطالب مفید حوزه محتوا و بازاریابی محتوایی را با شما در میان بگذارم. خوشحال می‌شوم نظرتان درباره این محتوا را بخوانم. مهم:‌ نکته‌ای که شاید در این مطلب توجه شما را جلب کرده، «قیف محتوا» باشد، به زودی این مفهوم را نیز به زبانی ساده توضیح می‌دهم. برای باخبر شدن از مطالب روز بازاریابی محتوایی، من یا انتشارات خوانِ محتوا را دنبال کنید.پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرWed, 23 Apr 2025 15:52:41 +0330https://virgool.ir/PATH-OF-WORD/تعارض-در-تیم-محتوا-axb0swckidsxنویسنده‌ها، کپی‌رایترها، متخصص‌های محتوا و به طورکلی محتواپیشه‌ها، در شرکت‌ها و سازمان‌ها معمولا زیرمجموعه یکی از واحدهای زیر مشغول به کار می‌شوند:واحد بازاریابی؛ معمولا در بخش محتواواحد سایت؛ یا تیم جداگانه دارند یا زیرمجموعه سئو و محتوا هستندواحد IT؛ که ممکن است تیم مستقل داشته باشند یا زیرمجموعه باشندفارغ از این‌که شرکت‌ها چطور چارت سازمان خودشان را تعریف می‌کنند و تیم محتوا را در کدام واحد می‌گذارند، موضوع مهم‌تری وجود دارد که نویسنده این مطلب تجربه آن را از سر گذرانده است. این موضوع مدیریت تیم محتوا توسط فردی ناآشنا با محتوا است.یعنی چه؟ با مثال بررسی می‌کنیم:فرض کنید تمام کارهای مرتبط با طراحی سایت، سئو و محتوای یک شرکت در واحد IT آن انجام می‌شود. مدیر این واحد نیز فردی است با دانش بالای برنامه‌نویسی و طراحی سایت، ترکیب اعضای این واحد را نیروهای برنامه‌نویس، سئو، گرافیک و نویسندگان محتوا تشکیل می‌دهند.وقتی صحبت از تیم‌بندی می‌شود، مدیر این واحد به‌ دلیل اطلاعات عمیق‌تری که از حوزه برنامه‌نویسی دارد، مشخصا تاکید و تمرکز بیشتری بر نیروهای برنامه‌نویس دارد. اختیارات آن‌ها را بیشتر می‌کند یا آن‌ها را در تصمیم‌گیری‌ها بیشتر سهیم می‌داند، مثلا ممکن است فرم و محتوای مناسب برای یک صفحه را به‌جای این‌که از متخصص محتوا بپرسد از طراح سایت می‌پرسد. آن‌هم بدون توجه به مسیر سفر مشتری و ده‌‌ها مورد دیگر.این مشکل زمانی عمیق‌تر می‌شود که مدیر این واحد شروع به تیم‌بندی می‌کند، از آن‌جایی که وی هیچ آشنایی با محتوا ندارد و نمی‌خواهد با تیم محتوا به‌طور مستقیم در ارتباط باشد، اعضای این تیم را مثلا زیرمجموعه سئو قرار می‌دهد. اینجا اگر مدیر جدید که متخصص سئو نیز هست با محتوا آشنا باشد مشکلی نیست، اما در بیش از ۹۰ درصد موارد متخصص سئو اهمیتی به محتوا نمی‌دهد.این حرف نه از سر لجبازی با متخصصان سئو بلکه از روی تجربه است، نگاه سئوکار به محتوا نگاه صفر و یکی است. اگر فلان سایت روی فلان کلمه و فلان عنوان کار کرده ماهم باید همین‌کار را بکنیم، بدون توجه به جوانب، اگر نیاز است صفحه محصول را زیر و رو کنیم تا شبیه فلان سایت شویم، آغاز کنیم. حال این‌که مشتری و مخاطب کجای این تغییرات قرار می‌گیرد و محتوای درخواستی سئوکار چه سنخیتی با نیاز مخاطب دارد به‌کنار. (خواهشا نگویید خب چیزی که سرچ می‌شود حتما مخاطب ماست! این جمله به‌اندازه کافی نخ‌نما شده است.)این‌جا یک اتفاق نه چندان خوشایند رخ می‌دهد: تیم محتوا، به‌خصوص آن‌هایی که تجربه و دانش بیشتری دارند، با این نوع نگاه به کارشان موافق نیستند، آن‌ها علاقه‌ای ندارند که خلاقیت را در متن‌هایشان به قتل برسانند، آن هم به چه دلیلی؟ چون‌که فلان سایت هم همین‌کار را کرده است.این اولین قدم در شکل‌گیری یک تعارض بی‌پایان سازمانی است که نتیجه آن دو حالت را ایجاد می‌کند: اول، رفتن نیروهای باکیفیت از سازمان و دوم بی‌کیفیت شدن محتوای خروجی از لحاظ خلاقیت و کاربرپسند بودن. برای جلوگیری از این تعارض بهتر است از همان قدم اول، مدیریت تیم محتوا به یک محتواپیشه سپرده شود تا از بیراهه رفتن‌های آتی جلوگیری شود. موضوع مهم‌تر در سازمان‌هایی که تیم محتوا زیر مجموعه واحد‌های فنی‌، مثل IT هستند این است که به اعضای این تیم نه به‌عنوان نیروهایی دارای خلاقیت و قوه حل مسئله بلکه به‌عنوان ماشین تایپ نگاه می‌شود. این نگاه که کلمه بگیر و متن تحویل بده نتیجه نگاه فنی به کاری مثل نویسندگی محتواست. در چنین جوی، نیروهای محتوا حتی در جلسات تصمیم‌گیری نیز شرکت داده نمی‌شوند و به‌طورکلی از هرچیزی که به محتوا مربوط است جدا می‌مانند. در تصویر یک نویسنده را مشاهده می‌کنید!نتیجه این رویکرد می‌شود انبوه سایت‌های بی‌کیفیتی که صرفا با سیاه و پر کردن صفحه‌ها، رتبه‌های بالای جدول را گرفته‌اند. مانند آنچه امروز در وب فارسی می‌بینیم. نادیده گرفتن نیروهای محتوا فقط باعث کاهش انگیزه و علاقه آن‌‌ها به کارشان نمی‌شود، کاهش کیفیت محتوا در حد «آژانس‌های دیجیتال مارکتینگی» نتیجه اصلی است که باعث می‌شود خروجی نهایی چیزی باشد شبیه به دست‌فروشان خیابانی.پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرSat, 19 Apr 2025 16:04:33 +0330https://virgool.ir/PATH-OF-WORD/خاطرات-یک-کارمند-عصبانی-قسمت-۲-mmydynvuzu25اصول را به کناری نِه، آن‌چه می‌گویم را اجابت کن!این عکس سعی دارد به نقد «ظاهرْ امروزی ولی تفکرْ باستانی» بپردازد!صبحی از روزهای بهار بود، در حال صرف چای و چاشتی بودم و ذکر ایام قدیم با همکاران می‌کردیم که نام مدیر بر صفحه تلفن نقش بست و خنده از لبان ما پر زد. گاهِ جلسه بود با حضور اول‌ْشَّرِ سازمان یعنی جناب مدیر عـــــــــــــامل. در آن زمان دو داغ بر بدن داشتم، یک؛ میرزابنویس یا همان کارشناس تولید محتوای متنی و دو؛ لینک‌وصل‌کن یا همان کارآموز سئو! که داغ دوم را برای فرار از پرداخت حقوق بیشتر به این جانب زده بودند و نه‌تنها کارآموزی‌ در کار نبود بلکه درخواست استراتژی و چه و چه هم مطرح بود. بگذریم، جلسه شروع شد؛ من، مدیر و کارشناس سئوی تازه‌نفسی که اتفاقا دانش و تجربه خوبی داشت و صاحب هوش و فراست نیز بود در اتاق بودیم و شنوای طنین دل‌نشین صدای مدیر عـــــــــــــامل از تلفن. بحث‌ها مطرح شد و راه‌حل‌ها ارائه که این‌کار را کنیم و آن‌کار را نکنیم که رتبه بگیریم و چه کنیم بهتر رتبه بگیریم که ناگهان مدیر عـــــــــــــامل با فریادِ «یافتم! یافتم!» فرمودند: شما را به سرچ کاربر چه کار؟ بگذار او هرچه می‌خواهد سرچ کند، بنگرید و بیابید که ما خود چه داریم برای عرضه، همان را محتوا کنید، پروموت کنید و به گوگل دستور دهید آن را در پوزیشن صفر خود قرار دهد. ابتدا به فکر این‌که حضرت قصد مزاح دارند آماده خنده شدیم اما خیر! خبری از مزاح نبود و بسیار جدی فرمایش کرده بودند! با چشمانی گِردشده آماده دریدن جامه و حمله به بارگاه شدم که حاضرانِ جمع با انواع اِکسپِرشِن‌های سر و صورت و گرو گذاشتن ریش و سبیل و سایر پشمی‌جات، بنده را منصرف کرده و به نشانه تسلیم همراه با خشم و فسردگی دست‌ها را روی سینه گذاشتم. خارج از عرف بود و خلاف عادت، اما دستور اجرا شد و کلمه‌ها و عبارت‌هایی که فقط ما خود با آن‌ها آشنا بودیم محتوا شدند و در کمال تعجب و در اتفاقی باورنکردنی در جایگاه اول گوگل قرار گرفتند! صفحه‌هایی بدون یک ورودی و بازدید حتی از سوی ربات‌های اسپم‌گر، حتی ولگرد‌های وب‌گرد، حتی خودمان که صاحبش بودیم.اما سلول‌های شیت گزارش سبز بودند و انبساط خاطر اعیان برقرار، و چه اهمیتی داشت که کاربر کیست؟ که آن دست در بالادست چه سرچ می‌کند؟ که چه می‌خواهد آن نگون‌بخت؟ که تو مایه را بگیر و کاری را پیش ببر که من می‌خواهم، که من می‌گویم، حتی به غلط... .پایان.پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرWed, 10 Jul 2024 11:44:32 +0330https://virgool.ir/Kaleidoscope/آیا-سخت-کارکردن-ارزشش-را-دارد-nlvbfihtqulm«امروز که مرگ از هر زمانی به من نزدیک‌تر است، احساس می‌کنم تمام موفقیت‌ها، شکست‌ها، غرورها، ترس‌ها و شرم‌هایی که داشته‌ام درحال محوشدن هستند، گویی آن‌چه واقعا اهمیت دارد درحال نمایان‌شدن است. مرگ، تنها و بهترین ابداع زندگی است، همه ما آن را تجربه می‌کنیم پس نیازی نیست به تله‌ی ازدست‌دادن گرفتار شویم و آن‌چه واقعا دوست داریم را تجربه نکنیم.»-استیو جابزمتن بالا با این‌که «داخل گیومه» است اما ترجمه لغت به لغت سخنان‌ استیو جابز فقید نیست. روایت است که جابز در روزهای آخر زندگی خیلی از این‌که برای علاقه‌ها و چیزهایی که فراتر از کار بودند و به نوعی انسانیت او را شکل می‌دادند وقت کافی نگذاشته بود، چندان راضی نبود. تقریبا همه ما استیو جابز را به‌عنوانی مردی سخت‌کوش و عمل‌گرا می‌شناسیم که برای موفقیت خودش و کسب‌وکارش همه چیز را فدا کرد، و همان‌طورکه از آخرین کلماتش مشخص است از این موضوع خوشحال نبود. سخت‌کارکردن یا همان Hardworking تقریبا در تمام دوران تاریخ بشر عملی نیکو و ارزشمند تلقی می‌شد. سخت‌کوشی صفتی بود که به معنای واقعی کلمه به سختی به‌دست می‌آمد، اما کم‌تر انسان سخت‌کوشی را می‌شناسم که از سخت‌کوشی‌اش رضایت داشته باشد! حتی وقتی‌ به‌نظر می‌رسد هرچه می‌خواهد دارد، به جز زمانی که از دست داده است. عزیزی را می‌شناختم حدودا چهل سالی بزرگ‌تر از خودم، با ثروتی هنگفت که در زمانی جمع‌شده بود که انسان‌ها با سخت‌کارکردن و اولویت دادن کار بر هرچیزی می‌توانستند به آن برسند. این عزیز در سال‌های پایانی حیاتش در این کره خاکی نه مهمانی می‌رفت و نه مهمانی می‌گرفت، نه با کسی در ارتباط بود و نه کسی با او در ارتباط بود. این‌ها را پذیرفته بود، غُد بود، اما گاهی زیرلب و با صدایی له‌شده زیر بار خستگیِ ازدست‌دادن درد دل می‌کرد که: اگر فلان‌روز دو ساعت زودتر به خانه می‌رفتم و به تولد شیوا، دخترش، می‌رسیدم، یا اگر آن جمعه را به خودم استراحت می‌دادم و با دوستان فینال جام‌جهانی را می‌دیدم شاید امروز کسی زنگ در را می‌زد، تلفنی زنگ می‌خورد و آخر هفته‌ها دورهمی‌ داشتیم. سال‌ها سخت‌کارکردن او را تبدیل به چیزی کرده بود که از بیرون بدون احساسات، بدون همدردی و حتی بدون درک انسانی شناخته می‌شد. انگار فقط برای کارکردن ساخته‌شده بود، وضعی که بعد از مرگ همسرش بدتر شد و با ازدواج دخترش به پایین‌ترین نقطه چاه خودساخته‌اش از تنهایی رسیده بود. در سال‌های آخر زندگی‌اش، خودش را به یک پانسیون سپرد، پانسیون در مسیر کارم بود و در هفته یکی دو باری به او سری می‌زدم، هربار رنگ و رویش، صدایش، برق چشم‌هایش بهتر و بیشتر و از قبل شده بود. دلیل را پرسیدم؛ گفت انگار تازه دارم زندگی می‌کنم، انگار تازه دارم می‌فهمم هدفم در دنیا چه بود، انگار تازه آدم شده‌ام. شاید اگر کودکی‌اش را فاکتور بگیریم، دوسالی زندگی کرد و رفت، وقتی رفت، سیل دوستان، آشنایان، فامیل‌های دور و ندیده و نشناخته پیدا شد، در خانه‌اش جای سوزن انداختن نبود و دلیل همه این‌ها نبودنش بود.داخل نرفتم، تسلیتی نگفتم و حتی ادعای دوستی و آشنایی هم نکردم، فقط سوالی در سرم می‌پیچید: آیا سخت‌کارکردن ارزشش را دارد؟پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرTue, 09 Jul 2024 12:36:09 +0330https://virgool.ir/Content-bar/سیر-تا-پیاز-سیستم-های-مدیریت-محتوا-cms-tgmze5sgvik8سیستم‌های مدیریت محتوا چطور زندگی دیجیتال را تحول می‌کنند؟فرودگاهی به‌نام CMSبمباران محتوایی بی‌وقفه در جریان است و آن‌چه زیر این بمباران شخم می‌خورد و زیر و رو می‌شود کانال‌های دریافتی ما هستند. چشم‌ها و گوش‌های‌مان وقتی هرروز کارشان را شروع می‌کنند با انواع بمب‌های محتوایی دیجیتالی و غیردیجیتالی بمباران می‌شوند تا وقتی وارد فاز استراحت می‌شوند.اما خارج از همه این‌ها، این‌همه محتوا چگونه تولید و مدیریت می‌شود؟ چه سیستم‌هایی می‌توانند آن‌قدر دقیق بمب‌ها را به‌هدف بزنند. CMSها (Content management system) باندهای عظیم دجیتالی هستند که بمب‌افکن‌های محتوا از روی آن‌ها عملیات خود را شروع می‌کنند. در این نوشته می‌خوام معروف‌ترین آن‌ها را کمی معرفی کنم.سیستم مدیریت محتوا چیست؟CMSفرض کنید می‌خواهید وب‌سایتی راه‌اندازی کنید. برای نوشتن صفحات آن باید از کدهای HTML استفاده کنید برنامه‌نویسی وب یاد بگیرید. یعنی یک‌طورهایی باید خودتان فرودگاه بسازید و باندهای آن را آماده کنید. اما زمانی که از یک سیستم مدیریت محتوا استفاده می‌کنید؛ نه نیازی به یادگیری برنامه‌نویسی پیشرفته دارید و سروکله زدن با تگ‌های بی‌پایان. «ایجاد، مدیریت و ارتقا سطح تجربه دیجیتالی مشتریان» تعریف ساده و جمع‌وجور CMS یا همان سیستم مدیریت محتوا است. CMS یک نرم‌افزار کاربردی‌ست و به کاربرانش در ساخت و ویرایش محتوای صفحات سایت و وبلاگ‌ها کمک می‌کند. CMS این روزها از یک برنامه ساده برای تولید محتوای دیجیتال تبدیل به هسته اصلی مدیریت تمام تجربه کاربران در تمامی کانال‌های ارتباطی دیجیتال از جمله ایمیل، برنامه‌های موبایل، شبکه‌های اجتماعی و وبسایت‌ها شده است.پایه‌ای‌ترین عملکرد یک سیستم مدیریت محتوا کمک به ایجاد و ویرایش محتوا، اضافه کردن عکس و تیتر و انجام چند بهبود اولیه در وبسایت مثلا کارهایی برای بهبود SEO است، اما در دنیای کاربرمحور امروز این ویژگی‌ها دیگر کافی نیست. شاید تا چندسال پیش و قبل از انفجار داده‌ها در سطح وب و شبکه‌های اجتماعی آن‌چه که برای کسب‌وکارها اهمیت داشت صرفا ارایه محتوا به شکلی بود تا جذابیت بصری آن باعث ترغیب مشتری برای استفاده از آن کالا یا خدمات باشد. بازاریابی تکامل‌یافته امروز اما تمرکز شدیدی بر تجربه مشتری دارد، نگاهی به برنامه‌های موبایل و اینترنت اشیا بی‌اندازید؛ همگی در عین سادگی رفتاری هوشمند دارند و تقریبا هریک از آن‌ها مجموعه‌ وسیعی از نیازهای کاربر را رفع می‌کنند.این مهم نشان از توجه ویژه بازاریابی به هرآن‌چه که مشتری تجربه می‌کند دارد. جالب این‌که همه این‌ها امروزه به CMSها وابسته‌اند و این باعث ایجاد تفاوت بنیادی در مدیریت محتوا با ارایه محتوا شده است.امروزه تولیدکنندگان محتوا در کنار CMS با WCM (Web Content Management system) هم سروکار دارند، ولی تفاوت CMS با WCM چیست؟ پاسخ کوتاه، تقریبا هیچ. این دو اصطلاح می‌توانند به جای هم به کار روند و در مدیریت محتوا تعریف جداگانه‌ای برای‌شان نیامده است. تاکید CMS بر تولید و ویرایش و مدیریت محتوا است؛ درحالی‌که WCM علاوه‌بر انجام این کارها خود وب‌سایت را هم مدیریت می‌کند.حالا به این دو اصطلاح ECM (Enterprise Content Management) یا سیستم مدیریت محتوای سازمانی را هم اضافه کنید. ECM در واقع بر بستر CMS پیاده‌سازی می‌شود، اما مختص سازمان‌های بزرگ است. سازمان‌هایی با حجم وسیعی از اطلاعات که مدیریت خودکار این سیستم به آن‌ها اجازه می‌دهد داده‌های زائد و تکراری را حذف کنند تا جریان اطلاعات در آن‌ها مختل نشود. CMS محتوا را تولید و اجازه ویرایش و ذخیره‌سازی می‌دهد و ECM علاوه بر آن اطلاعات ساختاری و غیرساختاری را در حجم بسیار بالا مدیریت می‌کند، این محتوا شامل نرم‌افزارها، استراتژی‌ها و امنیت لازم برای مدیریت داده‌ها هم می‌شود.ویژگی‌های سیستم مدیریت محتواویژگی‌های اصلی یک CMS‌ استانداردبعد از آشنایی با انواع سیستم‌های تولید محتوا، ببینیم ویژگی‌های کلیدی و اصلی آن‌ها چیست و چگونه می‌توانند به کسب‌وکارها کمک کنند. ارایه‌دهندگان هر CMS معمولا ویژگی‌های خاص خود را پیشنهاد می‌دهند، اما مهم‌ترین و کلیدی‌ترین این ویژگی‌ها می‌تواند شامل موارد زیر باشد:فهرست‌سازی و ابزارهای جستجو و بازیابی اطلاعات،مدیریت قالب‌هاویرایش محتواانتشار محتوامدیریت محتوا پس از انتشارمشهورترین سیستم‌های مدیریت محتوابالاتر گفتیم که CMS به کاربر اجازه می‌دهد بدون دانش عمیق برنامه‌نویسی وبسایت خودش را راه‌اندازی کند. هرکابر این روزها می‌تواند از هر ارایه‌دهنده CMS که علاقه دارد یا احساس می‌کند ویژگی‌های متناسب با کارش را در اختیارش می‌گذارد استفاده کند. اما بازار ارایه‌دهندگان این سیستم بازار خلوتی نیست. در ادامه به معرفی و بررسی چند ارایه‌دهنده برتر CMS در جهان می‌پردازیم.وردپرس (Word Press)، مشهورترین و پراستفاده‌ترین CMS در سطح اینترنت است. استفاده 42 درصدی تمام وبسایت‌های جهان از خدمات CMS وردپرس گواهی بر این موضوع است. از ویژگی‌های آن می‌توان به انعطاف‌پذیری و آزادی عمل در ساخت هر نوع وب‌سایتی از فروشگاهی گرفته تا سایت شرکتی اشاره کرد. همچنین بی‌نیازی وردپرس از کدنویسی قالب‌های مختلف مدیریت سایت از دیگر مزایای مهم آن است. یکی از مهم‌ترین و بهترین ویژگی‌های وردپرس وجود ابزاها یا همان پلاگین‌های مناسب برای SEO سایت است. در کنار ویژگی‌های گفته شده وردپرس موارد منفی هم دارد. یکی از اصلی‌ترین ایرادهای وردپرس ضعف‌های امنیتی آن است، هرچند بیشتر این ضعف‌ها به‌دلیل ناآگاهی کاربران و استفاده از پلاگین‌های به‌روزرسانی‌نشده است اما بازهم نمی‌توان این ایراد وردپرس را نادیده گرفت.جوملا (Joomla)، این CMS‌ هم مانند وردپرس رایگان است و ویژگی‌های زیادی دارد، اما شاید برای مبتدی‌ها چندان مناسب نباشد و کسانی که دانش برنامه‌نویسی و کدنویسی عمیق‌تری دارند ترجیحشان استفاده از این پلتفرم است. در بحث ویژگی‌ها جوملا و وردپرس تفاوت چندانی ندارند، انعطاف‌پذیری بالا، متن‌باز بودن و وجود قالب‌های زیاد از ویژگی‌های جوملا است، اما در رابطه با معایب کار با جوملا حتی طرفداران آن نیز این نکته را یادآور می‌شوند که جوملا گاهی بیش‌ازحد پیچیده می‌شود. دروپال (Drupal)، یکی‌دیگر از CMS های متن‌باز که مناسب توسعه‌دهندگان و کسانی‌که می‌خواهند یک وبسایت کاملا سفارشی را راه‌اندازی کنند است. کار با دروپال و ایجاد و ویرایش محتوا در آن بسیار ساده است، اما یادتان باشد که برای کار با آن یا باید خودتان برنامه‌نویسی بلد باشید یا برنامه‌نویس استخدام کنید. بزرگترین عیب دروپال الزام به دانستن برنامه‌نویسی است. در دروپال برای انجام کوچک‌ترین تغییرات حتی در ظاهر وبسایت نیز نیازمند ایجاد تغییر در کدهای وبسایت یا استفاده از یک برنامه‌نویس هستید که همین موضوع هزینه استفاده از این سیستم مدیریت محتوا را بالا می‌برد.پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرTue, 02 Jul 2024 11:30:53 +0330https://virgool.ir/Content-bar/بریف-محتوا-چیه-و-چرا-مهمه-ixylgeysjjfm«این اون چیزی که مدنظر ما بود نیست، این کلمه‌ها توی حوزه ما کاربرد ندارن، انتظار داشتیم از این واژه‌ها استفاده کنی یا فلان اصطلاح رو توضیح بدی».«نمی‌دونستم نباید به اسم فلان برند اشاره کنم، توضیح نداده بودین که چه عنوان‌هایی می‌خواهید، انکرتکست‌ها مشخص نبود».چه کارفرما باشین و چه نویسنده محتوا، حداقل یه‌بار جمله‌های بالا رو گفتین و شنیدین؛ بارها اتفاق افتاده که رئیس‌تون ساعت‌ها وقت گذاشته و موضوعی رو براتون توضیح داده اما نتیجه اون چیزی که می‌خواسته نشده یا کارفرمای پروژه با فرستادن چندتا مطلب و مقاله عملی سعی کرده لب مطلب رو برسونه اما نشد آن‌چه باید می‌شد. به‌عنوان کسی که چندسالیه تو حوزه نویسندگی محتوا فعاله و با مجموعه‌های زیادی هم تمام وقت و هم پروژه‌ای کار کرده، چالش همیشگیم ندونستن این بوده که رئیس و کارفرما چی می‌خوان. حتی تو مجموعه‌ای که نزدیک به سه سال توش مشغول بودم و اصطلاحات، واژه‌ها و خط قرمزهای اون صنعت رو به‌خوبی می‌دونستم باز هم این مشکل وجود داشت. من تا امروز هیچ‌وقت نفهمیدم محتوای کامل از نظر کارفرما چیه، البته کارفرماها بعضی وقتا سعی می‌کنن کلی عنوان و کلمه کلیدی و... رو بریزن روی شیت و می‌گن می‌خواهیم این عنوان‌ها توی محتوا باشه؛ ولی خب، شت!بعضی وقت‌ها دیگه نورعلی‌نوره، رئیس گرامی با یک تماس تلفنی و گفتن یک جمله فقط در همین حد که «درباره فلان کلمه کلیدی یه مطلب هزارکلمه‌ای می‌خوام» من رو خوشحال‌ترین آدم کره زمین می‌کنه و تلفن رو می‌ذاره. حالا اینارو برای چی گفتم؟ بیا یکم پایین‌تر.تو این مطلب می‌خوام درباره مهم‌ترین راه ارتباطی بین نویسنده محتوا و کارفرما حرف بزنم؛ این راه نه تماس تلفنیه، نه جلسه حضوری و آنلاین و نه حتی گزارش و مقاله و مطلب توجیهی. فقط و فقط یک فایل دو سه صفحه‌ایه که پرکردنش در بدترین حالت ۱۵ دقیقه وقت می‌گیره و خوندنش کم‌تر از ۵ دقیقه. اما تاثیرش روی کار و خروجی اون باورنکردنیه، این فایل چیزی نیست جز بریف محتوا.بریف محتوا چی هست؟اگر کارفرما هستین که همین جایگاه رو حفظ کنین، اما اگر نویسنده محتوائین و می‌خواهین از چند و چون بریف محتوا سردربیارین چند دقیقه خودتون رو بذارین جای کارفرمایی که سفارش محتوا داره. ازش چه انتظاری دارین؟ به‌موقع و خوب پول بده؟‌ خب اینو که همه داریم ولی الان مسئله این نیست. توضیح بده، توضیح جامع و کافی. حالا این توضیح جامع و کافی یعنی چی؟ یعنی ۳ ساعت و ۴۰ دقیقه جلسه؟ خیر. یعنی یک Sheet‌ باز کنه، فرقی هم نداره تو اکسل باشه یا گوگل، توی اولین سلول بنویسه کلمه کلیدی جلوش یکی، پنج‌تا، ده‌تا، ‍۱۲تا کلمه بنویسه، توی دومی بنویسه این محتوا برای کجاست؟ بلاگ، صفحه محصول، شبکه اجتماعی و همین‌طور بره الی آخر. حالا همین‌طور بره الی آخر یعنی چی؟ بیائین ادامه متن:اجزای اصلی بریف محتوایه بریف محتوای خوب باید جزئیات داشته باشه، جزئیات زیاد اما به‌اندازه (چی شد؟)، منظور از به‌اندازه یعنی نیازی نیست تا جمله‌ی شروعِ پاراگرافِ سومِ دومین عنوان رو بهمون بگه، اما زیاد به این معنی که تا می‌تونه بگه از متن و محتوا چه انتظاری داره. یه بریف محتوای درست و حسابی باید همچین چارچوبی داشته باشه:ساده و شفاف باشهنویسنده‌ها شاید ذهن خلاقی داشته باشن، ولی نمی‌تونن ذهن شما رو بخونن، پس تا می‌تونین بهشون ساده و شفاف بگین چی می‌خواین؛‌ می‌خوای لحن محتوا کتابی نباشه؟ می‌خوای از منبع خاصی استفاده بشه؟ می‌خوای واژه‌ها و اصطلاحات خاصی رو توضیح بدی؟ می‌خوای واژه‌ها و اصطلاحات خاصی رو توضیح ندی؟ باید همه این‌هارو بگی، البته منظورم از گفتن نوشتنش توی بریفه. خطوط قرمز شما رو معلوم کنهنویسنده‌ها، به‌خصوص فریلنسرها، با مجموعه‌های مختلفی کار می‌کنن و درباره موضوع‌های زیادی می‌نویسن. بخشی از تجربه خودم توی کار پروژه‌ای این‌طوری بوده که صبح تا ظهر مطلب پزشکی می‌نوشتم، ظهر تا عصر درباره سردخونه مواد غذایی محتوا می‌زدم و عصر تا شب درباره امنیت نرم‌افزار و شبکه. شاید فکر کنین خب پس این آدم الان باید همه چیزهای این حوزه‌ها رو بدونه و خودش بای‌دیفالت آگاه باشه که من چه چیزهایی می‌خوام و چی نمی‌خوام. این تصور از بیخ غلطه، اگر چیزی یاد منِ نویسنده مونده باشه اون روش سرچ و منابع دست اولیه که برای نوشتن اون محتوا پیدا کردم و شاید یکی دوتا نکته ریز، بله با اصطلاحات فنی و کلمه‌ها و عبارت‌های خاص اون حوزه هم ممکنه آشنا باشم اما استراتژی‌ها و اهداف کسب‌وکار شما و هدف اصلی‌تون از انتشار محتوا که رو نمی‌دونم. پس کارفرمای عزیز لطفا اول هدف رو برای خودت تعیین کن و برای نویسنده مشخص کن از چه جمله‌هایی، اصطلاحات و واژه‌هایی باید و نباید استفاده کنیم. اگر به‌عنوان کارفرما فکر می‌کنین این کار وقت زیادی ازتون می‌گیره این‌طور بهش نگاه کنین که این محتوا قراره بره تو بازار و شما و محصول‌تون رو به بقیه نشون بده، دوست‌دارین چطور این کار رو انجام بده؟نوشتن بریف یعنی تعیین کردن چارچوب‌ها و خط قرمز‌های شما و کسب‌وکارتون پس باور کنین نوشتن بریف هدردادن زمان نیست.مخاطب محتوا رو ترسیم کنهیکی‌دیگه از مواردی که نیازه توی بریف محتوا آورده بشه مشخص کردن مخاطب هدفه؛ یعنی این محتوایی که من قراره بنویسم برای کیه؟ برای گروه سنی الف یا برای مدیرعامل‌های شرکت‌های بالا ۵۰۰ نفر؟ این‌که کسب‌وکار ما توی فلان حوزه فعاله و مخاطب‌مون معلوم، باور اشتباهیه. مخاطب برای کی معلومه؟ برای شمایی که چند ساله توی این حوزه مشغولی یا اون نویسنده از همه‌جا بی‌خبری که فقط می‌خواد درباره یه موضوع خاص بنویسه؟معلوم کردن مخاطب هدف در حد چند کمله یا نهایت چند جمله‌ توصیفیه، ولی دقیقا مثل یک تابلوی راهنمای بزرگ برای نویسنده‌ای که کیلومترها دورتر از شما و کسب‌وکارتون می‌خواد براتون محتوا بزنه می‌مونه. هدف از نوشتن محتوا رو معلوم کنهمحتوایی که نیاز دارین چه هدفی رو دنبال می‌کنه؟ افزایش آگاهی از برند یا ترغیب مخاطب به انجام کاری خاص؟ به‌هرحال شما می‌خواین برای تولید محتوا هزینه کنین، خیلی خوبه که قبل از هرچیزی بدونین این هزینه رو برای چه کاری انجام می‌دین و چرا؟ همچنین باید بخشی برای سوال‌هایی که مخاطب از شما داره و می‌خواین در قالب یک محتوا به اون پاسخ بدین رو مشخص کنین. این سوال‌ها معمولا تو واحد پشتیبانی، فروش و بازاریابی، دیجیتال و سئو بیشترین تکرار رو دارن و می‌تونین از این واحدها برای مشخص کردن اون‌ها کمک بگیرین. این روزها مهم‌ترین هدف‌ محتواها پاسخ به سوال‌های مخاطبه، درواقع اهمیت این موضوع که محتوا چند هزار کلمه است و به ازای هر هزار کلمه چند کلمه کلیدی داره روزبه‌روز در حال کم‌تر شدنه.چارچوب‌های فنیمنظورم از چارچوب‌های فنی بحث‌های مربوط به سئو و کلمه کلیدی و عنوان و... است. این بخش بریف رو باید بچه‌های واحد سایت و سئو تعیین کنن و براساس نیازهای سئویی مجموعه نوشته می‌شه. ارائه عنوان‌ها و کلمه‌های مهم به نویسنده کمک می‌کنه محتوا رو خیلی خیلی نزدیک به اون چیزی که می‌خواهید بنویسه.این متن همین الانش هم طولانی شده و فکر نمی‌کنم کسی تا این‌ قسمت هم اونو خونده باشه، درباره بریف نوشتن، مدیریت خلق محتوا و... مطلب زیاده که سعی می‌کنم این‌جا و از طریق انتشارات «خوانِ محتوا» بیشتر راجع بهش بنویسم.ممنون که همراه بودین، اگه تجربه و نظری درباره بریف محتوا دارین حتما برام بنویسین. پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرMon, 24 Jun 2024 13:17:29 +0330https://virgool.ir/@pedram.aa/کوتوله-پروری-انتخاب-یا-اتفاق-pgmglzz4ulorنگاهی به یکی از واگیردارترین بیماری‌های کسب‌وکارهای ایرانیمعمولا سه‌ دسته‌اند: سوگلی‌ها، باسابقه‌ها و خوش‌شانس‌ها. ویژگی‌های مشترک زیادی هم دارند: بی‌سوادند، اهل شلوغ‌کاری‌اند، علاقه‌ای به پیشرفت اعضای تیم‌شان ندارند، بدون دلیل با نیروهای مختصص سرلج هستند، جلوی استخدام نیروهای مستقل و خوش‌استعداد را می‌گیرند، از این‌که در کانون توجه باشند و چپ‌وراست بله و چشم بشنوند ذوق می‌کنند، در مقابل بالادستی‌ها سرشان خم است در برابر پایین‌دستی‌ها سینه‌شان ستبر و ادعایشان مناطقی از آسمان را پاره می‌کند: به مدیر کوتوله سلام کنید.همین‌قدر کافیه!انواع کوتوله‌پروری در سازمانساده و شفاف بگویم کوتوله‌پروری در دو حالت در سازمان‌ها اتفاق می‌افتد: آگاهانه و نا‌آگاهانه. کوتوله‌پروری آگاهانهکوتوله‌پروری آگاهانه یعنی مدیران ارشد، مدیران میانی‌ای را انتخاب کنند که از نظر علم و توانایی‌های مدیریتی از خودشان پایین‌تر هستند، مدیران میانی نیز مدیران اجرایی که توانایی‌های محدودی دارند را انتخاب و مدیران اجرایی کارشناسانی را استخدام می‌کنند که کم‌ترین استعداد و استقلال فکری را دارند. در مدل آگاهانه، مدیر ارشد با علم به این موضوع که مدیر پایین‌دستی توان لازم برای مدیریت واحد را ندارد او را انتخاب و صندلی ریاست را به او می‌دهد. این‌جا دو حالت اتفاق می‌افتد:۱) مدیر کوتوله تازه منصوب‌شده می‌داند دانش لازم را ندارد، شاید در ظاهر شکل دیگری رفتار کند، اما علم به بی‌علمی باعث می‌شود تا به‌دنبال کسانی باشد که دانش او را زیر سوال نبرند. در این‌جا شاهد یک غربالگری در سازمان خواهیم بود. پس از غربال معمولا دو دسته از افراد در سازمان باقی می‌مانند: بله‌چشم‌گوها و بی‌سوادها. این دو گروه هیچ‌وقت اقتدار و دانش بی‌حد و حصر، و البته پوشالی، مدیر کوتوله را زیرسوال نمی‌برند و در نتیجه او می‌تواند با کم‌ترین نگرانی به صندلی مدیریتش تکیه دهد. ۲) مدیر کوتوله می‌داند که انتصاب او در این سمت به‌خاطر خیر و صلاحش نبوده و صرفا ارتقای درجه پیدا کرده تا دستورات مقام مافوق را بدون چون و چرا جلو ببرد. این نوع مدیر کوتوله سیاست‌باز است و با کادوپیچ کردن دستورات بی‌منطق و بی‌نتیجه‌ مدیر ارشد آن‌ها را جلو می‌برد تا صدای کسی بلند نشود. این مدیران شاید سواد و توانایی خوبی داشته باشند اما از آن در مسیر درستی استفاده نمی‌کنند. صرف‌نظر از این‌که مدیران کوتوله در کدام دسته جای می‌گیرند، وجود آن‌ها در سازمان چند نشانه واضح و شفاف دارد: تصمیم‌گیری‌های ناگهانی؛نبود برنامه‌ریزی؛تعریف از خود و توانایی‌ها و دانشی که وجود ندارد؛ایجاد جو متشنج و ناکارآمد در واحد و سازمان؛کوتوله‌پروری ناآگاهانهبرخی مواقع مدیران ارشد از کوتوله بودن مدیران زیردست بی‌خبرند. این شکل کوتوله‌پروری معمولا در سازمان‌های بزرگ و عریض و طویل اتفاق می‌افتد. البته از آن‌جایی که این شرکت‌ها معمولا چارچوب بازخوردی درستی دارند، چون اگر نداشتند رشد نمی‌کردند، کوتوله‌ها را به‌خوبی و به‌موقع شناسایی و خنثی می‌کنند. مگر زمانی که مدیر کوتوله راه و چاه را بشناسد یا سازمان بستر مناسبی داشته باشد، مثل سازمان‌های عمومی و دولتی.در این شرایط مدیر کوتوله می‌داند که اگر اجازه دهد ارتباط درون سازمانی و درون واحدی به قوت خود باقی باشد دیر یا زود بی‌کفایتی او در سازمان می‌پیچد و تشت رسوایی‌اش به زمین می‌خورد. پس تا جایی که ممکن است سعی می‌کند ارتباط واحد و تیم خودش را با سایر تیم‌های سازمان و به‌خصوص مدیران ارشد محدود کند.همه ارتباط‌ها و پیام‌ها با مدیران بالادستی باید با تایید او باشد و حتی تماس‌های تلفنی هم در حضور او انجام می‌شود تا مبادا کسی شکایتی کند. این مدیران از نیروهای توانمند تیمشان نهایت استفاده، بخوانید بهره‌کشی، را می‌برند و کارهای آن‌ها را به اسم خودشان می‌زنند و در برابر شکایت‌های اعضای تیم، روی «ما یک تیم هستیم» تاکید موکد دارند. اگر با این مدیران سروکار دارید: سیاست جواب سیاست است. مهم نیست ظاهر سازمان چقدر زیباست، کوتوله‌پروری واحدهای آن را به این روز می‌اندازدچرا کسب‌وکارهای ایرانی به کوتوله‌پروری علاقه‌ دارند؟بگذارید همین اول بگویم که قطعا تمام شرکت‌های ایرانی کوتوله‌پرور نیستند و تمام کسب‌وکارهای ایرانی هم به این بیماری مبتلا نیستند. تجربه من در این سال‌ها هم با سازمان‌هایی بوده که از نیروهای صفرکیلومتر مدیران فوق‌العاده‌ای ساخته و هم مدیران فوق‌العاده‌ای را فراری داده است. موضوعی که برایم جالب است علاقه شرکت‌های گروه دوم به کاری است که می‌کنند. بله آن‌ها با علاقه این کار را می‌کنند. اما چرا؟ من سه آفت در فرهنگ سازمانی را اثرگذار می‌بینم.آفت اول: یکی بودن صاحب و مدیر کسب‌‌وکارشکل سنتی مدیریت در کسب‌وکارهای ایرانی باعث شده تا معمولا صاحب و مدیرعامل شرکت‌ها یک نفر باشد. این موضوع ایرادی ندارد اما وقتی مدیر کسب‌وکار با تفکر سنتی که صاحب آن هم هست به دنبال استخدام نیرو می‌رود چه کسی را انتخاب می‌کند؟ فردی که از او بهتر و بیشتر می‌‌داند و ممکن است اقتدار او را در شرکت خودش زیرسوال ببرد؟ یا کسی که می‌تواند دستورات را به‌خوبی فقط اجرا کند و دانش حداقلی درباره کار هم دارد؟ مدیریت سنتی حتما گزینه دوم را انتخاب می‌کند. آفت دوم: ترساصولا ریسک در کسب‌وکارهای ایرانی مقوله‌ای عجیب و بیشتر شبیه یک منطقه ممنوعه است. به هزارویک دلیل که همه می‌دانیم معمولا شرکت‌های ایرانی دست به خلق مسیری تازه نمی‌زنند و منتظرند بقیه راهی بسازند. از همین رو مدیران ترقی‌خواه و ریسک‌طلب از لیست بیشتر سازمان‌ها خط می‌خورند و با مدیران میانه‌رو و محافظه‌کار تعویض می‌شوند. آفت سوم: ضعف دانشدوری از منابع دست اول آموزشی و نبود آموزش برای مدیران به‌منظور ایجاد فرهنگ سازمانی درست در شرکت‌های ایرانی باعث می‌شود مدیران ارشد خواسته و ناخواسته به‌جای جانشین‌پروری به سراغ کوتوله‌پروری بروند. این مسیر البته گاهی اوقات ناخواسته رخ می‌دهد اما رخ می‌دهد و مدیران نالایق به جاهایی می‌رسند که... .در پایان باید بگویم که کوتوله‌پروری ترکیبی از انتخاب و اتفاق است با یک گرایش شدید به سمت انتخاب. حداقل درباره تجربه من که این‌طور است. خوشحال می‌شوم اگر شما هم نظر یا تجربه‌ای دارید آن را در میان بگذارید. پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرThu, 09 May 2024 10:50:53 +0330https://virgool.ir/PATH-OF-WORD/خاطرات-یک-کارمند-عصبانی-قسمت-اول-hg36pl2dsskjچای مهم‌تره یا تسک‌های واحد؟یک مقدمه کوتاهنزدیک به یک‌سال از آخرین فعالیتم تو ویرگول می‌گذره. دلایل این بی‌فعالیتی زیادن و از حوصله همه خارج! پس برم سر اصل مطلب، چند وقتیه که حالم تو محیط کارم خوب نیست. هزارتا عامل دست‌به‌دست هم دادن تا هرروز برن رو مخم و حالم رو بد و بدتر کنن. باور کنین غر الکی نیستا، از چیزهای ریزِریز تا درشت‌ِ‌درشت همه‌وهمه انگار فقط یه هدف دارن:‌ مغز من!چند وقتی از شروع شدن این اتفاقای تو مخی گذشت و من تصمیم گرفتم بنویسم‌شون. نتیجه‌اش شد یه کوه کاغذ خط‌خطی شده که افکار پریشون‌شده‌ی منو رو خودشون جا دادن. گفتم حتما این تجربه‌ها مختص من نیست و کلی آدم اون بیرون هست که تجربه‌هایی شبیه به من دارن، داشتن یا خواهند داشت. خلاصه سرتونو درد نیارم، تصمیم گرفتم خاطرات یک کارمند عصبانی رو بیارم تو فضای دیجیتال. بخونیدش، اگر همدردیم ابراز وجود کنیم تا باهم داد بزنیم و اگر دیدید محیط کارتون داره این ویژگی‌ها رو پیدا می‌کنه تا دیر نشده یه فکری به حالش یا به حال خودتون بکنید. عکس با هوش مصنوعیچای مهم‌تره یا تسک‌های واحد؟خب شاید چای برای یه‌سری‌ها معنای زندگی باشه، برای یکی دیگه یه نوشیدنی گرم یا سرد دلچسب و برای عده‌ای فقط یه مایع رنگی باشه. تا اینجاش مشکلی نیست. اما وقتی چای در مقابل یکی از مهم‌ترین تسک‌های واحدتون قرار بگیره چه حسی بهش دارین؟ داستان از این قراره:مدیر محترم صبح میاد و همه رو به‌خط می‌کنه، البته نه اون‌جوری که فکر می‌کنین، که بدو‌بدو تسک مهم داریم همه‌چیزمون به این تسک بنده و...، جلسه شروع می‌شه تا وظایف تقسیم بشه. مدیر محترم به نیروی خدمات قبل از این‌که جلسه شروع بشه می‌گه برام چای بیار، حالا به این‌که تو شرکت ما چای آوردن جزو وظایف بچه‌های خدمات نیست اصلا کاری ندارم، جلسه شروع می‌شه و وسط بالاپایین کردن تسک‌ می‌بینم که مدیر محترم تلفن رو برمی‌داره و تا طرف مقابل جواب می‌ده داد و بیداد که چای من کجاست؟حالا چهارپنج نفر آدم گنده نشستیم یه طرف و داریم هم‌زمان به هم نگاه می‌کنیم و به داد و بیداد مدیر محترم گوش می‌دیم و از طرف دیگه به نوشته‌های ناقص‌مون روی دیوار شیشه‌‌ای واحد نگاه می‌کنیم و تو این فکر که چطوری این تسک رو انجام بدیم. مدیر محترم هنوز در حال دعواست و با علامت دستش به ما می‌گه از اتاق بریم بیرون. تا دو ساعت بعد هم از اتاق بیرون نمیاد. حالا ما نشستیم به چه کنیم و چه نکنیم که حضرت بلاخره از اتاق بیرون میان و سراغ تسک رو می‌گیرن، نه با لحن معمولی‌ها نه! با لحن طلبکارانه‌ای که پس این تسک به کجا رسید.من یه نگاه به خودم و یه نگاه به بچه‌ها می‌کنم و می‌پرسم مگه معلوم شده می‌خواهیم چی‌کار کنیم؟ دادوبیداد که یعنی چی، پس شما این‌جا چی‌کار می‌کنید، یه تسک ساده رو نمی‌تونید جلو ببرید، اصلا خودم برنامشو می‌چینم و دوباره قهر و دوباره دو ساعت حبس تو اتاق. بعد از دو ساعت شروع می‌‌کنه زنگ زدن به بچه‌ها، فلانی یه لحظه بیا، بعد یکی‌دیگه بعد اون‌یکی و الی آخر. جمع کردن بچه‌ها توی اتاق جلسه تقریبا ۴۰ دقیقه زمان می‌بره، کاری که تو ۳۰ ثانیه انجام می‌شه، نشستیم و داریم صحبت می‌کنیم که نیروی خدمات در می‌زنه و با سینی چای وارد اتاق می‌شه. حتما انتظار دارید از طرف مدیر جمله‌هایی مثل دستت درد نکنه و اینا بشنوید مگه نه؟ خب به جای اینا یه دور دعوای دیگه که چرا وسط جلسه میایی تو اتاق مگه نمی‌بینی جلسه داریم و باز هم دادوبیداد. امروز دومین باریه که چای جلوی به نتیجه رسیدن تسک مارو می‌گیره. البته اینم بگم که این تسک مهم و حیاتی! بعد دو ماه هنوز گوشه سیستم داره خاک می‌خوره. کسی هم نیست این وسط بپرسه ما سراغشو نمیگیریم، چرا کس دیگه‌ای هم نمیاد سراغش؟ شاید اونا هم گیر چایی‌ان. شاید فکر کنید این‌دیگه چه اتفاق مسخره‌ای بود. خب مسخره بودنش به واقعی بودنشه. صبر کنید این قسمت تازه قسمت اول بود. پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرMon, 11 Sep 2023 10:10:21 +0330https://virgool.ir/PATH-OF-WORD/چه-شد-که-کارشناس-تولید-محتوا-شدم-trgj1rai82o8حدود یک سال پیش همین موقع‌ها مشغول فروش دیسک‌وصفحه و لنت و واترپمپ بودم. به‌ زبون ساده‌تر ویزیتور لوازم یدکی بودم. اگه تجربه کار تو این زمینه رو داشته باشید با این حرف من موافقید که انگار رسته شغلی مکانیک و یدک فروش (با احترام به همه‌شون) سخت‌ترین آدمای روی زمینن. نه به‌راحتی قانع می‌شن و نه به‌راحتی اشتباهشونو قبول می‌کنن، تازه وقتی ازت جنس هم می‌خرن کلی منت سرته که برو خداتو شکر کن که جنست رو قفسه مغازمه! حالا مغازه آقا سرجمع ۱۵ متره دورِ یه میدون که روزی دوبار فقط یه اتوبوس شرکت واحد از جلوش رد می‌شه.عنوان ندارد!امروز که این متن رو می‌نویسم تقریبا هیچ‌چیزیم شبیه یک‌سال پیشم نیست. نه لحن صبحت کردنم، نه حوزه کاریم، نه دانش نیم‌بند نویسندگی و ترجمه‌ام. اما چی شد که از ویزیتوری لوازم یدکی به مکانیک و یدک‌فروشِ سفت و سخت، رسیدم به کارشناسی تولید محتوا اونم تو حوزه فروش سازمانی اونم تو حوزه ICT؟حقیقتش نویسندگی رو همیشه دوست داشتم. از دوران راهنمایی دفترچه خاطرات داشتم، هرچند که ۸۲٪ صفحه‌هاش هنوز سفیده، و بعضی وقتا یه سری چیزمیز می‌نوشتم. اما هیچ وقت به کلمه به‌عنوان منبع درآمدم نگاه نکرده بودم. همیشه فکر می‌کردم کار یعنی کف خیابون بودن. حوزه کاریم تا زمان همون ویزیتوری و قبل از اون هم تو فروش و بازاریابی بود. کرونا که اومد کارگاه تولیدی‌ای که توش سرپرست فروش بودم تعطیل شد. از بد روزگار و البته حقوق بهتر و شرایط کاری منعطف‌تر با دو درجه عقب‌گرد دوباره شدم ویزیتور (اگه کارشناس فروش رو یک پله بالاتر از ویزیتور بدونیم). حدود ۱۵ماهی به این کار مشغول بودم. یه روز همینطوری که داشتم آگهی‌های استخدام سایت ای-استخدام رو بالا و پایین می‌کردم چشمم خورد به یه عنوان شغلی تروتمیز و با کلاس: «مهندس فروش». به خودم گفتم حتما یه چیزی تو مایه‌های سرپرست فروشه و منم که تجربه سرپرستی دارم. تو شرح شغل نوشته بود آشنایی مختصر با حسابداری، آشنا به مذاکره و فروش و... . خوب از اون‌جایی‌که تجربه حسابداری هم داشتم تقریبا یه شرایط و شرح شغل ایدئال بود برام. رزومه رو با این حدیث نفس که «حالا تو بفرست مگه می‌خوان بهت زنگ بزنن ارسال کردم». کمتر از ۲۴ساعت بعد بهم زنگ زدن!یه مصاحبه تلفنی حدود ۱۰دقیقه‌ای داشتم. ظاهرا توش قبول شدم که گفتن دو روز دیگه بیا برای مصاحبه حضوری. یه تحقیق کوچیکی راجع به شرکت کردم و دیدم به‌نظر شرکت بدی نمیاد و بهتره یکم موقع مصاحبه شیک و باکلاس باشم. یه دست کت‌وشلوار سُرمه‌ای دارم که هروقت اونو تو هر مصاحبه‌ای می‌پوشم بی‌بروبرگرد قبول می‌شم. اینجا هم همین‌کار کردم و با یه وقار خاصی نشستم تو جلسه. اول کار یه برگه دادن دستم که روش نوشته بود آزمون دانش حسابداری. گفتم خب می‌خوان ببینن به اصول و اینا آشنام یا نه. ولی نه، قرار بود تو اون برگه ترازنامه سود و زیان به دست بیارم. حساب‌های آخر سال رو ببندم و به سال بعد منتقل کنم. نرخ بازگشت سرمایه و استهلاک ۳تا کالای سرمایه‌ای رو حساب کنم و در آخر هم معادله حسابداری رو براشون بنویسم. خب گفته بودم حسابداری انجام دادم و بلدم ولی نگفتم ازش خوشم میاد و می‌خوام حسابدار شم که. فقط معادله حسابداری «بدهی+دارایی=سرمایه» رو براشون نوشتم و گفتم خانم! اشتباه شده. من برای مهندسی فروش درخواست دادم. این چیه؟ خانم گفت که درسته و اشتباهی نشده. منم گفتم پس اشتباه شده و من از حسابداری خیلی سردرنمیارم و با اجازه مرخص می‌شم. ایشون گفت حالا که زحمت کشیدین و تا اینجا اومدین اگه ممکنه بشینید مدیرامون (مدیرامون؟) باهاتون یه مصاحبه‌ای داشته باشن.چند دقیقه‌ای گذشت و دو نفر اومدن سراغم: مدیر فروش و مدیر پشتیبانی محصول. صحبت کردیم و بهشون گفتم که اشتباه از من بوده و درست متوجه شرح شغل نشدم و وقتتون رو گرفتم و اگه اجازه بدید برم؛ که گفتن حالا که زحمت کشیدین و تا اینجا اومدین اگه ممکنه بشینید تا مدیر بازاریابی‌مون هم باهاتون یه صحبتی داشته باشن (آقا من فقط می‌خوام از این‌جا برم، ولم کنین).مدیر بازاریابی اومد داخل اتاق. اگه «باب راس» نقاش معروف شبکه چهار رو یادتون باشه احتمالا می‌تونین خیلی راحت شکل ظاهری مدیر بازاریابی رو تصور کنین. خیلی باهم تفاوتی نداشتن. بعدها ایشون به من گفت وقتی از در اومدم تو و دیدمت به خودم گفتم باید اینو استخدام کنم. بعدا یه کار بهش می‌دم. و این شد که با صحبت‌هاش و شنیدن دلایلش برای کار تو اون مجموعه راضی شدم با ۲میلیون کمتر (باور کنین اون موقع ۲میلیون خیلی بود) استخدام شم. البته نزدیکیش به خونه، ناهار دادن و یه سری مزایای دیگه هم داشت. بله همینطوری هم نبود. از بابت شباهت!عنوان شغلی اول من تو این مجموعه «کارشناس تحقیقات بازار» بود. و خب از اون‌جایی که این شرکت اصلا کاری به بازار نداشت و مشتری‌هاش خاص بودن و نمی‌شد جامعه آماری دقیقی ازشون داشت سِمَت رسمی من تو شرکت شد «مسئول امور بیخودی». تقریبا هر کاری توی واحد که یه پله از تخصصی‌بودن دور می‌شد به من می‌سپردنش. منم یه گوشه برا خودم بودم و کاری به کسی نداشتم و کسی کاری بهم نداشت.تا این‌که یه روز مدیرم گفت از نوشتن خوشت میاد؟ از اون‌جایی‌ که قبلش باهم درباره کتاب و نویسنده‌ها و ادبیات حرف زده بودیم (که حوزه‌های مورد علاقمه) یه بوهایی برده بود که می‌شد برای تولید محتوا یه کارایی برای نویسنده‌کردنم بکنه. شروع کرد به تسک دادن. امروز ۲۰۰ کلمه فردا ۴۰۰تا هفته بعد ۵۰۰تا و برو بالا. متن‌های اولم به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن با Ctrl+A و Delete از هستی ساقط می‌شدن. به جایی رسیده بودم که ترجیح می‌دادم تا کمر تو چال مکانیکی خم بشم و با مکانیک و یدک فروش سروکله بزنم اما دیگه یه خط ننویسم. متن‌هامو با ترس و لرز می‌بردم تو اتاق مدیر و با اشک و آه میومدم بیرون. تا این‌که بلخره یه روز اون «اتفاق قشنگِ» افتاد. متنی که نوشتم تونست از مدیرم، که از قضا خودش نویسنده‌اس و برنده جایزه گلشیری، نه فقط نمره قبولی بگیره، بلکه با کم‌ترین اصلاح ممکن، در حد جابه‌جایی چندتا جمله، به‌عنوان مقاله هفته، روی سایت منتشر بشه. حس عجیبی بود. منی که همه نوشته‌هام تو زندگی مخاطبی جز خودم نداشت و کسی هم جز خودم نمی‌دیدشون، برای اولین بار چیزی نوشته بودم که قرار بود به جز خودم کلی آدم دیگه هم بخوننش. و تعریف از خود هم نباشه چقدر بازخورد مثبت گرفت.خب دیگه رسما شدم تولیدکننده محتوا. وظیفه رسوندن مقاله‌ها و خبرهای هفتگی برای انتشار روی سایت با من شد. یکم که گذشت پست‌های اینستاگرام و لینکدین رو هم به من سپردن و دوباره یکم بعدترش تو جلسه تدوین سناریوهای محتوای ویدیویی هم رام دادن. تو همین گیرودار بود که دستور از بالا رسید: «لِی‌اوت سایت باید تغییر کنه و بره سمت گوگل متریال». اگه می‌دونین گوگل متریال چیه که خوش‌به‌حالتون. ولی اگه نمی‌دونین و بخوایین خیلی کلی راجع بهش بدونین باید بگم گوگل متریال یعنی ساده‌ و ساده و ساده کردن صفحه‌های سایت. مینیمال خالص. فقط آن‌چه مهم است رو به مخاطب نشون بده. رنگ‌های ساده و مونو. متن در کم‌ترین حجم و... .نمونه سایت گوگل متریالی!تغییر صفحه‌های سایت به کپی‌های خلاقانه و گیرا نیاز داشت. از قضا چندتا پیشنهاد من برای صفحه‌ اصلی و صفحه‌های مهم قبول شدن و حالا در کنار تولید محتوای متنی با عنوان کپی‌رایتر هم شناخته می‌شدم. امروز که این یادداشت رو می‌نویسم تو تولید محتوا این کارها رو می‌کنم: محتوای پست‌های شبکه‌های اجتماعی، سناریوهای ویدیویی، محتوای متنی صفحه‌های مختلف سایت، کپی‌رایتینگ و... . داستان کارشناس تولید محتوا شدن من شاید برای خیلی‌ها جذاب باشه و شاید برای خیلی‌های بیشتری نباشه. اما مطمئنم برای یه‌سری‌ها جالبه: برای کسایی که کارآموزی تولید محتوا می‌کنن، برای کسایی که نوشتن رو دوست دارن و می‌خوان یه روزی تو این حوزه مشغول شن، اونایی که دارن تلاش می‌کنن و بلخره یه روزی به جاهای خوبی می‌رسن. هروقت خواستین جا بزنین. هروقت خواستین به فعل و فاعل و مفعول و دیگر اجزای جمله فحش بدین. اگر خواستین به خاطر لایک نگرفتن پست‌هاتون در رو ببندین و تولید محتوا رو بذارین کنار. یادتون باشه یه گوشه‌ای یه پدرام نامی داشت برای خودش لنت سمند می‌فروخت، اما امروز برای سمت مدیر تولید محتوا پیشنهاد کاری داره. هروقت خسته شدی استراحت کن، جا نزن! پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرWed, 16 Nov 2022 12:16:51 +0330https://virgool.ir/@pedram.aa/مغازه-خودکشی-نوشته-ژان-تولی-ترجمه-احسان-کرم-ویسی-ucrictgjr16qچند وقت پیش به دعوت یکی از دوستام رفتم محل کارش، یه فروشگاه لوازم نوشتاری و کتاب و غیره، بعد از یکی‌دو ساعت گپ‌زدن و مرور خاطرات برای این‌که خودی هم نشون‌داده باشم رفتم سمت قفسه‌ی کتاب‌های پرفروش‌ و همین‌جوری سه‌چهارتا کتاب برداشتم. انکار نمی‌کنم که شبکه‌های اجتماعی روی انتخابم خیلی تاثیر داشتن، یکی از کتابایی که برداشتم مغازه خودکشی بود.احتمالا این‌قدر این کتاب معروفه و آدمای زیادی، کمِ‌کم برای پست اینستاگرام هم که شده، اون رو دستشون گرفتن که واقعا نیازی به معرفی نداره، اما اگه حتی یک نفر هم با خوندن این نوشته رفت و این کتاب رو خرید و خوند، من کارم رو انجام دادم.اول از همه یه تشکر ویژه می‌کنم از آقای کرم‌ویسی به خاطر ترجمه رَوون و خوبش که این کتاب رو برای ما جماعت فارسی‌خون شیرین‌تر کرده.اما حالا برم سراغ خودِ کتاب؟ خبری از اسپویل نیست با خیال راحت خط‌های بعدی رو بخونید.کتاب در زمانی نامشخص در آینده‌ و کشوری فرضی نقل می‌شه. طبیعت در نتیجه کارهای انسان نابود‌ شده. هرگوشه جهان یه جنگی به‌راهه و خلاصه اوضاع خیلی خرابه. تو این دورانِ پر از ناامیدی و نابودی، خودکشی به‌عنوان یه کار مرسوم و عادی پذیرفته‌شده. تو این گیرودار یه خانواده هم هست که تجارتش مرگه؛ فروش وسایل مرگ و خودکشی. یه مغازه هم دارن به اسم مغازه خودکشی.تو این مغازه هرچیزی که برای خودکشی نیازه فروخته می‌شه. طناب دار آماده، تیغ، سم، خلاصه همه‌چیز. حتی اعضای خانواده برای درآمد بیش‌تر راهکارهای جدید برای خودکشی آدم‌ها اختراع می‌کنن و به‌عنوان خدمات ویژه می‌فروشن. کتاب با طنزی تلخ سقوط آدم‌ها و تسلیم شدنشون به ناامیدی و مرگ رو به تصویر می‌کشه و راجع به مرگ بعضی وقت‌ها این‌قدر ساده و بی‌پرده حرف می‌زنه که لبخندِ تلخِ روی لبت رو محو می‌کنه.اما این خانواده مرگ‌آور یه پسر ته‌تغاری دارن به نام آلن. با موهای فرِ طلایی، صورتی خندان و نماد امید به زندگی و لذت بردن از همه‌چیز حتی تو بدترین شرایط. آلن دقیقا نقطه‌ی مقابل خانوادس، آلن به جای آرزوی مرگ برای مشتری‌ها براشون دیدار دوباره رو آرزو می‌کنه. به جای فروش سم باهاشون صحبت می‌کنه و می‌خندونتشون، خلاصه هرکاری می‌کنه که آدما روی خوش سکه و نیمه‌ی پر لیوان رو ببینن.حقیقتش اول که خلاصه و توضیحات کتاب رو خوندم پیش خودم گفتم ای‌بابا، بازم یه داستان تکراری راجع به خوش‌بینی و امیدواری و غیره و غیره. کی حوصله این‌ چیزا رو داره. همین‌جوری شروع کردم به ورق زدن و وقتی به خودم اومدم دیدم تقریبا وسطای کتابم. اینو اضافه کنم که حجم کتاب اصلا زیاد نیست و اگه کتاب‌خون حرفه‌ای هستید نهایت دوساعت برای تموم‌کردنش زمان لازم دارین و اگه هم حوصله خوندنشو ندارید می‌تونید با صدای هوتن شکیبا بشنویدش. داستان و کمدی سیاه کتاب به قدری جذاب و گیراس که نوشته‌ چاپ چهل و ششم روی جلد کتاب رو کاملا باور‌پذیر می‌کنه.بعد از خوندن کتاب، با این‌که پایانش رو دوست نداشتم، حس عجیبی داشتم، انگار توی اون دنیای فرضی و توی اون زمان فرضی اما توی واقعیت زندگی می‌کردم و این کتاب شده بود آلِنِ زندگیم. به‌خصوص این‌روزا که دیگه وضع و اوضامون نیاز به تعریف و توصیف نداره و تقریبا همه از وضع هم باخبریم. این‌که توی سخت‌ترین شرایط سعی کنی حداقل حال خودت رو خوب نگه‌ داری و به آدمای اطرافت امید بدی و زندگی، کار سخت و شاید طاقت‌فرسایی باشه، ولی لذت بخشه.جاری کردن زندگی تو هر لحظه و امیدوار بودن تو تاریک‌ترین زمان‌ها هنریه که آلِنِ یازده ساله‌ی کتاب داشت، چرا من نداشته باشم.شک نکنید بعد از خوندن این کتاب به جهان حس بهتری خواهید داشت.پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرWed, 22 Dec 2021 13:10:58 +0330https://virgool.ir/@pedram.aa/آیا-تحلیل-گر-و-محقق-بازار-را-یکی-بدانیم-x9ocsnm5rhawچند سالی‌ست به لطف اینترنت، شبکه‌های اجتماعی و باخبر شدن از آن‌چه در جهان می‌گذرد؛ واژه‌های تحقیق و تحلیل به ادبیات سازمانی کشورمان اضافه شده. البته که برای برخی هنوز وجه تمایز این دو واژه از هم روشن نیست و هریک را جای دیگری استفاده می‌کنند بدون این‌‌که وظیفه و حوزه فعالیت هرکدام را بدانند. همان‌طور که هنوز بسیاری از شرکت‌های تولیدی و فروشنده محصول و خدمات از واژه بازاریاب برای ویزیتورهای‌شان استفاده می‌کنند و چه فاصله‌ی کهکشانی بین این دو عنوان وجود دارد!البته بین تحقیق و تحلیل مانند ویزیتور و بازاریاب فاصله کهکشانی نیست. هردوی این حوزه‌ها شباهت‌ها و تفاوت‌هایی دارند. اما این به معنای آن نیست که هریک دیگری را نقض می‌کند یا می‌توان آن‌ها را به‌جای هم استفاده کرد. تحقیق بازار؛ با پرسیدن سوال، پاسخ سوال را می‌دهدمشتری شما محصول یا خدمت شما را خریده و استفاده کرده است. در این مسیر، از انتخاب شما و محصول‌تان تا خرید و استفاده از آن، مسیری را پشت سر گذاشته و تجربه‌ای داشته که بنا به متغیرهای درونی و بیرونی فراوانی به او حس‌های متفاوتی داده است. دریافت اطلاعات به‌شکل مستقیم از مصرف‌کننده که هدفش پاسخ به سوالات حوزه‌های مدیریت برند، توسعه محصول و تجربه مشتری است را تحقیقات بازار می‌گوییم. تحقیقات در این حوزه به معنای دستیابی به داده‌های واقعی از جامعه هدف به‌منظور درک دقیق دیدگاه‌ها و ارزش‌های مشتریان است. برندها به‌دنبال درک دقیق نیازها و علایق مشتریان‌شان هستند تا بتوانند تا زمان وفاداری آن‌ها به برند مطبوعشان را بیشتر کنند. آن‌ها از محققان بازار برای طراحی پژوهش‌های کمی و کیفی به‌منظور دریافت داده‌‌ها و بازخوردهای دقیق‌ استفاده می‌کنند. این پژوهش‌ها به برندها کمک می‌کنند تا عاد‌ت‌های خرید و مصرف مشتریان‌شان را با دقت بالایی رصد کنند و بتوانند آن‌چه نیاز واقعی آن‌ها است را عرضه کنند. محققان بازار با طرح سوالات روشن و شفاف در پی مشتریان و مصرف‌کنندگان محصول می‌روند تا پاسخ‌های روشن و شفاف بگیرند، به این ترتیب سازمان‌هایی که از نتایج کار محققان بازار استفاده می‌کنند به زوایا و درکی عمیق از رفتار مشتریان و بازار می‌رسند که نتیجه آن بازی‌ای دوسر برد برای تولیدکننده و مصرف‌کننده محصول است.تحلیل بازار، از سنجش سازمان تا سنجش مشتریتحلیل بازار در گذشته براساس اطلاعات موجود در داخل سازمان بود. تحلیل‌گران بازار در سازمان‌ها به تهیه و ارائه گزارش از وضعیت فروش و سودآوری سازمان براساس داده‌های تاریخی موجود می‌پرداختند. به زبان ساده یعنی سازمان‌ها یک دوره موفق از لحاظ فروش و سودآوری را مبنای کار خود قرار می‌دادند و تحلیل‌گران در سازمان براساس سنجه‌های موجود اقدام به تحلیل و ارائه گزارش می‌کردند. اما با ظهور اینترنت و انفجار داده‌ها تمام حوزه تحلیل بازار تغییرات عمیقی را شاهد بود. در دسترس بودن حجم وسیعی از داده‌ها به سازمان‌ها اجازه داد تا از این داده‌ها نه فقط برای بهبود سیاست‌های فروش که برای افزایش بهره‌وری بازاریابی و آغاز کمپین‌های ۳۶۰ درجه استفاده کنند. تحلیل بازار حالا برای تفسیر داده‌های دریافت شده از تمام منابع اطلاعاتی، آفلاین و آنلاین، درون‌سازمانی و برون‌سازمانی بود. منابعی که آن داده‌های از رفتار مشتری را در اختیار برندها می‌گذارد که خود مشتری علاقه‌ای به‌اشتراک‌گذاری آن‌ها ندارد. اطلاعاتی که عمده آن از سوی شبکه‌های اجتماعی و ردپای دیجیتال مشتری به دست می‌آید، تاریخچه خرید، عبارات جست‌وجو شده و خلاصه هرچه که مشتری در سطح وب و شبکه‌های اجتماعی به‌دنبال آن بوده است.حال این دو حوزه به‌هم نزدیک شده‌اند، این نزدیکی در پی یک عامل کلیدی به دست آمده: دانش مشتری.تحقیق و تحلیل، پژوهش در ظاهر و معناتفاوت‌های تحقیق و تحلیل بازار را خواندیم، حالا بد نیست نگاهی به ویژگی‌های مشترک این دو حوزه داشته باشیم. هردوی این حوزه‌ها به کنکاش مشتری می‌پردازند، اما از زاویه‌های مختلف و تقریبا می‌توان گفت منحصر به خودشان. تحقیق بازار را باید نوعی پژوهش اولیه بدانیم. تحقیق بازار به‌طور مستقیم داده‌ها را از منبع آن دریافت و اطلاعات دست‌ اول و تفسیر نشده (اطلاعات خام) را فراهم می‌کند. گزارش‌های تحقیق بازار بنا به نیاز سازمان پس‌از جمع‌آوری به دو نوع کمی یا کیفی در اختیار تصمیم‌گیران سازمان قرار می‌گیرد. تحلیل بازار یعنی تحلیل معنای داده‌ها، یعنی ارائه راهکار در نتیجه تفسیر، مستندسازی و خلاصه‌سازی داده‌های دریافت شده، این اطلاعات دریافتی یا از حلقه اول، یعنی تحقیقات، به‌دست آمده یا از دیگر روش‌های جمع‌آوری اطلاعات.پایاندرباره‌ی تحقیق و تحلیل بازار نمی‌توان گفت که یکی بدون دیگری نمی‌تواند کار کند. هریک از آن‌ها به تنهایی می‌تواند اطلاعات را به‌طور مستقیم از منبع آن دریافت کند و گزارش‌های خاص خود را بدهد. این دیگر بسته به سازمان دارد و به نوع اطلاعاتی که موردنیازش است.اما زمانی که این دو را باهم ترکیب کنیم، مزیت‌های هریک، دیگری را تقویت می‌کند و سبب هم‌افزایی فوق‌العاده‌ای در سازمان می‌شود. به‌خاطر داشته باشید تحقیقات بازار به شما می‌گوید که مشتریان‌تان چه می‌خواهند و تحلیل بازار به شما الگوی رفتاری مصرف‌کننده و آن چیزی که مصرف‌کننده نمی‌خواهد با شما به اشتراک بگذارد را به شما می‌گوید. شما با استفاده از هردو ابزار در سازمان‌تان می‌توانید به داده‌های موجود اعتبار ببخشید و سیاست‌های فروش و کمپین بازاریابی مبتنی بر اطلاعات واقعی طراحی کنید.پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرSat, 16 Oct 2021 20:08:35 +0330https://virgool.ir/@pedram.aa/رنگ-بهترین-بازاریاب-شماست-۲-xx7cwuxxrnraدر قسمت اول به بررسی ریشه‌ رنگ‌ها و چگونگی ورود تجاری آن به زندگی روزمره انسان و کمی هم به نقشش در سیاست‌ پرداختیم. اگر قسمت اول این نوشتار را نخوانده‌اید از اینجا می‌توانید آن را مطالعه کنید. گفتیم حضور رنگ در زندگی بشر به قدمت خود بشر است و نمی‌توان تاریخ دقیقی برای شروع استفاده از رنگ در زندگی روزمره انسان مشخص کرد. همچنین دانستیم استفاده از رنگ در تبلیغات و بازاریابی با پایان جنگ سرد و راه پیدا‌کردن رنگ به تلویزیون و سینما و پیشرفت دقت رنگ دستگاه‌های چاپ، سرعت دیوانه‌واری گرفت و تا الان ادامه دارد.رنگ همیشه برای انسان جالب و برانگیزاننده تقریبا تمام حس‌های شناخته شده و نشده‌اش بوده؛ کنجکاوی، خطر، عشق، آرامش، همگی احساساتی هستند که با دیدن رنگ‌های مختلف در ما زنده می‌شوند. حتا به احساساتمان رنگ داده‌ایم و آن‌ها را با رنگ‌های مختلف می‌شناسیم. در این قسمت نگاهی داریم به رنگ‌های قرمز، آبی، قهوه‌ای در سه بخش بررسی تاریخی، روانشناختی و ویژگی‌هایشان.قرمزتاریخ قرمزقرمز اولین رنگی‌ست که بشر قادر به ساخت آن و تبدیل‌اش به طیف‌های مختلف شد. در قرون وسطی رنگ قرمز بیش‌تر رنگی مذهبی شناخته می‌شد و با معانی مختلف دینی تفسیر می‌شد، خون مسیح یا آتش جهنم هردو قرمز بودند و بنابه کاربردشان، جایی مقدس و جایی دیگر عامل بازدارنده و یادآوری عذاب گناهان بود. در عصر رنسانس رنگ قرمز برای جلب توجه مخاطب به موضوع و پیام اصلی آثار هنری استفاده می‌شد، در قرن نوزدهم میلادی این رنگ تبدیل به نماد جنبش‌های سیاسی مختلفی شد که معروف‌ترین آن سوسیالیسم است.ویژگی‌های قرمزعشق و شهوت، قدرت و تسلط، اهمیت و تاکید، اخطار و منع، انرژی و سرعت، جذابیت و افراط، خشم و انتقام ویژگی‌های این رنگ دوست داشتنی‌‌اند. مهمانی‌های رسمی و بزرگ به فرش قرمز و افراد مهم روی آن شهره‌اند، خودروهای پرسرعت و لوکس بیش‌تر با رنگ قرمزشان معروف‌اند و قلب سرخ عشق هم دیگر نیازی به توضیح ندارد. قرمز تپش قلب را بالا می‌برد، مردمک چشم را درگیر می‌کند، آن‌طورکه در بسیاری از موارد آقایان دل در گرو بانویی سرخ‌پوشِ خوش‌سلیقه می‌دهند. قرمز رنگ اعتماد به نفس است، گاهی حتا در حد افراط، اگر می‌خواهید در جمعی جلب توجه کنید، قرمز را فراموش نکنید.اما قرمز چه ویژگی‌های منفی دارد؟ خشم، انتقام و کینه‌توزی. علامت خطر است و معمولا برای هشدار در مورد اتفاقات بد مورد استفاده قرار می‌گیرد، آژیر قرمز، پرچم قرمز و مانند آن‌ها، تحقیقات نشان داده که اگر مدت زیادی در مجاورت رنگ قرمز بمانید، به آسانی تحریک‌ می‌شوید و به راحتی از کوره درخواهید رفت.قرمز‌های آتشینقرمزها خوش‌بین و قوی هستند و اعتماد به نفس بالایی دارند. آن‌ها اکثرا برون‌گرا و به‌دنبال رسیدن به تمام خواسته‌هایشان در زندگی‌اند. از آن‌جایی که طبیعتشان رقابت‌جو و کمال گرا است به راحتی پا پس نمی‌کشند و تا آخر خط بدون توجه به نتایج جلو می‌روند. به خاطر طبیعت قوی و اعتماد به نفس بالایی که دارند معمولا به راحتی عذرخواهی نمی‌کنند. آن‌ها رهبران به ذات هستند و روی آدم‌های دور و برشان تاثیر می‌گذراند و همچنین توانایی فوق‌العاده‌ای برای مدیریت و سازماندهی محیط اطرافشان دارند. قرمزها گاهی اوقات از حد خودشان فراتر می‌روند و اگر بتوانند حدود خود را مشخص کنند و از آن بیرون نزنند همه برایشان احترام قائل‌اند. معمولا سریع عصبانی می‌شوند و سریع‌تر آتش خشم‌شان فرو می‌نشیند. قرمزها جذاب‌های لعنتی هر جمعی‌اند!آبیتاریخ آبیبررسی‌های تاریخی خواستگاه این رنگ را ایران و مصر و قدمتش را 5.000 سال تخمین می‌زند. آبی از سنگی متامورفیک، کمیاب و ارزشمند با نام علمی Lapis Lazuli یا همان لاجورد خودمان بدست می‌آمد، البته تا قبل از تولید آزمایشگاهی‌اش. به همین خاطر رنگی گران و اشرافی بود. در دوران رنسانس هنرمندان ایتالیایی رنگ به دست آمده از این سنگ را با موادی دیگر ترکیب کردند و رنگ آبی کبود یا Ultramarine را ساختند، گران قیمت‌ترین رنگ بازار. در قرن 19 این رنگ تبدیل به رنگ لباس‌های نظامی و در قرن 20 به رنگ مورد علاقه مدیران تبدیل شد.ویژگی‌های آبیآرامش، اولین واژه‌ای که با دیدن رنگ آبی روی ذهن مخاطب سایه می‌اندازد آرامش است. آبی رنگ رقابت و مقابله به مثل نیست، رنگ صلح و آسودگی، سکون و سکوت است. برای برخی، آبی رنگ آرامش ذهنی و پاک کردن مغز از افکار بد است. همچنین این رنگ به‌عنوان کورکننده اشتها هم شناخته می‌شود، دلیلی که دکتر رژیم لاغری‌تان توصیه می‌کند تا وعده‌های غذایی را در بشقاب آبی میل کنید. آبی کاهنده فشار خون، پایین آورنده ضربان قلب است و ترکیب آرامش‌بخشی و محرک ذهنی بودن آن باعث شده تا به عنوان رنگی که بهره‌وری را افزایش می‌دهد و باعث اعتماد متقابل می‌گردد هم شناخته شود. رنگ آبیِ لباس نیروهای مجری قانون در بیش‌تر کشورهای دنیا نیز از همین مورد سرچشمه می‌گیرد، یعنی آرامش همراه با اعتماد پذیری و توان‌مندی. اما سوی دیگر آبی، نماینده افسردگی، سردی و غم است. در بخش ویژگی‌های شخصیتی با روی منفی رنگ آبی بیش‌تر آشنا می‌شوید.آبی‌های وفادارکسانی که آبی رنگ موردعلاقه‌شان است معمولا با اعتماد به نفس، آرام و وفادارند. دوست ندارند در جمع زیاد دیده شوند و باید گفت رنگ مورد علاقه درون‌گراهاست. آبی‌ها می‌توانند ساعت‌ها سرگرم شنیدن و بحث با خودشان و افکار و احساساتشان باشند. آن‌ها در ارتباطشان با سایرین نیز همین‌طورند، شنونده‌هایی فوق‌العاده و دوستانی فوق‌العاده‌تر. آبی‌ها به‌دنبال روابط قوی و عمیق هستند و از طرفی هراس این را دارند که از لحاظ عاطفی وابسته شوند. بیش‌تر مواقع انرژی خود را در حسرت زمان‌های گذشته و اشتباهاتی که انجام داده‌اند تلف می‌کنند. آبی‌ها شخصیتی محبت‌آمیز، حساس و گرم دارند و همراهان و مشوقانی خارق‌العاده‌اند. آن‌ها گاهی هدف زندگی خود را به بهبود شرایط زندگی دیگران گره می‌زنند. برخی ممکن است آبی‌ها را بیش‌از اندازه منطقی و بدون احساس و حتی سنگدل بدانند، اما آن‌ها در دنیای خودشان بیش‌تر به فکر حفظ احتیاط و از دست ندادن کنترلشان بر زندگی‌اند. شاید این دلیلی باشد که گاهی آن‌ها را سرد و بی‌عاطفه می‌بینیم ولی در درونشان دنیایی از درگیری بر سر حفظ تعادل زندگیشان در جریان است.قهوه‌ایتاریخ قهوه‌ایشناختن قهوه‌ای به عنوان یک رنگ برای نخستین بار به‌سال 1000 میلادی باز‌می‌گردد. پس از قرمز، سبز، زرد، سیاه و سفید، قهوه‌ای ششمین رنگ رسمی شناخته شده توسط انسان است. قهوه‌ای نقش مهمی در نقاشی‌های ماقبل تاریخ داشته است. راهبران فرقه فرانسیس در قرون وسطی اروپا از رنگ قهوه‌ای به‌عنوان نمادی از بندگی و فقرشان در برابر پروردگار استفاده می‌کردند. بیش‌ترین استفاده از رنگ قهوه‌ای به آثار هنری قرن 18 میلادی بازمی‌گردد و پس‌از آن رفته رفته این رنگ تبدیل به نماد طبیعت، سادگی و سلامتی شد.ویژگی‌های قهوه‌ایقهوه‌ای رنگ آب‌وتاب و خودنمایی نیست. رنگ سادگی و تاب‌آوریست، احتمالا به خاطر این‌که از خاک آمده است. قهوه‌ای رنگ امنیت و آرامش است به‌دلیل این‌که به ما یادآوری می‌کند که رابطه‌مان با زمین، که همه‌چیز ما از آن است را حفظ کنیم و قوت ببخشیم. رابطه با زمین یعنی رابطه با خانه، رابطه با خانواده و هرآن‌چه که به ما احساس امنیت می‌دهد. قهوه‌ای رنگی خنثی است، طیف‌های تیره آن نماد چوب و طیف‌های روشن‌تر آن نمادی از زمین است. قهوه‌ای بیش‌تر رنگ هم‌رنگی با جمعیت است تا خودنمایی، اگرچه وقتی پایش بی‌افتد، به‌خوبی خودش را به رخ می‌کشد.قهوه‌ای‌های دلگرمبرخی ممکن است شخصیت‌های قهوه‌ای را انسان‌هایی گستاخ بدانند، اما سخت در اشتباهند. آن‌ها اعتمادبه‌نفس فوق‌العاده‌ای دارند و به‌کسی اجازه نمی‌دهند آن‌ها را دور بزنند. قهوه‌ای‌ها معتقدند با همه باید به یک شکل رفتار کرد تا زمانی که خلافش را ثابت کنند. اگر به احساساتشان ضربه بزنید بی‌‌برو برگرد در دفاع از حقشان روبروی شما می‌ایستند. آن‌ها دیر به سر قرار نمی‌روند و هیچ قرار ملاقاتی را از دست نمی‌دهند، البته از شما هم انتظار دارند همین‌طور رفتار کنید. آن‌ها رفتاری گرم و دوستانه دارند و از سادگی و بی‌پیرایه بودن لذت می‌برند. دوستانی وفادارند و به‌دنبال فرصت می‌گردند تا شما را حمایت و تشویق کنند. اما آن روی سکه هم چیزهایی هست، بسیاری قهوه‌ای را رنگی افسرده می‌بینند با این‌که بیش‌ترین فراوانی را روی زمین دارد. قهوه‌ای رنگ بی‌روحی‌ست و گاهی اوقات می‌تواند باعث منفی‌نگری هم باشد. قهوه‌ای به سختی با سایر رنگ‌ها ترکیب می‌شود و شاید این دلیل قهوه‌ای‌ها برای انتخاب تنهایی و سبک زندگی خاص خودشان باشد. ادامه داردپدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرSun, 12 Sep 2021 00:28:02 +0430https://virgool.ir/@pedram.aa/رنگ-بهترین-بازاریاب-شماست-1-kk1jvczrh8nmوارد فروشگاهی می‌شوید و انواع و اقسام رنگ‌ها چشمتان را خیره میکند، برخی از آن‌ها که خوش سلیقه‌ترند قفسه‌ها را با طیف‌های رنگی چیده‌اند تا هرچه بیش‌تر خودنمایی کنند. در واقع وقتی وارد فروشگاه بزرگی می‌شوید تنوع اجناس نیست که چشمتان را نوازش می‌کند، تلالو بی‌نظیر انواع و اقسام رنگ‌هاست که شما را به وجد می‌آورد. در این‌جا همه طیفی از همه رنگی می‌بینید، سفید، سیاه، خاکستری، آبی، سبز، نارنجی و هر رنگ دیگری.واقعا چرا رنگ این‌چنین بر نحوه انتخاب ما اثر میگذارد و در تصمیم گیر‌ی‌هایمان نقش بازی می‌کند. تا به حال در جواب چند سوال به جای این‌که ویژگی‌های محصولی که خریده‌اید را بگویید فقط گفته‌اید که: «از رنگش خوشم اومد!». بله، رنگ‌‌ها امروز مهمترین نقش را در دنیای بازاریابی و فروش ایفا می‌کنند. حتی تولید رنگ جدید و قالب کردن یکی دو رنگ به عنوان رنگ سال هم تبدیل به ماجراجویی جذابی برای برند‌ها شده است. هیچ محدودیتی هم در کار نیست، پوشاک، خوراکی، خودرو، حتا وسایل نوشتاری هم امروز با رنگ‌‌ها صاحب شخصیت شده‌اند. رنگ‌های روشن و شاد برای بچه‌ها (یا اونایی که کودک درونشون سرحاله)، رنگ‌های سنگین و به اصطلاح مدیریتی، رنگ‌های خنثی، رنگ‌های تیره، روشن، هر چیزی به فکرتان برسد.بیش‌ از 75 درصد از مدادهای فروخته شده در ایالات متحده زرد رنگ هستند.اما آیا حضور رنگ‌ها در زندگی روزمره ما فقط محدود به زمان حال و این چند دهه گذشته، به‌خصوص پس از پایان جنگ سرد، خلاصه می‌شود؟ در جواب باید یک نه بزرگ بگویم. سابقه رنگ در زندگی بشر به قدمت خود بشر است. از آن‌جایی که این حیوان دوپای ناطق از معدود مخلوقاتی است که دنیا را رنگی می‌بیند. پس، از همان وقتی که چشم باز کرده رنگ را دیده و درک کرده و به آن معنا داده، سبز؟ آسایش. قرمز؟ خطر. زرد؟ مطمئن نیستم. به هر رنگی با توجه به محیط پیرامونش معنا داده و سپس از این معنا برای ادامه حیات خود و اطرافیان‌اش استفاده کرده است.از آن‌جایی که این حیوان دوپای ناطق از معدود مخلوقاتی است که دنیا را رنگی می‌بیند. پس، از همان وقتی که چشم باز کرده رنگ را دیده و درک کرده و به آن معنا داده.در طول تاریخ هرچه انسان پیشرفته‌تر شد و دایره درکش وسیع‌تر، از رنگ‌ها بیش‌تر و بیش‌تر در زندگی‌اش استفاده کرد. لباس‌ها، ظروف، دیوارها، مجسمه‌ها و نقاشی‌ها همگی شاهدی بر این موضوع است. اما این جرقه که رنگ را وارد دنیای بازاریابی و فروش کنیم و از طریق آن دل و جیب خریدار را ببریم از کجا شروع شد؟اگر بخواهیم براساس تاریخ علم، خیلی مدون و علمی جلو برویم، نخستین ماشین طیف رنگ توسط اسحاق نیوتن در قرن هفدهم میلادی اختراع شد و نور مرئی را به طیف‌های مختلف تقسیم کرد. اما اینجا ما با علم و نیوتن کبیر کاری نداریم. بگذارید سوال را کمی کلی‌تر بپرسم. رنگ از کِی وارد زندگی بشر شد؟ دقیقا از چهل‌ هزار سال پیش هنرمندان توانستند با ترکیب موادی مثل خاک، چربی حیوانات، ذغال و گچ نخستین پالت رنگی شامل رنگ‌های قرمز، زرد، قهوه‌ای، سیاه و سفید را بسازند (یا اختراع کنند؟). پس از ساخت این پالت رنگی کار رنگ‌آمیزی بوم‌های نقاشی، مجسمه‌ها و دیوارها آغاز شد. پس از آن رنگ به کتب مقدس رسید و در میان اشراف هم جای خود را باز کرد. در رم باستان طبقات اجتماعی با رنگ لباس‌های‌شان از یکدیگر متمایز می‌شدند، اشراف از رنگ‌های مایل به بنفش و سرمه‌ای، نظامی‌ها رنگ‌های قرمز و مردمان عادی اکثرا سفید یا رنگ‌های طیف خنثی به تن می‌کردند.نمونه لباس‌های رومیانپس رنگ‌ لباس اشراف به خاطر؛ اول اشرافی بودن و دوم سخت بودن تولید آن، گران‌تر بود و اشراف گرامی باید برای ردا و عبای خود پول بیشتری پرداخت می‌کردند تا کارگران معادن سنگ که با یک تکه پارچه هم کارشان راه می‌افتاد. اولین تفاوت قیمت در جنس براساس رنگ!.خب، پس به‌نظر اولین حرکت هوشمندانه در استفاده از رنگ برای پول و سود بیشتر را بازرگانان و تجار رومی انجام دادند. لباس رنگی اشرافی، برای جیب‌های اشرافی. اما بازهم با قطعیت نمی‌توان نظر داد که این نخستین حربه‌ بازاریابی مبتنی بر رنگ است. شاید جایی در آفریقا، آسیا یا آمریکای لاتین هم کسانی بودند که با رنگ کردن محصولات ساده و روزمره، ارزش افزوده تولید کرده و همان محصول را به چند برابر قیمت میفروختند.شاید جایی در آفریقا، آسیا یا آمریکای لاتین هم کسانی بودند که با رنگ کردن محصولات ساده و روزمره، ارزش افزوده تولید کرده و همان محصول را به چند برابر قیمت میفروختند.اما بیایید کمی در تاریخ جلو برویم و اندکی معاصرتر به موضوع نگاه کنیم؛ سال 1933، آلمان، این روزها در جا‌ی‌جای شهر فقط یک ترکیب رنگ به چشم می‌خورد، قرمز در زمینه، دایره سفید روی آن و صلیبی سیاه و شکسته در وسط دایره، علامت حزب نازی. انتخاب رنگ سازمانی و حزبی به‌طور گسترده از ابتدای تاریخ لشگرکشی‌ها و جنگ‌های قدرت وجود داشته است. در خود رم باستان هم خاندان‌های مختلف بیرق‌ها و رنگ‌های متفاوتی داشته‌اند. اما استفاده ابزاری گسترده و به اصطلاح پروپاگاندا براساس رنگ و پرچم در دوره آلمان نازی به اصطلاح امروزی‌ها ترند شد و تا امروز هم ذره‌ای از سرعت آن کاسته نشده است.سواستیکا تا سال‌ها نماد پروپاگاندای حکومتی بودپس ازاین بود که رنگ مفهومی فراتر از رنگ پیدا کرد و تبدیل شد به وسیله تبلیغات، حالا تبلیغات سیاسی، اجتماعی یا اقتصادی، استفاده گسترده و ابزاری از رنگ برای پیش‌برد کمپین‌ها از همین دوره شروع شد. پس از نازی‌ها در آلمان، بلشویک‌ها در شوروی، دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان در ایالات متحده، اروپاییان، هریک برای خود و اهداف‌شان رنگی انتخاب کردند و روی آن مانور دادند.اما ورود دیوانه‌وار و جدی رنگ‌ها به دنیای کسب‌وکارها و بازاریابی همزمان با جنگ سرد آغاز شد، جنگی پوشالی که در بطن آن جنگ قدرت‌های اقتصادی برای تصاحب بازار با هر ترفند و حقه‌ی ممکن در جریان بود. با فروپاشی شوروی و پیروزی دنیای به اصطلاح آزاد در جنگ، سرعت دیوانه‌وار بازاریابی و استفاده از هر روش عجیب و غریب برای جذب مشتری وارد فاز جدید و حتی وحشیانه‌ای شد. شرکت‌ها برای فروختن دست به هرکاری میزدند از تبلیغات فریبکارانه تا استفاده از مدل‌ها، بازیگران و هنرپیشگان.به تناژ رنگ‌ها دقت کنید و آن را با عکس اول مقایسه کنیددر کشاکش این جنگ وحشیانه برای توسعه بازار بود که شرکت‌ها به موضوع مهمی پی بردند، این‌که رنگ‌‌ها چقدر در جذب مخاطب موفق عمل می‌کنند.در قسمت‌های بعد بیشتر از نفوذ رنگ در بازار و تسخیر روح و قلب مشتری با رنگ‌های روح‌افزا خواهم گفت.پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرSun, 15 Aug 2021 11:31:44 +0430https://virgool.ir/Kaleidoscope/بیایید-گاهی-فقط-کنار-بکشیم-و-نظاره-کنیم-aoin4ogo6au9صبح از خواب بیدار شده و صبحانه مختصری می‌خوریم، از خانه بیرون می‌زنیم، سوار مترو، اتوبوس، تاکسی، خودرو شخصی می‌شویم و پشت میز کار‌مان می‌رویم، بعد از اینکه دوساعت اضافه کاری‌مان را هم پرکردیم به منزل برمی‌گردیم، دوش می‌گیریم و شام مختصری میل می‌کنیم و اگر حوصله داشتیم، مطالعه‌ای می‌کنیم، فیلمی می‌بینیم و می‌خوابیم.در بدترین حالت در ماه بیست‌وشش روز و اگر شانس بیاریم و تعطیلی داشته باشیم چندروزی کم‌تر این چرخه را تکرار می‌کنیم. اما برخی با ولع به دنبال تکرار این چرخه در شکل‌های مختلف‌اند، کار، پول، تفریح، رابطه، هر چیزی که قابلیت تکرار داشته باشد را دوست دارند، حتا به غلط، حتا به قیمت از دست دادن تمام زمان و حال زندگی‌شان، به آن معتاد می‌شوند، بدون این چرخه و بدون تکرار آن بی‌هویت می‌شوند، نمی‌توانند فکر کنند، نمی‌توانند زندگی کنند. نمی‌توانند هیچ کاری انجام دهند چون ولع به تکرار حتا یک لحظه رهایشان نمی‌کند. هرآن‌چه می‌بینند را می‌خواهند و هرچه دارند را نمی‌ببیند. برای رسیدن به این نخواستن و دور ریختن هم عجیب تلاش می‌کنند. گاهی سال‌ها برای رسیدن به آرزوهایشان می‌دوند، و درست زمانی که به آن می‌رسند دیگر آن آرزو برای‌شان معنا ندارد. آرزویی جدید می‌جویند، ولعی تازه می‌خواهند و فقط به‌دنبال آغاز تکراری جدید‌ هستند.گاهی باید ترمز خودمان را بکشیم، باید به خودمان و دنیای دور و برمان نگاهی بی‌اندازیم و بنگریم در کجای دنیای‌مان ایستاده‌ایم، در حلقه گیر کرده‌ایم یا مسیر زندگی‌مان روال عادی دارد. ولع چیزی را داریم یا به آن‌چه تا الان به‌دست آورده‌ایم راضی‌ایم؟شاید باید کمی کم‌تر مشتاق‌تر باشیم، شاید، باید آهسته‌‌تر و پیوسته‌تر در دنیایی که فقط می‌خواهد تجربه کنیم، برسیم و از رسیدن لذت نبرده به دنبال رسیدن به چیز دیگری باشیم قدم برداریم. باید گاهی فکر کنیم که واقعا این، همان‌چیزی است که دنبالش هستیم؟آیا واقعا امروزمان همان رویای دیروزی است که در سر داشتیم؟ بیش‌ترمان به «خیر» می‌رسیم. چراکه از وقتی روند اجتماعی شدن‌مان آغاز شده فقط به رسیدن، جلو زدن، بهتر بودن از بچه‌ همسایه، بالاتر بودن از باجناق و این اراجیف در مغزمان جا افتاده، باید در برابر این هیاهوی بی‌نتیجه ایستاد، باید در گرماگرم نبرد به کناری برویم و از خودمان بپرسیم چرا؟اصلا که چی؟ برای چه‌چیزی جوش می‌زنم؟ برای کدام مقصد این‌قدر در تکاپوام؟ بحث گوشه‌گیری و زهد و کنج‌عزلت نشینی نیست. بحث تلاش به اندازه و به‌جا برای درک زندگی است‌. با هر مشقتی که باشد بالاخره پول به‌دست می‌آید، بالاخره زندگی می‌گذرد و در کنارش عمر ما هم در گذر است، در شرایط بد، بد ماندن هنر نیست، در شرایط بد است که قدرت خودسازی را به‌دست می‌آوریم و قادریم خود را با شرایط سازگار کنیم.اگر گذرا هم نگاه کنیم متوجه این روند خواهیم شد، زندگی‌ می‌گذرد و این‌که چگونه می‌گذرد نحوه‌ برخورد ما با زندگی است. ولی چقدر این گذاره درست است؟ اگر به زندگی مثبت نگاه کنیم، زندگی مثبت می‌شود؟ اگر منفی نگاه کنیم چه؟، زندگی می‌گذرد و نه منتظر من است و نه تو، بسته به خودمان است که چگونه آن را بگذرانیم، وقتی بتوانیم در سخت‌ترین شرایط احساسات و توان‌مندی‌هایمان را مدیریت کنیم، در هر شرایط طاقت‌فرسایی (مثل همین روزها) توان و تحمل هم پیدا می‌کنیم. هرکس در زندگی‌اش به چیزی چنگ می‌زند، به چیزی امید دارد و نگاه به منبع الهام‌اش می‌کند.در هیاهوی زندگی امروز، این طناب، این منبع، این خط، گم شده است. بیش‌تر مشکلاتی که با آن در زندگی روزمره سروکله می‌زنیم، از حل شدن بیش‌ازحد در این روزمرگی‌هاست، اینقدر به دنبال پول و موفقیت افتاده‌ایم که دیگر نمی‌دانیم برای چه منظوری داریم نفس می‌کشیم. فکر می‌کنیم یک هفته کار نکنیم و پول درنیاوریم آخرالزمان‌مان می‌رسد و باید غزل خداحافظی را بخوانیم.کمی هم برای زندگی وقت بگذاریم.پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرSat, 24 Jul 2021 12:15:34 +0430https://virgool.ir/Kaleidoscope/در-دنیایی-مصرف-گرا-می-توانیم-قناعت-پیشه-باشیم-bpgk68j6dlyuاز خانه بیرون می‌آیی و اولین تصویری که می‌بینی یک بنر تبلیغاتی عظیم است که تشویق‌ات می‌کند کالایی را مصرف کنی. سوار مترو می‌شوی و در جای‌جای ایستگاه‌ها، میله‌های کابین، کنار کانال‌های تهویه هوا، باجه بلیت‌فروشی، روی بلیط، در مسیر پله‌‌‌های برقی، روی در ورودی و خروجی، هرچه که نگاه می‌کنی و می‌بینی تبلیغ است به مصرف و تبلیغ به مصرف و تبلیغ و مصرف. «این چای بهترین است»، «آن نوشیدنی با بالاترین تکنولوژی ساخته شده است»، «چرا هنوز از ماشین ظرفشویی استفاده نمی‌کنی؟»، یخچالت را عوض نکردی؟»، «هنوز برنج مارا دم نکرده‌ای؟»، «ظروف ما بهترین ساخته دست بشر است»، «دیگه وقتشه لباسات رو از زیر تا رو عوض کنی، اونم با ده درصد تخفیف»، تبلیغاتی که نه فقط برروی بیلبوردها و تابلوها چشمان‌مان را آزار می‌دهد، بلکه با رادیو و تلویزیون هم گوش و چشم‌مان را از آن خودشان کرده‌اند.امروز مصرف‌گرایی و تشویق به مصرفِ هرچه بیشتر تبدیل به ارزش شده است. انگار هرچه بیشتر مصرف کنی شهروند وظیفه‌شناس‌تری هستی؛ «با مصرف بیشتر به اقتصاد کشورت کمک کن!». اما این مصرف‌گرایی چگونه در جامعه‌ای که در آن قناعت، صرفه‌جویی، آداب نگه‌داشتن، بیش‌ازحد و نیاز مصرف نکردن ارزش تلقی می‌شد و هرچه صرفه‌جو و قانع‌تر بودی انسان شریف‌تری شناخته می‌شدی تا این‌جا ریشه کرده و به این حد از خفقان مصرف‌گرایی رسیده. چرا در نبرد مصرف‌گرایی حتا از کشورهای صاحب‌نام هم پیشی گرفته‌ایم. نگاهی به آمار تولید زباله بیندازید، تولید زباله‌مان تنه به تنه‌ی کشورهایی می‌زند که هم از ما جمعیت بیشتری دارند و هم به اسم کشور مصرف‌گرا در جهان شناخته می‌شوند.ریشه مشکل یا در آموزش غلط است یا اقتصاد بیمار یا هردو. شاید هم بی‌توجهی خود ما این بحران مصرف را باعث شده است. در بهترین حالت نگاهی کنیم به یک جمله ساده که ممکن است در هر روزی روی صفحه یکی از روزنامه‌ها ببینیم؛ «فلان محصول کم‌یاب شد». رفتار بعدی‌مان قابل حدس است نه؟ حتا اگر به آن محصول نیازی هم نداشته باشیم یا خیلی کم از آن استفاده کنیم بازهم میلی عجیب به خرید و استفاده از آن در خودمان احساس می‌کنیم. اندک‌اند کسانی که به معنای واقعی کلمه به‌دنبال این کالای کمیاب نمی‌روند و حتا کم‌ترین احساس نیازی هم به خرید آن نمی‌کنند.این احساس عدم نیاز از کجا می‌آید؟ از تربیت اجتماعی یا تربیت فردی؟ از آموزش‌های همگانی می‌آید یا خودآموز است؟ این بحث خود مبحثی مفصل است، ولی اینجا به بحث اهمیت آموزش همگانی بیشتر از سایر موارد می‌پردازیم. در کتاب‌های درسی همیشه تاکید بر صرفه‌جویی، نگه‌داشتن نفس در مقابل وسوسه‌ها و تبلیغ خصوصیت‌های اخلاقی بوده است. ولی آن‌چه در جامعه دیدیم عملا عکس گفته‌های کتاب‌‌ها بوده‌ است. وقتی گچ تخت سیاه کلاس‌مان نصف نشده بود چندین گچ نو جایگزین آن می‌شد. وقتی فقط تکه‌ای کاغذ را استفاده می‌کردیم همه‌اش به سطل زباله ریخته می‌شد. در تئوری همه چیز زیبا و آرمانی توضیح داده می‌شود، اما در عمل توسط کسانی که آن را آموزش می‌دهند هم نادیده گرفته می‌شود. در سطح جامعه کسانی که باید قناعت و صرفه‌جویی را تبلیغ کنند و به آن عمل کنند، فقط در مرحله اول موفق‌اند و در مرحله عمل همه‌ی آموزه‌ها فراموش می‌شوند.پس جای تعجب نیست وقتی رعایت این اصول و مسایل به عموم مردم می‌رسد، بیشتر آن‌ها علاقه‌ای به رعایت آن ندارند. چرا که کسانی که باید آن را رعایت کنند از انجام اصول خلاف آن آموزه‌ها ابایی ندارد که هیچ، بلکه به دنبال عرضه-شما بخوانید فخر فروشی- آن به عموم هستند. پس چگونه می‌توان از مردمی که باید آن را دنبال کنند انتظاری غیر داشت. حال به این مسایل بی‌افزایید عمده مسایل دیگری که با مشکلات اقتصادی و غیره به زندگی عموم مردم رخنه کرده است. در این بین دیگر کسی به فکر قناعت و صرفه‌جویی نیست، بلکه هرچه به دستش می‌آید و می‌تواند را جمع می‌کند و ترس از دست‌دادن دارد....پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرSat, 10 Jul 2021 18:06:13 +0430https://virgool.ir/Kaleidoscope/آیا-ما-درک-متقابل-داریم-vlk9d3yjjj8q«تو منو نمی‌فهمی»، «ما همدیگه رو درک نمی‌کردیم»، «ما حرف همو نمی‌فهمیم»، «ما همو دوست داشتیم ولی حرفای همدیگه رو نه».این جملات را چقدر در زندگی روزمره‌مان شنیده‌ایم؟، چقدر خودمان این جملات را در مواجهه با دیگران به‌کار برده‌ایم؟، چندبار این جملات را از کسانی که دوستشان داریم شنیده‌ایم؟، اگر تجربه شنیدن و گفتن این جملات را نداشته‌اید که چه بهتر، ولی اگر این جملات را حتا یکبار هم که شده شنیده‌اید، چند دقیقه‌ای برای خواندن این متن وقت بگذارید.درک متقابل موضوعی‌ست به فراخی تاریخ بشر، از نخستی‌ها که با زبان اشاره و بعدتر نقاشی روی صخره‌ها توانستند به یکدیگر مفهوم گرسنگی یا خطر یا شکار را بفهمانند تا انسان امروزی که نه تنها زبان تعامل با سایر هم‌نوعانش را به کمال رسانده بلکه به دنبال یاد دادن آن به ربات‌ها و ماشین‌ها هم هست، در تلاش برای حل مسایل و چالش‌ها ما واقعا به‌دنبال چه هستیم؟، به کمال رساندن زبان گفتاری یا رسیدن به آن چه که به آن درک متقابل می‌گوییم؟ اصلا درک متقابل را چطور تعریف می‌کنیم؟، صرف اینکه شخص مقابل ما بتواند معنای کلماتی که از دهان ما خارج می‌شوند را بفهمد؟، یا اینکه ایده و منظور پشت مجموع این کلمات را متوجه شود.نخستین چالش در درک متقابل دقیقا اینجا هویدا می‌شود، زبان گفتاری و زبان معنایی، بگذارید قبل از پرداختن بیشتر به این موضوع چند بیتی از مولانا بخوانیم:« همزبانی خویشی و پیوندی است مرد با نامحرمان چون بندی است ای بسا هندو و ترک هم‌زبان ای بسا دو ترک چون بیگانگانپس زبان محرمی خود دیگرست همدلی از همزبانی بهترست »بیت دوم را مجدد بخوانیم: « ای بسا هندو و ترکِ هم‌زبان ای بسا دو ترک چون بیگانگان »، این بیت تقریبا هرآنچه که تا الان گفته‌ام و پس از این خواهم گفت تمام‌وکمال بیان می‌کند. دو هم‌زبان که حرف یکدیگر را نمی‌فهمند، با اینکه با یک زبان مشترک صحبت می‌کنند، اما دو غیر هم‌زبان که کم‌ترین اشتراکی در زبان گفتار ندارند ولی معنای حرف یکدیگر را به خوبی میفهمند و درک می‌کنند.پس تفاوت را در کجا باید جست؟ ظاهرکلام یا معنا؟ یا شاید هم‌صحبت؟ به نظر در اینجا آنچه به عنوان حلقه گم شده میتوان در نظر گرفت همان هم‌صحبت است، زمانی که با شخصی دور از دنیای فکری‌مان، دور از شباهت‌هایمان و دور از هرچه در ما است هم‌کلام می‌‌شویم چطور انتظار درک متقابل داریم، بله میگویم درک متقابل، اما چرا؟ همان‌طورکه او از دنیای شما دور است، شما هم از او، تفکر، انتظارات و علایقش دور هستید، اینکه در ارتباط انسانی دو طرفه فقط طرف مقابل را ببینیم و رفتارهایش را بدون در نظر گرفتن رفتارهایمان تحلیل کنیم، بیراهه است، بیراهه‌ای بی‌پایان.گاهی با کسی هم‌صحبت می‌شویم در حد یکی دو جمله و احساس میکنیم چه دنیای نزدیکی با اون و تفکرش داریم، در طرف مقابل با کسی به اندازه مثنوی هفتاد من صحبت می‌کنیم و در نهایت از دور بودن دنیایش از خودمان شگفت زده‌ایم و میپرسیم چرا؟صرف وقت با فرد اشتباه، این فرد اشتباه لزوما آدم بدی نسیت، لزوما کلاهبردار، خائن، یا نابودکننده زندگی ما نیست، فقط در دنیای دیگری زندگی می‌کند، علایق و باورهایی دارد که ما آن‌ها را نمی‌فهمیم و کلامی می‌گوید که معنایش را نمیدانیم، دوستمان، شریک زندگی‌مان، خانواده‌مان و هرکسی که به نحوی با او در ارتباطیم میتواند این فرد باشد، اینکه ما تصمیم بگیریم چگونه با او در ارتباط باشیم، نشان دهنده‌ی نگرش و برخورد ما به زندگی است، درست که که نمیتوانیم برخی از آن‌ها را تعویض کنیم، اما آن‌هایی که خودمان می‌توانیم انتخاب کنیم چه؟اگر در برخورد با افراد مختلف در زندگی بتوانیم مدیریت رفتار و توانایی درک دنیای فکری او را داشته باشیم، بدون مشکل می‌توانیم با هر فردی ارتباط بگیریم، درکش کنیم و کاملا مسالمت آمیز با وی هم زیستی کنیم، اما اینکه چگونه به درک متقابل برسیم و بتوانیم مرزها را شکل دهیم و روابط را براساس آن تعریف کنیم، قضیه‌ای‌ است مفصل که در این چند خط نمی‌گنجد.پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرMon, 05 Jul 2021 18:26:17 +0430https://virgool.ir/@pedram.aa/برند-با-شخصیت-vi0qeesf0fr7قبل از خواندن متن یک دقیقه به سوال زیر فکر کنید و پاسخ خود را در جایی یادداشت کنید.یک فروش خوب را چگونه تعریف می‌کنید؟فروشی که برای شما بیش‌ترین سود مالی را داشته باشد؟فروشی که حس خوبی به شما منتقل کند؟ بدون در نظر گرفتن سود مالی.فروشی که ارزش شما را در نظر مشتری بالا ببرد؟هر کدام از ما ممکن است با توجه به سلایق، نیازها و تجارب‌مان پاسخ متفاوتی به این سوال بدهیم. اما همه‌ ما وقتی به سوال آخر می‌رسیم، اندکی تامل می‌کنیم و دوباره اولویت‌هایمان را مرور می‌کنیم، هرچه پاسخ دهنده به این سوال تجربه بیشتری داشته باشد، روی سوال آخر تامل بیشتری می‌کند.ارزش شما در نظر مشتری چقدر برایتان اهمیت دارد؟ این ارزش از چه مجموعه عواملی تشکیل شده؟ شما چگونه ارزش خود را در نظر مشتری بالا می‌برید؟ اصلا کاری برای افزایش ارزش‌تان انجام داده‌ا‌ید؟آیا ارزش آفرینی یک برند به معنای اقبال عمومی به آن برند است یا اینکه این برند اینقدر خاص است که عموم جامعه آن را میپسندند اما فقط عده‌ی کمی به سراغ استفاده از آن میروند یا اینکه اکثر جامعه فقط در شرایط خاص به سراغ آن می‌روند؟زمانی که برندی به فکر ارزش‌آفرینی است، نیاز عموم جامعه را تحلیل می‌کند و به سراغ رفع نیاز از یک بخش خیلی کوچک، اما حیاتی می‌رود. سپس به دنبال آن است تا بهتر و بیشتر خود را در ذهن و روح مشتری‌اش جا بی‌اندازد، تا جایی که وفاداری مشتری را بدست آورد و کاری کند تا مشتری هر زمان که قصد خرید داشت به جز برند او به برند دیگری حتا فکر هم نکند.اما ارزش‌آفرینی چگونه اتفاق می‌افتد، با تبلیغات؟ با ارایه محصول با کیفیت؟ با ارایه محصول با قیمتی کم‌تر از قیمت میانگین بازار؟ یا با خلق ارزش در ذهن مشتری؟ در واقع همه این روش‌ها در جذب مشتری تاثیرگذارند و می‌توانند موجب افزایش فروش در کوتاه مدت شوند، اما مورد آخر یعنی خلق ارزش در ذهن مشتری، این مسله‌ای است زمان‌بر، هزینه‌بر و نیازمند صبرو‌حوصله، تحمل شکست و پیمودن فراز و فرودهای فراوان.رابطه عاشقانه‌تان را در نظر بگیرید، قطعا در‌ این رابطه شما برای یکدیگر ارزش بالایی قائل هستید، آیا این رابطه و ارزش طرفین در آن یک‌شبه به وجود آمده؟ برای رسیدن به این نقطه سال‌ها گذشته و مسایل متفاوتی بین شما، هم خوب و هم بد، اتفاق افتاده است. فراز و نشیب‌های زیادی در این راه طی شده تا این رابطه شکل گرفته، ادامه پیدا کرده و به این مرحله رسیده است.اگر به برندتان هم مانند کسی که برایتان ارزش دارد و کسی که باید برای او زمان گذاشته و صبر کنید تا فراز و فرودهایش را طی کند، در پایان مسیر یک برند با ارزشی عمیق خلق کرده‌اید. در بیان کامل‌تر شما به برندتان شخصیت داده‌اید و زمانی که برند شخصیت داشته باشد، شما نه نیازی به فروش با قیمت کم دارید، نه حتا تبلیغات آنچنانی، مشتری خودش به سراغ برند با شخصیت می‌آید و مهم‌تر از آن، به برند وفادار می‌ماند. وفاداری به برند بسیار با ارزش‌تر از صرفا فروختن بالا است.برند با شخصیت اصلا نیازی به عرضه محصولاتش با قیمت خوب و مواد اولیه فوق‌العاده هم ندارد، این‌چنین برندی به راحتی می‌تواند مسیر زندگی مشتری را هم تغییر دهد و سبک جدیدی از زندگی را برای وی رقم بزند. زمانی که برندی موفق ‌می‌شود تا این مهم را به انجام برساند برای سالیان متمادی جای خود در زندگی مشتری باز کرده و مهمان خانه‌ی او و حتا نفوذ به خانه دوستان و خانواده مشتری‌اش هم شود، اگر به دنبال مثال در دنیای واقعی هستید، صف خرید مشتریان برای آیفون جدید را ببینید.پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرSun, 27 Jun 2021 16:22:14 +0430https://virgool.ir/Kaleidoscope/اقتضا-این-است-o1mrkoqzwch9وقتی دنبال زندگی بهتر، شغل بهتر، توانمندی بیشتر، بالا بردن احساس رضایت و هرچه چیز ‌خوب هستی، اولویت‌ات چیست؟ خودت یا سازمانی که برای آن کار می‌کنی؟ به دنبال رسیدن به رضایت فرد خودت هستی یا رضایت سایرین؟ «برای غلبه بر یک شاه‌کبرا نیازی ندارید تا یک شیر باشید، کافی است یک خدنگ کوچک باشید»صدالبته که این مورد به رویکرد فرد در زندگی و هدفش بستگی دارد، برخی کمر همت برای کمک به سایرین می‌بندند و برخی اولویت اول و آخرشان خودشان است و برخی دیگر به دنبال حفظ شرایط بینابین و ایجاد تعادل در زندگی‌شان هستند. برای رسیدن به رشد و ترقی، واقعا باید چکار کرد؟ فقط خودمان را تقویت کنیم؟ صرفا به دنبال حضور در محیطی باشیم که رشد و پیشرفت را تشویق می‌کند؟ یا هیچکدام؟ یا هردو؟یکی از پربحث‌ترین مسایل در حوزه‌ی مدیریت، مدیریت اقتضایی است. در آموزش‌های آکادمیک مدیریت، هیچ جزوه و کتاب و مقاله‌ای به شما نمی‌گوید که بهترین روش مدیریت چیست، بلکه همه آن‌ها اتخاذ استراتژی متناسب با شرایط سازمان را مناسب‌ترین رویکرد می‌دانند و در یک کلام مدیریت اقتضایی را ترویج و تقویت می‌کنند، امروز حتی در سلسله مراتبی‌ترین نهادها، مثل ارتش، مدیریت اقتضایی و مدیریت هدفمند منابع، اعم از مالی و انسانی، بسیار مهم و فراتر از مفهوم عام مدیریت به معنای «وا داشتن عده‌ای به انجام کار مورد نظر ما» تلقی می‌شود.اما در زندگی شخصی چطور می‌توان مدیریت اقتضایی را عملی کرد؟، ما در زندگی گاهی شادکام‌ایم و گاه غمگین، گاهی احساس می‌کنیم با اشاره انگشت می‌توانیم جهانی را اداره کنیم، گاه در به انجام رساندن ساده‌ترین مسایل درمانده‌ایم. آیا نوع برخورد ما با مسایل در شرایط روحی و جسمی مختلف یکسان است؟ جواب قطعا منفی‌ است.ما در شرایط مختلف، حتا به محرک‌های یکسان پاسخ متفاوت می‌دهیم، پس چطور می‌توان انتظار داشت در مدیریت فردی هم بسته به شرایط قوانین را تغییر ندهیم، البته که چارچوب و خط قرمز نیاز اساسی روابط و قوانین زندگی ما است. بیایید اینطور بگوییم که زندگی همچون یک پنجره فولادی چهارچوب محکم و سفتی دارد که همان خط قرمزهای ماست، این چهارچوب نه تغییری میکند و نه نابود می‌شود، اما اندازه و شکلش توسط ما تعیین می‌شود، درون این چهارچوب مجموعه‌ای شبکه‌ای را تصور کنید، مثل توری، داخل هرکدام از خانه‌های این توری وضعیت و شرایط مختلف زندگی قرار دارد که می‌تواند روزی خوب و روزی بد باشد ما همواره هدف‌مان بالا رفتن از این تور است، اما در هر لحظه و در هرخانه تجربه‌ی متفاوتی را خواهیم داشت، خوب و بد.آیا صرفا به خاطر اینکه یک روز شرایط خوب و یک روز شرایط نامناسب بوده از این توری خسته می‌شوید؟، آن را رها می‌کنید؟، سقوط را آغاز می‌کنید؟ شما با توجه به شرایط موجود فشار به توری را در حدی حفظ می‌کنید که هم توری پاره نشود و هم شما از روی آن سقوط نکنید، در واقع شما اینجا به اقتضای شرایط موجود، فشار وارد شده به توری را مدیریت می‌کنید و اجازه نمی‌دهید که در مسیر پیشرفتتان خللی وارد شود.البته که این مثال بسیار سطحی و از قصد قابل فهم ارایه شد تا کلیات موضوع را در ذهن شما شکل دهد، همه می‌دانیم که زندگی کوچک‌ترین شباهتی به پنجره فولادی و توری ندارد، اما توانایی حل بحران‌ها برای ماندن در مسیر اصلی رشد دقیقا مانند حفظ کردن تعادل بر روی سطح کوچک و ناپایداری مثل توری است.مدیریت اقتضایی در ابتدا نیازمند درک شرایط موجود و تحلیل آن است، گاهی پیش‌داوری‌‌های ما برروی یک موضوع به شدت بر تصمیماتی که حول آن موضوع می‌گیریم تاثیر می‌گذارد. اگر بتوانیم به مسایل، فراتر از شکل ظاهری‌شان نگاه کنیم و روابط پشت آن‌ها را تجزیه و تحلیل کنیم به راحتی می‌توانیم به سبک مدیریت اقتضایی مورد نیاز زندگی‌مان برسیم، آن را شکل دهیم و مسیر رشد زندگی‌مان را هموار کنیم.مدیریت اقتضایی به شدت به انعطاف‌پذیری در عین سرسختی اشاره می‌کند، انعطاف‌پذیری در راه و سرسختی در رسیدن به هدف، در عین حال نه انعطاف‌پذیری بیش‌ازحد و نه سرسختی افراطی، تعادل کلید واژه مدیریت اقتضایی در زندگی است.مدیریت اقتضایی یعنی پیدا کردن راه‌حل مناسب برای چالش‌های موجود بر سر راه رسیدن به اهداف بدون در نظر گرفتن بزرگی و کوچکی آن، بدون آنکه از مسیر اصلی خارج شویم، بدون آنکه هدف‌مان را فراموش کنیم و مهم‌تر از همه از مسیر تعادل در زندگی خارج نشویم.پدرام علی‌اکبرپدرام علی‌اکبرSat, 26 Jun 2021 12:28:10 +0430