https://virgool.ir/feed/@pdrm.taheriتلاش‌هایی برای بهتر شدن | مهندس نرم‌افزار در کافه‌بازار، دانشجوی علوم کامپیوتر دانشگاه تهران | کمی دل‌نوشته، اندکی عکاسی و شاید نرم‌افزارfa2026-11-11 22:49:18https://files.virgool.ir/upload/users/5802/avatar/lb6iC8.pnghttps://virgool.ir/@pdrm.taherihttps://virgool.ir/@pdrm.taheri/در-نکوهش-اطمینان-و-ستایش-تردید-jb40gbb1okj2چند ماه پیش از طرف دوستی پیامی دریافت کردم. محتوای پیام، یکی از سخنرانی‌های TED بود که بعد از مشاهده‌اش، یک راست رفت توی لیست سخنرانی‌های مورد علاقه‌ام:What reality are you creating for yourself? (Isaac Lidsky | TEDSummit)همونطوری که می‌شه از عنوانش حدس زد، سعی داره درمورد تفسیرمون از واقعیت صحبت کنه. با داستان دختر کوچولویی شروع می‌شه که فکر می‌کنه ماهی‌ها همونطور که با تکون دادن دم‌اشون به جلو حرکت می‌کنن، با تکون دادن سرشون هم می‌تونن به سمت عقب شنا کنن. می‌گه هرچند به نظر ما جملهٔ دوم احمقانه به نظر می‌رسه اما توی ذهن دخترک این دو تا جمله دقیقا به یک اندازه واقعی‌اند.ما هم مثل این دختر کوچولو توی زندگی‌هامون ماهی‌های زیادی داریم که فکر می‌کنیم با تکون دادن سرشون به سمت عقب شنا می‌کنن؛ تفکرات و پیش‌فرض‌هایی که ذهنمون رو ساختار بخشیده‌اند و تصمیمات و در ادامه‌اش، آینده‌امون رو شکل می‌دن و در عین حال، همون‌قدر بی‌پایه‌اند که «ماهی‌ها با تکون دادن سرشون به عقب شنا می‌کنن» بی‌پایه است.ذهن آدم تلاش می‌کنه برای خودش مدلی از واقعیت بسازه که بتونه بر اساسش دنیا رو پیش‌بینی کنه و تصمیم‌هاش رو پایه‌گذاری کنه. به عبارت دیگه، ما سعی می‌کنیم واقعیت رو تخمین بزنیم. مثل هر تخمین دیگه‌ای، این تخمین هم مشکلاتی داره و تا این جا همه‌چیز طبیعیه. مشکل اما اون جایی شروع می‌شه که فراموش می‌کنیم تفسیر ما از واقعیت صرفا یه تخمینه و با اطمینان بهش تکیه می‌کنیم.می‌شه با یه مقدار دقت بلاهایی که این اطمینان به ساختارهای ذهنی سرمون می‌آره رو دید. یکی از مثال‌های خوبش داستان خود Isaac Lidsky و مشکلاتی که حین شروع نابینایی‌اش داشته است. پیش‌فرضی که ازش حرف می‌زنه، «نابینایی اتمام راه استقلال و پیشرفت برای منه»، در صورت شکسته نشدن می‌تونست زندگی‌ای که جلوی پاهاش بود رو ازش بگیره. احتمالا اگه خوب بگردید می‌تونید مثال‌هایی از همین جنس توی زندگی خودتون هم پیدا کنید.فرار از این چاله‌هایی که خودمون هم ازش بی‌خبریم شبیه جنگیدن با دشمن فرضیه. باید هوشیار بود و مدام اطراف رو پایید! سلاح من برای مقابله تردید بوده. تلاش کرده‌ام تردید رو به طرز تفکرم تزریق کنم و مُچِ هر تفکری که حتی اندکی شک‌برانگیز بود رو قبل از اثرگذاری توی تصمیم‌ها بگیرم.تردید سلاح موثریه اما باید در استفاده ازش درست عمل کنیم. خطراتی هم داره که اگه حواسمون بهشون نباشه، می‌تونن فلج‌کننده باشن. شک دریایی بی‌انتهاست که می‌شه تا ابد توش شنا کرد. غرق شدن توش اصلا کار سختی نیست و ممکنه بعضی وقت‌ها آدم رو به قعر ببره. باید بتونیم با جواب نمی‌دونم کنار بیایم و خیلی وقت‌ها دست از تردید بکشیم.در نظرم تردید، آگاهی انسان‌ها رو نه تنها نسبت به دنیا، بلکه نسبت به خودشون هم بالاتر می‌بره. جامعه‌ای که آدم‌هاش عادت به تردید و تأمل داشته باشن، جامعهٔ آگاه‌تریه و بالطبع تصمیمات بهتری هم می‌گیره. در آخر این نوشته رو با این جملهٔ Hellen Keller تموم می‌کنم:"The only thing worse than being blind is having sight but no vision."«تنها چیزی که از کور بودن بدتر است، بینایی بدون بصیرت است.»پدرام طاهریپدرام طاهریMon, 04 Nov 2019 02:05:33 +0330https://virgool.ir/@pdrm.taheri/on-pets-and-their-benefits-rz9tvlual8abچند ساعت پیش داشتم طبق روال معمول هر شب توی اینستاگرام چرخ می‌زدم که با این پست روبرو شدم: https://www.instagram.com/p/Bq417LrD5lG/?utm_source=ig_share_sheet&igshid=xtqtim15ojq8 واکنش اولیه‌ام مثل اکثر آدم‌های دیگه بود؛ با دیدن این پست یه لبخند کوچیکی روی صورتم نشست و از ذهنم جملهٔ «دنیا هنوز قشنگی‌هاش رو داره» رد شد. بهم حس دل‌گرمی و نشاط داد. البته اکثر پست‌هایی که توشون هر کدوم از عنصرهای بچه‌های بازیگوش و حیوونای بانمک (یا هرگونه ترکیبی ازشون!) هست روی من اثری مشابه می‌ذارن.بعد از یه مقدار فکر کردن، توی زمان جلو رفتم و روزی رو دیدم که این پسرک بزرگ شده و باید با مرگ سگی که از بچگی باهاش دوست بوده و الان پیر شده رو ببینه. می‌دونید که مردن سگ‌ها یکی از غم‌انگیزترین اتفاق‌هاییه که می‌تونه بیفته (برای مثال فیلم I Am Legend) این فکر باعث شد حس خوشحالی‌ای که قبل از این‌ها گرفته بودم دود شه و بره هوا، نه‌تنها دود بشه بلکه جاش رو هم بده به غمِ ناشی از فکرِ زجری که اون پسرک قراره اون روز متحمل بشه.از این‌ها گفتم تا بتونم به مرحله‌ای برسم که منجر شد به این پست. اکثر آدم‌ها تا حدودی موافقن که حضور یه حیوون خونگی توی زندگی، می‌تونه مفید باشه. مثلا این پست: https://www.instagram.com/p/Bq4RYo4A_O9/?utm_source=ig_web_button_share_sheet و هزاران پست دیگه که صاحبان خوشحال سگ و گربه‌ها رو نشون می‌ده. بحث من اما روی بُعد دیگری از ماجراست. بُعدِ مرگِ این موجوداتِ دوست‌داشتنی، بعدی که خیلی‌ها (مثل خودم) رو نسبت به نگه‌داشتن این کوچولوها توی شک انداخته. ادعای من اینه که حتی دردناک‌ترین بخشِ نگه‌داری حیوون خونگی که مرگشه هم تاثیر مثبتی توی زندگی داره. بذارید با یه مثال از بچگی خودم قضیه رو روشن‌تر کنم:من توی خانوادهٔ حیوان‌دوستی بزرگ شدم، از وقتی یادم می‌آد حداقل توی خونه‌مون یک گونه از حیوانات خانگی وجود داشت. از جوجه‌رنگی‌هایی که اکثرمون باهاشون خاطره داریم تا اردک و مرغ‌عشق و ماهی. به خاطر عمر کم این حیوانات، من شاهد مرگ تعداد زیادی از موجوداتِ کوچیکی بودم که خیلی وقت‌ها خودم بزرگشون کرده بودم. اعتراف می‌کنم که مرگ هرکدومشون تاثیر لحظه‌ایِ شدید و خیلی ناراحت‌کننده‌ای روی من داشت. اما چیزی که توی این داستان کمتر دیده می‌شد، این بود که با مرگ هرکدومشون، نسبت به مرگ بعدی مقاوم‌تر می‌شدم و یه جورایی بهتر یاد می‌گرفتم که «رها کنم».مرگ حیوانات خانگی، وقتی با جایگزین شدن عزیزِ درگذشته با یه کوچولوی جدید همراه باشه، به آدم رها کردن یاد می‌ده، چیزی که انقدر توی دنیای مدرن مهم‌شده که کتاب‌های خیلی زیادی درباره‌ش نوشته شده.به نظر می‌رسه که این موجودات دوست‌داشتنی صرفا به خاطر بانمک بودنشون توی زندگی‌های امروزی ما انقدر پررنگ نشده‌ند و در اصل رسالت دیگه‌ای رو با خودشون به دوش می‌کشن؛ رسالت ساده‌تر‌کردن زندگی‌ای که خیلی وقت‌ها سخت می‌شه، خوشحال‌ و قوی‌‌تر کردنمون و قشنگ‌تر کردن دنیامون. قوت‌قلبی بهمون می‌دن که یکی هست که دوستمون داره و بهمون نیاز داره، قوت‌قلبی که ازش مطمئنیم و می‌دونیم تا روز آخر قرار نیست عوض شه. در نهایت هم با مرگشون بهمون درس زندگی می‌دن.پدرام طاهریپدرام طاهریMon, 03 Dec 2018 02:53:42 +0330