https://virgool.ir/feed/@payanebazگه گهداری می نویسم و صفحه ای را پر می کنم. می نویسم تا آیندگان بدانند بر ما چه گذشت تا گذشت...fa2026-11-11 20:30:05https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@payanebazhttps://virgool.ir/@payanebaz/سالگرد-یک-ناتمام-دوست-داشتنی-xit7o3flybjjبه سال های دوری فکر میکنم که برای اولین بار تو را دیدم و نگاهمان در هم گره خورد. آن روز فکر نمی کردم که تا این اندازه، تو را دوست داشته باشم و بعد از مدت ها نبودت، دلتنگی عجیبی را به جانم اندازد.صدبار به این موضوع فکر کرده ام که اگر به 22 مرداد سال 98 برگردم، باز هم تو را انتخاب می کنم؟ و هر بار پاسخم مثبت است؛ می دانی محبوبم، من اگر صدبار دیگر به عقب بازگردم، باز تو را انتخاب می کنم و در آبان سال 1400 به رابطه ام با تو پایان می دهم.می دانم که تناقض در من موج می زند، ساده بگویم، من تو را دوست دارم و تمام احساسات پاکی که داشتیم را ستایش می کنم، اما رابطه ای که میان ما در جریان بود، غم انگیز ترین و نا امید کننده ترین رابطه ای بود که می توانست میانمان باشد.هرگز مرا در کنار خودت ندیدی، همیشه مرا دشمنی در نظر گرفتی که باید آن را شکست دهی. تو بردی! مرا شکستی. من در تمام مدتی که خیال میکردم به من فکر میکنی، هرگز نتوانستم به کسی دیگر فکر کنم. من هرگز نتوانستم کس دیگر را دوست داشته باشم و کسی برایم تو نشد.اکنون که اینجا ایستاده ام و خاطرات باهم بودنمان را مرور می کنم، هیچ  افسوسی در دلم نیست، هرگز از عشق هایی که نثارت کردم و ندیدی، اندوهگین نیستم. تو بخشی از گذشته ام می مانی که عشق را زندگی کردم و دمی به عشقت تکیه دادم.تو همچنان عزیزترین فردی می مانی که دوست دارم بار دیگر در آغوش بکشم. محبوبم سالروز عشقمان، بر من مبارک باشد. می دانم که نمی خوانی و هرگز این نامه به دستت نخواهد رسید، اما یقین بدان که محبوبم می مانی.مرداد 1401بی نام و نشانبی نام و نشانSat, 13 Aug 2022 12:53:41 +0430https://virgool.ir/@payanebaz/با-کلمات-ترسیم-ات-کرده-ام-cwcpe2lernrqدرست زمانی ظهور کردی که تاریکی و نارسایی عمیقی که در آفتاب زمستان بود، مرا رنجوده کرده بودتو برایم سمبلی شدی تا امیدوار تر از همیشه دست به قلم ببرم و با جسارت تمام برایت بنویسمفکر می کنم هیچ چیز در دنیا به زیبایی نوشته هایی نیست که از عمق دل بیرون می جهند و ناگهان روی صفحه نقش می بندندگاهی آنقدر کلمات بی پروا سخن می گویند که شرم می کنم از نوشتنکسی که برایت می نویسند، بیش از هرچیز به تو فکر کرده و تو را با تمام زوایا و خطوطی که خودت هم نمیشناسی، ترسیم کرده استهرگز نبوده کسی که مرا با کلمات به تصویر بکشدو من از این که کسی آنقدر برایم توجه داشته، خوشحال شومزمانی که مادربزرگم با پیری و بیماری دست و پنجه نرم می کرد، تمام تلاشم را می کردم تا بتوانم تمام خط و خطوط و چین های صورتش را به خاطر بسپارمو نقشه ای بی نقص از خطوط صورتش تهیه کنم تا اگر نبود، در عمق چین هایش قدم بزنم و در محبت همیشگی اش بیاسایمبعد از آن که مادربزرگم رفت من دیگر صورت هیچکس را ترسیم نکردم تا رسیدم به تو که کلمات در ناخودآگاهم این کار را برایم کرداز آنچه در تو میبینم، نقشه ای برای قدم زدن نمی سازم بلکه شعری برای خیال بافی های گاه و بی گاه می سرایم و تو چه می دانی که خستگی های شبانه ات برای پرسه زدن هایت در خیال من است؟بی نام و نشانبی نام و نشانTue, 29 Mar 2022 19:10:31 +0430https://virgool.ir/@payanebaz/جوانه-سبز-نارس-دلم-drqkicqnvkyfتو را می پرستم چون آتشکده ای که سالهاست میان بهت جهان، همچنان روشن استتو، چون نوری در دل تاریک من متولد شدی و مرا به خودت تسلیم کردیدر پس نگاهم به تو، جدا از اشتیاقی که دارم، تحسینی عمیق استدارم کم کم تو را می شناسمآنچه مرا شیفته تو می کند، آرامش توست که در پس تمام حرکاتت پنهان شده استآرامصبورسنگینتو را چنان توصیف می کنم که گویی پیش از من کسی هرگز تو را نمیشناخته استتو را چنان خواهم نوشت تا رشک همه را بیدار سازمتو را چون کوه سترگی محکم میبینملایق تکیه دادندر پس تمام خستگی ها و نیازهایم، تو مرا به زن بودن باز می گردانیتو سبب می شوی تمام آنچه فکر می کردم در من مرده است، بیدار شود و تو را با تمام اشتیاق بخواندمی دانم که هرگز نامه هایی که برایت می نویسم را نخواهی خواندو می دانم که هرگز نخواهی دانست در من به تو محبتی شعله کشید که مرا بر آن داشت تا بار دیگر قلمم را به دست بگیرممن تو را با تمام مردانگی هایت می خواهم با تمام تبعیض ها و نابرابری هایی که قائل شده اند میان من و توزن بودن، شاعر بودن و از آن مهم تر عاشق بودن، می تواند برای یک عمر زندگی کافی باشددر برابرم گام برمیداری و نمی دانی که من در پشت هر نگاهی که از تو پنهان می دارمش، قربان قامتت می رومچشمان نافذ و چهره مردانه ات را ستایش می کنمتو گام برمیداری از برابر من و من چنان با دقت نگاهت می کنم که انگار در جهان تنها توییتو را آن چنان می نگرم که کسی تا به الان نگریسته و هرگز کسی ندانسته که تو چه اندازه می توانی خواستنی باشی! دوست داشتن کسی که تصور کنی هرگز نخواهد فهمیدش، دلگیری عجیبی را می آورداگر بخت با من یار بود و روزی دانستم که در تو نیز احساسی به من شعله کشیده است، این نامه را به تو خواهم داد تا آن عشقی که هرگز نداشته ای را به تو بدهممن به تو خوش بینمبه رویاهایی که در سرم پرورانده ام نیز خوش بینماما همچنان ترسی تاریک را در وجودم احساس می کنماز تو تصویری ساخته ام که نمی دانم تا کی این تصویر باقی خواهد ماند، اما کاش تا ابد اینگونه بمانیکاش بدانم و بدانی که جوانه ای سبز شده است که می تواند بار دهد...تا روزی که بدانم دلت با کسی نیست، دلم با تو یار خواهد بودبی نام و نشانبی نام و نشانTue, 29 Mar 2022 13:39:36 +0430https://virgool.ir/@payanebaz/تو-هم-مثل-منی-trmnv6lamjdsخیال نکنفقط بنویسآن چه اکنون دستان من را در صفحه کلید می لغزاند و می نویسد، من نیستمگویی روحی در من فریاد سخن بر می آردمی دانم تو در منیتو از منی، من از تواز من به من نزدیک ترینمی دانم آن چه اکنون به ذهن سیالم می رسد، ناخودآگاهی است که من آن را روح می نامم یا روحی که اکنون در تلاش برای انکارش آن را ناخودآگاه می نامم؟بگذریممی خواهم آن چه در من اکنون فریاد نوشتن برآورده است، بی حساب و کتاب و بی ترس بنویسداین صفحه و این کلمات مامن امنی برای من است که گه گداری فارغ از قضاوت، این جا آن ها را می نویسم به خیال آن که شاید یک نفری که مشتاق بود، آن را خواندمی دانی نوشته هایم مانند گفته هایم نیست، از پس عمیق ترین و تاریک ترین بخش ذهنم قد می کشند و بر صفحه سایه می اندازندحرمت دارند، حریم دارند؛ جز برای کسانی که مشتاق شنیدنش هستند، عرضه نخواهم کرد.حال اگر در این لحظه این دلنوشته مرا می خوانی، هرگز قضاوتم نکن... بگذار حرمت نوشته هایم، همیشه حفظ باشددر این لحظه که می نویسم، دخترکی جوان، تحصیل کرده و اجتماعی و شاغل و آگاه و هنرمند هستم؛ اما آنچه در پس این تعریف ها و توصیف ها وجود دارد، احساس پوچی و ناامیدی است که بند بند وجودم را به اسارت گرفته است.سخت است که در تمام نوشته هایم با یاس هرچه تمام تر در مورد زشتی های زندگی می نویسم اما باید بدانی که خاصیت نویسنده همین است؛ برای همین است که باید داستان زندگی تمام نویسنده ها و نظریه پرداز ها را بدانی و بدانی که اندیشه ای که اکنون به آن مبتلاست از چه چیزی نشات گرفته است...داستان زندگی من را باید بخوانی و بدانی که در گوشه ای از تبریز پیر و خسته و فرتوت، با تمام مشکلاتی که نه اندازه من بود و نه قواره ام، دست و پنجه نرم کردم، احساسات تلخی را به دوش کشیدم و با تمام قوا جنگیدم و تلاش کردم و مقاومت کردم و در پی آن چه می خواستم دویدم.اکنون که در این نقطه ایستاده ام، شاید بگویی میانه راه است و من چون اسبی تازه نفس می مانم؛ چرا این چنین از نفس افتاده ام. می دانی چیست؟ من راه بسیار دویده ام، اما در همان نقطه ای ایستاده ام که زندگی را شروع کردم، آن چه تغییر کرد تنها گذر زمانی بود که من را خسته و بی نفس کرده است.پشت سرم را که نگاهی می اندازم، گویی پر از دویدن ها و تلاش های بی نتیجه ای است که انگار بی راهه رفته ام... دچار بحرانی هستم که نمی دانم چگونه با آن کنار بیایم، تنها چیزی که تسکینم می دهد، همین نوشتن هایی است که به امید خواندن توی مخاطب روی صفحه ام نقش می بندد.شب های هجر گذراندیم و زنده ایم؛ ما را به چنین سخت جانی خود گمان نبود!یک روز که حالم بهتر بود، می آیم و برات از آسمان آبی و چشمه های جوشان بهاری می نویسم که در انتظارش سرمای سخت زمستان را تاب آوردیم. صبر داشته باش... زمان ما را با خود خواهد برد.بی نام و نشانبی نام و نشانSun, 27 Mar 2022 11:37:44 +0430https://virgool.ir/@payanebaz/نامه-ای-سرگشاده-به-تویی-که-می-خوانیم-t1djihch8vkjدوست دارم بنویسمشاید زمانی نویسنده شدم، اما کمتر کسی است که نوشته های مرا بخواند. البته تعداد کسانی که نوشته های دیگران را می خوانند، بسیار کم است. زمانی که کسی شروع می کند به نوشتن، درد و دلش هایش را روی کاغذ جاری می کند و کسی که این نوشته ها را می خواند، همان هایی هستند که پای درد و دل ها می نشینند و با دقت گوش می دهند. این ها انسان های عمیقی هستند و همدلی بالایی دارند.برای همین است که بسیاری از نویسنده ها داستان می نویسند؛ باید نمادین بنویسند آن قدر نمادین و رمز آلود که کمتر کسی بتواند وسوسه ماجراجویی خودش را نادیده بگیرد.بگذریم. برگردیم پای درد و دلی که شاید هرگز شنونده ای برایش پیدا نشد و کلمات آن را در همین صفحه نوشتند و پاک کردند.گاهی از دور بسیار قوی و مستقل و رشک انگیز به نظر می رسم، اما تنهایی عمیقی در وجودم رخنه کرده است که مرا پیش از هر چیز ضعیف تر می کند.گرفتار احساس ناامیدی و پوچی هستم که بدجور گریبانم گرفته است. می دانی انتهای تمام آرزوها و خیال بافی هایم به این منتهی می شود که آخرش چه؟کسی را ندارم که نه غم هایم و نه شادی هایم را با او به اشتراک بگذارم. منزوی و سرد و دوری گزین شده ام. تمامی تلاش هایم برای رهایی از این احساس غم ذاتی که دارم، به بن بست منتهی می شود.دوست داشتم پویا تر از اینی بودم که اکنون هستم. در حال حاضر خودم را رباتی میبینم که بی وقفه در تلاش برای دست یابی به اهدافی است که چند سال بعد که به دست آورد، ارزشی ندارد.آنچه می خواهم ندارم و آنچه دارم را نمی خواهم.خواب های وحشت آلودی شب های آرامم را نا آرام کرده است. به اندازه ای پوچی و ناامیدی دامنم را گرفته است که تنها به مرگ می اندیشم. زمین و زمان را مقصر حالم می دانم اما از سرنوشت گریزی نیست.دچار اجبار بی رحمی شده ام. اسیری بی انتها. آرامش و بیخیالی که امروز شاید هرکس تحسینش کند، ناشی از همان حس ناامیدی و بی اهمیتی به چیزهایی است که شاید در انسان های معمولی، مایه انگیزه و پیشرفت و حرکت به جلو باشد.آینده غبار و مه گرفته من در پس خیالم مرا می ترساند. می دانم تحمل ابهام ندارم، اما این عدم تحمل ابهام در من اضطراب نمی انگیزد؛ در من یک نا امیدی و بیخیالی ذاتی خلق می کند که مرا پیش از هرچیز آرام می سازد.می دانی نازنینم؛ من ناتانائیل ندارم که برایش زندگی را به زیبایی آندره ژید به تصویر بکشانم من تنها مخاطب خودم هستم و به همین خاطر تنها واقعیت های زندگی خودم را می نویسم. اگر بر حسب اتفاق گذارت به نوشته های من افتاد، فکر نکن که زندگی به این  اندازه ملال انگیز و رنج آور است!نه این منم که ملال انگیز و رنج آور هستم، شاید هم خودم زندگی ام را به این حال آورده ام؛ به هر حال به پوچی رسیدن، ترسناک ترین مرحله زندگی است که اکنون در این برهه از زمان گرفتارش هستم.شاید در یک زمان دیگر و در یک نوشته دیگر آمدم و نوشتم که نازنیم زندگی آن قدر هم بد و غیر قابل تحمل نیست! زمان ما را شگفت زده می کند، زخم هایمان را التیام می دهد و فرداهای بهتری را به ارمغان می آورد. اما می خواهم بنویسم که آن چه با ما شد، کم از هلوکاست یهودیان نبود!این تاریخی که اکنون در آن ایستاده ام و این گونه سوزناک برایت می نویسم، قتلگاه روح و روان هزاران زن و مردی است که در سایه له می شوند و دم نمی زنند.می خواهم از من در تاریخ یادداشتی اندک بماند و آیندگانی که از دل مردابی تاریک بیرون می جهند، بدانند که انسان قرن 15 در بهار قرنش، به جای جشن گرفتن اشک ریخت و سبزه هایش را آب داد.می خواهم از من بماند برای آیندگانی که اکنون هیچ دلمان نمی خواهد در این عصر متولد شوند و در غم ما شریک شوند.سخن کوتاه باید کرد. آن چه باید را گفتم آن چه باید را خواندی، بعد این هرچه گویم، روده درازی است.امیدوارم زمانی که این متن را می خوانی، آنقدر حال دلت خوب باشد، که مرا هرگز درک نکنی.علی یارت.ششم فروردین 1401بی نام و نشانبی نام و نشانSun, 27 Mar 2022 11:34:24 +0430