<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Pastel Purple</title><link>https://virgool.ir/feed/@pastelpurple</link><description>words dancing beautifully on the surface of the paper</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 04:01:59</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/2122006/avatar/03K75X.jpg</url><title>Pastel Purple</title><link>https://virgool.ir/@pastelpurple</link></image><item><title>دلنوشته</title><link>https://virgool.ir/@pastelpurple/دلنوشته-jfnllygfsmbm</link><description>حس عجیبیه، با اینکه اشتباهه، وقتی یه آدم عادی، حتی عادی تر از تو، یه جوری برات عزیزه که والا مرتبه تر از هر کسیه برات. انگار مقامش از همه آدما بالاتره.It&#39;s a strange feeling, even though it&#39;s wrong, When a person, so normal, even more normal than yourself, is so dear to you that they&#39;re higher than anyone else to you. It&#39;s like they&#39;re superior to every other human.</description><category>Pastel Purple</category><author>Pastel Purple</author><pubDate>Mon, 09 Dec 2024 08:16:05 +0330</pubDate></item><item><title>اشتباهات</title><link>https://virgool.ir/@pastelpurple/اشتباهات-qhtxgqgtwwvg</link><description>+ اشتباهات چیزایی هستن که انسان هارو از هم متمایز می کنن. چیزایی که اونارو زیبا می کنن. اگه همه «عالی» بودن، اونوقت عشق و زیبایی دیگه چه معنی ای داشت؟ هیچکس وظیفه نداره «کامل» باشه. یه انسان کامل اول از همه باید یه انسان باشه. و انسان بودن یعنی اشتباه کردن. یعنی در حدی زندگی تو وجودش داشته باشه که توان اشتباه کردن رو داشته باشه. الگوریتم از قبل تعریف شده چیزایی مثل هوش مصنوعی و برنامه هایی که از صفر و یک تشکیل شدن هم اشتباه میکنن، چطور انتظار میره تو زندگی یه آدم اشتباهی نباشه؟ کارنامش سفید باشه، هیچ خطایی ازش سر نزنه؟ اگه اشتباهی نکنیم چطور قراره چیزی یاد بگیریم؟ حفظ کنیم که این کار درسته، این کار غلطه؟ توی زندان کلیشه ها و قوانین و دستورات خودمونو گیر بندازیم؟ چرا خودمون تصمیم نگیریم چی درسته چی غلط؟ چرا نریم جلو و وقتی دیدیم چیزی اشتباهه، با فهم و درک و انسانیت خودمونو عقب بکشیم؟ـــ دنیا همینقدر گل و بلبل نیست. بعضیا «انسان» نیستن. «انسانیت» ندارن. «فهم» و «درک» ندارن. میرن جلو، اشتباه می کنن، بازم ادامه میدن. به بقیه صدمه میزنن. اشتباهشون رو هر بار از دفعه قبل بدتر می کنن. دزدی، گروگان گیری، تجاوز، قتل، قتل سریالی. فرق بین خوب و بد رو نمیبینن. اهمیتی نداره. براشون این زندگی کردنه. لذت زندگی براشون طور دیگه ای تعریف شده. اگه قراره همه از اشتباهاتشون «درس بگیرن»، بعضیا طور دیگه ای درس میگیرن. درس میگیرن که دفعه بعد چطور اون «اشتباه» رو تکرار کنن که کسی متوجهش نشه.</description><category>Pastel Purple</category><author>Pastel Purple</author><pubDate>Sun, 08 Dec 2024 21:44:25 +0330</pubDate></item><item><title>روزی که زمین لباس سفیدی به تن کرد</title><link>https://virgool.ir/@pastelpurple/روزی-که-زمین-لباس-سفیدی-به-تن-کرد-j1fr1e9wniyh</link><description>برف می آمد. زمین سفیدپوش شده بود. کنار پنجره ایستادم و بیرون را نگاه کردم. برف زیبایی بود. خیلی وقت بود اینطور برف نیامده بود. فکرم درگیر بود. سخت درگیر. آنقدر که درد داشت. سعی کردم تمرکزم را روی برف بگذارم. سخت بود. هنوز هم سخت بود.کسی با قدم های آرام آمد و کنارم ایستاد. رایحه عطر آشنایی داشت. نگاهش کردم. او بود. ... او بود؟نگاهم را به پنجره برگرداندم. می دانستم نمی خواهد نگاهمان با هم برخورد کند. از روز اول آشناییمان، عاشق بوی عطرش بودم. اما حالا بویش ریه هایم را پر کرده بود و داشت خفه ام می کرد. دردناک بود. دردناک بود، مثل همه آن روزهایی که جواب سلامم را نمی داد. دردناک مثل وقت هایی که حتی نگاهش را هم به من نمی انداخت. نمی خواستم آنجا باشد. نمی خواستم دوباره آن درد را لحظه به لحظه احساس کنم. می ترسیدم. آنقدر که دلم می خواست فرار کنم. بدوم و بدوم، خودم را در دامن سفید زمین غرق کنم، تا دیگر نخواهد از کنارش طوری رد شوم که انگار صد پشت غریبه ایم.ــــ «چه برف قشنگی می باره.»نفس در سینه ام حبس شد. بغض در گلویم گیر کرد. به خودم آمدم و باز به بیرون پنجره نگاه کردم. درست می گفت. برف زیبایی بود. اما وقتی او این جمله را با صدای گرم و دوست داشتنی اش می گفت، آن را حتی زیباتر می کرد..</description><category>Pastel Purple</category><author>Pastel Purple</author><pubDate>Mon, 19 Aug 2024 21:18:59 +0330</pubDate></item><item><title>تو آن را چی می نامی؟</title><link>https://virgool.ir/@pastelpurple/تو-آن-را-چی-می-نامی-ylyiwmxjuqyg</link><description>بوی قهوه خانه مان را پر کرده. چه بوی قشنگی دارد. انگار به خانه زندگی می بخشد. بوی چای هم همینطور است. بوی خاک باران خورده، بوی گل. آفتابگردان چه بویی دارد؟ اگر چشمانم را ببندم و تصورش کنم، بوی خورشید می دهد. داغ و مهربان.صدای نماز مادر می آید. آرامش خاصی دارد. حس امنیت می دهد. وقتی آن چادر سفید با گل های کوچکش را که تازه شسته است سر می کند و سر سجاده می ایستد. انگار بوی تمیزی چادرش تا این سر خانه می آید.نور شمع روشن روی میزم، زرد و پر شوق است. اما همزمان، آرام و بی صدا می سوزد. برای چه اینطور می سوزد؟ به عشق چه چیزی اینطور آرام و زیبا، ذره ذره می سوزد و به اتاق نور می بخشد؟ کاش پروانه بودم و دورش می چرخیدم. آنقدر می چرخیدم تا بال هایم بسوزد. چقدر زیباست که با چنین شوق نورانی و عاشقانه ای یکی شوی و بسوزی.آسمان شب، قدر زیباست. انگار امشب ماه طور دیگری می درخشد. شب سیاه تنها ماه و ستاره هایش را برای دیدن جهان دارد. روز خورشیدش را از او گرفته. برای همین اینطور نور های کوچک ستاره هایش را سرتاسر آسمان پراکنده می کند. میخواهد همه را ببیند. شاید هم می خواهد همه او را ببینند. ببینند که چطور حتی بدون خورشیدش هم تسلیم نمی شود.بعضی ها نامش را خیال می گذارند. بعضی هم رویاپردازی می نامندش. من به آن می گویم «زندگی». تو آن را چی می نامی؟</description><category>Pastel Purple</category><author>Pastel Purple</author><pubDate>Mon, 19 Aug 2024 20:33:57 +0330</pubDate></item><item><title>مهمان همیشگی ?</title><link>https://virgool.ir/@pastelpurple/مهمان-همیشگی-fup9rr7kezqa</link><description>تا آنجا که یادم است ، بخاطر قد بلندش ، همیشه برای دیدن چهره اش سرم را بالا گرفته ام . بر روی چهره درخشانش ، خال های ریز و درشت دارد . با اینکه چشمانش همیشه بسته اند ، انگار نگاه مهربانی دارد . نگاهی پر از آرامش . و با اینکه لب هایش همیشه روی هم قفل شده اند ، انگار با من حرف می زند . حرف هایی که همیشه شنیدنشان خوشحالم می کند .بیشتر ، شب ها به خانه ما می آید . نمی دانم چرا ، اما اکثر مواقع نصف صورتش را با پارچه سیاه می پوشاند . شاید با اینکه آنقدر زیباست ، اعتماد به نفس کافی ندارد . باید هر از گاهی به او بگویم که چقدر زیباست . یک روز باید بفهمد که افراد خانه ما ، برای توصیف شدت زیبایی ، او را مثال می زنند .تا جایی که یادم است ، اکثرا وقتی به خانه ما می آید ، یک لباس می پوشد . لباسی سیاه و خنک با نگین های درخشان . من عاشق این لباسش هستم . نگین ها به لباسش وقار می بخشند . نقطه های درخشان سفید کوچک و بزرگ ، در میان سیاهی بیکران لباسش ، خیلی زیبا خودنمایی می کنند .با اینکه خیلی به خانه ما سر می زند ، وقت هایی احساس می کنم خیلی از او دور هستم . انگار هیچوقت آنقدر که فکر می کردم ، به او نزدیک نبوده ام . گاهی این احساس ، باعث می شود وقت هایی که حواسش نیست ، دستم را به طرفش دراز کنم ، و زیر لب زمزمه کنم :« کاش می توانستم تو را در آغوش بگیرم ... »                                                         ???????</description><category>Pastel Purple</category><author>Pastel Purple</author><pubDate>Tue, 25 Apr 2023 20:23:01 +0330</pubDate></item><item><title>یک جمله</title><link>https://virgool.ir/@pastelpurple/یک-جمله-staxuui5yzmb</link><description>تمام لحظه هایی که کنار هم سپری کردیم ...وقتایی که از ته دل می خندیدیم و از شدت خنده حتی نمیتونستیم چشمامونو باز نگه داریم :) وقتایی که گریه می کردیم و سرمون رو روی شونه هم میذاشتیم وقتایی که خودمونو تو دردسر مینداختیم ولی به روی خودمون نمی آوردیم وقتایی که شبونه توی خیابونای خالی و آزادراه ها می دویدیم و بلند آواز می خوندیمدو سال پیش ، روز تولدم ، وقتی از صبح تا شب هیچ حرفی درباره تولدم نزدی ، ولی آخر شب سورپرایزم کردی :)شبایی که بیدار می موندیم و تو نور یه شمع کوچیک ، آروم با هم حرف میزدیم و ریز ریز میخندیدیم :)و آخرین خاطره ای که با هم ساختیم ...چهار ماه پیش ، وقتی زیر بارون ، کنار جاده جنگلی ، وقتی حتی پرنده پر نمیزد ، جلوم وایسادی و گفتی که میخوای بری ...نفهمیدم اون قطره هایی که از صورتت می ریختن ، بارون بودن یا اشک ؟ ...همین ! ... فقط یک جمله گفتی ، چند ثانیه وایسادی و به زمین زل زدی ، و بعد رفتی ...اون شب تا خود صبح بارون میبارید ... تمام مدت توی اون جاده جنگلی راه میرفتم ...وقتی برگشتم خونه ، صبح شده بود ... لباسام خیس و گلی بود ... و بدتر از همه ، تو نبودی ...یادمه همونجا جلوی در ، روی زانو هام افتادم و با صدای بلند گریه کردم ...از اون وقت دیگه ندیدمت ... دیگه هیچکس رو ندیدم ... دیگه حتی بیرون از خونه رو ندیدم ... هنوز صبحا که بیدار میشم به در زل میزنم و منتظر می مونم که در رو باز کنی و بیای تو ...هنوز شبا فقط به این امید میخوابم که صبح بیدار شم و ببینم همش فقط یه کابوس بوده ...هنوز بعد از ظهرا نامه هایی که برام نوشته بودی رو یه دور از اول میخونم ...هنوز هر لحظه به دلیل رفتنت فکر میکنم ...هیچوقت فکرشو نمیکردم همچیز ممکنه با یه جمله تموم شه ...</description><category>Pastel Purple</category><author>Pastel Purple</author><pubDate>Tue, 11 Apr 2023 21:24:46 +0330</pubDate></item><item><title>Hello ! ?</title><link>https://virgool.ir/@pastelpurple/hello-yk38m78zqj4u</link><description>سلام ! ?ای کسی که داری اینو میخونی ! ممکنه منو بشناسی ! ... من MJ 6384 ام ! ?بگین ببینم چند تاتون منو یادتونه ؟ ?یه مدت طولانی نبودم ... یه سال ، تقریبا ...آخرین پستم ده ماه پیش بود ... ?‍♀️همه اطلاعات اکانت قبلیمو گم کردم برای همین یکی دیگه درست کردم ??ولی حالا ... بگذریم !بگین ببینم من نبودم کیا رفتن ؟ ... ?کیا جدید اومدن ؟ ?سوالی چیزی هرچی هست بگین ?قول نمیدم زیاد بیام ... بالاخره درسو مشقو امتحانا و کارو بارو زندگی ... ?ولی برگشتم ! ?دلم تنگ شده بود براتون ??</description><category>Pastel Purple</category><author>Pastel Purple</author><pubDate>Fri, 27 Jan 2023 22:57:23 +0330</pubDate></item></channel></rss>