https://virgool.ir/feed/@parya80.esمن به غمگین ترین حالت ممکن شادم تو به آشوب دلم ثانیه ای فکر مکن(: https://harfeto.timefriend.net/16535666480573. منتظر انتقادات و پیشنهاداتتون هستم?fa2026-11-12 08:57:20https://files.virgool.ir/upload/users/55272/avatar/OT38Q6.jpeghttps://virgool.ir/@parya80.eshttps://virgool.ir/@parya80.es/شب-هزار-و-یکم-unwxfsdjol24برای هزارمین بار در خیالم شهرزاد میشوم و هزار و یک شب طنین صدایم را مهمان اتاقت میکنم و تو ، هر بار که قصه به آخر میرسد آرزو میکنی زودتر فردا شب برسد.خسته از ضرب نگاه نیمه خوابت از جا برمیخیزم، به سمت در که میروم یادم می آید فراموش کرده ام بگویمت قصه ها خیالی اند و حال آنکه تو با این فکر به خواب رفته ای : اخر قصه ی دنیا خوش است. . . عزیزکم به این لحظه ای بودن دل نبند که همه‌ی‌ بودن ها سراب است و چشم ما دچار خطای دید !بالاخره شب هزار و یکم میرسد؛ هرچند که نه من از تو دیدنت سیر شده باشم و نه تو از خواندن من.برایم مهم نیست چندین هزار شب مهمان اینجا هستیفقط میخواهم حتی اگر تا ابد خوابیدی، خواب من را ببینی و به زیبایی شب هایی که برایت با جانم سخن میگفتم و با زبان دل‌هامان لالایی میخواندم ؛برایم رویا ببافی که ما همه” با رویا زنده ایم”دِل آشوبدِل آشوبWed, 25 May 2022 11:42:04 +0430https://virgool.ir/@parya80.es/تو-اینجایی-uilw1uzibxly عکس فاقد هرگونه ارتباط معنایی با نوشته می باشد (صرفا جهت به اشتراک گذاشتن قشنگیای رنگ آبی?.مرداب انزلی_ فروردین ۱۴۰۱)ما در تمام لحظه ها به تو دچاریم در آنِ بیماری و سلامت، در آنِ خوشی و ناخوشی،جام دل از مدامِ تو پر است و آدمِ مست، ‌هرگز هشیار نیست!تو اینجایی و ما همه دست هایمان سمت آسمان،نگاه هایمان به خشتی مدرن ،با پارچه های پلی استری و نانو ضد آب !به راستی تو در زیر آن پارچه ای که مبادا به باران دچار شوی؟یا در آسمانی که مباد زمین گیر آدم ها شوی؟!به راستی تو دوری از ما…؟نه من هرگز چنین دیوانه وار چیزی را نمیپذیرم.تو نه در آن خانه ی بلوری ، نه در آن خشت چوبی ، نه پشت آن ابر تیره نه در آن در گنبد سبز ! تو در هیچ کدام خانه نداری …همه جا تویی و آن کس که همه جا هست خانه می خواد چه کار؟خانه ی تو دل است ، چه می دانم شاید پشت دریچه سینی دهلیز راست! شاید کنار آئورت ، شاید همین‌جا در لابه‌لای این خطوطی که همه به سمت تو راهی اند!تو ؛سرانجامِ‌ ما و همه ی این خط هایی.آری ؛ یقین دارم تو اینجایی.پ ن: خداجونم لطفا سوپرایزم کن .به شدت نیاز دارم که با خبرای‌خوب جا بخورم. . . https://vrgl.ir/51Utp دِل آشوبدِل آشوبSun, 22 May 2022 14:55:45 +0430https://virgool.ir/@parya80.es/قاصدِ-یار-lq6phfsy1hipاسکار زیباترین ترین جان بخشی دنیا هم میرسه به اون بیتی که شهریار با "خیال یارش" حرف میزنه ...و من با بند بندِ روحم میتونم درد رو با بغض شکسته ی شهریار شریک بشم ، اونجا که اول خوندنِ شعر میگه "اینم مرثیه شه..." و صداش میلرزه ؛یعنی دلبر ،درد نبودت انقدر واسه من و قلبم سخته که عزا گرفتیم هردومون،یعنی مُردیم و هر شب جان سپردیم از بس گفتیم بمون...میدونی تعبیر قشنگ ترش کجاس؟اونجایی که شهریار به خیالِ ثریا(که اسم دسته ای از ستاره ها تو آسمونه)میگه :تو قاصدِ یار منی!هر کی هم بهت بگه "ستاره ای" ،من میگم تو " ماهی" ! ...من نمیتونم به قشنگی شهریار برات شعر بگم،بلد نیستم این شکلی تعریفت کنم ..‌.ولی به جانِ خیالت قسم که حسم همون قدره،نه بیتی کمتر و نه بیتی بیشتر!تو باید شب هایی که بیداری کمی هم فکر من باشییا بخوابی و آسوده ام کنی یا خیالت را بخوابانی! سینه ام ماوای دلِی سوخته و غمی بی ثمر است آتشت خاموشی ندارد ، میشود کمی باران ببارانی؟ ذهن من خسته ی راه و زخمیِ شبیخون خیال استیا اگر ماندی حمله ای با احتمال قبلی شو یا نباید بمانی!پ ن۱: من ارادت خاصی به استاد شهریار دارم و بی نهایت با شعراشون و صداشون انس میگیریم ،واسه همین دلم خواست کسایی که زیاد از ایشون نشنیدن رو کمی آشنا کنم با احساسات لطیفشون(:پ ن ۲: اسم این شعر "یار قاصدی یا همون قاصد یار" هست که به قول خودشون ی شبه اینو نوشتن وقتی که از خیال دلبر خوابش نمیبرده ♡(مقایسه کنین اینجور نخوابیدنو با بی خوابی های ما که با ولگردی تو فضای مجازی هدر میشه ) .اینم لینک شعر با صدای شهریار ،پیشنهاد گوش کنید و لذت ببرید .https://www.aparat.com/v/sVLPW/%DB%8C%D8%A7%D8%B1_%D9%82%D8%A7%D8%B5%D8%AF%DB%8C_%D8%A8%D8%A7_%D8%B5%D8%AF%D8%A7%DB%8C_%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF_%D8%B4%D9%87%D8%B1%DB%8C%D8%A7%D8%B1پ ن۳:نظراتتون راجع به این نوع نوشتن برام بی نهایت مهم و ارزشمنده،لطفا هر پیشنهاد و انتقاد و حتی ایرادی تو متن میبینید برام بنویسید،خوشحال میشم که تو نوشته های بعدی از کمک هاتون استفاده کنم(:دِل آشوبدِل آشوبFri, 26 Mar 2021 04:20:27 +0430https://virgool.ir/@parya80.es/نیم-نفر-بیش-نمانده-lnencj6kxaj2هرچه می خوانیم خوب نمی شود.هرچه می دویم خوب نمیشود.هر چه می گرییم خوب نمی شود ...انگار نفرت زندگی از من حکایتی دیرینه دارد؛زمین و زمان برای زمین زدنم متحد اندو الحق که چه اتحاد قشنگی ...! ولی چند نفر به یک نفر؟راستش را بخواهید ،تازگی ها من حتی یک نفر هم حساب نمی شوم.من نیمه جانی دربدن هستم که نیمش را بدبختی خورده و با نیمی دیگر ناعادلانه ترین جنگ تاریخ را رقم میزند!نیمه ی گمشده چیز خوبی است .گم شده را می شود گشت،می شود دعا کرد که پیدا شود ،لااقل می شود امید داشت به بودنش ؛هرچند واهی!ولی نیمه ی مُرده نه پیدا می شود ،نه دنبالش میگردند و نه زنده می شود...مُرده ، مُرده است و پس از این دم عشق که سهل است دم عیسی هم نیمه ی مرا زنده نخواهد کرد...فقط می توان دعا کرد که زندگی آن نیم دیگرش را نگیرد .دِل آشوبدِل آشوبMon, 22 Mar 2021 06:15:19 +0430https://virgool.ir/@parya80.es/نمی-شود-که-نمی-شود-n0vn3crhddooنه می شود ماند ،نه می شود که رفتنه می توانیم بگرییم نه توان آرام بودن داریم نه می شود خندید و نه می شود که دریای بغض را سرریز کرد نه آن خدایی که می توانست همه ی نمی شود ها را ممکن کند خواست که بشود ، نه می شود زد زیر تندیس عظیمی که از او ذهن ساخته شده . . . عزیز من ، باید قبول کنیم:ما ناچاریم به نشدن ها؛پس بیا برای یک بار هم که شده سوی ذهنیتمان را عوض کنیم و از دنیا گله نکنیم؛..به !عجب دنیای عادلانه ای اینجا همه چیز متعادل و متقارن است؛نه این می شود و نه آن می شود،"نه می توانیم زندگی کنیم و نه می شود مُرد...!پ ن۱:بعد از ماه ها ننوشتن ،این متن کم محتوا رو از من بپذیرید.پ ن۲: در مورد تصویر ،در ذهن من این دونفر روی تخت خیلی باهم متقارنن و واقعا نمیدونم از رو چه اساسی ذهنم اینجوری فکر میکنه ،شاید بخاطر سیاه و سفید بودنشه .این نقاشی یکی از قشنگ ترین نقاشی هاییه که تا به حال دیدمپ ن۳:عیدت ۱۴۰۰ تون مبارک .امیدوارم نمی شود های پارسالتون امسال ممکن بشه(؛دِل آشوبدِل آشوبSun, 21 Mar 2021 20:27:56 +0330https://virgool.ir/@parya80.es/وصله-یِ-ناجور-uksmdc5gfsmlشادیِ من دیر زمانی نپایید، و من به خود میگویم چه شده فلک را که برایش هق هقِ گریه ی من از خنده دل انگیز تر است...؟بر لبِ من خنده نامناسب مذهبی بود که پسندیده نشد .به همان روز غریبی که می خندیدم ،و به جانِ تمامِ قهقهه های مستانه مان قسممن اگر میدانستم حکم شادی هایمان این چنین قصاصِ جان است،هرگز نمی خندیدمنه به آن بودنِ کوتاهنه به آن شادیِ دور نه به آن رقصِ هماهنگِ غم و عشق وسط حوضچه ی عمربه هیچ کدام نمی خندیدم ... آن میان چیزی انگار می لنگید؛شادیِ قلبِ منِ غمگین جان،پروازِ شاپرکِ عشق دورِ سرِ غوکِ شعور !این چه نامناسب وصلتی بود؟غم و شادی؟عقل و عشق؟من و ذره ای سُرور؟آن میان کسی انگار وصله ی ناجور شده بود؛من وسطِ آن همه حسِ خوشبختی چه می کردم؟من چه ساده باور بودم که با خود عهد بستمتا دگر نشکند چینیِ نازکِ غرور من خود،عهدِ خود شکستم ...با خیالِ راحت بی وفایی کنید آدم ها ، دگر انتظاری از شما نیست...دِل آشوبدِل آشوبMon, 11 Jan 2021 23:20:04 +0330https://virgool.ir/@parya80.es/با-کمالِ-میل-می-میرم-omyqy1ywxz3iعمرِ من دیر زمانی است به سر آمده است جانم از این همه درد به لب آمده است تو و دنیا و اجل همه دست به دست هم دادیدقصدتان مرگ من است،همگی آزادیدهمگی آزادید هر چه که خواهید کنید فقط هر چه که می کنید کمی دیر کنید !کمی دیر کنید که من از همه دنیا سیرمقسمتم گر بشود با کمالِ میل می میرمعلت تاخیر من کششم سوی تو نیست!یا که آرزو و آمالی در پی زندگی نو نیستعلت تاخیر من دلِ تنگِ پدری پیر استچه کنم؟به خداسخت ترین درد این استبگذارید فقط با پدرم حرف بزنم،گریه کنمبگذارید کمی گله از دردِ شما و دِل بکنمبگذارید برای آخرین بار بوسه زنم بر دستشکه همه عمر اگر خیره شوم،سیر نشوم از چشمشبعدِ رفتن نگذارید غصه خورد ،پیر شودنگذارید حسرتِ دختر بخورد و زمین گیر شود جسمِ من به سخت ترین حالت ممکن می میردخدا کند که پدرم هرگز این لحظه ها را نبیند‌...آنقدر غم کشیدم که آخر از پای افتادماینقدر لاف نزنید که از دردِ کمی جان دادم!حالِ من درد میکند،رنج میکشد،خوب نیستاین سرطانی که در جانِ من است نامش زندگی استپ ن: بازهم حسِ شعرم گُل کرد ...دوباره نظری،پیشنهادی،قافیه های مناسب تری ؟واقعا چه میشه کرد با این اعتماد به نفسِ کاذب؟دارویی ،طبیبی ،مرهمی .../:دِل آشوبدِل آشوبSat, 09 Jan 2021 22:41:09 +0330https://virgool.ir/@parya80.es/گُمشده-jhbx22wmhlckمن که بودم؟مسافری بودم در کاروان زندگیکلاف پیچ در پیچ آرزوها در دستمسافری بین همه،مثلِ همه،به امید رسیدن به آیندهنمیدانم چه شد ؛فقط فهمیدم گره کلاف ها باز شد به دست و پایم پیچیدند زمین خوردم و قطب نمایِ قلبم شکست!از قافله جا ماندم کم نیاوردم ...بلند شدم...دویدم ...فریاد زدم :"ای کاروان آهسته ران"..ولی گم شده بودم من که هستم؟مسافری تنها گم شده در پیج های غم ،به مقصدِ مرگنجوا میکنم با خود :ای کاروان آهسته ران کآرام جانم میرودمن به غریبانه ترین حالت ممکن غریبم!من به عمر رفته میخندم ،به تمام آرزوهای زمین ریخته،من به عقربه های بی جهت و شکسته دلم میخندمبه دست و پای شکسته یِ روحم میانِ سرزمین مرگمن به این میخندم که بالاخره رسیدم هر چند دیر، هر چند اشتباه اما بالاخره به آخرش رسیدم......جانِ من آرام آرام از حال می رود ماهِ من کم کم از یاد می رود روحِ من پناهنده یِ "دِلخانه " ات بودتو که رفتی او هم از این ویرانه می رودپ ن۱: چند تا از پست های لوندرِ عزیز درباره کتابی به جا مانده از فردی بود که دیگه نیست ...شاید یه جور ارثیه یا بهترش یه جور وصیت نامه. گاهی اصلا مهم نیست که درباره چی مینویسی ،مهم چیزیه که به جا میمونه ...اگر کتاب یا دفتر بود شانس این که بعدا پیدا بشه و خونده بشه کم بود(با این میانگین بالای سرانه مطالعمون?) امّا مجازی نوشتن امید به اینکه سال ها بعد یکی بخونه و دوباره وجودت حس بشه هست......شاید نزدیک ترین تشبیه به این ماجرا پخش شدن خاکستر مرده باشه ... انگار که نوشته ها هر کدوم جزئی از خاطرات خوب یا دردهای زندگی یک نفرن که پخش میشن (من چرا حس میکنم زبونم گرفته نمیتونم منظورمو برسونم? ?) خلاصه یه دنیا ممنون که میخونید ...روحتون شاد♡دِل آشوبدِل آشوبSat, 09 Jan 2021 22:27:23 +0330https://virgool.ir/@parya80.es/قحطِ-پریشانی-pbxad2z0unzcتو نباشی دلِ من جایِ دگر میخوابدچشمِ من خوابِ دگر می بیندتو نباشی درها تا ابد باز نمی مانندقمری ها تا همیشه آواز نمیخوانندتو که رفتی و مرا باز سپردی به خدااین قلب بعد تو امّا از تپش باز نمی ماند"سرِ زلفِ تو نباشد سرِ زلف دگریاز برای دلِ ما قحطِ پریشانی نیست" *۱_بیت آخر که خیلی دوستش دارم از صائب تبریزی هست .*۲_اینم دومین شعر بسیار ناشیانه ام .گرچه تقریبا هیچی از شعر نوشتن سر در نمیارم و هیچ استعدادی هم ندارم با این حال چنان علاقه ای دارم که از رو نمیرم و باز هم خواهم نوشت تا بیشتر با اشعار ناموزون به معنای واقعی آشناتون کنم?*۳_اینجوری بی وزن شعر نوشتنم پیش بره صنعت شعر جدیدی به اسم شعر "پریایی"تولید خواهد شد?امیدوارم روح بزرگوار استاد یوشیج در آرامش به سر ببرن?دِل آشوبدِل آشوبThu, 07 Jan 2021 01:17:42 +0330https://virgool.ir/@parya80.es/نذر-کردم-که-برای-آخرین-بار-بخندم-p6ir87nw5ulwمن نذر چشمانت کردم اگر امروز بمیرم شب ها به خیال تو دگر خواب نبینمنذر کردم اگر چشم ببندم و در گور بخوابمدگر از دلِ وامانده یِ خود آزار نبینمنذر کردم که بیایی و برای آخرین بار بخندمنذرم که اَدا نشد، ای کاش بمیرم دل بسته ام امشب به اجل تا که بیایدشاید که تورا دوباره از دور ببینم*نمیشه بهش گفت شعر چون تقریبا اصلا وزن نداره .برای اولین باره که شعر مینویسم ولی چون این دلی بود خیلی دوسش دارم هر چند که قافیه هاش زار میزنن/:به هر حال به بزرگی خودتون ببخشید میتونیم فرض کنیم شعر سپیده (:ضمنا اساتید گرامی هر نظری دارید بفرمایید مشتاقم پیشنهاداتتون و کلمات جایگزین برای بیت ها رو بشنوم♡دِل آشوبدِل آشوبWed, 06 Jan 2021 21:55:59 +0330https://virgool.ir/@parya80.es/زیبایِ-تنهاپرورِ-من-tirtdqssbi8qشعری را به یاد دارمکه شاعر می گفت"تو به اندازه یِ تنهاییِ من خوشبختیو من به اندازه زیباییِ تو غمگینم"آه که تو چقدر زیبایی و من چقدر تنهایمانگار هر روز که من تنها تر میشوم تو زیباتر میشویو من بخاطر این از تو گله ندارم مگر چه عیبی دارد زیبایِ تنها پرورِ من؟تو تا هر کجا میخواهی زیباتر شو من برای غمِ تنهاییِ خود ،خدایی دارم چاره ای خواهد اندیشید که به رونقِ زیبایی ات دست نزنددِل آشوبدِل آشوبFri, 01 Jan 2021 20:42:18 +0330https://virgool.ir/bigane/دلِ-آشوب-bdf8hmbfvyc0دلِ من دیر زمانی ست که آشوب شده است ضربان من به هق هق افتاده و چیزی را سخت تمنا میکند خودش را محکم به در و دیوار قفسه سینه ام میکوبدامّا حفره یِ نبودنَت عجیب پر نشدنی است ...نیستی و حفره ی جای خالی ات را "خون" گرفتو شروع به تپیدن کرد و من در عجب ام که قلب کوچک من کی اینقدر بزرگ شد که با این همه دردهنوز می تپد ...؟؟جای خالی ات را با هرچه که پر کنمخوب نمی شوم حتی با خودَت ...انقدر دور شدیم که بودنت هم دیگر بی فایده استالان ؛ مدتی می شود به تو که فکر می کنمنه هوای چشمانم اَبری می شود و نه زمام بقیه ی کارها از دستم در می رود فقط به چشمم می آیی و مثل آخرین دیدارمان سریع میگذریاَمّا این بار بدون بغض و دلتنگی جانم اگر می خوانی می خواهم بدانی که زیاد در برابر آدم ها به خودت سخت نگیر مثلا من ...من را ببینآنقدر ناخوداگاه از تو و تمامِ خاطراتت بُریدم و دست کشیدم که گاهی اصلاًبه این که دیده اَمَت شک می کنم سخت نگیر ... آدم ها ارزشش را ندارند(:دِل آشوبدِل آشوبThu, 31 Dec 2020 21:54:38 +0330https://virgool.ir/bigane/چشمانت-را-ببند-میروم-yym2m43buwldچشمانت را ببند رویِ من رویِ تمامِ آرزوهامان چشمانت را ببند ،بگذار راحت تر عبور کنم از آن قلبی که سدِ چشمانت گذرگاه عبورش را بسته ...ببند ،مردمِ بی قرارِ چشمانت میشکندَم ... اینبار فرق میکند اینبار نمیروم که بگویی بمان اینبار میروم تا دِین رفتن هایت را از گردنم بردارم! در مرام من نیست لطف ها را جبران نکنماین رفتن کوچک ترین کاری بود که میتوانستم برای جبران انجام دهم ...رفتی، رفت،رفتند ...میروم فقط تو بگو :چند نفر به یک نفر؟من دِین چند نفر را باید ادا کنم؟من که نباشم چه فرقی میکند ؟مگر توِ بی مَن چه فرقی با توِ با من دارد؟ من که نباشم دستانت باز هم یخ نمی کنند !چون دعا خواهم کرد هوا آنقدر گرم بشود که ذره ای سوز به دستانت نخوردمن ترسی ندارم،می روم و از امروز به هر خیاطی که دیدم میسپارم جیب ها را بزرگ تر و گرم تر بدوزند ! برای تو فرقی نمی کند برای این شهر امّا، فرق میکند انگار برای کاکتوس ها فرق دارد که من سیرابشان کنم یا باران...باران برایشان نمی خوانَد برای ستاره هافرق میکند از این دیار که تو هستی بشمارمشان یا کمی آن ور تر جایی بدون هوای تو از اینجا ،کنار تو، نزدیک تر بودم به ستاره هابرای گنجشک ها فرق میکند من برایشان دانه بریزم یا باد روزی شان را برساند...من میروم ولی برای آن پیرمرد چشم انتظار فرق میکند که دخترَکَش چرا نیست.میرم و چشمان خسته ی پدرم دوخته به در،تقاص گناهِ تو و بقیه شهر را پس خواهند داد...تو ببند چشمانت را ، چشمان پدرم به خستگی عادت کرده اند.تو ببند ،پدرم به جای تو پُر می کند حوضچه ی قهوه ایِ گِل آلودِ چشمانش را. . .میروم امّا در هجوم تکرار وار سوالی مانده ام ،این منِ شکست خورده جوابش را نمی داند تو قبل رفتنم جواب بده؛چرا حالا که تویی در من ریشه ندارَد ،حالا که نه نگرانت هستم نه منتظر رسیدنت، حالا که نه از تو دلخورم،نه دلتنگ، نه ... خلاصه بگویم چرا حالا که دوستَت ندارم اینگونه ستون های زندگیم لرزیدند؟فقط همین اخری را بگو قبل رفتنم:از من به خدا چه گله کردی ...؟دِل آشوبدِل آشوبSun, 20 Dec 2020 19:28:35 +0330https://virgool.ir/@parya80.es/روزنگار-یک-لب-گور-syvy3xemzzr8فرشته من..نجاتم دادی یا باز گرفتار این زندگی ام کردی؟چرا آخر قصه ها اینطوری اند؟راستش من حس میکنم آخرش را دارم میبینم !یک جور عجیبی است انگار که همه چیز درست شده است ...کاخ آرزوهایت را مرمت کرده اند،آدم های خوب زندگی ات را پیدا کرده ای،تازه تازه دلت برای آدم ها تنگ میشود حتی برای کسانی که دلتنگت نیستند! ،این آخری هوس سیب زمینی سرخ کرده میکنی با پنیر (: ،دلت چرخیدن در شهر میخواهد با پای پیاده و میان همه ی آدم ها،دلت خوشبینی میخواهد،قضاوت نکردن،مهربان بودن میخواهد،دلت یکجوری میشود انگار که میخواهی دست پدرت را بگیری و محکم در آغوشش بگیری و بگویی :ببین بابایی نمیدونستم این همه دوستم داری ،بابایی میشه با من بیای اون ور؟من جز تو پناهی ندارم... همه چیز خوب بنظر میرسد ولی باز دلت رفتن میخواهد ...انگار که فیلت یاد هندوستان کرده ،دلت خدا میخواهد به صرف یک عمر چای و حرف ؛دلت میخواهد دست بابا را بگیری باهم بروید پیش خدا و از آن بالا به همه ی این غصه های تو در تو، های های بخندید!این آخری را باید نوشت ،اگر دستان یخ زده ام اجازه میدادند تمام آن لحظاتی که در سرما دنبال آن قرص لعنتی میگشتم را فیلم برداری میکردم،آخر یک لحظه حس کردم که زیباترین فیلم سینمایی جهان میشود ! نامش را میگذاشتم "داروخانه دوستم دارد ". واقعا داروخانه دوستم داشت؟من تمام داروخانه های شهر را زیر پا گذاشتم از شبانه روزی و بیمارستان آن سر شهر تا داروخانه های کنار آن جا که شمع روشن میکردیم ،فقط و فقط برای یک ورق قرص لعنتی ،اما نبود که نبود !یک لحظه ترسیدم ،لرزیدم،سرد بود اما از سرما نمی لرزیدم!از ترس بود ،از دلهره ای که به جانم افتاد:اگر نمیرم چه؟اگر بگویند فلانی خودکشی کرد با آبروی پدرم چه کنم؟نفهمند قرص خوردم؟همه ی داروخانه ها بسته بودند ،شاید داروخانه هنوز دوستم داشت...شاید داروخانه میخواست نمیرم...نکند داروخانه هم نظرش برگردد؟اصلا چه بهتر من قرصم را پیدا میکنم و روسیاهی اش می ماند برای تمام آرزوهایی که افتخار رسیدن ندادند. دستانم یخ زده بود ،هوا خیلی سرد بود ،یک جوری که انگار میگفت دختر جان برو خانه، می چایی(: ...یعنی هوا هم دوستم داشت...؟راستش آدم این لحظه های آخر حریص می شود ،میخواهد هر چیزی را که تجربه نکرده تجربه کند .آدم است دیگر ،یک بار میمیرد از همان هم می خواهد لذت ببرد خاک بر سر!نگاهی به دکه کنار خیابان کردم ،هوا سرد بود، دکه فروش سیگارها را جلو دکه ردیف کرده بود ،در طرح ها و رنگ های مختلف.رفتم جلو .ترسیدم بپرسد چه سیگاری میخواهی ؛من هم که بچه ننه اسم هایش را هم نشنیده بودم اصلا ،آخر پدرم سیگاری بود یا مادرم؟ این آخری ها هم ترس از ضایع شدن داشتم،میترسیدم ببیند اولین بارم است ؛سیگار ندهد .واقعا مسخره است که اینطور آدم از چیزی که برایش نمانده بترسد ...من از زندگی میترسیدم! چرا ؟مگر زندگی ای مانده بود؟این آخری ها حواسم هم قوی شده بود ،من که حتی با ایما و اشاره هم مطلب را نمیگیرم ،سنگینی نگاه پیرمرد کنار دکه را حس کردم!فکر کنم لال بود،اشاره کرد که بیا خودت را وزن کن .با خودم گفتم ای بیچاره، نکیر منکر که آن دنیا وزن را نمی پرسند ...میپرسند با سنگینی نگاه پیرمرد چه کردی؟کمکش کردی؟یا رهایش کردی؟رهایش نمی توانستم بکنم ...دست کردم در کیفم، ۵ تومنی درآوردم و دادم. خیلی خوشحال شد ...به هوای خندیدنش بی اختیار خندیدم ،عضلات صورتم یخ زده بود و حتی خنده هم برام درد آور بود ...کاش زودتر میدیدمت پیرمرد .آن وقت هر روز باهم اینجا میخندیدیم.من که پول ها به دردم نخورد آخرش میشوند هزینه کفن و دفن .لاقل تو که میخندی ،بخند؛بگذار من هم با تو بخندم.دستانم یخ زده بود،به زور در کیف را باز کرده بودم و پول را بیرون آورده بودم ولی ارزشش را داشت .اگر بیشتر زنده بمانم از این به بعد ۵ تومن ها را بزرگ تر خواهم دید ...شاید به عمق پوسیدگی های داخل دندان پیرمرد که موقع لبخند زدن نمایان شدند ...۳ تا پسر آمدند و جلوی دکه گفتند ۳ تا وینستون،اسمش را شنیده بودم ،مارک گرانی بود گویا .خوشگل هم بود ،آجری بود با رگه های سفید بالایش ،خواستم من هم بگویم یه وینستون دیدم نمی صرفد اخر عمری ۱۰ تومن پول یک نخ سیگار بدهم ،۵ تومنی میخرم آن ۵ تومن بقیه را هم میگذارم ته کیفم بماند که نگویند گدا گشنه است .لاکچری بودن این اخر عمری هم ولم نمیکرد .در کارتم به قدر کافی پول بود ولی دلم میخواست در کیفم هم پول نقد باشد!ای بنی بشر الحق که بهشت از سرت هم زیاد بود،همین زمینش را هم لایق نیستی ...خلاصه که گفتم یک نخ سیگار و پولم را دادم و راه افتادم .داشت خوش میگدشت، همیشه دلم میخواست یکی را داشته باشم شب ها بیاییم دور دور،چراغ های رنگی رنگی شهر چشمک بزنند و هردویمان از این همه قشنگی ذوق کنیم ...چه میدانم دوست پایه ای ،زیدی ،کراشی ،خانواده ای چیزی! حیف این ۲۰ سالی که به خیال همچین شبی منتطر نشستم و بیرون نزدم،کاش پیشتر هر شب تنهایی این برنامه را پیاده میکردم،ستاره ها در اسمان می رقصیدند و لامپ های کوچک کنار خیابان چشمک میزدند.یک آن با خودم گفتم:دمتون گرم پس شما هم دوستم دارید،قول میدهم هر شب ببینمتون،چه از اون بالا چه از این پایین...رسیدم به یک مغازه نقلی ،یک بطری آب خریدم و بعد آدرس داروخانه را پرسیدم،مرد ها یک جوری نگاهم میکردند انگار که قبلا من را دیده بودند.انگار که برایشان آشنا بودم ...راستش آنجا یک رود بود که عمق زیادی نداشت ولی آنقدر آب داشت که بشود در آن خفه شد و مرد!میخواستم بگویم اینجوری نگاهم نکنید شاید همه آدم هایی که می آیند اینجا و آب میخرند ،آخرین شبی است که پیاده قدم میزنند ،حالا یا اب معدنی میخورند که اگر در آب رود خفه کردند خودشان را نگویند آب لجن خورد و مرد و با عفونت از دنیا نروند یا آب میخرند که از داروخانه آن ور رود اگر قرصی چیزی خواستند بخرند ،با آب پایین بدهند نگویند فلانی داشت قرص میخورد تو گلوش گیر کرد مُرد(الحق مرگ بی کلاسیه!) راستی من که معلوم نیست وقت کنم یا نه ولی شما اگر آدمی دیدید که شب آبمعدنی میخَرَد درحالی که دستانش تکه یخی شده اند و چشمانشان جار میزند که هوای باریدن دارند،چک کنید که شبیه هم اند؟قبلا ها(نه خیلی دور تا همین آخرین برف پارسال)فکر میکردم آدم هایی که وقت مردنشان رسیده (از کلمه نحس خود کشی بدم می آید لطفا استفاده نشود خودتان جایگزین پیدا کنید) شاخ و دم دارند،مثلا اگر یکی را میدیدم که عزم رفتن کرده حتما جلویش را میگرفتم و به قولی انقدر پتروس بازی در میاوردم که یا خودم بمیرم یا طرف بن کل از تصمیمش منصرف شود،ولی امشب وقتی قیافه های رهگذرهایی که بی تفاوت از کنارم میگذشتند را دیدم و مطمعن شدم که این آخر عمری شاخ و دم در نیاورده ام،فهمیدم مردن هم همچین چیز خاصی نیست،به هر حال موجود زنده ایم،روزی به دنیا می آییم و روزی باید بمیریم.(بماند که حتی اگر شاخ و دم هم داشتم این آدم ها تف هم رویم نمی انداختند.)آدرس داروخانه را پرسیدم و پیدایش کردم،دستانم توان باز کردن در را هم نداشتند.از آدم های توی داروخانه خجالت میکشیدم ،حس میکردم همه شان رامیشناختم. میگویند اگر دلتنگ کسی شوی بقیه را به آن چهره میبینی،آخ که باباجانم چقدر آن شب همه تو شده بودند!سریع گفتم یک ورق قرص فلان.مرد پرسید ۲۰ یا ۱۵؟یادم آمد هفته پیش ۳ تا ۱۵ انداختم و حتی سرفه هم نکردم!با خیال اینکه ۲۰ حتما عمل میکند ،گفتم ۲۰ و قرص و بقیه پول را گرفتم و از داروخانه زدم بیرون.پارک را دیدم،به سرم زد کبریت بخرم و بنشینم این آخری مزه ی سیگار را بفهمم.از پله ها پایین رفتم ،پارک مثل مار راه راه سیاه و سفید به نظر می آمد ،انگار یک دالان طولانی بود،دالان مرگ ...یک بخشی نور داشت و بخش دیگر نه.آنجا که چراغ روشن بود دوتا پسر داشتند سیگار میکشیدند، از انجا که رد شدم رسیدم به آن بخش تیره رنگ و بدون نور!شب عجیبی بود ،منی که حتی از تاریکی اتاق هم میترسیدم ،بی مهابا در دل شب بی نور و خالی از هر تابشی که حتی اندکی به دلم گرمای امید بدهد،زدم.انگار شجاع شده بودم .صدای قدم هایی را پشت سرم شنیدم، خواستم برگردم که صدا گفت:خانم ساعت چنده؟ قدم ها تند تر شده بودند ،میخواستم بگویم احمق این وقت شب با گوشی فلان مدل ساعت را از من میپرسی که به حالت دو افتاد ...دویدم ...فقط میدانستم که باید پناه ببرم،نمیدانم کجا ،بلد نبودم،خیلی وقت بود پناهگاهی نداشتم ،از یادم رفته بود چطور پناه میگیرند،نور خیابان به چشمم خورد ،سرعتم را بیشتر کردم و رسیدم به خیابان.ساده بودم و زود باور ،انقدر به همه اعتماد کرده بودم و بی وفایی دیده بودم که برایم عادی بود،باز اعتماد کردم و کنار اقای موجهی با بارانی سیاه پناه گرفتم،پسری که پشت سرم بود برگشته بود انگار ،برگشتم و دیدم دارد می رود...آب دهانم را قورت دادم و به مرد زل زدم ،هی میخاستم یک چیزی بگویم که نمیشد...چه می گفتم؟میگفتم در جایی که عزیزانم کمکم نکرده اند تو کمکم کن رهگذر غریبه؟بالاخره گره زبانم باز شد . گفتم «ببخشید اون آقا مزاحمم شده میشه گوشیمو از تو کیفم بدید دستام یخ زدن.»مرد بیشتر از من ترسیده بود ...گوشی ام را در آورد .با ایما و اشاره رمزش را گفتم و باز کرد .میخواستم زنگ بزنم اما کجا؟منصرف شدم. فکرم رفت سمت آن پسری که در پارک دنبالم بود ...کاش نمی آمد تا مجبور نبودم دوباره به جایی برگردم که برایم حکم زندان داشت... رهگذر با نگرانی گفت:دخترم،این بیرون چی کار میکنی؟اینجا حتی من هم میترسم رد شم ...پره از دزد و چاقو کش.خواستم از ان شجاعتی بگویم که دم آخری همه را میگیرد ؛دیدم بیچاره زن و بچه دارد،به دم اخرش مانده هنوز . تا ته خیابان با من آمد ،به روشنایی که رسیدیم گفت از کنار خیابان یک راست برو خانه،در دلم زهی خیال باطلی گفتم و با زبانم چَشم و راه افتادم که دیدم پیرمردی داخل ماشین صدایم میکند،صدایش آرام بود ،چقدر شبیه من بود،بهش میخورد لحظه آخر دیده باشد!گفت آن آقا تو را به من سپرد ،سوار شو می رسانمت .سوار شدم رویم پتو انداخت و بخاری را زیاد کرد،پیرمردی ۵۰ ساله بود،ساز میزد و از قیافه اش معلوم بود که اینکاره است.از لحظه های آخرش گفت که وقتی ۳۲ ساله بود رسیده بود. دستم را گرفت و گذاشت جلوی بخاری ماشین،گفت پدرت هستم و کلی ذوق کردم ،روی چهره اش دقیق شدم ...فرشته نجات بود ،شماره اش را داد و گفت فردا زنگ بزن یکم حرف بزنیم و درد و دل کنیم. شماره اش را سیو کردم ....واقعا دوست داشتنی بود فرشته من! فرشته ای با موها و ریش سفید ،لباسش را یادم نیست ،میلرزیدم و تمام تمرکزم را گذاشته بودم روی اینکه گریه نکنم. از دختر ۲۵ ساله اش برایم گفت ،از اینکه هم سن من است،وقتی گفتم 20 سالم است خندید ،انگار نقشه اش برای آرام کردنم نگرفته بود .جلوی هر وانت میوه فروشی ترمز میزد و قسم و اصرار که دخترم میوه بخرم ببر خانه .قرص توی دستم را دیدم،از بس دستانم بی حس بود نتوانسته بودم بازش کنم،گذاشتم توی دهانم و با دندانم پشت قرص را فشار دادم،ده بار این کار را کردم.پیر مرد نگاهی به من کرد ، و گفت: تونستی وسایلی که برای خانه نیاز داری رو بخری؟ یک جور گفت که یعنی هردویمان خوب میدانیم از خانه فرار کردی ولی تصور میکنیم که این موقع شب آمده بودی خرید .سری تکان دادم و قرص را نشان دادم .گفتم بله از این قرص نیاز داشتم . گفت مشکل عصبی داری ؟بله ای گفتم و بقیه ورقه قرص را خوردم . با لحن خاصی مهربانانه گفت کم بخور عزیزم،من هم قبلا زیاد مصرف میکردم ولی الان یک چهارمش کردم .معلوم بود که خیلی حالیش بود آخر سر هم فهمیدم روانشناسی خوانده.رسیدیم نزدیک خانه گفت من اینجا کار دارم انجام بدهم می آیم برویم خانه ات .تلفنش زنگ زد ،معلوم بود دنبال مردی که پشت خط بود میگشت با چشمش میدان را این ور و آن ور کرد و گفت :دیدمت ،من هم تنها نیستم با دخترمم!پیاده شد وسیله ای را تحویل گرفت و آمد .مدام حرفش توی سرم میچرخید ،با دخترمم...زدم زیر گریه ،پیرمرد آمد و گفت :بریم کمی دور بزنیم حالت بهتر بشه ‌؟چیزی نگفتم. خجالت میکشیدم .زیادی مهربان بود ،مخصوصا برای منی که تابحال اینقدر محبت یک جا ندیده بودم .آرام گفت :به نظر میاد دختر خوبی باشی.ناخودآگاه لبخند تلخی زدم و گفتم :بله به طور کلی دختر خوبیم .بعد هم با سرش تایید کرد و گفت البته که دختر خوبی هستی.چقدر حرف هایش بوی خدا میداد .یک هو یاد آیت الکرسی ته کیفم افتادم.با خودم گفتم یعنی این دعا این فرشته رو تا اینجا کشونده؟تنها حالت ممکن همان بود .قدرت دعا !چطور من با این همه اعتقاد به اینجا رسیده بودم؟یاد یکی از پست ها در مورد خودکشی افتادم؛نوشته بود کسی که قصد داره به عمرش پایان بده ،کارش به جایی رسیده که نشه با معنویات و اینکه این کار گناه کبیره است راضیش کرد .راست میگفت ،حرفش را لمس کردم .دِل آشوبدِل آشوبSat, 05 Dec 2020 06:10:08 +0330https://virgool.ir/@parya80.es/این-همه-نبودن-را-چه-کنم-caymsdbfku9kببخشید ..!؟ یک لحظه ؛ این جنازه ها را کجا بگذارم ؟؟. . .اینجا جا برای دفن دارید؟من اینهمه آرزو ی مرده را چه کنم؟ کجا دفن کنم که دیگر هوایشان به سرم نزند؟کجا ببرمشان که اصلا یادم نیاید روزی وجود داشتند؟من با آرزوهایی که در حد یک رویا ماندند چه میتوانم بکنم جز تحمل رنجشان که به شکل یه بغض ناخوانده به قفس دل نازک گلویم چنگ میزند. . . ؟من برای این کوچک های از دست رفته ام چه مرثیه بخوانم که تسکینم دهد؟ به قلبم چه جواب بدهم برای به باد رفتنشان؟چه را بهانه کنم ؟؟؟تقدیر را؟ تقسیم نا برابر خوشبختی را؟ تقصیر که بیندازم این همه نیست شدن را؟؟من اینهمه خاطره ی مرده را چه کنم؟کجا دفن کنم که چشمانم را هر کجا و هر لحظه میزبان باران های این حوالی نکنند؟کجا ببرمشان که زجر آور نشوند ؟چه کنم که درد آور نشوند؟ برگشتنی که نیستند لاقل چه کنم که آسمان ابری دلم را ابری تر از این نکنند؟من این حجم از مَردُمِ یخ زده را به کدام خاکِ سرد بسپارم تا کم تر به جرم "من بودن " محاکمه ام کنند؟ من برای این آدم ها تا کجا سکوت کنم تا قلبم را اصابتگاه بی رحمی هایشان نکنند ؟چه بگویم تا مثل خودشان دلی را نرجانم؟ من آن "منِ کودکی ام" را کجا دفن کنم ؟ ... کاش میشد یک جای خالی کنارش داشته باشید برای بزرگ ترش! اینجا که ممکن نشد شاید آن طرف توانستند حرف هایشان را به هم بگویند ...مثلا منِ کودکی ام با آن زبان شیرین کودکی اش بابت تمام پرسش های بی اساسش که مدام میپرسید" مامان پس کِی بزرگ میشم؟" عذر خواهی کند ...یا مثلا منِ بزرگ بابت تمام آرزو هایی که قرار بود برای بچگی اش برآورده کند ولی از پسشان بر نیامد معذرت بخواهد ،بابت همه ی آرزو های بر باد رفته ...! من این قلبِ بیمار را کجا بگذارم که آرام بمیرد؟ در سردخانه کدام شهر غریب بگذارم که بوی آرزوهای مرده ام به مشامِ کسانی که چشم انتظار مردنشان هستند نرسد؟ دوایش که را که با نبودن ها و نیست کردن هایتان تحریم کردید! لاقل جایی برای دفنش بدهید.بگذارید بوی تعفن تمام بغض هایی که ابر شدند در دلم به آسمان نرسد . . . احتمال میدهم آن بالا خدا از فهمیدن این همه درد بغض کند .من با این آدم هایی که دوستم ندارند چه کنم ؟همان هایی که برایم همیشه زنده اند و هرگز از شهر قلبم بیرون نمی روند ؟من با این ها که هیچ وقت برایم نمیمیرند چه کنم ؟این ها را که نمیشود دفن کرد ...بهتر ؛ شما که برای این همه جنازه جا نمیتوانستید پیدا کنید آن هم با این وضع صعودی مرگ و میرِ کشورِ دلهایمان!من با این آدم هایی که یکی یکی از بینمان می روند چه کنم؟با این دردی که یواش یواش دارد ما را بی هم می کند...با این حجم دردی که نمی شود فریادش زد چه کنم؟من با این مرگ خاموش چه کنم؟شاید روزی اگر توانستم بدترین مرگ تاریخ ثبتش میکنم:مرگِ بدون هوا و اکسیژن ...حتی کمی برای فریاد زدن دمِ رفتَن!خدای من ! تو بگو بدانم :من با این همه مرده چه کنم؟من به که بسپارم این آرزوها را؟من با این خاطره ها ،آدم ها،قلب ها،احساسات ،با این حسرت کودکی چه کنم؟ من با این کلکسیون از دست رفته ها چه کنم؟من جواب آن همه قول و قرار کودکی ام به خودم را چه بدهم؟ من با این همه نبودن و رفتن چه کنم ؟ تو بگو تنها کسِ شب های بی کسی ام ...اصلا از من کاری ساخته است ؟دِل آشوبدِل آشوبFri, 13 Nov 2020 00:11:15 +0330https://virgool.ir/@parya80.es/تولدت-مبارک-من-جانم-rvcvgsnkyskbبه وقت 19 امین 27 شهریور تابستان عمرم امروزم نمیدانم که مبارک است یا نهامسالم نمی دانم ک خوب بود یا بد مثل هر سال نبود به هر حال 18 سالگی ام بود ک می گذشت ...تعریف 18 سالگی را خیلی شنیده بودم ،یکی 18 سالگی و یکی 30 سالگی را میگفتند ک شاید سخت بگذرد ...ولی نه اینقدر سخت به هر حال گذشت ،17 بار این ورق برگشته بود اما به 18 که رسید جور دیگری تا خورد ؛بهتر است بگویم "مچاله شد".18 امین ورقم یک جور عجیبی شد ،یک جوری ک لای دفتر عمرم باد کرد ،... ورق های مچاله را دیده ای؟لای دفتر باد میکنند و این مچاله بودن از بقیه ورق ها جدایش میکند... 18 امین ورقم جدا شد .آنقدر متمایز شد که حتی رهگذرهای بیگانه کوچه پس کوچه های غربت هم میفهمند که یک جور دیگری است ... رنگش فرق میکند ... شاید به رنگ آبی قلب های صاف، شاید به رنگ قرمز چشمان خون،شاید به رنگ طوسی بغض های نترکیده !،و شاید سیاه ؛هرچه که هست میدانم تیره شد ،آنگونه که میگفتند این نیز گذشت و من هنوز در تلاطم بعضی خط های گنگ و تو در توی عجیبش،گیج و مستغرقم !رسیدم به ورق 19 ام ...حالا که گذشته ها گذشته میخواهم همین امشب اولین کادو را خودم به خودم بدهم ،کادوی من برای من!رها کردن ورق قبلی ست ...جانم !هدیه امشبم برایت یک مشت خاک است برای دفن هر کس که بود و هر چه داشتی،هر آنچه که که شده و هنوز ولشان نکردی .کادوی من دسته گل گلایلی است روی قبر آدم های ورق 18 اُمت...کادویم تابلوی بن بستی است ته کوچه ی 18 ام عمرت ...من جانم !تولدت مبارک...آرزویم برایت این است :ته کوچه ی 18 اُمَت بن بست باشد که هرگز بازهم به اشتباه وارد 19 اُمین کوچه اش نشوند،خدا رحمت کند آدم های 18امین کشور قلبت را که باز به 19 اُمینش لشکر کشی نکنند !الهی گل های 18اُمین باغچه گلستان عمرت از ریشه بخشکند که نتوانند در 19 اُمینش ریشه بدوانند!از خدایم میخواهم 18اُمین ستاره ات سقوط کند ولی نه روی 19 اُمینش...چشمانت را ببند و آدم های امسالت را مرور کن ؛منصف باش ،شنیده ای میگویند مثبت و منفی هم را خنثی میکنند ؟حالا بشمار :1،2،3، ...چقدر خوب !خدا را شکر که خوب هایم زیادند حالا بد ها را بشمار ...0،0،0،...میبینی ؟کسی یادت نیست !بزرگ شدی (:بد ها خودشان رفتند .بسپارشان به خدایی که زمینش به طرز وحشتناکی گرد آفرید و از خدا بخواه که ته این ماجرای گرد بودن ، به تو نرسند ...تو که نمی دانی ولی این بد ها واگیر دارند ...عزیزم دنبال انتقام نباش که مبادا این سرطان دل شکاندن به تو هم سرایت کند !خدا جانم!خوب هایم را خوب نگه دار،بد هایم را دور ولی "خوب "نگه دار !حواست به همه شان باشد ...از تو چه پنهان دست خودم نیست؛ همه شان را دوست دارم!خدای من حواست به خواهر و برادر و مادر و پدرم هست؟حواست باشد که دنیای منند و من بی دنیایم هیچ نیستم.حواست به این پری کوچکت هم باشد لطفا!نگذار که که ازت دور شوم،که دلخور شوم و دلخور شوی از من،نگذار که بی تو شوم ...من امتحان کردم ؛بدون " کسی "شدن سخت است و "بی تو شدن "سخت ترین نوع بی کسی است ...من را به خودم وامگذار!تولدت مبارک جانم(: خدا جانم تو که غریبه نیستی واقعیتش من عااااشقتم ،دوصِت دارم اندازه تمام مهربانی های بی اندازه ات?)دِل آشوبدِل آشوبThu, 17 Sep 2020 10:45:34 +0430https://virgool.ir/@parya80.es/برای-تمام-1های-استثنایی-rot063jibwxg+دلم چرا اینهمه گِرِفته ای؟...درکت نمیکنم واقعاً ...چتِع؟؟؟..._ . . .?+الآن که وقتِ گِرِفتَن نیس ... الآن موقِعش نیس که حِس کُنی تنهایی ... الآن دیگه دیره خیلیی دیر+ببین ؛هیشکی از تنهایی نمرده ... خیلیا به تَنهایی عادت کَردَن... خیلیا دارَن تنهایی اَز پَسِ "غولِ زندگی "بر میان...خیلیا تَنهایی ،غصه یِ تنهایی رو تَحَمُل میکنن...خیلیا هَستَن که در عِینِ وجودِ "همه"اطرافشون بازم بی کَسَن _ چرا؟؟?+ چون اونی که باید باشِع نیست ... چون منم مِثِ سهراب «به آمار زمین مشکوکم » که «اگر این سطح پر از آدم هاست پس چرا اینهمه دل ها تنهاست ...»+خیلیا تَنهایی زندِگی میکُنَن ،تنهایی غَذا میخورَن،تنهایی بیرون میرَن، تنهایی خَرید میکَنَن و ... ولی. . . . . . +ولی اَز این "خیلیا" فقط "بعضیا" دَوام میارَن ،بقیه شاید به خاطر غصه زود از پا در بیان +اون بعضیا تونِستن دَوام بیارَن چون یِهویی تنها نََشُدَن+چون اَز اَوَّل عادَت داشتَن به نبود هیچ "مخاطَبِ خاصّی " تو زِندِگیشون _ . . .?+ اَزَت میخام تو اَوَّلین اِستِثنا این ماجرا باشی ... نه جزوِ اون "بعضیا" باش نه جزوِ اون "خیلیا"!باشه؟_ !!! ؟؟؟؟?+ تو جزوِ اون %1 ای باش که یِهویی تَنها شُدَن ولی خودشونو بالا کِشیدَن، تو همونی باش که میخاد ثابت کنه : خدا ، خودم ، خودم ، خودم ... ینی بعد اون بالایی هیشکی نمیتونه منو زمین بزنه ،اگه اون نخاد هیشکی نمیتونه منو از مسیرم بپیچونه ... آره ثابت کن که" تو "، "تویی" و این "تو" بودن از همه متمایِزِت میکُنِع . . .!+ %1 درصدی که بعد همه ی اینا باااااز عَلائم حیاتی داره و زندَس ... هنوز زندگی میکنه ... حتی بهتر از قبل_?+ موفق باشی %1 استثنایی (=دِل آشوبدِل آشوبWed, 09 Sep 2020 13:57:01 +0430https://virgool.ir/@parya80.es/این-نامه-رو-خدا-فقط-بخونه-ls8irjfqxfkbببخشید که منم بد موقع اومدم خدای قشنگم): به نام خدایی که هراس از دست دادنش را ندارم زیبای من سلام؛نامه های عاشقانه ام فقط از برای توست،تو که خود با خبر از حالِ منِ بی خبری! میخواستم گلایه نامه ای برایت پست کنم .اول با خودم گفتم:خدا را چه به من،خدا آنجا و من اینجا،اصلا این نامه در راه گم میشود ،نامه چه میداند کجا برود،نامه ی بیچاره چگونه "ازفرش به عرش برود"؟در راه خراب میشود ، باران می آید و خیس میشود ، طوفان می آید و مچاله میشود ...شاید هم آدم هایت می آیند و پاره اش میکنند،لهش میکنند و ...اما صدای نزدیکی از همین اطراف ؛ یک جایی حوالی "رگ گردن" می گفت :تو نامه ات را بفرستم گرفتنش با من،تو بگو شنیدنش با من،تو اصلا گریه کن در آغوش کشیدن و به پای هق هق ها نشستنش با من! کسی چه میداند ،اصلا شاید من هم با اشک هایت گریستم! ...راست گفتی کسی چه میدانست که تو نامه ی ناگشوده خوانی ... آن روزی را یادم آمد که تو میگفتی « اُدعونی » و من از شدت بغض هیچ در نای نداشتم که به تو برسانم مثل کودک بی زبان شیر خواره ای که به جای گفتن :«من گرسنه ام » مدام گریه میکرد ،بعد تو گفتی : الله یَعلَمُ ما تَفعلون. .. این یعنی نگفته میدانم ،یعنی حواسم هست،یعنی تعقیبت میکنم مثل پدری حساس روی نازدخترش؛ میبینم که چه میکنی،چه میکندد ،چه میکشید و...ولی حالا برایت مینویسم ،میدانم که میدانی ،فقط مینویسم تا یادم بماند که هم همیشه میدانی و هم تنها کسی هستی که تا ابد میمانی! گفتن نمی خواهد ولی ... تو که خود میدانی : نیست جز تو کسی برای منحال همه مان خوب است ولی ...آمده ام گلایه از دنیایت کنم ،این خوبی را تو باور نکن. آمده ام از حجم کثیری از موجودات دوپایی که وارث خودت کردی برایت درد و دل کنم ... خدایا این جا را چه شده؟ دنیایت پر از یک چیز هاییست که گاهی حس میکنم همان هایی اند که میگفتی از روح خودت درشان دمیدی!خدا را شکر که من هر چه هم باشم زود باور نیستم ،شاید شبیه باشند ولی آدم نیستند، بیچاره ها ریشه های دلشان از تشنگی خشکیده ،محتاج یک قطره عشق اند . ببخشید ولی میشود کاری برایشان بکنی...؟؟شاید خودشان نفهمند ولی خشک سالیِ محبت و آفتِ بی کسی امانشان را بریده ؛بارانی،رحمتی ، موهبتی...کاری بکن. خدای من ؛در دنیایت سلاح بسیار است،باید آهسته حرکت کرد،هر که انبار مهماتی مهیاست،هر که را دغدغه ی مرگ کسی در دل برپاست .از تو چه پنهان ،میترسم جلوتر بروم ،این حوالی کشت و کشتار زیاد شده است ، برایشان فرقی نمی کند چه میکُشند : کودکان بی سرپناه، غرور آدم ها ، حق مظلوم ،آبروی انسان با شرافت و ... تکه رحمی در دل ها نمانده ،همه را میکُشند .اینجا با تانک هایشان غرورت را له میکنند،دلت را میشکنند و تکه هایش را می ریزند جلوی بقیه تا عبرتی شود برای همگان! تو که غریبه نیستی راستش میخواهم دیگر اینجا نمانم،میخواهم تکه های دلم را بردارم و بیاورم پیش خودت ؛شنیده ام که خوب خریدار شکسته دلانی...؟؟شنیده ام که مرهم میگذاری روی باله های خسته .راست است ؟دنیایت دیگر جایی برای ماندن ندارد . فقط خواستم بگویم تا بدانی آدم هایت چقدر اینجا اسلحه قایم کرده اند ،فقط خواستم بدانی که اینجا مردم چقدر راحت درباره قلبِ هم نظر میدهند، میخواهم بدانی که چه راحت میگویند :دوستت ندارم، فقط بدان که اینجا به تازگی اولیت بندی کردن مد سال شده !و من امسال ،سال شانسم نبود . من از بین اولیت ها آخرین بودم و به همین سادگی از مد افتادم! اصلا میدانی که اینجا از عشق جز تظاهر نمانده؟از عشق چیزی جز رنگ سرخش نمانده ...کسی چه میداند شاید عشق همین سرخی اش را هم مدیون عشاقی است که خونشان را با وفایان! در شیشه کرده اند ...!!خوب ِمن؛ اگر اجازه بدهی می خواهم بر زخم هایم مرهم نگذارم ،میگذارم که جایشان تا آن موقع خووووب بماند ،اصلا شاید هم هر از گاهی مهمان کمی نمکشان کردم؛به هر حال لازم است که تمام این زخم ها پیش تو گواهی بدهند به خورد شدن دلم... "تازه"نگهشان میدارم که تو درمانشان کنی ...من که اینجا بلد نیستم حقم را از "مال مردم خور ها" بگیرم، میاورم که تو حقم را بگیری. ای تنها کس شب های بی کسی من ؛اینجا هر روز و در بین تمام این موجودات غریبه، عجیب جایت خالی است ...دلتنگت تو :بنده ی مال باخته ات! . . . . 03:50:TIK TAK . . . سه شنبه 18 شهریور 99دِل آشوبدِل آشوبTue, 08 Sep 2020 05:12:58 +0430https://virgool.ir/bigane/بقیه-ی-دلتنگ-هایت-بخوانند-zygmqfqp3sbaعزیز تر از جان سلام؛ برای تو مینویسم ...مینویسم ولی حالا که نه "منی "در دل توست و نه "تویی"در کنار من .مینویسم ولی دیر.مینویسم ولی نمی خوانی ،میگریم ولی نمی بینی و می خوانمت ولی نمی شنوی ... این نامه ای است که هرگز نمی خوانی اش ...برای تو !حرف هایم حرف هاییست که فقط من میدانم و آنکه "با خبر از محنت روز افزونم "است؛ این ها را فقط خدا میدانست ولی الان مینویسم تا بعد از من بماند برای "مابقی دلتنگ ها"... آنهایی که مثل من اند، دوستت دارند ولی غرور دارند،می خواهند تو را ولی ندارندَت...همان ها که قهرت برایشان عذاب است و فکر نبودنت بهمشان می ریزد.به نظر تو آن ها که شبیه من اند ،آنها هم مثل من تلاطم فکر نبودنت دریای خیالشان را طوفانی می کند؟به نظرت آنها هم با خیالت شب را تا صبح سحر می کنند؟به نظرت در حوالی قلب آنها هم خروس هایشان کمی زود تر از اذان صبح بیدارشان می کند؟همان موقع که همهمه ی خیالت به خوابشان شبیخون می زند؟شعری که برایم خواندی را به یاد داری هنوز؟؟:هـرگز تـو هـم مــانـنــد مـــن آزار دیــدی؟ یــار خــودت را از خــودت بــیــزار دیـــدی؟آیــا تـو هـم  هــر پــرده ای را تا گشودی از چــار چــوب پـنـجـــره دیـــــوار دیــدی؟اصـلا بـبـیـنـم تـا بـه حـالا صـخــره بودی؟ از زیـــر امــــواج آســـمـان را تـــار دیدی؟نـام کـسی را در قـنـوتت گـــریـه کـردی؟ از «آتـنــا» گـفـتن «عــذابَ النـّار» دیدی؟در پـشـت دیـوار ِحیاطـی شعـر خوانـدی؟ دل کـنـدن از یــک خــانه را دشـوار دیدی؟آیا تو هم با چشم ِ بـاز و خیس ِ از اشک خواب کسی را روز و شب بـیـدار دیدی؟رفتی مطب بی نسخه برگردی به خانه؟ بیـمـار بـودی مثل ِمن ؟ ، بیمار دیــدی؟؟حقــــا که بـا مـن فــرق داری ــ لا اقـل  تـو او را که می خواهی خودت یک بـار دیدی؟؟"کاظم بهمنی"یادت آمد با چه ذوقی غرق در آهنگ صدایت شدم؟...اصلا توجهی نداشتم که شاعر بیچاره چه می گوید ،شعر برایم بی معنی بود ،در بیداری خواب دیدن مسخره بود برایم، غرق در گرمای صدایت بودم و از تمام دنیا فقط یک جا را میدیدم شهری که فکرش را هم نمی کرد حتی لحظه ای از تملکم در بیاید : قلبت ...اما الان شاعر را میفهمم ...حس میکنم ...می چشم هر چه را گفته ...ولی حال روی سخن من با شاعر است:بله می شود در بیداری هم خواب دید،می شود با چشم باز یک کابوس را "تکرار وار "دید ،می شود با چشم خیس از اشک غرق دریای غم شد و خواب کسی را بارها دید.من دیدم ...من "یار را از خودم بیزار دیدم"،آری در نبودش "در پشت هر پرده دیوار دیدم"... من "خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود!"یادت هست روزی که محکم بغلم کردی و پرسیدی :«تا حالا زندگیتُ بغل کردی ؟؟ » من هم در جوابَت محکم تر بغلَت کردم و گفتم :«آره»؟ قسمتمان نشد که من هم بپرسم ، پس حالا من میپرسم تو بگو؛ الان که نیستی و در بین تمام این حضور های ناگهانی آدم ها یک "طُ" کم دارم ؛بگو ببینم:«تا حالا زندگیتو از دست دادی؟ تا به حال شده دلتنگ شوی غم به جهانت برسد ؟گره ات کور شود غم به روانت برسد؟»راستی نگفتی کدام یک از آنها "طُ "را بیشتر از من دوست می دارد؟؟ هر که هست فقط بگو کمی آهسته تر حرکت کند،بگو پایش را جا پای کسی می گذارد که یک زمانی همه کس ات بود و الان هیچ کس ات! بگو که حرمت نگه دارد ؛هرچند در دلت حق آب و گل دارد ولی بسپار که باغ کوچک دلتنگی مرا در گوشه ی گم شده ی قلبت ویران نکند ... از بین این همه بی وفایی ات به خواب دیدنت هم قانعم ؛ حداقل دیدنت در خواب که میتواند حق من باشد ؛بگو که حق آن یک نفر را پایمال نکند ...تو که نمی دانی ولی بگو حداقل او بداند:یک نفر اینجا هنوز دوستت دارد ...شانزدهمین روز از ته تغاری تابستان !شهریور 99 tik tak: 01:26 دوستدار تو :یکی از دلتنگ هایت!دِل آشوبدِل آشوبMon, 07 Sep 2020 00:11:35 +0430https://virgool.ir/@parya80.es/قاصدک-نیا-که-اینجا-خبری-نیست-uz5y9oi6rwyjقاصدک برو که اینجا خبری نیست ...برای چه آمده ای ؟روزی ات اینجا نیست برو،آسمان خیالم طوفانی است ترسم که پرپر شوی ،ترسم که بی بال و پر شوی ...نمی گویم که اینجا در دلم جایی برایت نیست ؛نه حرفِ جا و مکان نیست؛ ولی تو که نمی دانی قاصدک جان تا یاری نباشد به قاصد خبر هم نیازی نیست.از که میخواهی بگویی برایم؟مژده ی دیدار که خواهی داد؟من در پیله ی تنهایی خود درماندم.تو چه فکر میکنی؟به نظرت این کرم در پیله مانده کسی را دارد که به شوقش پروانه شود...؟نه قاصدک همیشه فکر میکردم میدانی ولی تو هیچ نمیدانی .چرا آمده ای ؟مگر همیشه خبر نمی آوردی؟امروز آمده ای که چه؟آمدی از کسی خبر بدهی که نیست ؟آمدی داغ بگذاری بر دلم؟آمدی زخم های گذشته را تازه کنی؟...نه این ها در مرام تو نیست پس برو.ندانسته آمدی نباید می آمدی ...اما حالا که آمدی این ها را از من به یادگار داشته باش ؛تا روزی که بال و پر در بیاورم و تا آن روز که از پیله تنهایی خود وارهم ،آن موقع است که خبری خواهد بود ...خبر رفتن دختری به آغوش خدا آنگاه تو میمانی و کلی خبر .می توانی جار بزنی که فلانی رفت ،اما الان سکوت کن قاصدک .قولش را به من میدهی؟که آنقدر خبر رفتنم را جار بزنی تا بشود ورقی از دفتر روزگار؟قاصدک جان میگویند "همه چیز آخرش خوش است ،اگر نشد بدان که آخرش نشده است " و من مطمئنم که این حال کذایی خوش نیست که اگر بود یعنی آخرش بود . خبر های خوشی در راه است .تو هم برو و تا آن موقع خوب استراحت کن ِبرایم دعا کن که خبر خوبم زود از راه برسد.دعا کن که این آخرش نباشد و چه پایان زیبایی خواهد بود که تو خوش خبر باشی و من آزاد از این پیله ی بی کسی...دِل آشوبدِل آشوبSat, 05 Sep 2020 00:48:05 +0430