https://virgool.ir/feed/@parya.79.hدوستِ کلمه‌هاfa2026-11-11 20:37:02https://files.virgool.ir/upload/users/51712/avatar/FsjI56.jpghttps://virgool.ir/@parya.79.hhttps://virgool.ir/@parya.79.h/پس-برنامه-نویسی-چه-می-شود-tcjr7q1hkpjrبیشتر از نصف روز گذشته بود، کد تازه‌ای ننوشته بودم؛ صرفاً شرح مسئله را نوشته بودم و اسم فایل‌هایی که باید تغییر می‌کردند یا ساخته می‌شدند را، تغییرات را بررسی کرده بودم، یک Push و تمام.راستش بعد از اینکه کار چند هفته را در چند ساعت انجام دادم، نمی‌دانستم چه احساسی داشته باشم؛ خوشحال از سریع‌تر پیش رفتن کارها یا درگیر سؤال چشمک‌زن ذهنم که می‌پرسید: «پس کدنویسی چه؟»من کدنویسی را با HTML و Notepad شروع کردم. یادم هست معلم هنرستان می‌گفت اگر به‌جای VS Code از Notepad استفاده کنیم، بهتر یاد می‌گیریم. سر همین تگ‌های باز و بسته و کاراکترهای جامانده، بارها صفحه را رفرش می‌کردیم تا بالاخره نتیجه‌ی دلخواهمان را ببینیم و از خوشحالی بال در بیاوریم.بعدتر هم ساعت‌ها صرف نوشتن کد می‌شد. وقتی به یک خطای ناشناخته می‌رسیدیم، ساعت‌ها Stack Overflow را زیر و رو می‌کردیم؛ یا سؤال می‌پرسیدیم و منتظر جواب می‌ماندیم، یا با پاسخ دادن به سؤال دیگران، از بالا رفتن امتیازمان خوشحال می‌شدیم.از آن روزها خیلی نگذشته، اما همه‌چیز خیلی، خیلی تغییر کرده است. برنامه‌نویسی دیگر آجر روی آجر گذاشتن نیست؛ شکل ساختمانی را که می‌خواهی، با کمک هوش مصنوعی ترسیم می‌کنی و اجازه می‌دهی همان را برایت بسازد.گاهی حس می‌کنم به نویسنده‌ای می‌مانم که به‌جای تایپ کردن، صدای سر خوردن مداد روی کاغذ را بیشتر دوست دارد؛ یا نانوایی که ورز دادن خمیر با دست را به کار با دستگاه ترجیح می‌دهد. گاهی هم از سرعت تکنولوژی به وجد می‌آیم؛ از اینکه فاصله‌ی بین یک ایده تا یک محصول نرم‌افزاری، این‌قدر کوتاه شده است.در همین فکرها بودم که در راه برگشت به خانه، پوستر بزرگی که با هوش مصنوعی طراحی شده بود چشمم را گرفت. نمی‌دانم چرا، اما خودخواسته  و آگاهانه حواسم را به صدای تق‌تق دوچرخه‌ی دختر کوچکی در خیابان دادم. کمی بعد در اینستاگرام، آدم‌هایی را دیدم که با لحن هوش مصنوعی حرف می‌زدند. اینستاگرام را بستم و اینترنت گوشی‌ام را خاموش کردم. سر شام از گوشه‌ی چشم می‌شد تبلیغ شبکه‌ی تلوزیونی را که با هوش مصنوعی ساخته شده بود را دید؛ دقیق نمی‌دانم چرا، اما خوشم نیامد.با همه‌ی این‌ها، اگر از خودم بپرسم ترجیح می‌دهم هفته‌ها برای ساختن یک فیچر وقت بگذارم یا با چند کلیک همان نتیجه را بگیرم، بدون مکث گزینه‌ی دوم را انتخاب می‌کنم. از اینکه کاری که قبلاً هفته‌ها طول می‌کشید، حالا در چند ساعت انجام می‌شود و فرصت بیشتری برای فکر کردن به «چه چیزی بسازیم» باقی می‌ماند، خوشم می‌آید.فکر می‌کنم دیگر قرار نیست قدم‌به‌قدم، فایل پشت فایل و کد بعد از کد بنویسیم. قرار است عمیق‌تر فکر کنیم، مسئله‌ها را بهتر تعریف کنیم و سریع‌تر حلشان کنیم.اما با همه‌ی این‌ها... هنوز هم گاهی از خودم می‌پرسم: «پس برنامه‌نویسی چه؟»و راستش را بخواهید، هنوز جوابش را نمی‌دانم. شما چطور؟Pariya HoseiniPariya HoseiniSun, 26 Jul 2026 13:20:58 +0330https://virgool.ir/@parya.79.h/به-بهانه-تولدم-oublsqdcdv04به صفحهٔ سفید نگاه می‌کنم و به ذهنم که آسمان آبی است، پرنده می‌شوم و در آسمان ذهنم در جستجوی کلمات به پرواز درمی‌آیم. بر فراز خاطره‌های ذهنم پرواز می‌کنم، سالی که گذشت را از نظر می‌گذرانم و اجازه می‌دهم خاطره‌ها در من جاری شوند. رنج، اندوه، یاس، خشم، غم، شادی، امید، محبت و عشق را چون دوستانی صمیمی در آغوش می‌کشم و در کنار آن‌ها می‌نشینم، چشم در چشم آن‌ها می‌دوزم، چشم در چشم خاطره‌ها و احساساتم می‌دوزم، و در گوشه‌گوشهٔ آن‌ها تکه‌هایی از خودم را پیدا می‌کنم. چادر نامرئی هری پاتر را روی سرم می‌کشم و می‌روم که در دل خاطره‌های گذشته غرق شوم و از میان آن‌ها، خودم را زیباتر و قدرتمندتر بیرون بکشم.صحنهٔ اولتنها برای قدم‌زدن رفته‌ام، باری به سنگینی کوه‌هایی که روی آن‌ها قدم برمی‌دارم، روی دوشم است، هم زمان که غمگینم، آسمان آبی، پرنده‌های در آسمان و درختان کاج همیشه سبز را می‌بینم و در زلالی و زیبایی و پرواز آن‌ها در جستجوی امید هستم و بوسهٔ خورشید را روی تنم حس می‌کنم. ایستاده‌ام و به شهر زیر پایم نگاه می‌کنم، با چادر نامرئی به خودم نزدیک می‌شوم و خود را در آغوش می‌کشم، جوانه زدن امید را در دل غمگینم حس می‌کنم.صحنهٔ دومدر سکوت و تاریکی لب پنجره نشسته‌ام، پنجره را در آغوش گرفته‌ام و چشمانم را حریصانه پر از تاریکی شب کرده‌ام، خیالم به پاکی و سفیدی ابرهای نازک آسمان یک روز خوش‌آب‌وهوا است و با شب یکی شده‌ام، نت‌های موسیقی بی‌کلام در اتاقم می‌رقصند و من پنهان شده زیر چادر زیر لب می‌خندم و با ریتم آهنگ می‌چرخم و می‌رقصم.صحنهٔ سومباران می‌بارد و من به‌اندازهٔ تعداد قطره‌های آن دلخوشم، زیر چتر دلخوشی‌های سادهٔ کوچک، اجازه داده‌ام باران همهٔ رنج‌ها و سیاهی‌های درونم را با خود ببرد و نگاهم، مانند آب چشمه‌ای زلال و شفاف، آرامش روحم را به رخ بکشد، نمی‌دانم باران خاصیت نامرئی بودن چادر را از بین می‌برد یا نه، بنابراین به ایستادن زیر سایه‌بان مغازه و نگاه‌کردن از دور بسنده کردم.صحنهٔ چهارمروی تخت دراز کشیده‌ام و مشغول خواندن کتابی هستم، آرامم و گویی دنیا متوقف شده است و تنها چیزی که در جریان است، افکار من و کلمات کتاب هستند، بندی از کتاب را دوباره می‌خوانم، انگار برایم جالب است، جابه‌جا می‌شوم و روی تخت می‌نشینم، با چادر نامرئی به‌آرامی نزدیک می‌شوم و کنار خودم می‌نشینم، می‌خواهم نوشته‌ای که توجهم را جلب کرده است ببینم، تا نگاهم می‌خواهد روی کلمات بلغزد، کتاب را بسته‌ام، بلند شده‌ام و دور اتاقم قدم می‌زنم؛ زیر چادر، به خودم و فکر تازه‌متولدشده لبخند می‌زنم و می‌روم تا به خاطرهٔ دیگری سرک بکشم.صحنهٔ پنجمپل شکسته و سست زندگی، روی دره‌ای از ناامیدی، سیاهی و یاس قرار گرفته بود و من لنگ‌لنگان در حال عبور از آن بودم، پژواک‌های غم و شکست در گوشم می‌پیچیدند و من در جستجوی کورسوی امیدی بودم، لرزان روی پل قدم برمی‌داشتم و ترق صدای شکستن چوب‌های پوسیده را زیر پایم حس می‌کردم، با چادر نامرئی به خودم نزدیک شدم، در گوش خودم پچ‌پچ کردم که: نجات‌دهنده در آیینه است و دمیدن جان تازه در خود برای ادامه دادن را حس کردم.صحنهٔ ششمشب بود، دنیا ساکت بود و نرم‌نرمک باریدن برف را به تماشا نشسته بود، برف، آن سپیدی سادهٔ پاک، قلبم را لبریز از خوشی می‌کرد، تپش قلبم پرشوروشوق‌تر از همیشه بود و در درونم دانه‌های سپید حس‌های خوب می‌باریدند و حضوری زیبا، نزدیک و روشن، به شب صفت زیباترین داده بود، من پنهان شده زیر چادر، دلش می‌خواست تا همیشه اینجا بماند.به سالی که گذشت نگاه می‌کنم، صدها صحنهٔ دیگر برای نوشتن و گفتن دارم، صدها خاطره‌ای که امروز با چادری نامرئی به دل آن‌ها سفر کردم و گردوخاک گذشت زمان را از روی قفسهٔ آن‌ها تکاندم و زندگی جاری در دل آن‌ها را حس کردم. چشم‌ها و گوش‌ها در همه لحظه‌های ما برای دیدن و شنیدن حضور دارند، من به لحظه‌هایم قلبم را هم اضافه کردم برای احساس‌کردن هر چیزی که در اطرافم در جریان است، با قلبی که در مشتم گرفته بودم به دیدار اتفاقات، آدم‌ها و روزمره‌های زندگی‌ام رفتم و فکر می‌کنم برگ برندهٔ من در سالی که گذشت همین باشد.این نوشته به روز رسانی خواهد شد.Pariya HoseiniPariya HoseiniThu, 25 Aug 2022 00:41:16 +0430https://virgool.ir/@parya.79.h/رستاخیز-خاطره-ها-cvg5aaj7pfipباران خودش را به شیشه می کوبد، صدای رعد و برق و باران شدید به گوش می رسد، طوری که هر لحظه احساس میکنی آب تو را با خود می برد، بهار است و باران های شدید و گاه و بی گاهش، بهار است و ابرهای دل تنگ و عصبانی اش، بهار است و رنگین کمان بعد از بارانش، بهار و لبخند کم رنگ خورشیدش.توی یه روز دلتنگ بهاری که از قضا تو قرنطینه ام هستی، برحسب اتفاق یه مموری قدیمی پیدا میکنی که از آهنگ ها پلی لیست قدیمیت توش جا خوش کردن، آهنگایی که یه زمانی مرهم حال بد و همراه لحظه ی قشنگت بودن، زمانی نه چندان دور، شاید سه یا چهار سال قبل.از تفاوت سلیقه و سیر خواننده های مورد علاقه تغییر یافته که بگذریم، گوش کردن آهنگ مورد علاقه ی چند سال قبلت مثل بو کردن یه عطر قدیمی میمونه، مثل یه طعم آشنا زیر دندونت، مثل رفتن به یه جای آشنا و قدیمی.آهنگ تو گوشت پلی میشه، خاطرات تمام قد تو ذهنت بلند میشن،انگار که قبلش به یه خواب عمیق فرو رفته بودن، احساساتی که قبل از گوش دادن آهنگ محو بودن و جوری فراموش شده بودن که انگار هیچوقت وجود نداشتن، کم کم سر در درمیارن، جوری احساسشون میکنی که انگار چند ثانیه از اتفاق افتادنشون نگذشته، و از هجوم اونهمه خاطره قلبت احساس سنگینی میکنه، این منم که اون همه اتفاق و خاطره رو پشت سر گذاشتم؟!آهنگ تو گوشت پخش میشه، صدای بارون و رعد و برق رو میشنوی، هوای خونه تاریک و دلگیر شده، گوش میدی و به آلبوم خاطرات تو ذهنت فکر میکنی، یه آهنگ مگه میتونه چقدر قدرت داشته باشه، که این قدر دقیق به یادت بیاره گذشته هارو، خاطره هایی که انگار یه گوشه از ذهن قفل شده بودن و کلید ورودشون یه آهنگ بود، فقط یه آهنگ!تا حالا یه کتاب رو چند بار خوندین؟ وقتی برای بار دوم کتابی رو میخونین، احساساتی که موقع خوندن کتاب داشتین رو با خط به خط مطالعه ی کتاب به یاد میارین، اما اعتراف میکنم که قدرت یه آهنگ خیلی میتونه بیشتر از احساسات وسط کتاب، بوی عطر، طعم آشنا یا هر چیز دیگه یی باشه، انگار که سوار ماشین زمان شدی و برگشتی به عقب و درست تو لحظه ی گوش دادن آهنگ پیاده شدی!خاطرات دور سرت میچرخن و فکر میکنی که قلبت چقدر بزرگ شده!چه غم ها، ناراحتی ها، شادی ها و احساساتی رو تجربه کرده، و پشت سرگذاشته!فکر میکنی که چقدر ظرفیت هر انسان برای تجربه احساسات زیاده،چقدر میتونه ناراحت باشه، چقدر میتونه عاشق باشه و چقدر میتونه خوشحال باشه!و همه ی این احساسات گذران و بعد از چنسال میشن یه خاطره دور، همون لحظه یی که اونقدر احساس میکردی ناراحتی و ثانیه های ساعت از کار افتاده بودن هم گذشت،همون لحظه یی که اونقدر احساس خوشحالی میکردی که گذر زمان رو نمیدیدی هم گذشت،خیام گفته :احوال جهان و اصل این عمر که هستخوابی و خیالی و فریبی و دمیستو چقدرم درست گفته، .با وجود تموم خاطره ها و آینده ای که در پیش داریم، زندگی همین الانه!همین نفسیه که داره میره و میاد، به قول خیام :این یک نفس عزیز را خوش می دارچون حاصل عمر ما همین یک نفس استPariya HoseiniPariya HoseiniThu, 30 Apr 2020 13:38:49 +0430https://virgool.ir/@parya.79.h/کلمه-ها-باعث-می-شوند-کمتر-درد-بکشیم-lhlaknrjjg0pبعضی از روزها هستن که انگار ثانیه ها کند تر میگذرن، تیک و تاک ساعت تو گوشت میپیچه، زمان با سرعت کندتری میگذره، وقت طلاست، وقت طلاست تو گوشت تکرار میشه، اما حوصله ی انجام هیچ کدوم از کارایی که براشون برنامه ریزی کردی رو نداری، شاید خسته ای، شاید کلافه، نیاز به استراحت داری، اما هیچی حالت رو خوب نمیکنه، ذهنت مثل اینکه چیزی رو گم کرده باشه، سرگردان دور خودش میچرخه، چیزی پیدا نمیکنه، نمیدونه دنبال چی می گرده، صبر میکنی ببینی ذهنت میخواد چیکار کنه، میچرخه، دور خودش میگرده، چی رو گم کرده؟ دنبال چی میگرده؟بی حوصله چشمت به کتاب روی میزت میخوره، جلد قرمزش جلب توجه میکنه، برای فرار از تیک و تاک ثانیه ها برش میداری و شروع به خوندن میکنی، ذهنت انگار چیزی که میخواست رو پیدا کرده، کم کم تو دنیای کتاب غرق میشی، یه کتاب آروم، با یه داستان آروم دستتو میگیره، از تیک و تاک ثانیه ها نجاتت میده و تو رو به دنیای قشنگ داخلش میبره، اینکه با نویسنده علایق مشترکی داشته باشی خیلی قشنگه، از رفتن به دنیای کتاب که یه داستان تو یه جزیره ی دور افتاده اس احساس لذت میکنی، حس میکنی آدمای کتاب بهت نزدیکن، از واقعیت دور نیستن و شاید در کنارتن...«بعضی وقت‌ها، کتاب‌ها تا وقت مناسبش سراغ ما نمیان.»حق با نویسنده اس، همراه با این کتاب، سه تا کتاب نخونده ی دیگه رو میزم بود، اما جلد قرمز رنگ کتاب بود که به من چشمک میزد، جزیره دور افتاده و کتابخونه کوچیک ای.جی بود که من رو صدا میزد، ذهن من گمشده اش رو پیدا کرده بود، با خوندن کتاب، با حز بردن از کلمه های کتاب، انگار دستی، با عصای جادویی ذهنم رو مرتب میکرد و گرد و خاک و خستگیش رو می تکوند و کنار قفسه های خاطرات گلدون های گل میذاشت، با جلو تر رفتن کتاب، گل های قشنگم رشد میکردند و گل میدادن، ذهنم پر از حال خوب می شد.و من دوست دارم با آدم‌هایی که دوست دارن درباره ی کتاب‌ها حرف بزنن، راجع به کتاب‌ها حرف بزنم. من کاغذ رو دوست دارم. حسی که به من می‌ده رو دوست دارم. حسی که بودن یه کتاب توی جیب پشتی‌م بهم می‌ده رو دوست دارم. بوی کتابِ تازه رو دوست دارم.کتاب ها یا فیلم های خوب ما رو به خودمون نزدیک تر میکنن، باعث میشن احساساتمون بدون حائل جلوی چشممون باشه، باعث میشن حس کنیم قلبمون پر قدرت تر از همیشه تو سینه میتپه، باعث میشه حس کنیم تنها نیستیم و احساساتی که تجربه میکنیم، مختص ما نیستن و همه ی آدما، همه جای دنیا، با فرسنگ ها فاصله و یک دنیا از اختلافات، باز هم احساسات مشترکی رو تجربه میکنن.توی دنیا هیچ آدمی مثل آدم‌های اهل مطالعه نیست. کتاب، کسب‌وکار مردها و زن‌های آروم و نجیبه.شاید حرفی که میخوام بزنم کلیشه ای یا تکراری باشه، ولی دوست دارم که بگم، کسی که کتاب میخونه، فقط یبار زندگی نمیکنه، هربار که با داستانی که میخونه، خوشحال میشه، اشک میریزه، به فکر فرو میره، عصبانی میشه، یه زندگی تازه رو تجربه کرده، یه گوشه از دنیا، توی اتاقت میشینی و با کتاب پرواز میکنی، میخونی، یاد میگیری و تجربه میکنی.کتابی که ازش حرف میزنم، کتاب زندگی داستانی ای.جی.فیکری از گابریل زوینه، یه کتاب دوست داشتنی و آروم، اگه دنبال اتفاق آنچنانی و هیجان توی کتاب هستین، پیشنهادش نمیکنم، کتاب سیر داستانی آروم و به نظر من قشنگی داره، قسمت هایی که از کتاب دوست داشتم رو در ادامه قرار میدم:چیزهایی که ما در بیست سالگی نسبت به آن‌ها عکس‌العمل نشان می‌دهیم، لزوماً همان چیزهایی نیستند که در چهل سالگی به آن‌ها عکس‌العمل نشان می‌دهیم و برعکس. این مسئله در مورد کتاب‌ها و زندگی هم صدق می‌کند.می‌دونی که زیبایی دلیل خوبی برای دوستی با کسی نیست.یک روز، روزی که زمانش را نمی‌دانی، از جاده‌ای گذر خواهی کرد. یک روز، روزی که زمانش را نمی‌دانی، او را آنجا خواهی یافت. برای اولین بار در زندگی‌ات طعم عشق را خواهی چشید؛ چون برای اولین بار در زندگی‌ات، حقیقتاً تنها نخواهی بود. تو انتخاب شده‌ای تا تنها نباشی.ما کتاب می‌خوانیم تا بدانیم که تنها نیستیمما رمان نیستیم.ما داستان کوتاه نیستیم.در این لحظه، زندگی‌اش بیشتر به داستان کوتاه شبیه است.در پایان، ما مجموعه‌داستانیم.آن‌قدرها کتاب خوانده است که بداند مجموعه‌داستانی وجود ندارد که همه‌ی داستان‌هایش عالی باشد. بعضی از داستان‌ها عالی‌اند، بعضی‌ها افتضاح. اگر خوش‌شانس باشیم، یک داستان چشمگیر پیدا می‌کنیم. و در نهایت، آدم‌ها فقط بهترین‌ها را به یاد می‌آورند و حتی آن‌ها را هم، خیلی طولانی به یاد نخواهند آورد.نه؛ نه خیلی طولانی.تنهابودن، خیلی بهتر است از بودن با کسی که با او احساسات و علایق مشترکی نداری.من چهل‌وسه سالمه، و تو این سال‌ها یاد گرفتم که بهتره عاشق بشی، حتی اگه اون رو از دست بدی و... و... و... و بهتره تنها باشی تا با کسی باشی که واقعاً دوستش نداری...«این هراس پنهان که دوست‌داشتنی نیستیم ما را تنها نگه می‌دارد. اما فقط به دلیل این تنهایی فکر می‌کنیم دوست‌داشتنی نیستیم. یک روز، روزی که زمانش را نمی‌دانی، از جاده‌ای گذر خواهی کرد. یک روز، روزی که زمانش را نمی‌دانی، او را آنجا خواهی یافت. برای اولین بار در زندگی‌ات طعم عشق را خواهی چشید؛ چون برای اولین بار در زندگی‌ات، حقیقتاً تنها نخواهی بود. تو انتخاب شده‌ای تا تنها نباشی.»او عاشق کتاب است، همیشه عاشق کتاب بوده و معتقد است کتاب‌ها زندگی‌اش را نجات داده‌اند.و در آخر :آدم‌ها دروغ‌های کسل‌کننده‌ای درباره‌ی سیاست، خدا و عشق می‌گویند. اگر بخواهی چیزی درباره‌ی خودِ واقعی کسی بدانی، پاسخ این سؤال کمکت می‌کند: «کتاب مورد علاقه‌ات چیست؟»Pariya HoseiniPariya HoseiniSat, 11 Apr 2020 20:34:46 +0430https://virgool.ir/Shabnameh/برای-دخترم-برای-ژیانا-برای-زندگی-a9aah0qdx2lwنامه ای به دخترمقبل از هرچیز میخواهم بگویم که نمی دانم در آینده دختری خواهم داشت یا نه، نمیدانم که تا فردا زنده خواهم بود یا نه.بخاطر همین این نوشته را برای دختر کوچولوی درون خودم مینویسم.هر آدم بزرگی یک دختر کوچولو یا پسر کوچولو درون خودش دارد. این دختر کوچولو گاهی پشتِ دختری با لبخند درخشان و چشمانی پر از امید و گاهی پشتِ زنی قدرتمند پنهان می شود.اما فرقی نمیکند یک زن چهل ساله باشی یا دختر بیست ساله، همیشه و همه جا دخترک را با خودت داری؛ گاهی حضورش پررنگ است و گاهی کمرنگ میشود، آنقدر کمرنگ که انگار وجود ندارد.من اسم دختر کوچولوی درونم را ژیانا میگذارم، ژیانا اسمی کوردی به معنای زندگی است؛ اسم دخترک درونم را ژیانا میگذارم چرا که او درحالی که در گوشه ای از درونم پنهان شده است، سکاندار لحظه های مهم زندگی من است.ژیانا، مهربان و ساده است. آرام است و اهل دردسر درست کردن نیست.وقتی خوشحالم، از خوشحالی بالا و پایین می پرد، وقتی ناراحتم، آرام اشک میریزد؛ وقتی عصبانیم فریاد میکشد.ژیانا دوست دارد کاری را انجام بدهد که مورد پسند همه باشد، دوست دارد همه از او راضی باشند؛ژیانای من زود اعتماد می کند، و به کسی بد بین نیست.من بیست ساله و ژیانای کوچولو گاهی باهم دعوا میکنیم، اما همدیگر را دوست داریم و باهم سعی میکنیم آدم بهتری باشیم.ژیانای من، حالا، در گوشه ای از دلم نشسته است، لپ هایش را به کف دستانش تکیه داده و با چشمان کنجکاو منتظر نوشتن، شاید هم خواندن نامه اش است، بهتر است توضیحات را تمام کرده و دختر کوچولوی درونم را بیشتر منتظر نگذاریم.ژیانای عزیزم سلام.از تو ممنونم که مهربانی را به من یاد دادی، لذت بردن از کارهای کوچک را به من یاد دادی، بخشیدن و جاری بودن در زندگی را به من یاد دادی، کنجکاو بودن و جستجو کردن را به من یاد دادی.هنگامی که دنیای آدم بزرگ ها میخواست من را ببلعد، دستم را گرفتی، خاک لباسم را تکاندی و به دنیای روشن و پاک خود دعوتم کردی.من را ببخش که گاهی غرق در دنیای بزرگترها فراموشت میکردم، و تو ناراحت از گوشه ای به من و بزرگ شدنم نگاه میکردی، اما درست در لحظه ای که میخواستم سقوط کنم دوباره در من زنده شدی و به من زندگی و امید دادی. من بزرگ شدم اما لذت زندگی را در تو جا گذاشتم، لذت زندگی را در همان لحظه ای که در کوچه لی لی بازی می کردم جاگذاشتم، در همان روز هایی با دوچرخه در کوچه ها به دنبال سرزمین های جدید می گشتم، جاگذاشتم، شاید هم لذت را همراه ماهی قرمز مورد علاقه ام، در باغچه چال کردم و برایش فاتحه خواندم.عزیز من، من برای پیدا کردن شادی، دوباره به تو پناه میبرم، به تو و خندهای کودکانه ات.من دوباره دست در دست تو، در لحظه زندگی خواهم کرد. شادی را باز خواهم یافت و از غم ها، کودکانه و فراموشکار گذر خواهم کرد.Pariya HoseiniPariya HoseiniTue, 17 Mar 2020 22:33:49 +0330https://virgool.ir/@parya.79.h/همین-ساده-ترین-قصه-یک-انسان-است-ojknazb6kpszهمه ی ما در زندگی لحظاتی را تجربه میکنیم که سرشار از غم و درماندگی است، لحظاتی که احساس میکنیم زورمان به زور دنیا نمی چربد و در زورآزمایی زندگی، شکست سختی خورده ایم، لحظاتی که روشنی خورشید رنگ میبازد و جایش را یه سیاهی شب می دهد.غم، اندوه، رنج، درماندگی در زندگی هر انسان اجتناب انکار ناپذیر است، نادر ابراهیمی در یکی از کتاب هایش می گوید :هیچ‌چیز مثل اندوه، روح را تصفیه نمی‌کند و الماسِ عاطفه را صیقل نمی‌دهد.هر اندازه که غم و ناراحتی را تجربه کنیم، ظرفیت قلب ما برای پذیرش شادی و لذت بیشتر می شود، هربار که غمی را تجربه میکنیم، به جای نا امید شدن به قوی تر شدنمان فکر کنیم، به قفنوسی فکر کنیم که پس از سوخته شدن، دوباره، از نو متولد می شود. عزیز من!«شبْ عمیق است؛ امّا روز از آن هم عمیق‌تر است. غمْ عمیق است امّا شادی از آن هم عمیق‌تر است»"نادر ابراهیمی"کسی که زندگی با سختی، با اندوه و رنج را تجربه نکرده باشد، هرگز نمی تواند معنی آسودگی و آسایش را دریابد، نمی تواند با دیدن آسمان آبی احساس خوشبختی کند و هرگز شادی عمیق را تجربه نیز نخواهد کرد.اگر در گذشته اشتباهی مرتکب شده ایم، دردی را محتمل شده ایم، آن درد، آن اشتباه، امروز ما را می سازد.کسی که امروز هستیم، لبخندی که اکنون بر لب داریم، مدیون دردِ گذشته هستیم، که اگر نبود، هیچوقت اینقدر قوی نبودیم.خاطرات، غم ها، شادی ها و تجربیات گذشته امروزِ ما را میسازد. با پذیرش گذشته، برای ساختن آینده ی قشنگ و دلخواهمون قدم برداریم. عزیز من!قایق کوچکِ دل به دست دریای پهناورِ اندوه مسپار! لااقل بادبانی برافراز، پارویی بزن، و برخلاف جهتِ باد، تقلّایی کُن!سخت‌ترینْ توفان، مهمانِ دریاست نه صاحبخانه‌ی آن.توفان را بگذران..."نادر ابراهیمی"Pariya HoseiniPariya HoseiniMon, 16 Mar 2020 00:23:06 +0330https://virgool.ir/ketabaz/ما-همان-چیزی-هستیم-که-دوست-داریم-بخوانیم-qvq07yiebwc9در هنگام خواندن این کتاب به این فکر می کردم که حالِ کتاب پریشان است یا حال نویسنده در هنگام نوشتن کتاب پریشان بوده است یا نه، حال من در هنگام خواندنِ آن آشفته و پریشان شده است.نویسنده کتاب خواهر خود را در اثر بیماری سرطان و در سن چهل و شش سالگی از دست می دهد، او سعی می کند تسلی دهنده خانواده اش باشد، اما هنگامی که می فهمد نمی تواند این کار را انجام دهد و بر غم و ناراحتی خود مسلط باشد ، درست لحظه ای که در جنگ با اندوه از دست دادن خواهرش شکست می خورد، به جای تسلیم شدن، وارد یک چالش خود ساخته میشود، چالش یکسال، هرروز یک کتاب!او در این باره می گوید : می‌خواستم خودم را در کتاب‌ها غوطه‌ور کنم و دوباره یکپارچه بیرون بیایم. او سعی می کند با خواندن کتاب ها و همراه شدن با شخصیت داستان ها، در نبرد با غم از دست دادن خواهرش پیروز داستان باشد، وی مرگ خواهر جوانش را ناعادلانه می داند و از دردِ منصفانه نبودن دنیا و زندگی سخن می گوید اما با خواندن کتاب سعی می کند زیبایی های زندگی را، از نو پیدا کند.نقل قول سیریل کانلی از کتاب گور ناآرام که در کتاب آمده است : کلمه‌ها زنده‌اند و ادبیات یک گریز است؛ گریزی نه از زندگی، که به‌ سوی آن.خب، حالا چرا در ابتدا گفتم کتابی پریشان با نویسنده ای پریشان؟این کتاب، روزانه نویسی های نویسنده است، نویسنده ای که تصمیم میگیرد هر روز یک کتاب بخواند!انسان گاهی می خواهد کتاب بخواند و گاهی نه، زمانش را صرف انتخاب یک کتاب برای خواندن می کند، در این کتاب به طرز خسته کننده ای به معرفی تعداد زیادی کتاب پرداخته شده بود، نویسنده بیشتر از این که به داستان خود بپردازد، گریز های کوتاه و ناکافی به کتاب های دیگر زده و سعی در بیان کاربرد آن ها در زندگی خود و تاثیر آن ها بر فراموش کردن اندوهش داشت، اما از نظر من موفق نبود. کتاب توانایی همراه کردن من را با خود نداشت، شاید هم من نتوانستم با او همراه شوم اما به نظرم گزینه اول صحیح تر باشد.اسم کتاب های مختلف و شخصیت های آنان و حتی نقل قول هایی از آن ها کل کتاب را در بر گرفته بود و خب برایِ منی که جز یکی دو تا، هیچکدام از آن ها را نخوانده بودم عذاب آور به نظر می رسید.اما چیزی که باعث شد تا آخر کتاب را مطالعه کنم و آن را نصفه نگذارم، علاقه ی مشترک من و نویسنده به کتاب بود و جملات قشنگ و نقل قول هایی که درباره کتاب نوشته شده بود،من را تا آخر کتاب، پایِ آن نگه داشت، که آن ها را اینجا با شما به اشتراک می گذارم.” امیلی دیکنسون، نوشته است «هیچ ناوی مثل یک کتاب ما را به سرزمین‌های دور نمی‌برد.» “” کتاب‌ها به تجربه‌ها فرصت بیان شدن و به درس‌ها فرصت یاد گرفته شدن می‌دهند. “” آیا تا به‌ حال قلبت به‌ خاطر تمام شدن کتابی به درد آمده است؟ آیا شده تا مدت‌ها بعد از تمام کردن کتابی نویسنده‌اش همچنان در گوشَت نجوا کند؟ الیزابت مگوایردرِ گشوده “من این حس را موقع تمام شدن خیلی از کتاب ها و حتی فیلم ها داشته ام و با تمام وجود آن را درک می کنم.” کتاب‌ها هر کسی که آنها را بگشاید دوست دارند. آنها به تو امنیت و دوستی می‌بخشند و درمقابل، هیچ توقعی از تو ندارند. آنها هرگز تو را ترک نمی‌کنند، هرگز؛ “” «کتاب‌ها هم مثل پول دائماً باید در گردش باشند. تا جایی که بشود، قرض بدهید و قرض بگیرید؛ هم کتاب را و هم پول را! مخصوصاً کتاب را؛ کتاب‌ها به‌مراتب بیشتر از پول، چیزی برای عرضه‌کردن دارند. کتاب فقط یک دوست نیست، بلکه می‌تواند دوستان بسیاری برایتان به ارمغان بیاورد. زمانی که با ذهن و روحتان صاحب کتابی هستید، ثروتمندید. اما وقتی آن را به شخص دیگری بدهید سه‌برابر ثروتمندید.» “” وقتی اعتراف می‌کنیم کتابی را دوست داریم، انگار داریم اعتراف می‌کنیم که آن کتاب جنبه‌هایی از وجودمان را به‌خوبی نشان می‌دهد؛ “” وقتی کتابی را با این اعتراف که یکی از کتاب‌های موردِعلاقه‌اش است هدیه می‌کند، انگار که روحش را عریان کرده است. ما همان چیزی هستیم که دوست داریم بخوانیم. “” مردم کتاب‌هایی را که دوست دارند به اشتراک می‌گذارند. آنها می‌خواهند حس خوبی که موقع خواندن کتاب‌ها احساس کرده‌اند یا ایده‌هایی را که در صفحات کتاب‌ها یافته‌اند، با دوستان و خانواده سهیم شوند. خوانندۀ کتاب با به اشتراک گذاشتن یک کتابِ محبوب سعی می‌کند همان شور، شادی، لذت و هیجانی را که خودش تجربه کرده است با دیگران سهیم شود. چرا؟ سهیم شدن عشق به کتاب‌ها و یک کتاب بخصوص با دیگران کار خوبی است. “” چنان گرم و آرام بودم که گویی در جزیره‌ای خالی از سکنه نشسته‌ام و هیچ چیزی ندارم به‌جز یک صندلی ساحلی و کتاب‌هایم. “” چرا مردم این‌قدر از فکر کردن می‌ترسند؟ چرا هیچ وقتی برای اندیشیدن نمی‌گذارند؟ سکون اشکالی ندارد؛ پوچی، دور خود چرخیدن و حتی شاد نبودن اشکالی ندارد. فکر می‌کنم این چیزها قدم‌های نخستین تولد یک فکر جدید است. برای همین است که دوست دارم کتاب بخوانم. “” کلمات شاهدی بر زندگی‌اند: آنها آنچه اتفاق افتاده را ثبت می‌کنند و به همۀ آن رنگ واقعیت می‌بخشند. کلمات داستان‌هایی را خلق می‌کنند که تبدیل به تاریخ و ماندگار می‌شوند. حتی داستان‌ها هم تصویرگر حقیقت‌اند: داستانِ خوب حقیقت است. داستان‌هایی دربارۀ زندگی‌های به‌یادمانده، که گذشته را به یاد ما می‌آورند؛ درعین‌حال، کمک می‌کنند تا به جلو حرکت کنیم. “” سال‌های سال کتاب‌ها برایم مانند دریچه‌ای بودند که از آن به چگونگی رویارویی آدم‌های دیگر با زندگی نگاه می‌کردم؛ به غم‌ها و شادی‌هایشان و به ملال و سرخوردگی‌هایشان. حالا بار دیگر برای دریافت همدلی، راهنمایی، رفاقت و کسب تجربه از آن دریچه نگاه خواهم کرد. کتاب‌ها اینها را و حتی بیش از اینها را به من خواهند بخشید. “” همه‌جا به جست‌وجوی آرامش برآمدم و آن را نیافتم، مگر نشسته در کنجی، تک‌وتنها با کتابی کوچک.توماس اِی. کِمپیس “” کتاب یک باغ است، یک مزرعه، یک گنج، یک همراه، یک رفیق، و نیز یک مشاور؛ نه یک مشاور که چندین مشاور.- هنری وارد بیچر “” ما به کتاب‌هایی نیاز داریم که اثرشان بر ما مثل اثر یک فاجعه باشد؛ کتاب‌هایی که عمیقاً متأثرمان کنند؛ مثل تأثیر مرگ کسی که بیشتر از خودمان دوستش داشتیم؛ مثل تبعید شدن به جنگل‌هایی دور از همه؛ مثل یک خودکشی. کتاب باید همچون تیشه‌ای باشد برای شکستن دریای یخ‌زدۀ درونمان.- فرانتس کافکا “علاوه بر جملات و زیبا درباره کتاب، نویسنده بعضی از احساسات را هم به زیبایی توصیف می کند :” من در یک «دنیای عجیب» زندگی می‌کنم که در حال تغییر و پیش‌بینی‌ناپذیر است، اما سخاوتمند و شگفت‌آور هم هست. پذیرفتن این شگفتی و اینکه دنیا به راه خود ادامه می‌دهد لذت‌بخش است؛ “” اگرچه خاطرات نمی‌تواند غم را از بین ببرد، یا کسی را که ازدست‌ رفته بازگرداند، اما به یاد آوردن تضمین می‌کند که ما همیشه گذشته را همراه خود داریم؛ لحظه‌های بد را و همین‌طور هم لحظه‌هایِ خیلی‌ خیلی خوب از باهم خندیدن‌ها، باهم غذاخوردن‌ ها و باهم گفتن از کتاب‌ها را."” تنها مرهمِ اندوه خاطره است؛ تنها تسکین دردِ فقدان کسی، اذعان به زندگی‌ای است که پیش از این وجود داشته است. به‌ یاد آوردن دیگران آنها را برنمی‌گرداند و خاطرات، به‌ تنهایی برای جبران امکانات از دست‌ رفتۀ زندگیِ کسی که خیلی جوان از دنیا رفته کافی نیست. اما یادآوری خاطرات، اساس بدنۀ ترمیم است. “” «خاطرات بلای جان من است و اگر می‌توانستم اندوه و اشتباهاتم را فراموش کنم، حتماً این کار را می‌کردم!» و بنابراین مرد تسخیرشده معامله می‌کند. همۀ خاطرات بیرون می‌روند و با آنها تمام توانایی‌های مرد برای عطوفت، همدلی، درک و نوع‌دوستی هم می‌رود. مرد تسخیر شدۀ ما خیلی دیر متوجه می‌شود که با رها کردن خاطرات، تبدیل به مردی توخالی و مفلوک شده است و این فلاکت را به هر کسی که لمسش می‌کند منتقل می‌کند. “ «هر کسی خودش باید کنترل زندگی‌اش را در دست بگیرد یا مانند شاخه‌ای شکسته خود را به جریان آب بسپارد.»” هستۀ اصلی عشق همین است؛ یک نفر برای دیگری مهم است، یک وجود از بین همۀ زندگی‌های دیگر اهمیت دارد. “” من از داشتن زندگی‌ای که ارزش زندگی‌کردن نداشت می‌ترسیدم. “نویسنده بر اساس چالش خود، یکسال، هرروز یک کتاب میخواند، او سعی می کند کتاب های کوتاه تر را انتخاب کند تا در یک روز بتواند آن ها را کامل کند، من با کتاب خواندن موافقم، با هرروز کتاب خواندن هم موافقم، اما این که ملزم باشد هرروز یه کتاب را تمام کنم و روز بعد کتاب دیگری را شروع کنم،نه.کتاب ها را باید در آرامش خواند، با صفحات آن ها زندگی کرد و خاطرات مختلف را لابلای ورق های آن ذخیره کرد، پس از تمام کردن هر کتاب نباید بلافاصله کتاب جدیدی را شروع کرد، باید اجازه داد آخرین کلمات کتاب در وجودمان ته نشین شوند، باید در مورد کتاب فکر کرد.Pariya HoseiniPariya HoseiniFri, 09 Aug 2019 00:11:43 +0430