https://virgool.ir/feed/@pary6071پریfa2026-11-12 02:11:00https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@pary6071https://virgool.ir/@pary6071/اشعار-ملامحمدحسن-کولیوند-شاعر-بزرگ-لرستان-هم-به-زبان-فارسی-وهم-به-زبان-انگلیسی-fadoes5rovuk**شعر الف‌باییِ مرحوم ملا محمدحسن کولیونددر وصف حضرت باری‌تعالی**متن کامل شعر (الف‌بایی)اول و الف اسم هویتیا احد و حق و وحدانیتو اسم اعظم الهیتاسماء الحسنی الوصیتب و بنام بسم المعظیمبرق جزق جزق شق شیطان رجیمت و تبارک تاک نهایتو ثابتی ذات خدائیتج و جلالت جامعه خیراتبر اشیا اجلال احاطه ثبوتح و حاکمی حکم محکمسماوات و ارض بر پا و منظمخ و خدایی خالی ز زوالخالق و خبیر و دانای احوالد و دلایل یزد دقتدرک دانش هر سر بصیرتذ و ذات نیک پی کبر و منتذی‌جود و جواد ذو‌الرحم غنیتر و رحمانی و رحیم الوصیتمقرّر نظام هفت آسمانز و زمزمه ملایکاتساتر الغیوب داننده نهانس و سبحانی سمیع العلیمشهشهۀ شاهان خالق الاشیاءش و شأن و قدرت ذات بی‌همتاذات لا بصر صاحب نصرتص و صانعی صورت پذیرفتضرب‌المثل برهان آیاتض و ضیایی شمس و افلاکط و طهارت طینت پاکتطفیل و دلیل لطافت خاکتظ و ظهوری ظل الوهیتطاهراً رسته بساط الهیتع و علام الغیب معلوممختص‌الاسرار مکتومغ و غیابی اسرار غیبتذات لا ریب لا نقص صفتف و فتوحـات فاتح‌الکتابمفتاح کنوز آیه فتح‌البابق و قدرت شأن بی‌منتهاتقضا و قدر قدرت سماویتک و کبری کبریای ذاتتگسار از گرداب کرامت‌ساتتل و لم یلد لم یولدلم یزل لو کان فیها احدم و مسانیت ملوک‌المالکاثبات ذات کل شیء هالکن و نازل قرآن مجیدو انّ الاقرب من حبل الوریدو و یکتایی ذات بی‌همتهدایات آیه هُداتهـ ها الف و قدر لا شریک لکیکتایی ذات بی‌چونتو لام الف لام بسملتلطف انعام ز حد بیرونتامید مؤمن ز غیرت قطع یقینغیر ز درگاه تو التجائینمعنی و شرح شعر به زبان فارسیاین شعر، ستایشی الف‌بایی از ذات یگانه‌ی پروردگار است که شاعر در آن، از حرف «الف» آغاز می‌کند و تا پایان حروف الفبا پیش می‌رود. شاعر با این ساختار، هم مهارت ادبی خود را نشان می‌دهد و هم اندیشه‌ی توحیدی‌اش را به شکلی منظم و پیوسته بیان می‌کند.در سراسر شعر، خداوند به عنوان حقیقت مطلق، یگانه، بی‌همتا و بی‌زوال معرفی می‌شود؛ خدایی که دانای همه‌ی آشکار و نهان است، آفریننده‌ی آسمان‌ها و زمین، و برقرارکننده‌ی نظم هستی. صفات رحمت، قدرت، علم، حکمت و بخشندگی الهی بارها با تعابیر گوناگون تکرار می‌شود تا بر فراگیری و کمال آن‌ها تأکید گردد.شاعر خدا را نزدیک‌تر از جان انسان، اما فراتر از درک و قیاس توصیف می‌کند؛ ذاتی که نه زمان بر او اثر می‌گذارد و نه مکان او را در بر می‌گیرد. در پایان، شاعر امید مؤمن را از همه‌چیز جز خدا قطع‌شده می‌داند و تنها پناهگاه حقیقی را درگاه الهی معرفی می‌کند.English Translation**An Alphabetical Poem by the LateMollā Mohammad-Hasan KoliwandIn Praise of God**From the first letter begins the essence of Being,The One, the Truth, pure unity without division.The Greatest Divine Name unfolds,All Beautiful Names bearing witness to Him.In the Name of the Most Exalted,By whose light evil is shattered and cast away.Blessed and eternal is His divine essence,Unchanging, firm, beyond limitation.His majesty gathers all goodness,His glory surrounds all existence.He rules with unbreakable judgment,He set the heavens and the earth in order.His divinity knows no decline,Creator, All-Aware, Knower of every state.Every sign points to His precision,Every discerning mind perceives His wisdom.Generous without pride or need,Abundant in mercy and grace.The Most Merciful, the Ever-Merciful,Sustainer of the seven heavens.Angels whisper His remembrance,He conceals faults and knows all secrets.All-Hearing, All-Knowing,King of kings, Creator of all things.His power has no equal,Vision itself submits to Him.The Maker who gives form to form,Every parable a proof of His signs.Light of the sun and vastness of the skies,Purity of clay and delicacy of dust.Manifest and hidden at once,Knower of unseen mysteries.He opens the gates of meaning,Holder of the keys to hidden treasures.His decree knows no limit,His greatness beyond comparison.He neither begets nor is begotten,Ever-present, eternal.All things perish except His Essence,Closer than the vein of life itself.Unique, without partner or likeness,Boundless in generosity and grace.The believer cuts hope from all else,تصویر ملامحمدحسن کولیوند شاعر بزرگ لرستان براساس تصاویر بازماندگان And seeks refuge only at His door.pary6071pary6071Wed, 07 Jan 2026 00:41:38 +0330https://virgool.ir/@pary6071/ملامحمدحسن-کولیوند-بتکی-dkpt0hhdt2cpپیشگفتار و زندگی‌نامهٔ کاملدیوان اشعارملا محمدحسن نورمحمدی کولیوند (ملامه‌سِن)نویسنده و گردآورنده: حمید نورمحمدی(از نوادگان شاعر)به نام خدابِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیم«إِنَّ مِنَ الشِّعْرِ لَحِکْمَةً»زندگی بعضی انسان‌ها را نمی‌توان بدون کلامشان شناخت؛ زیرا کلام آنان، خودِ زندگی است. ملامحمدحسن نورمحمدی کولیوند، مشهور به ملامه‌سِن، از همین مردان است؛ شاعری که قرآن، عرفان، طنز و درد اجتماع را در یک مسیر به هم پیوند زد. او شعر را نه برای تفنن، که برای بیداری، حساب‌کشی از نفس و هدایت انسان به کار گرفت.این دیوان، پیش از آن‌که مجموعه‌ای از اشعار باشد، سند یک سلوک انسانی و ایمانی است.زندگی با قرآن آغاز می‌شودملامه‌سِن از آنان بود که انس با قرآن، شالودهٔ اندیشه و شعرش را ساخت. فهم او از آیات، فهمی سطحی نبود؛ قرآن برایش میزان حق و باطل و آیینهٔ نفس بود. این نگاه قرآنی، در شعرهای مرگ‌آگاهانه‌اش به‌روشنی دیده می‌شود؛ آنجا که قاصد مرگ را به صحنه می‌آورد و بی‌پروا خود را به محاکمه می‌کشد:شعر: «پری من آورد قاصدی زه مرگ» (کامل)پری من آورد قاصدی زه مرگاعضائش ابیضی له ناو ابیض برگجا کرد او جناح زنگبیان ارکنه تعمیر مدا نه مهرکردش ترکچمان همام بی‌جوخه‌ی سیا کرگساخته خداوند بی‌درز و بی‌برگیک راهی نیافت لیم بده‌ی خورتاوای راه عبور دروازه‌ی دو درهات ای صحن ارک دروازه وه گوشخور دا وه لیم نیشت او بنا گوشطوماری آورد تا وه دس مدهوشژە القای مضمون قلبم هات نه جوشنویساوی ای دیو آدمی صورتبی‌خور ژە مرگ عامی کم جورتدیدت خلق کردن خدا په‌ی عبرتعبرت هویچ نورد من وه ضلالتوه‌ی خاو غفلت بی‌باک خفتنیخاو مرگت بو، بو دین چفته نیژە بدبختی ویت ژە کار کفته نیرفتنی راگه‌ی باید رفته نیویت حساو مه‌کرد ژە اهل قبورتا خواهشگری لیت بکه‌ی عبورمحاسبه کیش ژە نفس شرورتا سالم که‌رین نه یوم‌النشورکردار بدم کردم شمارهفزون هات ژە عرش سما و ستارهاین شعر، عصارهٔ جهان‌بینی ملامه‌سِن است: خوف الهی، بیداری، محاسبهٔ نفس و اعتراف بی‌پرده.تولد، تبار و شجره‌نامه (به‌صورت کامل)ملامحمدحسن نورمحمدی کولیوند در روستای بتکی از توابع شهرستان الشتر (سلسله) به دنیا آمد. او از ایل بزرگ، ریشه‌دار و ادب‌پرور کولیوند است؛ ایلی که در تاریخ لکستان همواره با فرهنگ، شجاعت و دیانت شناخته شده است.شجره‌نامهٔ کامل ملامه‌سِن:مرشدخان⬇گل‌محمدخان (فرزند مرشدخان)⬇قبادخان (فرزند گل‌محمدخان)⬇حسین‌خان (فرزند قبادخان)⬇ملامحمدحسن نورمحمدی کولیوند (ملامه‌سِن)⬇ملا محمدنبی (فرزند ملامه‌سِن، از علما و فقهای منطقه)⬇حلیمه‌بانو (دختر ملا محمدنبی)⬇حمید نورمحمدی و مهدی نورمحمدی (نوادگان شاعر)این تبار، تنها نسب خانوادگی نیست؛ تداوم علم، احترام اجتماعی و مسئولیت فرهنگی است.تحصیل در کربلا و بازگشت به مردمملامه‌سِن برای تکمیل دانش خود راهی کربلای معلی شد و در آنجا به تحصیل علوم دینی، تفسیر قرآن، ادبیات عرب و فارسی و رموز قرآنی و علم جفر پرداخت. پس از بازگشت، تمام عمر خویش را وقف خدمت به مردم، آموزش نوجوانان و جوانان و هدایت اخلاقی جامعه کرد.طنز اجتماعی؛ شعر برای اصلاح جامعهشعر ملامه‌سِن فقط عرفانی نیست؛ او جامعه را می‌دید و نقد می‌کرد. در شعر طنز اجتماعی معروفش، با زبان مردم، فقر و قناعت را در برابر تجمل و فخرفروشی می‌نشاند:شعر: «بوده‌ام همراه یک درویشکی» (کامل)بوده‌ام همراه یک درویشکیبُد سواره بر سُرین ایشکیگفت لُر برگو کجا خواهی تو رفتهم چنین در حین این گرمای تفتراز خود را تو ز من مخفی مدارتا دمی گردانمت بر خر سوارواتمش موشن داوات رحمتهکاسه کاسه شیره، مویژه نعمتهگردکون و دوغ خس، ماس و کریتوک شومی کوبیه هر کی بیری…پوست شومی لیستن نامردمی استاین ز قانون خرد بار کمی استدر این شعر، شاعر تحقیر نعمت، ریاکاری و غرور طبقاتی را نکوهش می‌کند و قناعت را حکمت می‌داند؛ همین ویژگی باعث شده او را به‌حق با عبید زاکانی مقایسه کنند.ایمان و انتظارجهان شعری ملامه‌سِن با امید پایان می‌یابد؛ امید به ظهور حق و عدالت:شعر: «یا فرج‌الله» (کامل)یا فرج‌الله عجل فی فرجصاحب‌الامری یعنی فی نهجوه حق اجداد اطهارت قسموه روژ موعود دیدارت قسموه صبر ثابت ثبوتت قسموه یوم‌الاظهار ظهورت قسم…خیلی تعجیل که‌ر وه کار ظهوراین انتظار، نتیجهٔ خودسازی و مسئولیت‌پذیری است، نه انفعال.وفات و ماندگاریملامحمدحسن نورمحمدی کولیوند در سال ۱۳۲۰ هجری شمسی در روستای بتکی وفات یافت و در قبرستان پیرجد بتکی به خاک سپرده شد. سنگ قبر او در ورودی قبرستان قرار دارد و قبر فرزند و نوه‌اش در کنار اوست؛ نشانه‌ای از تداوم یک مسیر.سخن پایانی نویسندهاین دیوان، به قلم و کوشش حمید نورمحمدی، از نوادگان ملامه‌سِن، گردآوری شده است؛ تلاشی برای حفظ میراث شاعری که شعرش از مردم، برای مردم و در راه خدا بود. امید است با یاری اهل فرهنگ، باقی‌ماندهٔ اشعار و خاطرات این شاعر بزرگ نیز گردآوری و منتشر شود.وَاللهُ یَهدی مَن یَشاءُ إِلی صِراطٍ مُستَقیمٍPreface and Complete BiographyThe Collected Poems ofMolla Mohammad Hassan Nourmohammadi Kolivand (Known as Molla Mehsan)Written and Compiled by: Hamid Nourmohammadi(Grandson of the Poet)In the Name of God, the Most Compassionate, the Most Merciful“Indeed, in poetry there is wisdom.”Some lives cannot be understood without their words, because their words are their lives. Molla Mohammad Hassan Nourmohammadi Kolivand, widely known as Molla Mehsan, was one of those rare figures whose poetry was not a pastime, but a form of worship, moral accountability, and social awakening. Rooted deeply in the Qur’an, enriched by mysticism, sharpened by satire, and guided by responsibility toward society, his poetry stands as a spiritual and cultural document of Lakestan.This collection is not merely a book of poems; it is the written trace of a life devoted to God, people, and truth.A Life That Began with the Qur’anMolla Mehsan’s intellectual and spiritual formation was inseparable from the Qur’an. He did not merely recite it; he lived by it. Qur’anic concepts of accountability, self-examination, death-consciousness, and moral vigilance permeate his poetry. His famous poem on death reflects a profound inner reckoning shaped by religious knowledge and mystical insight:“A Messenger from Death Came to Me” (Complete Poem)A messenger from death came unto me,His limbs were white as leaves of pure ivory.He spread his wings upon the citadel of my soul,Untouched by seal or repair, flawless and whole.His gaze was sharp, escorted by dark ranks,Created by God without flaw or plank.No path remained to offer me escape,Till I was summoned through the double gate.A scroll he brought that stunned my trembling hand,Its meaning burned my heart as God had planned.It read: “O man with form but demon soul,Why live so heedless of death’s final toll?”Creation was a sign meant to awaken,Yet I ignored it, lost, mistaken.You slept the sleep of heedlessness and pride,Death was your sleep, and faith you cast aside.From misery you learned no guiding sign,The road you should have walked, you left behind.You failed to learn from those beneath the ground,Before you begged for passage to be found.Reckon your soul, rebellious and impure,So you may stand on Resurrection’s shore.I counted all my deeds, both dark and bright—They rose beyond the stars into God’s sight.This poem alone reveals the spiritual core of Molla Mehsan: fear of God, moral self-accounting, humility, and awakening.Birth, Lineage, and Genealogy (Fully Preserved)Molla Mohammad Hassan Nourmohammadi Kolivand was born in the village of Bataki, located in Alashtar County (Selseleh), within the cultural heartland of Lakestan. He belonged to the great and historically respected Kolivand tribe, known for learning, honor, and moral leadership.His Full Genealogy:Morshed Khan↓Gol Mohammad Khan (son of Morshed Khan)↓Qobad Khan (son of Gol Mohammad Khan)↓Hossein Khan (son of Qobad Khan)↓Molla Mohammad Hassan Nourmohammadi Kolivand (Molla Mehsan)↓Molla Mohammad Nabi (his son; a respected scholar and jurist)↓Halimeh Banoo (daughter of Molla Mohammad Nabi)↓Hamid Nourmohammadi and Mehdi Nourmohammadi (grandsons)This lineage represents not only ancestry, but the continuity of knowledge, ethics, and cultural responsibility.Education in Karbala and Service to SocietyMolla Mehsan pursued higher religious studies in Karbala, where he deepened his mastery of Islamic sciences, Qur’anic interpretation, Arabic and Persian literature, and esoteric Qur’anic knowledge, including Ilm al-Jafr. Upon returning to his homeland, he devoted his entire life to serving the people, particularly through the education and moral cultivation of young generations.Social Satire: Poetry as ReformBeyond mysticism, Molla Mehsan was a sharp social critic. His satirical poetry exposed hypocrisy, arrogance, and material pride with wit and wisdom, earning him comparison with Obeid Zakani. In his well-known poem about a poor dervish, he elevates contentment over wealth:pary6071pary6071Tue, 30 Dec 2025 20:39:42 +0330https://virgool.ir/@pary6071/زندگی-نامه-ملامحمدحسن-کولیوند-karjwnlnzghgزندگی‌نامهٔ ادبی و عرفانی ملا محمدحسن کولیوند (ملامه‌سن)به کوشش و اهتمام: حمید نورمحمدی (از نوادگان شاعر)---آغاز سخن: به نام آفرینندهٔ زیبایی و خِرَد«بِسمِ اللهِ الرَّحمنِ الرَّحیمِ»آغاز سخن را به نام آن یگانه‌ای می‌کنیم که سرچشمهٔ هر هنر و دانش و مهر است، و درود می‌فرستیم بر پیامبری که فرمود: «إِنَّ مِنَ الشِّعْرِ لَحِکْمَةً» (همانا در شعر، حکمتی است). این اوراق، روایتگر زندگی و گزیده‌ای از سروده‌های مردی از دیار کهن لک‌نشینان است که حکمت را در کالبد شعر ریخت؛ ملامحمدحسن نورمحمدی کولیوند، مشهور به «ملامه‌سن». برای شناخت راستین او، باید مستقیماً به کلامش گوش سپرد. بنابراین، این زندگی‌نامه را با ذکر کامل اشعار بازماندهٔ او آغاز می‌کنیم.---بخش یکم: گنجینهٔ اشعارشعر اول: طنز اجتماعی و حکمت زندگی«بوده‌ام همراه یک درویشکی»بوده‌ام همراه یک درویشکیبُد سواره بر سُرین ایشکیگفت لُر برگو کجا خواهی تو رفتهم چنین در حین این گرمای تفتراز خود را تو ز من مخفی مدارتا دمی گردانمت بر خر سواروَاتِمِش مُوشِن داوات رَحمَتهکاسه، کاسه شیره، مویژه نعمتهگِردِکون و دوغ خس، ماس و کَریتُوک شُومی کوبیه هر کی بَیریای بِلستی، اُبِلِستی، مه هم لِسالِیسی بِهِمسَرِ قی پِرقِرَم آرا هر دو کُرَم بِیرَمگفت لُر مگو زین حرف‌های بی‌هدهدوغ و گردو این بود، آلات سدهشیره کی لایق بود، در بزمی چنانگر تو هستی خود بسی در آز آنآنچه در بزم بزرگان جایز استنقل و ریحان، لوز و بادام و گز استو ز خورش‌های مطبخ و ز طعام مقویبر کسی ممنوع نیست، هرچه خود راغب شویزین میانه آش صدری فخر نیستبهتر از پندم به علم جفر نیستپوست شومی لیستن نامردمی استاین ز قانون خرد بار کمی استگفت لُر حالا مرو که بیرویت کنندگاه می‌باشد که هم چوبت زنندواتِم ای سَک چُو کُلا و خَرگیَهمَرنزانم آش صدری چوی چیَهمر تَرخینه نه، ماش و نوژی و لوبیهپیش از این مِه هر خوراکِم یه بیه.ترجمه و درون‌مایه: در این شعر، شاعر دیدار خود با یک درویش ساده‌زیست را به تصویر می‌کشد. درویش که بر خری سوار است، غذاهای سادهٔ خود (دوغ، گردو، شیره، تکه‌ای هندوانه) را «نعمت و رحمت» می‌خواند. شاعر در ذهن، این سادگی را با خوراک‌های تجملی «بزم بزرگان» مقایسه می‌کند. اما پند نهایی شعر، عمیق و مبتنی بر «علم جفر» (نماد معرفت باطنی) است: فخر فروختن به مقام و ثروت، بی‌معناست و تحقیر نعمت‌های کوچک (پوست هندوانه)، ناپسند و خلاف خرد است. در پایان، هشدار اجتماعی درویش را می‌شنویم که از «بی‌اعتنایی و حتی آزار» ثروتمندان می‌گوید و بر سادگی خود پای‌می‌فشارد. این شعر، نماد کامل طنز هوشمند، نقد طبقاتی و تعلیم اخلاقِ مبتنی بر قناعت در سبک ملامه‌سن است.شعر دوم: عرفان، مرگ‌آگاهی و اعتراف«پری من آورد قاصدی زه مرگ»پری من آورد قاصدی زه مرگاعضائش ابیضی له ناو ابیض برگجا کرد او جناح زنگبیان ارکنه تعمیر مدا نه مهرکردش ترکچمان همام بی‌جوخه‌ی سیا کرگساخته خداوند بی‌درز و بی‌برگیک راهی نیافت لیم بده‌ی خورتاوای راه عبور دروازه‌ی دو درهات ای صحن ارک دروازه وه گوشخور دا وه لیم نیشت او بنا گوشطوماری آورد تا وه دس مدهوشژە القای مضمون قلبم هات نه جوشنویساوی ای دیو آدمی صورتبی‌خور ژە مرگ عامی کم جورتدیدت خلق کردن خدا په‌ی عبرتعبرت هویچ نورد من وه ضلالتوه‌ی خاو غفلت بی باک خفتنیخاو مرگت بو، بو دین چفته نیژە بد بختی ویت ژە کار کفته نیرفتنی راگه‌ی باید رفته نیویت حساو مه‌کرد ژە اهل قبورتا خواهشگری لیت بکه‌ی عبورمحاسبه کیش ژە نفس شرورتا سالم که‌رین نه یوم‌النشورکردار بدم کردم شمارهفزون هات ژە عرش سما و ستاره.ترجمه و درون‌مایه: این شعر، یک سفر نمادین به جهان پس از مرگ است. فرشتهٔ مرگ با بال‌های سفید می‌آید. هیچ نقصی در کار خداوند نیست و انسان در برابر این نظام بی‌نقص، چون «کلاغ سیاه» است. راه گریزی نیست. «دروازه‌های دوگانه» به روی صحن دادگاه الهی گشوده می‌شود و «طومار اعمال» به دست فرد «مدهوش» (حیرت‌زده) می‌رسد. شاعر سپس خطاب به خود می‌گوید: «ای که صورت آدمی و سیرت دیوی داری! از مرگ غافل بودی. آفرینش خدا برای عبرت بود، ولی تو در گمراهی رفتی. در خواب غفلت، بی‌باک خفته‌ای. مرگت خواهد آمد، دین تو کجاست؟» در پایان با حالتی از عجز و توبه فریاد می‌زند: «به اهل قبور متوسل می‌شوم تا در عبور کمکم کنند. از حساب نفس شرور رهایم کن. کردار بد خود را شماره کن، که از عرش آسمان و ستارگان نیز فراتر رفته است.» این شعر، اوج عرفان عملی، خودانتقادی و خوف از مقام الهی در وجود شاعر است.شعر سوم: مناجات و اشتیاق برای ظهور«یا فرج‌الله»یا فرج‌الله اجل فی فرجصاحب‌الامری یعنی فی نهجوه حق اجداد اطهارت قسموه روژ موعود دیدارت قسموه صبر ثابت ثبوتت قسموه یوم‌الاظهار ظهورت قسمتو ویت معصومین حرفت قبولنکی چن من خرف لمن یقولنالتماس بکه‌ر وه ذات بی‌چونبلکم بسفین اجازه ظهوردسمه دامانت ختم آیه نورخیلی تعجیل که‌ر وه کار ظهور.ترجمه و درون‌مایه: این شعر، نیایشی پرشور برای تعجیل در ظهور امام زمان(عج) است. شاعر با زبانی آمیخته از لکی اصیل و عبارات عربی فصیح، آغاز می‌کند: «ای خداوند گشایندهٔ کارها! در گشایش [امر فرج] شتاب کن. صاحب‌الامر، یعنی همان کسی که بر راه حق است. به حق اجداد پاکت سوگند، به روز موعود دیدارت سوگند...» سپس التماس می‌کند: «تو ای معصوم، سخن مرا بپذیر. مبادا که من از بیهوده‌گویان باشم. به درگاه ذات بی‌همتایت التماس می‌کنم، بلکه به [برکت] کشتی [نجات]، اجازهٔ ظهور را عطا فرما. به دامانت چنگ زده‌ام، ای ختم‌کنندهٔ آیهٔ نور؛ در کار ظهور، بسیار شتاب کن.» این شعر، نشان‌دهندهٔ عمق اعتقادات مذهبی و اشتیاق سوزان شاعر است.---بخش دوم: زندگی‌نامهٔ منسجمتولد، تحصیل و خدماتملامحمدحسن نورمحمدی در روستای «بتکی» از توابع شهرستان الشتر (سلسله)، در میان ایل بزرگ کولیوند به دنیا آمد. برای تکمیل تحصیلات، راهی کربلای معلی شد و در آنجا در علوم دینی، ادبیات فارسی و عربی، تفسیر و علوم غریبه (از جمله علم جفر) به استادی رسید. پس از بازگشت، تمام عمر خود را صرف تدریس و خدمت به مردم زادگاهش کرد. مدرسهٔ او کانون تربیت جوانان بود.تبارنامهٔ خاندان نورمحمدی کولیوند (ملامه‌سن)نسل نام و نسب توضیحنسل اول مرشد خان سرسلسله و نیای بزرگ.نسل دوم گل محمدخان (فرزند مرشد خان) –نسل سوم شاه قبادخان (فرزند گل محمدخان) –نسل چهارم حسین خان (فرزند شاه قبادخان) –نسل پنجم ملا محمدحسن نورمحمدی کولیوند (فرزند حسین خان) شخصیت محوری، مشهور به «ملامه‌سن».نسل ششم ملا محمدنبی (فرزند ملامحمدحسن) از فقها و بزرگان منطقه.نسل هفتم حلیمه بانو (دختر ملا محمدنبی) –نسل هشتم حمید نورمحمدی (پسر حلیمه بانو) گردآورندهٔ حاضر و حامل میراث. مهدی نورمحمدی (پسر حلیمه بانو) از حاملان میراث خانوادگی.ویژگی‌های اخلاقی و سبک شعریملامه‌سن، انسانی زاهد، وارسته و مردم‌دار توصیف شده است. سبک شعری او، ترکیبی بی‌نظیر از طنز اجتماعی هوشمند (همچون شعر درویش)، عرفان عمیق و مرگ‌آگاهی (همچون شعر قاصد مرگ)، مناجات‌های پرشور (همچون شعر فرج‌الله)، و در عین حال هجوهای بی‌پروا در دفاع از مظلومان بود. او را به حق «عبید زاکانیِ» دیار لک‌نشین خوانده‌اند.وفات و آرامگاهاین استاد فرزانه سرانجام در سال ۱۳۲۰ هجری شمسی در زادگاهش «بتکی» چشم از جهان فروبست و در قبرستان «پیرجد» همان روستا به خاک سپرده شد. سنگ قبر او، زیارتگاه اهل دل و ادب است.---بخش سوم: فرجام سخن و درخواست یاریملامحمدحسن نورمحمدی، این گوهر تابناک ادبیات لک، میراثی گران‌بها از خود به جا نهاد: میراثی از خرد، شجاعت، ایمان و عشق به مردم. اشعار او که در این اوراق گرد آمد، تنها بخشی از گنجینه‌ای است که متأسفانه هنوز به صورت پراکنده و نیازمند جمع‌آوری، تصحیح و انتشار کامل است.این مجموعه، با عشق و همت حمید نورمحمدی، از نوادگان شاعر، گردآوری شده است. نویسندهٔ این سطور، پیگیرانه در پی تکمیل این گنجینه است. از تمامی بزرگواران، فرهنگ‌دوستان، پژوهشگران و هموطنانی که هرگونه اطلاعات، خاطره، سند، عکس یا سرودهٔ دیگری از این شاعر بزرگ در اختیار دارند، استدعا دارد که آن را از طریق راه‌های ارتباطی با گردآورنده در میان بگذارند. همکاری شما، قدمی مقدس در راه حفظ هویت فرهنگی و ادبی این مرز و بوم و زنده نگاه داشتن یاد عالمان و هنرمندان راستین آن خواهد بود.باشد که این تلاش، قطره‌ای در برابر دریای بیکرانِ خدمت به فرهنگ ایران‌زمین باشد.«وَاللهُ یَهدِی مَن یَشاءُ إِلی صِراطٍ مُستَقیمٍ»پایان.حمید نورمحمدیخرداد ۱۴۰۴به امید احیای کامل دیوان اشعارpary6071pary6071Fri, 26 Dec 2025 17:15:21 +0330