<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های شازده کوچولوی کوچولو</title><link>https://virgool.ir/feed/@parvaz.z200e</link><description>زنده ام و در تلاش برای زندگی کردن. نه قهرمانم، نه فلان رتبه ی کنکور، نه فارغ التحصیل از دانشگاه های خفن دنیا. من یک من معمولیم. خیلی معمولی.</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 11:52:12</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/1197315/avatar/nYGXNh.jpeg</url><title>شازده کوچولوی کوچولو</title><link>https://virgool.ir/@parvaz.z200e</link></image><item><title>پریشان نویسی (۲)</title><link>https://virgool.ir/@parvaz.z200e/پریشان-نویسی-۲-dz6hnczwlpwx</link><description>اسم اینکه میری و وقت مشاوره میگیری، کلی با خودت تمرین می‌کنی که از کجا شروع کنی و به کجا تموم ولی بعد که می شینی و مشاور  روبروت قرار میگیره بهش نگاه می‌کنی و نمیدونی چی بگی و همینطور کلمه و جمله پشت سر هم ردیف میکنی و آخر سر هم منظورت. رو متوجه نمیشه چیه؟ چرا کلمه ها وقتی میخوان از مغز وارد گلو شن و از دهان خارج شن انگار از چرخ گوشت رد میشن؟ هزار تیکه میشن و هر تیکه میره یه جایی تا از بیان شدن قسر در بره.ولی این بار تصمیم گرفتم مشاور رو عوض نکنم. آنقدر با همین آدم ادامه بدم تا عادت کنم و جرأت کنم و بتونم حرف بزنم .بتونم منظورم رو برسونم، هر طوری که از دستم برمیاد .خوشحال میشم پیشنهاداتون رو بخونم :)</description><category>شازده کوچولوی کوچولو</category><author>شازده کوچولوی کوچولو</author><pubDate>Fri, 21 Oct 2022 01:55:20 +0330</pubDate></item><item><title>پریشان نویسی</title><link>https://virgool.ir/@parvaz.z200e/پریشان-نویسی-mjjv8xg4p6zg</link><description>پریشان نویسی فکر هاییه که از مغز یه شازده کوچولوی کوچولو میگذره و بدون اینکه بهش فکر کنه مینویسه و منتشر میکنه. کلمه ها برای درست کردن جمله پشت سر هم قرار نمیگیرن! هی میپرن اینور و اونور. حتی ذهنم هم. انگار یه دوربین گذاشتن جلوم و میگن خب حالا حرف بزن! اکانت فیک هیچ وقت مورد پسندم نبوده. شاید توی دنیای واقعی محکوم شم به خودسانسوری اما من اسمش رو میذارم یه چیز خودشناسی طوری! یعنی وقتی که تصمیم میگیری چشمات به جای بیرون، درون خودت رو نگاه کنن. گفتنش به بقیه یا نشون دادن خود واقعیم به بقیه برایم سخته. باید در طول یک زمان طولانیو با آدم درست اتفاق بیفته. آدم هایی که خود واقعیم رو میشناسن از انگشت های دستم کمترن. من اسمش رو خودسانسوری نمیذارم و به نظرم این انتخاب ماست که بقیه کدوم وجه از ما رو ببینن. اما مشکلی که این وسط وجود داره اینه که معمولا بر اساس یافته هاشون باهامون رفتار میکنن. مثلا من برای 99 درصد آدم ها همون دختر آروم و گوگولیم ولی برای همون افراد انگشت شمار یه آدم ترکیبی هستم که میتونه هم زمان با خصلت ارام بودنش گاهی بسیار پرهیجان و پرجنب و جوش بشه. خلاصه که سخته بشناسی یه ادمی رو! پس دست از قضاوت برداشتن و درست رفتار کردن فارغ از اینکه اون چه ادمیه بهترین کاره. </description><category>شازده کوچولوی کوچولو</category><author>شازده کوچولوی کوچولو</author><pubDate>Sun, 16 Oct 2022 03:01:09 +0330</pubDate></item><item><title>دنیای متناقض ها!</title><link>https://virgool.ir/@parvaz.z200e/دنیای-متناقض-ها-gomdqrz7fw7j</link><description>یه عصر تابستونی بود. از اونایی که انگار یه وزنه 6 کیلویی گذاشتن تو دلت. تنهایی توی این جور مواقع مثل مسکن میمونه برام. شال و کلاه کردم و رفتم بیرون. قدم زدم، قدم زدم...رفتم توی پارک مورد علاقم و نشستم روی صندلی های فلزی روبروی پارک کودک. نگاهم به بچه ها بود. به اینکه چقدر خفنن، اینکه چقدر در لحظه زندگی میکنن. بچه ها موجودات عجیب و دوست داشتنی هستن. دلیل اینکه من خیلی دوستشون دارم اینه که هر چی توی دلشونه رو میان مستقیم توی چشمات نگاه میکنن و با تمام جسارت میگن. مثل ما آدم بزرگا نیستن که حرفمون رو بپیچیم توی صدتا لفافه و آخرش هم منظورمون رو نگیم. تماشا کردن آدم ها هم بهم آرامش میده. اینکه یه عده آدم از جاهای مختلف، از زندگیا و داستان های مختلف بر حسب اتفاق توی یه مکان هستن، جالب نیست؟ همینجور که نشسته بودم و محو تماشای بچه ها ، صحنه ی جالبی رو دیدم. دقیقا کنار پارک کودک یه عده از آقایون با موهای سفید و دستای چروکیده اما با چهره های شدیدا سرحال . نااااااایس نشسته بودن و بگو و بخند و فلان!!!!!شاید دیدن اینجور اکیپ ها توی پارک عجیب نباشه، اما چیزی که نظر من رو جلب کرد، کنار هم قرار گرفتن این دو تا تصویر بود. بچه های کوچولوی پارک کودک و آقایون مسن کنارشون! چقدررررر دنیا، دنیای متناقض هاست و چقدررررر همه چی در حرکته. من کی قراره توی این سن و سال باشم؟ اصلا من اون موقع کیم؟ چه شکلیم؟ </description><category>شازده کوچولوی کوچولو</category><author>شازده کوچولوی کوچولو</author><pubDate>Mon, 20 Sep 2021 19:54:32 +0430</pubDate></item><item><title>من کی هستم؟</title><link>https://virgool.ir/@parvaz.z200e/من-کی-هستم-zpcnzjdhzlpe</link><description>گاهی هست که شاعر میشم. یعنی خوی و خصلت شاعرا رو میگیرم. انقدر جهان و دنیا و هر چیزی که درونشه برام جذاب میشه که دوست دارم ساعت ها بشینم و نگاه کنم به همه چیز . از پوست گرفتن میوه توسط مامانم، تا اون ماه نقره ای دلبری که همیشه از پنجره ی اتاقم پیداست. حالت عجیبیه که همیشه سراغم نمیاد. تمایل شدید به تنهایی و فکر کردن و خفه کردن خودم با کتاب ها و فیلم های فلسفی. دوست دارم اینجا بنویسم. از همه ی چیزایی که توی ذهنمه اما هیچ وقت قدرت گفتنش رو پیدا نکردم. :)</description><category>شازده کوچولوی کوچولو</category><author>شازده کوچولوی کوچولو</author><pubDate>Thu, 16 Sep 2021 22:19:52 +0430</pubDate></item></channel></rss>