<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های Parsa Ghasemy</title><link>https://virgool.ir/feed/@parsaghasemy</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 05:31:22</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/159610/avatar/DZZ5nh.png</url><title>Parsa Ghasemy</title><link>https://virgool.ir/@parsaghasemy</link></image><item><title>امید؛ عذاب یا آسایش؟</title><link>https://virgool.ir/@parsaghasemy/امید-عذاب-یا-آسایش-oypltdkbzoir</link><description>&#34;امید بدترین بلاست؛ زیرا را عذاب را طولانی تر میکند.&#34;صبح هنگامی که از خواب بیدار شدم این جمله از رمان &#34;وقتی نیچه گریست&#34; اولین چیزی بود که دیدم. جمله ی وزن داریست، چنین جملاتی مثل یک شمشیر دو لبه می‎مانند. برداشت های غلط از این جمله شاید تلاش برای معنا دادن به زندگی را از اعمال روزانه ما حذف کند. قدری بیشتر کلمات این جمله را برای خودم تجزیه تحلیل کردم، خب قرنطینه‎ست و فکر و فکر و فکر، چنین دید جبری به ادامه دادن با عقاید نیچه خیلی منافات دارند. اندکی خود را در بستر این جمله خواباندم و شروع به نشخوار ذهنی کردم. همه‎ی ما امروزه درگیر بلایی هستیم که ناخواسته گرفتار آن شده ایم، مثالی برای خودم آوردم که من و عزیزانم چگونه داریم این عذاب را در راستای زنده ماندن تحمل میکنیم؟ تمام مسیرهای فکریم برای  رسیدن به رستگاری و آزادی لحظه‎ی آزادی از این حصر ناخواسته یک چیز بود؛ امید. امید دیدن دوستان، امید بیرون از خانه بودن بدون استرس، امید دوباره کنار هم جمع شدن و ده‎ها امید کوچک و بزرگ دیگر. خب شاید این جمله غلط باشد بالاخره نیچه هم آدم بود و جایز الخطا.اما نه، معنایی که در بستر این جمله خوابیده خیلی معنای ناامید کننده و دردناکیست.ما تمام این درد ها را برای رسیدن به یک فردای بهتر تحمل میکنیم و تنها چیزی که باعث میشود زمین نخوریم داشتن امیدی است که من نوعی رو آسیب پذیر تر نسبت به هر روزی که میگذرد میکند چون جذب هر بلا و ناراحتی و &#34;عذابی&#34; را برای رسیدن به آرمان شهر دروغی که برای خودم در راستای آزادی از این رنج ساخته‎ام میسر میکند. اگر من امیدی برای فردای بهتر نداشتم شاید جسم من دیگر وجود فیزیکی نداشت که عذاب را تحمل کند. عجب تناقض خنده دار و دردناکی!  چرخه‎ی پوچ زندگی همینقد بی رحم است که در پس هرکدام از زیباترین نعمت هایش عذابی نهفته‎ست. دیدگاه ها نسبت به این جمله نیچه آیینه تمام قد افکار یک انسان و مفهموم اصلی اگزیستانسیالیسم است که میگوید زندگی معنایی ندارد تا خودمان به آن معنا دهیم، مکتبی که نیچه از بزرگترین پیروانش بود! گاهی اوقات عمق جملات به ظاهر ساده یا نامفهوم همینقدر عمیق و دردناک است. حتی هنوز هم وقتی مسائلی که بعد رها شدن از این اوضاع به انها امید داشتم را مرور میکنم حس شادی وجودم را فرا میگیرد. چیست این آدمی که از عذاب کشیدن در راستای رسیدن به رستگاری احتمالی لذت میبرد؟</description><category>Parsa Ghasemy</category><author>Parsa Ghasemy</author><pubDate>Mon, 30 Mar 2020 00:43:57 +0430</pubDate></item></channel></rss>