https://virgool.ir/feed/@parniyanaraghiدانشجوی دمدمی مزاجfa2026-11-11 20:04:32https://files.virgool.ir/upload/users/13258/avatar/5MwXf3.pnghttps://virgool.ir/@parniyanaraghihttps://virgool.ir/@parniyanaraghi/خاطرات-یک-نیم-پزشک-rfbljfd7cpjoبیمار آخر درمانگاه: خانم دکتر من به این دکترچه ها شرح حال نمیدم! معلوم نیست چندنفرن اصلا. دکتر: چه حرفیه! (با خنده های بلند) من بمیرم کی میخواد شما رو معاینه کنه؟بیمار: تا اینا دکتر بشن من مردم!!!!چند بار تو این چند روزی که بیمارستان بودم همچین موقعیت هایی پیش اومده. مثلا رزیدنت رفته بالاسر بیمار و بلوزش رو کشیده بالا، شروع کرده توضیح دادن معاینه شکم رو مریض. خانم خجالتی که اومده درمانگاه روماتو و مجبور شده جلو چشمای ما پاهاش رو اکسپوز کنه. وقتی راجع به این موقعیت ها فکر می کنم، می بینم که این وسط هم بیمار حق داره و هم دانشجو. قضیه اینه که دانشجو بدون دیدن چندین مریض هیچی یاد نمی گیره. از طرف دیگه سیستم هم خوب می دونه چقدر راحت و بدون هیچ حق و حقوقی می تونه از دانشجو کار بکشه. یه ور دیگه قضیه اینه که چندین نفر رو شرح حال و دستور بیمار کار می کنن و کلی فکر می کنن.گاهی همون اینترن یه تشخیص درست می ذاره که همه ی اساتید نتونستن.قرض از این همه تایپ کردن این که، دفعه ی بعد که خدای ناکرده گذرتون به بیمارستان افتاد اونم از نوع آموزشی، با دکترچه ها مهربون تر باشید و درکشون کنید!پرنیان عپرنیان عMon, 19 Nov 2018 23:00:52 +0330https://virgool.ir/@parniyanaraghi/بالن-dulokmfg7bpqاگه میخوای از وقتت استفاده مفید کنی این متن رو نخون:))))این روزها شدیدا تنهام و به جز دو دوست همیشگیم، کسی پیشم نیست. البته همون دوتا هم یحتمل به یادم نیستن مثل من که یادشون نیستم :دی بس که کار ریخته سرمون.آدم های زیادی رو خودم حذف کردم از زندگیم. هر چند سخت و ذره ذره، ولی با رضایت. نمیخوام از این متنای : من یه سوار بر بالون موفق هستم که لازمه برا بالا رفتن آدم های اطرافم رو که مثل بار اضافین بندازم پایین.نه! همچین متن های روانشناسی زردی رو نمی پسندم اونم وقتی قراره تا یک ماه بعد وقف!! یاد گرفتن کمک به بقیه بشم. دارم سعی می کنم اولویت ها و علایق و مسیر زندگی خودم رو بنویسم و به تبع اون، یه سری افراد رو که دورن ازش کنار بذارم. نه اونا بار اضافین و نه من یه نابغه. شبیه وقتی که پاتوس رو میذارم تو آب ریشه بده و شاخه ها رو جدا می کنم از هم که مانع هم نشن.همین:))جای کوچیک که زندگی کنی و دانشجویی بگذرونی، یکی از حال های عجیبی که تجربه می کنی تکرار حضور در یک مکان در موقعیت های مختلفه. مثل اون دو دفعه آخری که سینما رفتم. دفعه ی دوم مخم داشت سوت می زد از این همه تغییر تو روابط و آدما. آدم بی حاشیه و تا حدی درونگرا هم که باشی خیلی شدیدتر میشه.انقدر خودتو میکشی کنار و از ترس فضول خوانده شدن هیچ نمی پرسی، که یهو موقعیت جدید خودشو می کوبه تو صورتت( بوووم) راستش برا این که بار سومی تکرار نشه امروز سینما رفتنو پیچوندم و خودم رو حبس کردم داخل کتابخونه. کتابخونه ای که بخاطر تعطیلی پرنده پر نمی زد توش. این دفعه ی اول و دوم که میگم بینشون یه سال فاصلست و الان از دفعه دوم یک سال گذشته. شاید بگید هر مغز غیرمعیوبی، بدون نیاز به قرارگرفتن تو اون مکان، می تونه مورد حمله واقعیت قرار بگیره، ولی به نظرم فرق داره جدی:)) یهو روزا از جلو چشمات رد میشن.تو مایه های روز قیامت. حالا فکر کنید این اتفاقا برا تک کتابفروشی محبوبتون هم بیفته و کلی جای دیگه. حقیقتا که انسان چه سلاحی دارد بهتر از فراموشی؟این بار که میرم تهران برخلاف بار قبلی نه تیمی هست، نه ف یا میم، نه حتی ه!! اینم شانس منه دیگه:) میخوام روپوش بخرم. روپوش جدید. دارم به شغل آدرس به ملت دادن تو بیمارستان نایل میشماین مدت که اینجا نمی نوشتم، دایری شخصیم بود و توش می نوشتم. جدیدا تحقیقی منتشر شده از اثرات فوق العاده ی روزمره نویسی بر سلامت انسان مدرن. خوبه که بنویسیم خلاصه. حتی به بی نظمی و دم دستی متنی که من نوشتمپرنیان عپرنیان عThu, 01 Nov 2018 01:44:10 +0330https://virgool.ir/@parniyanaraghi/روزمره-uuavp7zfojrdخب چهار روز کاملا دور از فضای خونه ودرس و دانشگاه و امثالش بودم ولی فک کنم دیگه وقتشه دفتر نقطه ای مثلث رو بردارم و شروع کنم توش برنامه نوشتن.قبلش تعریف کنم این چهار روز روبخاطر مسائل امنیتی و اینا نمیتونم حرف از نتیجه و بعد رسمیش بزنم پس می زنم به حاشیه های همواره جذاب. با خانم ش و آقای میم و آقای الف که دورادور از طریق وب میشناختمشون رفتیم بیرون و معاشرت کردیم و خب کلی خوش گذشت.در دیدار اول انسان های ساده و یک رویی بودن. جالبه برنامه هممون هم یادگیری آلمانی بود. با دوستم ه هم رفتیم سی تیر و خب به حدی خسته بودم و همچنین کل دستگاه گوارش رو با مایعات پر کرده بودم از شدت گرما که نتونستم چیزی بخورم.ساعت 10 شب بود ولی هوا به طرز انتقام جویانه ای گرم بود. غذاهای خیابونی سی تیر هم به نظر من که یک گاز از هر کدوم زدم خوب نبودن. از طرف دیگه این که "ه" هر وقت میام میاد دنبالم و برام وقت و انرژی میذاره باعث میشه یک کم احساس دین! کنم و بخوام براش جبران کنم.سمت دیگه ی ماجرا هم پر از اعصاب خردیه. از تحقیر شدنم توسط مسئولین به خاطر دختر بودنم.از پاچه خواری "میم" برای خانم "ه" که متاسفانه به خاطر جو فرهیخته ویرگول نمی تونم اسم عامیانش رو بیارم.از شکستی که خوردیم.از حرف هایی که زده شد و شدیدا مخالفش بودم ( یکیش معیار ها برای روابطه که تو پست بعد همین جا اشاره می کنم)فعلا قصدم اینه ریک و مورتی ببینم و این امتحان های باقی رو خوب بخونم. این متن هم سراسر روزمره نویسی و حتی روز مرگی( با سکون روی ر) شد ولی اینجا برام تا حدی به عنوان یه دفتر خاطرات سانسور شده هست و طبیعیه این جور متن ها داخلش باشهپرنیان عپرنیان عWed, 08 Aug 2018 13:34:29 +0430https://virgool.ir/@parniyanaraghi/اینستاگرام-xssxjnfodpenمن از سال 2012 اکانت اینستاگرام داشتم. از موقعی که هنوز دایرکت نداشت.فیلم نمی شد آپلود کنی و حتی سایز عکس ها ثابت بود.یه مدت خیلی با دوستان تو جاهای مختلف بحث می کردیم راجع به سوشال مدیا و خصوصا اینستاگرام و وقتی نظر من رو در نکوهش! اینستاگرام می شنیدند، می گفتن که تاثیر اینستا رو ما نه تنها بستگی داره به این که چه اکانت هایی رو فالو می کنی بلکه این که از اکانت هایی که فالو کی کنی چه برداشتی می کنی و به عبارتی به درک و شعور خودت وابستست. طبیعتا منم توضیح می دادم که خیلی وقت گیره و ... و اونا در پاسخ اشاره می کردن به عکس های زیبا و فاخری که توش هست.از چند ماه پیش اپلیکیشن اینستاگرام رو از آیفونم پاک کردم. اون قدری که فکر می کردم تاثیر مثبت نداشت رو ذخیره ی زمان.داشتم ناامید می شدم تا این که گذر زمان اثر خودش رو گذاشت و بعد یه دوره ی خماری به نقاهت رسیدم.دیدگاه امروزم اینه که اینستاگرام فقط وقت گیر نیست! چه بسا کسانی که بعد حذفش وقت اضافی رو صرف خوابیدن بیشتر می کنن( خجل) مساله ی اصلی با اینستاگرام این هست که روانت رو تخریب می کنه. ما ها یه سری راهب کاتولیک یا ملالت کش کوه های تبت نیستیم.ذهن ما ولع شدید برا فضولی و اخبار زرد داره.اصلا همینه که پایه و اساس اینستاگرامه.ببینم دوستم کجا رفته، اون یکی چی میخوره، فلانی چه قدر خوشبخته و ...اگر قرار به دیدن عکس های فاخر!! باشه سرویس های خیلی متنوعی حتی قبل از تر از اومدن اینستاگرام وجود داشتن که خیلی از ماها هیچ وقت سراغشون نمی ریم.حتی دیدم کسی که یک سری از اطرافیانش رو میوت کرده ولی باز اولین استوری هایی که می بینه برا اوناست! خودم هم در موقعیت مشابه قطعا همین کار رو می کردماینا رو گفتم که چی بشه.برای این که بگم چقدر خوشحالم از وجود داشتن ویرگول. تو دو ساعت وقتی که اینجا صرف کردم به قدری مطالب خوبی خوندم که دست و دلم به نوشتن تو فید خودم نمی رفت چون واقعا چیز آنچنانی بارم نیست =))) خلاصه که امیدوارم همین طور بمونه و آلوده به سانتیمانتالیسم نشهپرنیان عپرنیان عThu, 26 Jul 2018 14:03:02 +0430https://virgool.ir/@parniyanaraghi/امتحان-xjmrs96qh8zg خب بالاخره این امتحان رو هم دادم و یک کورس دیگه تموم شد. با شرکت یک استاد باسواد و کاریزماتیک، یک استاد گند اخلاق و بی سواد، یک استاد میدون تره باری و مذهبی و یک استاد جذاب :))) پیش به سوی نزدیک تر شدن به دکتر بعد از این و خب نگرانی این که چطوری گوشی بخرم تو این گرونی.هعی...پر واضحه که دارم از ویرگول به عنوان دفترچه خاطراتم استفاده می کنم و این نوشته هیچ ارزش دیگری ندارد :)))پرنیان عپرنیان عThu, 26 Jul 2018 13:45:06 +0430https://virgool.ir/@parniyanaraghi/منو-رها-نمی-کنه-vqwz96fy1077غم را می گویم. این روزها به جز ساعات خواب، بقیه ی روز صرف غصه خوردن می شود. فکر کردن به این که سرنوشت ما و ترامپ و دیگری و تحریم چه خواهد شد. اولین گشت و گذارهای ویرگولی ام هم حتی مرا به پروفایل های یک عده مثلا فعال سیاسی رساند و البته که ناخواسته. غم شب های بی پایان امتحان هم که تمامی ندارد انگار.هر شب و هرشب...گفتم اینجا بنویسم شاید کم شود غصه ام. کم هم نشود، امید دارم که چند سال بعد اینجا را بخوانم و ذوق کنم از استقامتم و روزهای سخت رفته...پرنیان عپرنیان عMon, 23 Jul 2018 01:59:11 +0430