<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های پریسا</title><link>https://virgool.ir/feed/@pari_26</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 04:34:00</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/903619/avatar/nkzxO7.jpeg</url><title>پریسا</title><link>https://virgool.ir/@pari_26</link></image><item><title>عشق تاریخ انقضا دارد</title><link>https://virgool.ir/@pari_26/عشق-تاریخ-انقضا-دارد-udcy5uhcb60p</link><description>به چشمانش نگاه کردم . رگه های قرمز خون را میتوانستم واضح ببینم . دستانش را مشت کرده بود . همان حالت تدافعی همیشگی ! میدانست این آخرین بار بوده و راه جبرانی ندارد. ولی خوب ... گفت «حداقل بذار برسونمت »من هم مثل خودش دستانم را مشت کردم و گفتم «من به تو نیازی ندارم ، به هیچ کسی نیاز ندارم ...»وارد اولین کافه شدم . باید کمی آرام میگرفتم . سیگارم را از داخل کیفم بیرون آوردم . به انگشتای ضریفم نگاه کردم . ناخون انگشت اشاره سمت راستم شکسته بود .دنبال فندک گشتم ، لعنتی من هیچ وقت فندک نداشتم .اگر میخواستم این روش تنها بودن را در پیش بگیرم اولین کار این بود که باید فندک میخریدم .از پیشخدمت فندک گرفتم و یه لاته سفارش دادم . توی ذهن خودم شروع کردم به رویا بافی ...« من از پس همه چیز بر میام ! » به گذشته فکر کردم . درست زمانی که کسی نبود دستم را بگیرد و هر روز تکرار کند : من هستم ! تمام آن شب هایی که از استرس قلبم تند تند میزد و فقط خودم را در آینه میدیدم ... همه ی اون گذشته ی لعنتی ...شاید وقتی چهل سالم شد دوباره عاشق می شدم . اما من الان نیاز داشتم یک نفر را داشته باشم که عاشقی کنم ! نه زمانی که به تنها بودن میان جمعیت بزرگ دو نفره ها عادت کردم ! نه وقتی که تنهایی حال خودم را خوب کردم . باشد عشق تاریخ انقضا ندارد اما یک چیز هایی سر وقتش قشنگ است ....</description><category>پریسا</category><author>پریسا</author><pubDate>Sat, 26 Feb 2022 18:18:45 +0330</pubDate></item><item><title>دختری که هم اسم خودمه!</title><link>https://virgool.ir/@pari_26/دختری-که-هم-اسم-خودمه-didl8gw3k2uz</link><description>به چاقوی میوه خوری زردی که توی بشقاب بود نگاه میکردم ؛ لبه هاش هنوز تیز بود مثل آدمای عصبانی !چشمامو بستم یادم افتاد به بار اولی که توی اون هواپیمای کوچیک پر سروصدای لعنتی دیده بودمش . اون برای یه سفر کاری میرفت و من هنوز یه بچه دانشجو بودم که به زور سعی داشتم کوله پشتیمو اون بالا جا بدم . خیلی بی تفاوت داشت کتاب میخوند ، من زورم نمیرسید و اون ادامه میداد همین منو عصبانی میکرد ! نشستم کنارش ، سر جام . تمام مدت داشتم توی دلم با خودم حرف میزدم و غرولند میکردم و میگفتم مگه میشه یه آدم این قدر نسبت به اطرافیانش بی تفاوت باشه !ولی من لعنتی هیچ وقت فکرشو نمیکردم یه روز عاشق یه آدم بی تفاوت عینکی بشم که حتی قدشم از خودم کوتاه تر بود ! ولی خوب من اصلا شبیه اون نبودم ، بی تفاوت نبودم .من یادم میموند ، من لعنتی هنوز یادمه ، اون هواپیما رو اون عطرمسخره و اون کتابی که اسمش خدمات ادیسون به بشریت بود و جلد زردی هم داشت . آخرش همین کارو سخت کرد !چشمایی که هر شب تو خیالم هزار بار تعداد چروکای کنارشو میشمردم تا خوابم ببره ...15 سال گذشته ...من الان توی خونش نشستم و به چاقویی که به نظرم با شخصیت اون کاملا همزاد پندارمیکنه نگاه میکنم و منتظر نشستم تا به دخترش موسیقی درس بدم !دختری که هم اسم خودمه ...</description><category>پریسا</category><author>پریسا</author><pubDate>Sun, 05 Sep 2021 13:37:33 +0430</pubDate></item><item><title>قلب سیاه من</title><link>https://virgool.ir/@pari_26/قلب-سیاه-من-acnagf3kpxjr</link><description>کنار خیابون نشسته بودم ، سیگارم را بیرون آوردم ،به فندکی که به زور روشن میشد و نفس های آخرش را میکشید نگاه کردم .با  یک کام سنگین شروع کردم . سرم را بالا آوردم ،مشت های گره خورده اش اولین چیزی بود که توجهم را جلب کرد ، عصبانیتی که حتی پشت لبخند همیشگی هم پنهان نمیشد . کاغذ سفیدی که در دستاش بود را جلویم انداخت ، فریاد کشید : الان باید این برگه را سیاه میکردی (امضاء میکردی )جرات نمیکردم که در چشمانش نگاه کنم سرم را پایین انداخته بودم به عواقب این فریاد ها فکر میکردم . قبل از اینکه بتوانم کام دوم را از سیگارم بگیرم دستم را کشید . بلندم کرد به جلو پرت شدم ، دو دندان جلویی شکست ، یعنی همه ی آن نگهداری ها و مسواک زدن ها بیخودی بود ...رفتیم سمت دفترش من را نشاند روی صندلی . گفت بنویس و امضا کن . نوشتم ... تلخ ترین و غم انگیز ترین امضای زندگیم را کردم ...:من با رضایت خودم میخواهم قلبم را دور بیندازم ...مگر میشود ؟ پیرهن های چهارخانه ، گونه های تو رفته ، موهایی که همیشه فر بود ...همه را فراموش کنم ؟ به همین راحتی ؟آن روز ها تقریبا بیست سالم بود ...گفتند قلب قشنگت با همه ی مهربانیش مشکل دارد و باید درش بیاری  شود . خواباندنم روی تخت ، وقتی قلبم را بیرون آوردند هنوز سرخ بود ، پر از خون ، حتی تپش هایش را  احساس میکردم ...انگار با هر تپش به من التماس میکرد میگفت تو رو خدا منو دور ننداز قول میدم قلب بهتری باشم سنگینی نگاهش را احساس میکردم . ولی کسی به حرف من گوش نمیکرد ... جراح با تمام خشونت ، مثل یک تکه آشغال انداختش توی سطل آشغال ؛انگار همه ی عصبانیت زندگیشو داشت سر قلب سرخ من خالی میکرد ...به جایش یک تکه جسم سیاه فاسد که بوی تعفن و مردار میداد را گذاشتند . آن روز گذشت ، اما دیگر من نبودم ،  فکر میکردم هیچ وقت نمیتوانم با نبودن قلب قرمز خودم کنار بیایم اما کنار آمدم.بی رحمانه ترین قسمت ماجرا این بود که من همیشه خودم را آدم وفاداری میدیدم ، بعد از آن روز فهمیدم که حتی من میتوانم بدون قلب خودم ، راه بروم ، نفس بکشم ، بخوابم ، بخندم ، صحبت کنم ... همه ی این کار ها را کردم ولی دیگر من نبودم ...مطمئنم اگر قلب قرمز خودم بود خیلی بیشتر از این حرف ها بودم ... من خودم را میشناختم .قلب قرمز من هر جا درحال تپیدن هستی خوب زندگی کن و همه ی خودت باش . من نتونستم ولی تو سعیت رو بکن .</description><category>پریسا</category><author>پریسا</author><pubDate>Mon, 17 May 2021 15:20:47 +0430</pubDate></item><item><title>افکار یک درخت مرده</title><link>https://virgool.ir/@pari_26/تئوری-i8khj6aqv17z</link><description>من در این قسمت میخوام  توی ذهن شما سوالاتی رو بوجود بیارم . حتما تا حالا با این ضرب المثل برخوردید که :بنی ادم اعضای یک پیکرند ...بهتر هست که اون فرضیه ای که الان توی ذهنم هست رو به صورت نوشته به شما توضیح بدم  . بذارید خیلی سریع برم سر اصل مطلب ؛فرض کنید که شما داخل یه گلدون یه گیاه دارید ، بعد از یه مدت همون گیاه رو قلمه میزنید توی همون گلدون  و گیاه رشد میکنه و یه گیاه از هون نوع کنارش بوجود میاد . الان یه سوال بوجود میاد که ، شما الان دو تا گیاه دارید یا یدونه گیاه ؟اگه الان فکر کنید و بخواید جواب بدید ، هر جوابی که  شما بدید با قطعیت نیست و خودتونم به جواب خودتون شک دارید و من میتونم جواب شما رو رد کنم و شما رو قانع کنم که اشتباه میکنید .این قضیه در مورد ما آدم ها هم صدق میکنه یعنی با توجه به اینکه ما هممون از یک روح بوجود اومدیم ، الان ما نمیدونیم که هممون یه آدم ، یه سیستم محسوب میشیم . و داریم در راستای یه هدف کار میکنیم مثل همون گیاهی که در موردش توضیح دادم و یا چند نفر هستیم  که هر کدوممون اهداف جداگانه ای داریم و  مسیر های متفاوتی رو با مقاصد متفاوت طی میکنیم .  وقتی که ما نمیتونیم حتی در مورد مسئله ای به این سادگی با قطعیت صحبت کنیم بهتر هست که با ضربه زدن به افرادی که نمیدونیم جزئی از سیستم هستن یا جدا از سیستم هستن ، عمدا یا سهوا ضربه نزنیم . </description><category>پریسا</category><author>پریسا</author><pubDate>Sun, 16 May 2021 14:39:24 +0430</pubDate></item></channel></rss>