https://virgool.ir/feed/@pargol.shokrifa2026-11-12 10:49:50https://files.virgool.ir/upload/users/56311/avatar/sJ8IDs.jpeghttps://virgool.ir/@pargol.shokrihttps://virgool.ir/@pargol.shokri/کاش-زمان-می-ایستاد-f0g36g3eodvfلحظات و روزهایی از زندگیم را می‌گذرانم که همه چیز در حال تغییر است. محل زندگیم، روال زندگیم، مسئولیت‌های جدید و دلتنگی‌های جدید. این روزها به این فکر می‌کنم که کاش همه چیز در همین جا، جایی بین آغوش مادرم یا درست وقتی پدرم زنگ خانه را به صدا در می‌آورد، به همین زیبایی، متوقف شود. نمی‌دانم سختی تغییر است یا درک اینکه این لحظات هیچ وقت باز نمی‌گردند. به این فکر می‌کنم که به طرز عجیبی خودآگاه یا ناخودآگاه به اجبار، مسیرهای تکراری را طی می‌کنیم. برای من به اجبار بوده و البته خودآگاه. من گرمی این خانه، حس امنیت عجیبش، محبت بی امان و گاهی حتی آزاردهنده پدرومادرم را هیچ وقت فراموش نمی‌کنم. کاش زمان همینجا، ساعت ۲:۳۷ دقیقه شب، درست وقتی صدای نفس پدر و مادرم را می شنوم و دلم گرم می‌شود به بودنشان، می‌ایستاد.Pargol ShokriPargol ShokriFri, 10 Jun 2022 03:39:54 +0430https://virgool.ir/@pargol.shokri/مهربانی-ycaymqzecctxمهربانی تا کجا و چقدرش منطقی است؟ اصلا می توان منطقی برای مهربانی پیدا کرد؟ اصلا منطقی است که مهربانی را با منطق سنجید؟ یادم می آید یکبار در جواب سوال دوستی، گفتم که به نظر من باید احساسِ منطقی داشت! نمی دانم این را از کحا درآوردم اما فکر میکنم من همیشه همینطوری زندگی کرده ام؛ به جز یک جا که واقعا نتوانستم احساسم را با منطق کنار بگذارم. از نظر کسانی که به من نزدیکند، من مهربانم، اما به نظر خودم، من خیلی هم مهربان نیستم و فقط به خاطر خودم است که مهربانی میکنم؛ مثلا برای اینکه کسی غر نزند، ناراحتی نکند یا برای اینکه بعد از به انجام رسانیدن یک عملیات قهرمانانه برای کسی، بدون فکر و خیال و عذاب وجدان به کارهای خودم رسیدگی کنم. هر چند گاهی هم بی دلیل رقیق می شوم و در محبت دیگران غرق میشوم. مثلا گاهی از دیدن دل شکسته شدن افراد، درست به همان اندازه رنج می‌کشم و اشک می‌ریزم که نمی‌توانم منطقش را پیدا کنم. اما در کمال تعجب، دلم برای افراد کمی تنگ میشود و اگر هم بشود، در موارد نادری دیده شده که تلاشی برای رفع دلتنگی انجام داده باشم. واقعا خودم هم نمیتوانم بفهمم مشکلم کجاست. اما در مورد احساس منطقی داشتن، و منطقی مهربانی کردن، باید بگویم که هر چند مغز‌ چارچوب دار و مهندسی سازی شده من، نمی پذیرد، اما به نظرم مهربانی را با هیچ معیاری نمیتوان سنجید. مثل مهربانی استادان معنوی ام، مثل مهربانی معلمِ سازم و مثل مهربانی مادر و پدر که با هیچ منطقی سازگار نیست. Pargol ShokriPargol ShokriThu, 05 May 2022 03:23:10 +0430https://virgool.ir/@pargol.shokri/سردرگمی-m8onqwwlbexhاینکه من یک مهندس هستم، یک مدیر، یک موزیسین، یک سفالگر، یک خانه‌دار یا یک نویسنده واقعا معلوم نیست. در واقع فکر می‌کنم که من هیچکدام از اینها نیستم و فقط دلم میخواسته که حداقل یکی از آنها باشم!‌ که به لطف خدا، شرایط و خانواده و از همه مهم‌تر تنبلی خودم و علاقه وافری که به "نتیجه!‌"دارم، در هیچ کدام نتوانسته‌ام تخصصی داشته باشم. همیشه خواسته‌ام که خیلی زود به مقصد برسم و قوانین این دنیا را دور بزنم. این اتفاق هیچ وقت برایم نیفتاد مگر در زمان کنکور که در کمال تعجب با حجم کمی از درس خواندن نتیجه خوبی گرفتم. فکر کنم این شد که گمان من بر این رفت که همیشه دنیا همینجوری است. غافل از اینکه دنیا همیشه بر یک پاشنه نمی‌چرخد. همیشه فکر می‌کردم که دیر شده، همچنان که همین حالا! در اوایل 29 سالگی هستم و فکر میکنم در زندگی نه چندان کوتاهم، نتوانسته‌ام حتی کوچک‌ترین دستاوردی داشته باشم. این است که همیشه خدا به جای اینکه کاری کنم، فکرم مشغول این است که به کدام علاقه ام بچسبم که زودتر به نتیجه برسد و بتوانم سرم را بلند کنم و به همه بگویم که این همه سال مشغول چه کاری بوده‌‌ام و وقتم را هدر نداده‌ام. گاهی به این فکر می‌کنم که اصلا شاید قرار نبوده که همه انسانها در طول زندگیشان کاری فوق‌العاده یا عجیب و غریب بکنند و شاید تنها از من یک زن خانه‌دار خوب بودن، یک فرزند خوب بودن یا یک مادر خوب بودن را انتظار دارند. اما وقتی خودم را در این موقعیت تصور میکنم، احساس میکنم تار و پودمدر حال گسسته شدن است. وای به روزی که کسی از من بپرسد حرفه‌ام چیست. دقیقا در این لحظه است که دلم می‌خواهد زمین دهن باز کند و من را ببلعد. گاهی هم با سوالاتی از قبیل اینکه چرا با وجود این همه درس خواندن سر کار نمی‌روم مواجه می‌شوم. که جوابی جز اینکه علاقه ای به کارهای مرتبط با رشته تحصیلی ام ندارم، پیدا نمی‌کنم. اما خب هر از چندگاهی به سرم می‌زند که بیخیال تمام علایق جهان بشوم و بروم جایی مثل ادارات دولتی کنم که بگویند فلانی فلان جا کار می کند. ذهنم هم در این حالت، زیاد مشغول نخواهد بود و مطمئننا کار چندانی هم نخواهم داشت. اما خب جملاتی انگیزشی مثل: "هیچ وقت دیر نیست"، " تو تلاشت را بکن و نتیجه را به خدا بسپار" ، " دنبال علایقت برو" و ... من را از تصمیمم منصرف می‌کند. خدا می‌داند که اگر آدمها می‌دانستند درون من چه آشوبی است و هر روز و شب چقدر با خودم و چیزی که از خودم و زندگیم ساخته‌ام سر و کله می زنم، هیچ وقت از من سوالی درباره حرفه و شغلم نمی‌پرسیدند. سوال همیشگی‌ام این است که من چرا هیچ وقت نفهمیدم واقعا چه می خواهم؟‌ اما یک چیز را می‌دانم و همیشه به آن مطمئن بوده‌ام و آن این است که من آمده‌ام کاری کنم. هر چند کوچک. شاید دیر. اما بالاخره یک روزی کاری که باید را به بهترین شکل انجام می‌دهم و تغییری که باید را ایجاد می‌کنم. Pargol ShokriPargol ShokriWed, 04 May 2022 02:29:25 +0430