https://virgool.ir/feed/@pantea.komasifa2026-11-11 10:45:37https://files.virgool.ir/upload/users/26815/avatar/hRdKwc.jpeghttps://virgool.ir/@pantea.komasihttps://virgool.ir/PancoApp/قصه-ی-مافیابازی-و-دردسرهای-کرونا-v4aov7pjiqaf۱۴، ۱۵ ساله که بودم، به‌مناسبت حرف‌های گنده‌ گنده‌ای که می‌زدم، دوستانی داشتم که از خودم چندین و چند سالی بزرگ‌تر بودند و در همان سال‌ها پای من را به کافه‌های تهران باز کردند و منِ فسقله بچه، شدم کافه‌نشین. طیِ همان کافه‌نشینی‌ها، روزی صاحب کافه که «عمو محسن» صداش می‌کردیم آمد بین جمع‌مان و گفت: «بچه‌ها بیاین مافیا بازی کنیم!» ما هم عین آدم‌های گیج زل زدیم بهش که مافیا بازی دیگر چیست؟ مافیا مگر همان آدم خطرناک‌های ایتالیایی نبودند؟ مافیا مگر مال همان فیلم پدرخوانده نبود؟ حالا ما چرا باید چیز به این خطرناکی را بازی کنیم اصلا؟ عمو محسن که ۱۰، ۱۲ سالی از ما بزرگ‌تر بود، وقتی گیجی ما را دید زد زیر خنده و گفت: «عمو جان تا حالا مافیا بازی نکردید؟ عیب نداره بیاین خودم یادتون می‌دم!» و شروع کرد؛ آن روزها مافیا یکی دوتا مافیای ساده داشت، یک دکتر، یک کارآگاه و یک پلیس (که همان اسنایپر خودمان است) و خبری از این‌همه نقش و ادا اصول نبود. عمو محسن گفت و ما یاد گرفتیم؛ عمو محسن خدا شد و ما ریختیم توی شهر خیالی تا نقش‌های‌مان را بازی کنیم. حالا دیگر نمی‌دانستیم قرار است کمی بعدتر اسیر و عبیر این بازی جالب شویم.در تمام این سال‌هایی که گذشت، من هرجا و به هر کافه‌ای و هر جمعی شد سرک کشیدم و باهاشان مافیا بازی کردم و بازی موردعلاقه‌ام شد مافیا! یاد گرفتم زود اطمینان نکنم و خوب تصمیم بگیرم و جنبه‌ی بازی کردن داشته باشم. حالا این که کنار این‌ها کمی «پنهان‌کاری» هم یاد گرفتم بماند. مافیا دیگر چیزی نبود که کسی اسمش را نشنیده باشد و شده بود نقل مجالس تمام کافه‌ها و پلاتوها و جمع‌هایی که می‌شناختیم و نمی‌شناختیم. شب تا صبح، صبح تا شب، دوست پیدا می‌کردیم و مافیا و قصه از سر. دیگر مافیا به جایی رسیده بود که برایش برنامه ساختند و لیگ تشکیل دادند و کافه‌ها ورودی گرفتند و شهر شلوغ‌تر از همیشه شد.مافیای آنلاین چطور؟همین یکی دوسال پیش، همان‌طور که در جریانید، کرونا آمد بیخ گلویمان را گرفت و نهیب زد که بشین خانه بچه‌ جان! مافیا و کافه فعلا خبری نیست. بشین ببینم چه می‌شود. ما هم نشستیم. هی دوستان‌مان را ندیدیم،‌ هی معاشرت نکردیم، هی سعی کردیم آنلاین و این‌ور و آن‌ور مافیا بازی کنیم ولی نشد که نشد. همان‌جا که بی‌خیال مافیا و ماجراهاش شدیم صداش درآمد که یک اپلیکیشنی آمده و می‌شود در آن آنلاین مافیا بازی کرد؛ با خودمان گفتیم این هم مثل آن‌ها که نشد، امتحان کنیم ببینیم چه می‌شود! اما این‌بار شد! پنکو همان اپلیکیشنی بود که حرص و دغدغه‌های ما را فهمیده بود و تلاشش را می‌کرد تا بشود آن‌چه یک مافیاباز قهار لازم دارد‌!بگذارید کمی از این پنکو برای‌تان بگویم. پنکو یک اپلیکیشن است که نصب می‌کنید روی گوشی موبایل‌تان و بعد می‌روید توی یک دنیای جالب و تازه. بازی مخصوص پنکو، همان بازی مافیا است و انصافا مشکلاتِ آنلاین مافیا بازی کردن را هم تا حد زیادی حل کرده است. بازی صوتی و تصویری (بله درست خواندید! تصویری! یعنی می‌توانید اگر دلتان خواست تصویرتان را هم با دیگران به‌اشتراک بگذارید.) است و نوبت و نقش و دور صحبت و همه‌چیزش مرتب و منظم، با خود سیستم است. دیگر این‌که من آن نقش را می‌خواستم و من نوبتم نمی‌شه حرف بزنم و من رای دادم هیچکس ندید ندارد و این خود نکته‌ی بسیار مثبتی‌ است! از طرف دیگر می‌شود بدون نگرانی این‌که وای الان کرونا می‌گیرم و کافه چقدر گران شده و آن‌جا چقدر ورودی می‌گیرد، تعداد قابل توجهی دوست و رفیق مافیاباز حرفه‌ای پیدا کرد و بی‌دردسر از مافیای آنلاین لذت برد.لینک دانلود پنکو را هم برای‌تان می‌گذارم که اگر خواستید امتحان کنید؛ نسخه‌ی اندرویدی‌اش علی‌الحساب در دسترس است: لینک گوگل‌پلی دانلود اپلیکیشن مافیای پنکوشما چندسال است که بازی مافیا را می‌شناسید و تجربه کرده‌اید؟ اصلا تابه‌حال آنلاین مافیا بازی کردن را تجربه کرده‌اید؟ اگر نه توصیه من به شما این است که بیش از این وقت و پول و سلامتی را هدر نکنید و چند دستی هم آنلاین مافیا بزنید!پانته‌آ کماسیپانته‌آ کماسیSat, 25 Sep 2021 16:15:12 +0330https://virgool.ir/@pantea.komasi/ماجرای-نسبتا-ترسناک-آقای-خاطره-فروش-oejhzsrhts7gطراحی: آبان اخلاقیآقای خاطره‌ فروش از آن نخبه‌هایی بود که آن‌قدر کسی جدی‌اش نگرفت مسیر زندگی‌اش عوض شد؛ حالا تمام خلاف‌کارهای شهر اورا می‌شناختند. چطوری؟ اجازه بدهید الان قصه‌اش را برای‌تان تعریف می‌کنم.آقای خ.ف (که از این‌به‌بعد اورا با همین حروف اختصاری خطاب می‌کنیم) دوران نوجوانی عجیبی را گذرانده بود. پدر و مادرش را در تصادفی از دست داده بود و فقط خودش از ماشین زنده بیرون آمده بود و با لیلی مادربزرگ پیرش که یک خانه باغ بزرگ در شهری شرجی داشت زندگی می‌کرد. باغ لیلی پر از گل و گیاه و البته حلزون بود، جای همه‌چیز از گیاهان باغ حلزون بالا می‌رفت. خ.ف نوجوان باهوشی بود و از دردش رنج می‌برد و شبانه‌روز فکر این بود که یک‌جوری خاطرات دردناک آن تصادف را از ذهنش پاک کند؛ اما هرچه بیش‌تر فکر می‌کرد، کم‌تر دستگیرش می‌شد و هر شب با قلبی آزرده و مغزی خسته به خواب می‌رفت و فردا روز از نو، روزی از نو. یکی از همین روزها خ.ف نوجوان با یک چوب در دستش نشسته بود بالاسر یکی از حلزون‌های بخت برگشته و توی فکر بود؛‌ از قضا هرازچندگاهی هم چوب را توی سر حلزون بدبخت می‌زد و حلزون هم خودش را جمع می‌کرد، یک مدتی که گذشت فهمید حلزون دیگر خودش را جمع نمی‌کند! انگار که دیگر از چوب نترسد و بداند خطر جدی‌ای تهدیدش نمی‌کند. خ.ف چوب را به حلزون بغلی زد و او خودش را جمع کرد؛‌ این‌که جرقه کاری که برای‌تان تعریف خواهم کرد از کجا به ذهن خ.ف رسید را من هم نمی‌دانم اما چند دقیقه بعد خ.ف حلزون دست‌آموزش را با سرنگ سوراخ کرد تا مایع عصبی‌اش را بیرون بکشد؛‌ که چی؟ که به بقیه حلزون‌ها تزریق کند تا ببیند آن‌ها هم این رفتار را تکرار می‌کنند یا نه که دید بله! فکر عجیب و غریبش درست بود.همان‌طور که اول داستان گفتیم خ.ف یک نخبه بود؛ او شروع کرد درمورد کشف عجیبش مطالعه کردن و رفت سراغ پزشکی و جراحی خواندن تا بتواند آن‌چه در ذهنش بود را پیاده کند. از روز کشف بزرگ خ.ف تا روزی که کشفش را گرفت دستش تا برود سراغ وزارت نخبگان و از کشف مهم و عزیزش برای آن‌ها صحبت کند، ۱۵ سالی گذشت. روز قبل از آن خ.ف بیدار شد، آب و شانه کرد و سرنگ خاطراتی را که از دوستش (که زندگی شادی با پدر و مادرش داشت) گرفته بود پشت گردنش تزریق کرد و منتظر شد. بعد از ساعتی انگار رها شد؛ چونان پرنده‌ای که در قفسش را می‌گشایند، مثل آهویی که پایش را از تله باز می‌کنند؛ سبک و رها. سنگینی اندوهی که نمی‌دانست چیست از روی قلبش رفته بود. آلبوم عکس‌هایش با پدرومادرش را که از قبل دم دست گذاشته بود برداشت و نگاه کرد؛ می‌شناخت‌شان و می‌دانست در کنار آن‌ها زندگی خوبی گذرانده است، اما می‌دانست نیستند و نمی‌فهمید کجا رفته‌اند. آزمایش بزرگ خ.ف بلاخره جواب داد و فردای آن روز به‌عنوان نمونه زنده و در دسترس کشف عمیق و عجیبش،‌ با تمام مدارک موجود راهی وزارت نخبگان شد.سخن کوتاه کنم؛ در وزارت نخبگان به او گفتند برود سال دیگر بیاید چون تمام وقت‌های‌شان پر است. خیلی که اصرار کرد و سر و صدا راه انداخت چندنفری که از مسئولان وزارت‌خانه بودند بیرون آمدند و شروع کردند به گوش دادن حرف‌هایش؛ حرف‌های خ.ف که تمام شد صدای خنده مراجعین و مسئولین وزارت‌خانه را می‌لرزاند. هرکس چیزی می‌گفت و کشف خ.ف را مسخره می‌کرد! خ.ف هم کشفش را گرفت دستش و آمد بیرون و فکرهای پلید به سرش زد تا از آدم‌های نفهم انتقام بگیرد.خ.ف این روزها یک خلافکار تحت‌پیگرد معروف است؛ او از آدم‌های سالمی که تابه‌حال ازشان دزدی نشده، بهشان تعرض نشده، کتک نخورده‌اند و اطرافیان‌شان به قتل نرسیده در ازای مبلغ ناچیزی خاطراتشان را می‌خرد،‌ با مایع عصبی حلزون ترکیباتی می‌سازد و سرنگ‌های خاطره را به مجرمینی که دنبال رهایی از بند قانون‌اند می‌فروشد؛ سرنگ‌ها به شاکی تزریق می‌شوند و مظلوم دیگر یادش نمی‌آید که چه بلایی سرش آمده. خ.ف هر شب سرنگ خاطرات روزهای اول کارش در بازار سیاه را به خودش تزریق می‌کند تا جنایات هولناکی که با کمک او مدفون می‌شوند از یادش برود. روزهایی که به عشاق شکست‌خورده و والدین فرزند مرده و فرزندان والد مرده کمک می‌کرد تا خاطرات تلخ‌شان را فراموش کنند. نام دیگر خ.ف،‌ پادشاه حلزون‌هاست؛‌ او در باغ اجدادی‌اش با هزاران حلزون دست‌آموزش زندگی می‌گذراند.برای بهتر متوجه شدن این داستان، پست قبلی را بخوانید.پ.ن: این متن برای «استودیو کُنار» نوشته شده است.پ.ن ۲: تصویرسازی فوق‌العاده‌ای که می‌بینید، کار آبان اخلاقی، یکی از بهترین طراحانی است که می‌شناسم.پانته‌آ کماسیپانته‌آ کماسیSat, 03 Jul 2021 18:16:56 +0430https://virgool.ir/@pantea.komasi/حلزون-ها-فراموش-نمی-کنند-mr9efxhrmcniطراحی: آبان اخلاقیا RNA یک پیام‌رسان سلولی است که ساختار بسیار نزدیکی به DNA دارد؛ اگر یک حلزون را با سوزن تحریک کنیم، خودش را جمع می‌کند اما با انجام چندباره‌ی این حرکت، حلزون متوجه می‌شود که این تحریک خطری برایش ندارد و دیگر واکنشی نشان نمی‌دهد. دانشمندان نوروساینس در تحقیقات خود متوجه شده‌اند که اگر مایع RNA حلزونی که پیش‌تر بارها تحریک شده را با یک حلزون جدید عوض کنند، حلزون جدید هم به همان نوع تحریک واکنشی نشان نمی‌دهد.فرض کنید می‌توانستیم سیستم عصبی حلزون و مایع داخلی RNA را با اهداف خاصی به انسان‌ها منتقل کنیم یا این روش در کل روی انسان‌ها هم کار می‌کرد؛‌ برای مثال جهت درمان فوبیاهای مختلف. شایع‌ترین فوبیای جهان، ترس از عنکبوت است؛ فرض کنید دکتر شما می‌توانست به‌جای جلسات سخت و طاقت‌فرسای تراپی که احتمال دارد جواب هم ندهند، RNA شخصی که از عنکبوت نمی‌ترسد را به شما تزریق کند تا شما دیگر از عنکبوت‌ها نترسید و فوبیای‌تان درمان شود! از طرف دیگر این علم می‌توانست به روانشناسی و درمان اختلالات شخصیتی و چیزهایی از این دست کمک بسیاری بکند. با تزریق RNA عاری از بیماری و اختلال به یک فرد بیمار،‌ روان‌درمانی رود سریع‌تر و موثرتری پیدا می‌کرد.با فرض امکان‌پذیری این مسئله، آیا فکر می‌کنید فردی که فوبیا داشته و درمان شده، ممکن است روزی یا لحظه‌ای به‌یاد بیاورد که زمانی از عنکبوت‌ها می‌ترسیده؟ یا فردی که در کودکی تحقیر می‌شده و این روند باعث اختلال خود کم‌بینی در او شده است، پس از درمان ممکن است بخشی از خاطرات خود را به‌یاد بیاورد؟ بیایید ماجرا را ساده‌تر کنیم؛ حلزونی که حالا با لمس دست شما دیگر خودرا جمع نمی‌کند، ممکن است به‌خاطر بیاورد که روزی لمس دست آدمیزاد را خطر تلقی می‌کرده؟حالت اول،‌ یک حالت ایده‌آل است؛ این حالت ایده‌آل با طرح مسائلی از جنس مسائل پاراگراف دوم خدشه برمی‌دارد. درصورتی که شما از یک اتفاق دو خاطره داشته باشید، کدام یک بر دیگری پیروز خواهد شد؟‌ خاطره اصلی یا خاطره مصنوعی؟قصه‌ای که در پست بعدی برای‌تان به‌اشتراک می‌گذارم را حتما بخوانید.پ.ن: این متن برای «استودیو کُنار» نوشته شده است.پ.ن ۲: تصویرسازی فوق‌العاده‌ای که می‌بینید، کار آبان اخلاقی، یکی از بهترین طراحانی است که می‌شناسم.پانته‌آ کماسیپانته‌آ کماسیTue, 22 Jun 2021 15:32:24 +0430https://virgool.ir/@pantea.komasi/سنگ-قبر-آرزو-بود-jldxpt1ou4uyیک‌آن به خودم آمدم دیدم مدت‌هاست هیچ ننوشته‌ام؛ نه شکایت‌نامه، نه درد دل و نه حتی یک مطلب ساده در مدح فلان گوشی میان قیمت و یادداشتی بر فلان اثر. یک‌ آن به خودم آمدم دیدم ذوق نوشتنم دارد روز به‌روز کورتر و دورتر می‌شود و همین روزهاست که برود و پشت سرش را هم نگاهی نیاندازد.از وقتی یاد گرفتم کتاب بخوانم، دلم می‌خواست نویسنده شوم؛ نه که در آن سن و سال اصلا بدانم نویسندگی چیست و نویسنده دقیقا چه می‌کند، نه! فقط دلم می‌خواست یک قصه‌هایی بنویسم که آدم‌ها بخوانند و خوششان بیاید. به ۱۰،۱۱ سالگی که رسیدم، بازار وبلاگ‌نویسی و ناله و روزمره‌نویسی باز شد و من هم اولین وبلاگ خودم را (با نظارت کامل والدین) باز کردم تا بنویسم. متن‌های سوزناک و کمی کپی از این‌طرف و آن‌طرف و کمی روزمره‌نویسی از زندگی یک نوجوان که اصولا دلش نمی‌خواست کسی هم بفهمد نوجوان است و گنده‌تر از قلمش می‌نوشت. نتیجه‌ی این تلاش برای شکل آدم‌بزرگ‌ها نوشتن شد چندتا پست پر سروصدا که کسی باورش نمی‌شد آن‌ها را یک دخترک مدرسه‌ای نوشته باشد.وقت انتخاب رشته‌ی دبیرستان، هی من گفتم انسانی، هی والدینم فرمودند یا هنر یا هیچی! (چنین چیزی در زندگی‌تان دیده بودید؟) هی گفتم بابا جان من می‌خواهم بنویسم! هی گفتند نوشتن را هم کنارش ادامه بده. نوشتن را کنارش ادامه دادم، دیگر وبلاگ مخفی داشتم و گنده‌گنده‌تر می‌نوشتم و دوست‌های داستان‌نویس و عجیب پیدا کرده بودم؛ آدم‌هایی که خانه‌ی امن‌شان نوشتن بود؛ بدون اسم و چهره، دور از قضاوت هرچه می‌خواستیم می‌نوشتیم و برای هم به‌به چه‌چه می‌کردیم و چه روزهای خوبی بود. آدم‌هایی که همه رویای نویسندگی داشتند، رویای داستان‌نویس شدن و به یادگار گذاشتن کلماتی تاثیرگذار. ‌آن روزها هرکه نوشته‌هایم را می‌خواند تعجب می‌کرد و خوشش می‌آمد و من توی ذهنم چاپ اولین کتابم را جشن می‌گرفتم.سال‌های دانشگاه هم می‌نوشتم، کمابیش. حالم که بد بود بیش‌تر می‌نوشتم و اعتراض می‌کردم و غر می‌زدم و هرزنویسی‌هایم هم سرجایش بود. می‌خواندم که بهتر بنویسم و می‌نوشتم که باز بهتر باشم و هنوز رویا داشتم. دوستانم می‌خواندند و از قلمم تعریف می‌کردند. دیگر رسیده بودیم به دوران اینستاگرام و کوتاه‌نویسی مد شده بود و کوتاه می‌نوشتم؛ قصه‌های چندخطی که زیر عکس‌های اینستاگرام جا خوش می‌کردند و شرح حال‌های عجیب و غریبی که دوستشان داشتم.سال‌های دانشگاه، سال‌های کافه کار کردن و ماه‌های کار در روزنامه و بدو بدو از این نمایشگاه به آن همایش، هم‌چنان خانه‌ی امنم همان نوت گوشی موبایلم بود که وقت حال بد بیش‌تر سراغش را می‌گرفتم. یک‌جا وسط این سگ‌دو زدن‌ها برای زندگی و تلاش برای کارمند نمونه بودن و گشت و گذار در ترندهای مختلف شبکه‌های اجتماعی و محتواسازی و مارکتینگ، قریحه‌ی نوشتنم گم شد، چنان که امروز از آخرین متن غیر کاری‌ای که نوشتم، بیش‌تر از یک‌سال می‌گذرد و حتی دیگر دستم به نوشتن زیر عکس‌های اینستاگرامی‌ هم نمی‌رود اگر مجبور نباشم.این یادداشت یک رفع تکلیف بود که به خودم یادآوری کنم (احتمالا) هنوز می‌توانم و یادم نرفته ردیف کردن یک‌سری کلمه و جمله برای دل خودم چطور بود و چه حسی داشت. در این یادداشت خواستم به خودم بقبولانم که هنوز در زندگی کارمندی خفه نشده‌ام و حتی می‌توانم ساعت ۵ صبح، در کمال خستگی و چشم‌درد و بی‌حوصلگی، چیزی برای دل خودم بنویسم.پانته‌آ کماسیپانته‌آ کماسیFri, 19 Mar 2021 06:47:34 +0330https://virgool.ir/@pantea.komasi/منشور-حقوق-بشر-فقط-۵۰-میلیون-تومان-v6xmjgdm1cpzجهت زیبایی اضافه شده و موضوعیت دیگری نداردشماره ۱. فکر کنم قبل از خواندن این نوشته، لازم است کمی اطلاعات بهتان بدهم. چیزهایی مثل این‌که من چکاره‌ام یا چندساله و...شماره ۲. من یک جوان ۲۵ ساله‌ام که از سال ۹۳،۴ به‌صورت جدی و به‌عنوان شغل تمام‌وقت، تولید محتوا می‌کنم. تابه‌حال هم جاهای مختلفی کار کردم. از روزنامه و تولید محتوای استارتاپی تا شرکت لیزینگ و فروش خودرو و حوزه مالی. از ۱۰،۱۲ سالگی هم می‌نویسم. داستان، تجاری‌نویسی، خبر، گزارش و هرچیزی که قابل نوشتن باشد.شماره ۳. امروز داشتم سوابق نوشته‌هایم را بالا پایین می‌کردم که ببینم چه چیز دندان‌گیری پیدا می‌شود تا به رزومه‌ام الحاق کنم و حرف گفتنی برای کارفرما داشته باشم. دو سال پیش که توی همان شرکت لیزینگ و فروش خودرو کار می‌کردم، من‌باب دست‌گرمی و تمرین، یک بررسی اجمالی روی "رنو ساندرو" نوشته بودم. از همه در زده بودم که عیب ندارد اگر خوشگل نیست، عوضش با ۵۰ میلیون یک ماشین امن و نرم و کم‌مصرف، مناسب سفرهای شهری می‌رانید. هشتگ خودروهای میان قیمت.۵۰ میلیون؟ خودروی میان قیمت؟ مطلب را که بخوانی انگار برای ۱۰ سال پیش باشد، غافل از این‌که در این مملکت، ۲ سال هم برای سه، چهار برابر شدن قیمت یک چیز کافی‌ست؛ هرچیزی. الان بعد از دوسال گذشته‌ای که در آن با ۵۰ تومان ناقابل ساندرو (آن هم مدل نسل قدیمش) بهتان می‌دادند، با ۵۰ تومان اصلا چه کارهایی می‌شود کرد؟ می‌توانید پراید بخرید. انواع پراید. گرچه فکر کنم بعضی پرایدها هم کمی از ۵۰ میلیون گران‌تر باشند.می‌توانید پول پیش یک خانه‌ی نقلی تک‌خوابه در محله‌های معمولی تهران را بدهید. البته ۲ میلیون به بالا اجاره ماهانه را فراموش نکنید.می‌توانید بگذارید بانک بماند و هی کم‌ارزش‌تر شود.راه‌های متعدد دیگری که تمام آن‌ها از حقوق اولیه شهروندی به‌دور است.خوب. حواس‌تان هست که داریم راجع به ۵۰۰ میلیون‌ تا (ریال) از وجه رایج مملکت حرف می‌زنیم؟ این بود حقوق اولیه ما؟ مقصر کیست؟‌ دولت؟‌ کشورهای دیگر؟ خود بدبختمان؟ هر آدمی یک‌سری آرزو و رویا دارد. آدم‌ها برای رسیدن به رویاهاشان کار و تلاش می‌کنند و می‌دانند که مزد زحمات‌شان را خواهند گرفت. آدم‌ها در کشورهای غیر جهان سومی، با یک کار نیمه‌وقت از پس حداقل‌های زندگی یک آدمیزاد بر خواهند آمد.آدم‌های جهان سومی اما تمام رویا و آرزو و مسیر هدف‌هاشان پول است. پول، پول درآوردن، پول خرج کردن به میزان زیاد و تماما چیزهایی از این دست. شرایط اقتصادی جهان سوم نه‌تنها تک‌تک آرزوهای شما را در نطفه خفه می‌کند، بلکه از داشتن حداقلِ حق و حقوق و شرایط اولیهٔ یک زندگی معمولی، محروم‌تان می‌کند.شماره ۴: این متن تماما از دیدگاه یک جوان طبقه متوسطی (طبقهٔ رو به نابودی) جامعه نوشته شده است و مانند دیگر مطالبات و حقوق وی، هیچ ارزش دیگری ندارد.پانته‌آ کماسیپانته‌آ کماسیMon, 29 Jul 2019 20:48:47 +0430https://virgool.ir/@pantea.komasi/تعدیل-نیرو-از-نگاه-دستهٔ-سوم-c6ehpschsbr9 این روزها من‌باب مسائل اقتصادی کشور، تعدیل نیرو از شرکت‌های بزرگ تا استارتاپ‌ها، به امری گریز ناپذیر تبدیل شده است.‌‌ چیزی شبیه قطع کردن دست و پا برای ادامهٔ بقا. ترجیح بد به بدتر و هزاران مثال به‌این شکل.مدیران می‌گویند و می‌نویسند که چقدر از این اتفاق غمگینند، کاش طور دیگری می‌شد، کاش شرایط بهتر بود و کاش و کاش و کاش.‌ ‌همه از ما می‌خواهند مدیرها را درک کنیم. بفهمیم که برای بقای عده‌ای، عده دیگری فدایی شده‌اند. عده‌ای که احتمالا علاقه‌ای به فداکاری نداشته‌اند. همه می‌خواهند قدردان مدیر شرکتی باشیم که در شرایط سخت، کشتی به طوفان خورده را هدایت می‌کند تا به ساحل بکشاند.‌ ‌اما خب! از دید دستهٔ دوم ماجرا متفاوت است. از چشم کسانی که ناگاه بی‌کار می‌شوند. کسانی که رویاهاشان، اهدافشان و برنامه‌ریزی آینده‌‌شان، ناگاه فرو می‌ریزد و بند این می‌شود که آیا جای دیگری استخدام می‌شوند؟ کی؟ کجا؟ تا آن‌موقع چه باید کرد؟ کسانی که ناگاه از اجتماع دوست و همکار و محیطی که شاید دوستش داشتند بریده می‌شوند...‌‌ ‌اما این قصه، یک دسته سومی هم دارد.کم اهمیت‌ترین دسته در روند تعدیل؛ بازمانده‌ها!‌‌بازمانده‌ها شرایط متزلزل‌تری نسبت به بقیه دارند.‌ مدیران و تعدیل شده‌ها تکلیفشان روشن است اما بازمانده‌ها مثل طبقه متوسط اجتماع، هر آن ممکن است سقوط کنند.‌‌‌ ‌بازمانده‌ها دوست و همکار را از دست داده‌اند، احتمالا حجم کار و استرس‌شان افزون شده و با شرایط سختی دست و پنجه نرم می‌کنند. از طرفی می‌دانند که اگر دوباره بلایی فرود بیاید، این‌بار سقوط روی شاخ‌شان است.‌‌‌ ‌احساس عدم امنیت شغلی، دوری از دوست و همکارهای اسبق، فشار و استرس وارده از کارفرما و غیره و غیره، ریز نکاتی‌ست که سر بازمانده‌ها می‌آید؛ دسته‌ای که کم‌ترین اهمیت به آن‌ها داده می‌شود.‌حسی میان پیروزی و درد همواره همراه‌شان است. مثل سربازی که تک و تنها، بدون هم‌سنگرهاش، بعد از پایان جنگ، زنده برگشته.‌اما خب! هرچیز آدابی دارد. خوب است #کارفرما بداند که اگر آداب تعدیل را برای تعدیل‌شدگان به‌جا می‌آورد، آداب تا کردن با بازماندگان را هم به‌جا بیاورد، دلجویی کند و اطمینان خاطر دهد، شفاف باشد و توضیحات کافی ارائه کند؛ شاید روزی همین بازماندگان، اگر انگیزه‌ای برای‌شان باقی بماند، اصل کار را از گل و لای سقوط برهانند! پانته‌آ کماسیپانته‌آ کماسیMon, 01 Jul 2019 16:49:35 +0430