https://virgool.ir/feed/@panahyمرا ببخشید اگر نوشته‌هایم گهگاهی شما را یاد کسی می‌اندازد .. ! :) ‌⠀‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌fa2026-11-12 06:21:56https://files.virgool.ir/upload/users/3069963/avatar/g1bRvH.jpghttps://virgool.ir/@panahyhttps://virgool.ir/@panahy/کفش-های-کهنه-srfuuanuxbemسالیان سال گام‌های انسان‌ها شدم و همواره در رنج‌ها و خوشبختی‌ها حضور داشتم؛ اما اکنون کهفرسوده شده‌ام و دیگر تاب و توان کار کردن ندارم، قصد دارم با ماشین زمان به عقب برگردم و نگاهی به روزهای جوانی‌ام بیندازم. شاید تاکنون داستانم را برای کسی روایت نکرده‌باشم؛ اما می‌خواهم به شما بگویم که من چه کسی بوده‌ام، ازکجا آمده‌ام و سرنوشتم چه بوده‌است! من؛ همان کفش فرسوده‌ی مشکی‌ و سفید رنگ با بندهای پوسیده‌ی خاکی سیاه رنگ! من همان تضاد زیبا هستم؛ همان تضادهای زیبای طبیعت که زیبایی های بی‌نظیری را بر دوش می‌کشد؛ مشکی و سفید، خوب و بد، زشت و زیبا، کثیف و تمیز! تضادها همیشه زیبا هستند؛ آن‌ها همیشه باعث می‌شوند زندگی یکنواخت نباشد، آن‌ها باعث حس کردن و لمس کردن خوشبختی می‌شوند. شاید تا زمانی که خاطره‌های بد نباشد، خاطره‌های زیبا هم معنایی ندارند! من مشکی و سفیدم؛ روزهای خوبم سفید بوده‌اند و روزهای بدم سیاه . داستان من از جایی شروع می‌شود که من در کارگاه کفش‌دوزی بودم وروزی پیرمرد عصا به دست خمیده‌ای من را خرید و به دکان کفش‌فروشی‌اش آورد. آن زمان من یک کفش سفید و مشکی پاکیزه و چشم‌گیر پشت ویترین یک دکان کفش‌فروشی یک پاساژ قدیمی در خیابانی با درختان بلند وسرسبز بودم. از آنجایی دکان کفش‌فروشی در ابتدای پاساژ بود، هر روز قادر بودم عابران پیاده، دوچرخه سواران، مشتریان و دکان‌ها را مشاهده کنم. روزی از روزها همانند هر روز که در حال نگاه کردن به مشتریان مغازه‌ها و عابران بودم، ناگهان دختربچه‌ای با صورتی رنگ پریده که لباس بلند قرمز کهنه و روسری کج و معوج یاسی کثیفی پوشیده بود، روبروی دکان، خیره به من ایستاد.یکی از آن دختربچه‌های کار بود که مانند هر روز که صدها بچه‌ی کار به پاساژ می‌آمدند تا اجناس خود را به فروش برسانند، آمده بود تا اجناسش را بفروشد. با گام‌هایی سست و چشمان پر از اشکش به سوی دکانی که من در آن مستقر بودم، روانه شد. با صدای بچه‌گانه و بغض ساکن در گلویش، آهسته به پیرمرد خمیده گفت: «آقا، می‌شود یکی از گل‌هایم را بخرید.» پیرمرد دستی بر سر دخترک کشید و شاخه‌گلی از او خرید. دخترک خواست از مغازه بیرون برود؛ اما مکث کرد و برای دقایقی چشمان مظلوم قهوه‌ای اش را به من دوخت. قطره‌ی اشکش از گونه‌ی رنگ پریده اش سُر خورد. با گوشه دستش اشکش را پاک کرد و لبخند کم‌رنگی گوشه‌ی لبان زخمش نشست و از مغازه بیرون رفت. اما درست زمانی که قصد داشت از مغازه خارج شود، صدای پیرمرد متوقفش کرد: -دخترم! بیا اینجا. دخترک برگشت و به سمت فروشنده‌ی پیر رفت. پیرمرد ادامه داد: -ببینم دخترم! تو آن کفش مشکی پشت ویترین را دوست داری؟ دخترک با صدایی آمیخته به بغض آهسته گفت: -بله، آقا. -آیا دوست داری که آن را بخری؟ -بله. ولی پول آن را ندارم. فروشنده از روی صندلی چرم فرسوده‌اش بلند شد و به سوی من آمد. من را برداشت و درون جعبه‌ای گذاشت و آن را به دخترک داد. دخترک اشک شوق از گونه‌هایش جاری شد و از پیرمرد تشکر کرد و بیرون آمد. از زیر جعبه لبخند دلنشینش را می‌دیدم. دخترک از پاساژ بیرون آمد. روی سکوی سفید جلوی مغازه‌ای نشست و دسته‌گلش را روی سکو گذاشت و من را از جعبه در آورد و نگاهی سرشار از ذوق به من انداخت. صندل‌های پاره‌اش را ازپاهای کوچکش در آورد و من را به عنوان جایگزین آنها پوشید.از آن پس من هر روزدر کوچه‌ پس کوچه‌های قدیمی شهر گام گذاشتم و قدم به قدم با آن دخترک دستفروشی و گدایی کردم. من تمام سختی‌ها وخوشی‌هاوآدم های بد و خوب جهان آن دخترک را دیدم. او دخترکی شجاع بود که هیچ‌گاه در مقایل زورگویی‌های دیگران سر خم نکرد. او همواره ترس ناپذیر بود و شجاعتی بی نظیر داشت. چندین سال بعد در یکی از روزهای پاییزی دم غروب که خورشید در افق آسمان در حال محوشدن بود، دخترک که اکنون قد کشیده‌بود، من را درآورد و روی یک سکو در یکی از خیابان‌ها قرار داد و رفت. آن زمان من دیگر کفش چندین سال پیش نبودم،من یک کفش پاره‌شده ی پوسیده بودم که تمام زیباییم را برای شادی دخترکی صرف کرده‌بودم. چندین روز همان‌جا ماندم و یک روز، پسر دستفروشی که لباس‌ها و قواره‌ پارچه‌های نه چندان باارزشی را می‌فروخت، من را برداشت و با کفش‌های بسیار قدیمی‌ و از کارافتاده‌اش تعویض کرد. من دوباره باید سختی‌های زیادی را تحمل می‌کردم، در حالی که تاب و توان نداشتم و پوسیده‌بودم. سرانجام روزی آن پسر دستفروش تصمیم گرفت مرا به یک کفاشی ببردتا تعمیر سوم. کفاشی یک دکان بسیارکوچک ودنج بود؛ پر از کفش‌های کهنسال که هیچ کس از سرنوشتشان مطلع نبود،به جز خودشان! کفاش من را تعمیر کرد و دوباره مانند همان روزهای جوانی شدم؛ اما دیگر روحم پیر شده‌بود. بعد از یکی، دو روز دستفروش سراغ من آمد و من را مجدد بر پاهای کوچکش پوشاند.یکی از روزها که پسر دستفروش کنار خیابان بساط کرده‌بود من را درآورده بود. او رفت و من را گم کرد و دیگر پیدا نکرد. و اما من هنوز در همان خیابان دورافتاده در گوشه‌ی پیاده‌رویی که هر روز صدها عابر از ان گذر می‌کردند، ساکن هستم و هر روز شاهد صدها اتفاق هستم. در تمام زندگی پر فراز و نشیبم شاهد اتفاقات خوب و بد زیادی بودم. شاهد روزهای خوب صاحبانم و روزهای بدشان. و یادگرفتم که روزهای بد امده‌اندکه بروند و همچنین روزهای خوب. به نظر من نباید به هیچ چیز وابسته شد؛ زیرا همه آمده‌اند که بروند! شادی، اندوه، زندگی، آدمها...!(: -نویسنده: ارغوان‌پناهی🦋=)arghavan panahy=)arghavan panahySat, 27 Jan 2024 00:25:07 +0330https://virgool.ir/@panahy/روحِ-آغشته-به-خاطرات-jkvgskyaxs3d*منوببخشمشکل، منم! : )*کاغذِ مربعیِ شکلِ کوچک را روی میزِ چوبیِ گردِنهارخوری گذاشتم. کیف قهوه‌ای ام را که بخشی از خاطرات را حمل می‌کرد، برداشتم و به سمت درِ چوبی رفتم. برگشتم... چیزی نمی‌دیدم؛ چرا که سیل اشک ها تمامِ رودخانه‌ی چشمم را پر کرده‌بود!چشمم به سمت مبل سبز پرخاطره سُر خورد... مبلی که شادی‌ها، غم‌ها، خاطرات و اتفاقات را حامل بود. چشمم از سوی مبل به سوی میزِ نهارخوری چرخید. گل رزِ قرمزی که روی میز بود و یک نامه‌ی خداحافظی در مجاورت آن! تمامِ خانه خاطراتی را بردوش داشت که غیرقابل فراموش کردن بودند. خاطرات حتی بردوشِ خانههم سنگینی می‌کردند. خاطرات زیبا هستند و به یادماندنی؛ اما گاهی باید رها کرد و آنها را تنها در گنجینه‌ی قلب نگه داشت! اما حالا اجبار داشتم که دل بکنم از دنیای تو و خاطراتت؛ جسمم را از خاطراتت رها می‌کنم اما روحم را هرگز!(= -#ارغوان‌پناهی✍️=)arghavan panahy=)arghavan panahyFri, 19 Jan 2024 16:56:54 +0330