https://virgool.ir/feed/@palikbehradمهندس عمران ، ناظر و مجری پایه۲ سازمان نظام مهندسی ساختمان ،فوق لیسانس برنامه ریزی محیطی در ژئومورفولوژی جغرافیا ،متولد مرداد۵۹، تاکنون مجرد! علاقمند به نقاشی،طراحی صنعتی بویژه خودرو، چرم دوزیfa2026-11-11 17:59:46https://files.virgool.ir/upload/users/2101013/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@palikbehradhttps://virgool.ir/@palikbehrad/سیبیلو-بچه-گربه-ای-با-سیبیل-یکطرفه-imutsz6qpfcoنویسنده: BEHRAD PALIK مهندس عمران از شمال ایران، گیلان، لاهیجان Author: BEHRAD PALIK Civil Engineer From North of Iran, Gilan, Lahijan سیبیلو – گربه‌ای با سیبیل یک‌طرفه یکی‌شان سفید بود، یکی‌شان سیاه، دو تا تورسی، یکی هم ترکیبی… پنج توله‌گربه. خانه‌مان پر از جان و نگاه‌های خاموش بود. مادرشان یکی‌یکی توله‌ها را با عجله و دندان جابه‌جا می‌کرد تا به جایی امن‌تر ببرد. چهارمی که رفت، منتظر بودم پنجمین را هم ببرد. اما پنجمین را جا گذاشت. او مشکی بود، با سیبیل‌های نامتقارن، انگار سیبیل‌های کارآگاه پوآرو روی صورتش جا خوش کرده بودند. او را «سیبیلو» نامیدم. نه از آن گربه‌های ترسو بود، نه ضعیف. اتفاقاً قوی‌ترینشان بود. باوقار، آرام، و پسرم شد. شاید مادر، چون قوی بود، گفت: بگذار بعداً برگردم سراغش. اما سیبیلو آن‌قدر گریه کرد که دل خانه لرزید. رفتم. بغلش کردم. او را آوردم کنار بقیه، پیش مادرش. و از آن روز، انگار چیزی بین ما دو تا شکل گرفت؛ رابطه‌ای آرام، بی‌صدا، اما عمیق. بزرگ‌تر که شد، از خاله‌اش شیر گرفت. اولش خاله‌اش قبولش نمی‌کرد، اما بعد سیبیلو وارد شد، نرم و بی‌صدا. حالا با بچه‌های خاله بازی می‌کند. گاهی کنار من می‌خوابد. و فقط اوست که خودش می‌آید، خودش می‌چسبد، بی‌صدا… بی‌دردسر. او شاه‌توله نیست. او پادشاه دل‌هاست. سیبیلو از زبان خودش: من "سیبیلو" هستم. نمی‌دانم چرا اسمم این شد، فقط می‌دانم سیبیل‌هام فرق دارد. آدمیزادی هست که صداهای نرم دارد، مثل گرمای آفتاب وقتی روی پشتم می‌نشیند. او من را بغل کرد، وقتی گریه می‌کردم. نه خیلی بلند، نه با جیغ. فقط اشک گربه‌ای. صدایم را شنید. مادرم رفته بود بچه‌های دیگر را ببرد. من قوی بودم، خودم می‌دانم. حتی وقتی تنها شدم، گریه‌ام از ترس نبود. فقط دلم خواست کسی صدایم را بشنود. و شنید. او آمد. گرم بود. نرم بود. مرا برداشت، برد پیش مادرم. از آن‌روز، من همیشه کنار او احساس آرامش می‌کنم. حتی بیشتر از کنار مادرم. بچه‌های دیگر شلوغ‌اند. من آرام‌ام. نمی‌دوم زیاد. اما وقتی می‌خواهم، می‌روم پهلوی او. فقط همان آدمیزاد. سرم را می‌گذارم روی زانویش. چشمم را آرام می‌بندم. خاله‌ام اول من را نمی‌خواست. می‌زد. اما من صبر کردم. حالا گاهی از او هم شیر می‌خورم. نه چون گرسنه‌ام… چون کودک مانده در درونم. من یک گربه‌ام. اما عشق را می‌فهمم. سکوت را. گرما را. و اگر بپرسید که چرا فقط کنار او می‌مانم، می‌گویم: چون اولین کسی بود که صدای آرامِ دلِ گربه‌ای را شنید. Sibylo – The One with the Lopsided Mustache One was white. One was black. Two were tabby. And one was a mix. Five kittens, born in a home filled with life and silent stares. Their mother was rushing them, one by one, to a safer place. Four went quickly. But the fifth? She left him behind. He was black. But not just any black cat. He had an uneven mustache – like a tiny detective, with Poirot's charm etched into his fur. I named him Sibylo. He wasn’t weak. In fact, he was the strongest. Calm, composed – he became my son. Maybe the mother thought: “He’s strong. I’ll come back for him later.” But Sibylo cried. Softly. Not loudly. Just enough to shake the heart of the house. So I went. I picked him up. Warm in my arms, I carried him back to his mother. That moment changed something in both of us. A silent bond was born. As he grew older, he turned to his aunt – another cat with two kittens of her own. She didn’t like him at first. She even hit him. But Sibylo approached her quietly, patiently. Now he plays with her kittens. Sometimes even drinks her milk. And he sleeps next to me. Calmly. Like only he can. He doesn’t seek attention. He gives comfort in silence. He is not just a kitten. He is a king of hearts. Sibylo’s Perspective: My name is Sibylo. I don’t know why I’m called that – maybe because my mustache looks funny. But I like the sound. It feels like home. There’s a human in my world. His voice is soft, like sunlight lying across my back. He picked me up once, when I cried. Not a loud cry – just a kitten’s sadness. My mother had taken my siblings away. I was strong. I knew that. Even when I was left alone, I didn’t cry out of fear. I cried because I wanted to be heard. And he… heard me. He came. He was warm. He carried me back to my mother. From that day, I felt peace next to him – More than next to anyone else. Other kittens are loud. I’m quiet. I don’t run around much. But when I want to, I walk to him. Lay my head on his leg. Close my eyes. Just that. My aunt didn’t want me at first. She pushed me away. But I waited. I stayed calm. Now, sometimes I drink her milk – Not because I’m hungry… But because the kitten inside me still lingers. I’m just a cat, maybe. But I know what love feels like. What silence holds. What warmth means. And if you ask me why I stay close to that human, I’ll say: Because he was the first who heard the quiet heartbeat of a little cat.Behrad PalikBehrad PalikTue, 05 Aug 2025 18:16:33 +0330