https://virgool.ir/feed/@pahlavan.raminنویسنده تازه‌کار، در حال تمرین داستان‌نویسیfa2026-11-11 21:53:40https://files.virgool.ir/upload/users/12335/avatar/0mfLvv.jpghttps://virgool.ir/@pahlavan.raminhttps://virgool.ir/@pahlavan.ramin/rooye-satane-ghermez-smz7te7w4uroسرش را از زیر پتو بیرون آورد. با چشم‌های نیمه‌باز قفل گوشی‌اش را باز کرد و یک‌راست رفت سراغ تلگرام. محسن نوشته بود:« الان باید بهم بگی؟من الان چی بگم خب؟باید بهش فکر کنم…»تایپ کرد: «صبح به‌خیر آقای خوابالو…» دستش روی دکمه Send ماند. انگشتش را پس کشید. یک آن چهره یاسر جلوی چشم‌هایش آمد. نوشته را پاک کرد. عکس پروفایل محسن را باز کرد که توی آینه‌ی باشگاه از خودش گرفته بود. یک رکابی گشادِ توسی تن‌اش بود که جلوی یقه‌اش از عرق خیس بود. تصویر را زوم کرد و با انگشت، صورت محسن را وسط صفحه کشید و ته‌ریش‌ِ مشکی و پُرپشتش را خاراند. خودش از این کار خنده‌اش گرفت و پتو را دوباره روی سرش کشید.مادرش داشت وسایلش را جمع می‌کرد: ««سمیه مادر، پاشو دیر شد. زیر کتری رو زیاد کردم. یادت نره خاموش کنی. من شب دیر می‌رسم مادر. رسیدی، یه چیزی واسه فردا حاضر کن بذار تو یخچال. من رفتم مادر. خداحافظ…»در را پشت سرش بست، و صدای پاهایش توی پله‌ها آرام آرام دور شد.سمیه از رخت‌خواب بیرون آمد. دست‌وصورتش را شست و تند‌تند لباس‌هایش را پوشید و یک لیوان چای برای خودش ریخت و نصف آن را سرکشید و لقمه‌ی روی اُپن را توی یک کیسه فریز پیچید و گذاشت توی کیفش و از خانه بیرون دوید. در را از پشت قفل کرد و با بندهای بازِ کفش‌هایش در راه‌پله‌ دوید. جوراب‌هایش را هم لنگه‌به‌لنگه پوشیده بود.در راه به پارک محل‌شان که رسید، ایستاد و مادرهایی را نگاه کرد که بچه‌هایشان را سوار تاب و سرسره کرده بودند و خودشان داشتند گپ می‌زدند. یک آن به خودش آمد: «کتری رو خاموش کردم؟» بعد ساعت گوشی را نگاه کرد و به سمت ایستگاه اتوبوس دوید.به خانه خانم میرحسینی که رسید، پله‌ها را با یک کیسه مشمایی پر از شوینده، دو تا یکی تا طبقه چهارم دوید. خانم میرحسینی با لباس فرم سرمه‌ای‌رنگ و مقنعه مشکی و کیفِ روی دوش و کفشِ واکس‌زده، دمِ در ایستاده بود.«کجایی تو دختر؟ قبلا‌ها می‌گفتی داشتم شوهرم رو راهی می‌کردم. الان که دیگه شوهر هم نداری. چی‌کار می‌کردی خب؟»سمیه تا آمد سینه‌اش را صاف کند و از توی نفس‌‌های بریده‌بریده‌اش کلمه‌ای بیرون بکشد، خانم میرحسینی گفت: «ملیسا امروز کلیدش رو جا گذاشته. ساعت یک و ربع از مدرسه میاد. جایی نری، پشت در بمونه بچه.»سمیه گفت: «چشم»خانم میرحسینی گفت: «برو تو.» و در را پشت سر سمیه بست.سمیه کیسه شوینده‌ها را گذاشت روی اُپن، مانتو و شالش را در آورد. یک تی‌شرت صورتی و یک شلوار مشکی تن‌اش بود. پاچه‌های شلوارش را داد بالا. شاخه‌های مو، مثل سورزن‌های ریز و سیاه، تازه از پوستش زده بودند بیرون. با خودش فکر کرد اگر آخر هفته محسن بگوید که بروند بیرون، باید حتما پاهایش را تیغ بزند. گوشی‌ را برداشت و نوشت: «صبح به خیر محسن جانم… در چه حالی؟» بعد رخت‌های چرک را از سبد کنار ماشین لباس‌شویی بیرون آورد و توی ماشین ریخت و آن را روشن کرد.دوباره سراغ گوشی‌اش رفت. چت محسن را باز کرد. هنوز یک تیک بیشتر زیر پیامش نبود. صفحه گوشی را خاموش کرد و روی اُپن گذاشت. بعد دوباره گوشی را برداشت، از توی عکس‌های Favorite یک عکس را باز کرد. برف تندی که آن روز می‌آمد با خطوط سفید و خیس، روی عکس، خراش انداخته بود. محسن کلاه خودش را روی سر سمیه کشیده بود و از پشت، بازوهایش را دور کمر او حلقه کرده بود. کمی خم شده بود تا چانه‌اش را روی سر سمیه بگذارد. سمیه از سرما دماغش قرمز شده بود و هر دو داشتند از ته دل می‌خندیدند. یک قطره اشک از چشم‌ سمیه سُر خورد و روی صورت محسن افتاد. خواست با انگشت شست، قطره اشک را پاک کند، اما بدتر شد. آن شب محسن توی ساندویچی دست‌ زمختش را روی دهان سمیه گذاشته بود و به او گفته بود: «ببند دهنتو جوجه! مگه من مردم که تو بری خونه مردم کار کنی؟» از توی کیسه، اسپری چندمنظوره را برداشت و به سمت اتاق‌ها رفت. وارد اتاق خواب که شد، تخت دونفره را دید که یک روکش ساتن قرمز دور تشک آن کشیده بودند. چهار بالش بالای تخت بود. بالش‌ها سفید بودند و جای سرهای خانم میرحسینی و شوهرش روی آن‌ها گود افتاده بود. پتوی دو نفره سبزرنگی هم همان‌طور مچاله و به‌هم‌ریخته پایین تشک افتاده بود. سمیه پتو را توی هوا باد داد و تا کرد و پایین تخت گذاشت. روکش ساتن را از چهار طرف کشید و اضافه‌هایش را زیر تشک جمع کرد. بالش‌ها را سر جایشان گذاشت و با دست، چند ضربه محکم به هرکدام زد. با چندمنظوره دور تا دور چوب تخت را اسپری کرد و با دستمال، خاک آن را گرفت. نگاهی به تخت خانم میرحسینی و شوهرش انداخت که حالا مرتب شده بود. چهار دست و پا روی تخت رفت و همان‌جا ولو شد. ردِ پاهای خیسش روی ساتن قرمز ماند. روی بازوهایش خُنکی مطبوعی حس کرد. یک نفس عمیق کشید. احساس می‌کرد بعد از مدت‌ها چیزی زیر پوست تن‌اش وول می‌خورد. چشم‌هایش را بست و به صدای ماشین لباس‌شویی گوش داد. هیچ صدایی به جز این صدا در خانه به گوش نمی‌رسید.از پنجره نور آفتاب پشت پلک‌های سمیه افتاد. صدای اذان ظهر توی اتاق پیچید. صدای ماشین لباس‌شویی دیگر نمی‌آمد. چشم‌هایش را باز کرد. کش و قوسی به تنش داد و آمد لبه تخت نشست. اتاق بوی تمیزی می‌داد. جای سرش روی بالش مانده بود.از توی آشپزخانه صدای پیام تلگرام آمد. از جا پرید و به طرف گوشی دوید. پیام را باز کرد. محسن نوشته بود: «ممنون». یک بار تلگرام را بست و دوباره باز کرد. همان بود: «ممنون». صدای سوت ممتدی توی گوشش پیچید. اتاق دور سرش چرخید و چشم‌هایش سیاهی رفت. کمی آن‌جا نشست. بعد بلند شد و برای خودش آب‌قند درست کرد و دوباره چت محسن را باز کرد: «ممنون».گوشی را زمین گذاشت و سراغ توالت رفت. فرچه را برداشت و به جان سنگ توالت افتاد و بعد شلنگ گرفت و کف و مو و چرکِ کف توالت، راهشان را گرفتند و توی چاه رفتند. بلند شد و سطل زباله‌ را خالی کرد و از توالت بیرون آمد. گوشی‌ را برداشت و چهارزانو روی مبل نشست.شروع کرد به تایپ کردن: «مگه خودت نگفته بودی به گذشته من کاری نداری؟» جمله را پاک کرد و دوباره نوشت: «می‌خوای یه مدت بهت پیام ندم تا فکراتو بکنی؟» این را هم پاک کرد و بعد نوشت: «من چه خوش‌خیال بودم که فکر می‌کردم قراره یکی باشه که باهاش یه زندگی جدید بسازم.» انگشتش لحظه‌ای روی صفحه بی‌حرکت ماند، دندان‌هایش به هم فشرده شد، و بعد پاک کرد و نوشت و پاک کرد و نوشت و پاک کرد و نوشت. و هیچ‌کدام از پیام‌ها را نفرستاد.شب، سوار اتوبوس که شد، دید که سه‌تا از صندلی‌های انتهای اتوبوس خالی است. رفت و روی صندلی کنار پنجره نشست و سرش را تکیه داد به شیشه. چشم‌هایش روی زن‌هایی سُر خورد که توی پیاده‌روها لابه‌لای بساط دست‌فروش‌ها می‌چرخیدند و لباس‌هایی را که از رگال‌ها آوایزان بود به شوهران‌شان نشان می‌دادند و سر قیمت‌ها چانه می‌زدند، و از دختران‌شان می‌پرسیدند که کدام ماهی را می‌خواهند؟ قرمز یا سفید؟به خانه که رسید، کلید انداخت و در را باز کرد. دود، کل خانه را گرفته بود. کلید چراغ را زد. کتری سوخته بود و چهار تکه شده بود و افتاده بود روی فرش آشپزخانه و فرش، به اندازه یک سینی بزرگ سوخته بود. چشم‌هایش می‌سوخت و اشک می‌آمد. دود به گلویش رفته بود و سرفه می‌کرد. دستش هنوز روی دستگیره در مانده بود. بی‌اختیار همان‌جا روی موزاییک راهرو نشست. فردا نوبت خانه خانم زمانی بود.رامین پهلوان‌حسینیرامین پهلوان‌حسینیWed, 30 Sep 2026 22:39:47 +0330https://virgool.ir/@pahlavan.ramin/dafrarcheh-bimeh-ndanialzviqsدست پدرش را گرفته بود و قدم‌به‌قدم با او راه می‌رفت. شلوار پدرش داشت از پایش می‌افتاد و پاچه‌هایش زیر کفش‌اش گیر می‌کرد. قوز کرده بود و چشم‌هایش در گودی حدقه، درشت‌تر دیده می‌شد و سفیدی‌شان بیشتر به چشم می‌آمد و دهانش باز مانده بود. علی هر بار که به او نگاه می‌کرد، چشمش را از او می‌دزدید. انگار جمجمه پدرش را داشت می‌دید که یک لایه پوست چروکیده روی آن کشیده باشند.پدر علی توی هر پاگرد می‌ایستاد تا نفس‌اش جا بیاید. وقتی راه می‌رفت نگاهش به جلوی پاهایش دوخته می‌شد و وقتی می‌ایستاد با نگرانی و ناامیدی اطراف را نگاه می‌کرد و با هر بار نفس‌نفس زدن می‌گفت: «ای خدا… ای خدا…»به طبقه سوم که رسیدند، از علی پرسید: «چه‌قدر دیگه مونده بابا؟»علی جواب داد: «یه طبقه دیگه مونده. چه‌قدر التماس‌تون کردم که نشینید تو خونه. گوش نکردید. الان چهار طبقه رو نمی‌تونید بیاید بالا.»پدر علی نگاه کش‌داری به او انداخت و گفت: «من کاری با تو ندارم. برو به یکی تو مطب بگو بیاد دست منو بگیره. بعدش هم برو خونه.»علی هیچ چیز نگفت. صبر کرد تا حال پدرش کمی جا بیاید. بعد دوباره دستش را گرفت و از پله‌ها بالا رفتند. هر طور بود به طبقه چهارم رسیدند. علی دست پدرش را گرفت و آرام آرام به داخل مطب برد. آن شب مطب غلغله بود. همه صندلی‌ها پر بود و یک عده هم با برگه‌های آزمایش و کیسه‌های دارو این‌جا و آن‌جا ایستاده بودند. پدر علی گفت: «نمی‌تونم وایسم. پاهام درد گرفته…»علی دست پدرش را گذاشت روی کمدهایی که حروف الفبا روی آن‌ها نوشته بود. بعد رفت سراغ منشی. جلوی میز منشی شلوغ بود و هرکسی چیزی می‌گفت. منشی هم داشت تندتند کارش را می‌کرد. هر چند ثانیه یک بار یکی صدا می‌زد: «خانم طباطبایی… خانم طباطبایی…»خانم طباطبایی یک مانتوی خیلی تنگ مشکی پوشیده بود که بین دکمه‌هایش باز افتاده بود. علی از همان شکاف بین دکمه‌ها داشت تی‌شرت او را می‌دید که راه‌راه صورتی و سفید بود. از این که توی آن شلوغی می‌توانست با خیال راحت به خانم طباطبایی و لباس صورتی و سفید او خیره شود، هم احساس رضایت می‌کرد و هم، شرم.علی چندبار دهان باز کرد که با منشی حرف بزند اما هربار یک نفر دیگر با صدای بلندتر خانم طباطبایی را صدا زد و منشی کار او را راه انداخت. در این میان علی هی برمی‌گشت و به چشم‌های ملتمس پدرش نگاه می‌کرد. دست آخر علی به سمت او برگشت و گفت: «خیلی شلوغه. یه کم تحمل کنید خلوت‌تر بشه شاید یه صندلی خالی بشه».پدرش گفت: «نمی‌تونم بابا… برو به نفر بگو پاشه من بشینم.»علی آمد به سمت میز منشی برود که دید منشی دارد او و پدرش را نگاه می‌کند. بعد منشی بلند شد و به سمت اتاق دکتر رفت و چند ثانیه بعد با یک صندلی در دستش برگشت. رو کرد به یک زن جوان و گفت: «عزیزم، گفتم که فرقی نمی‌کنه. چه ویزیت، چه نشون دادن جواب آزمایش؛ باید بشینید تو نوبت. همه‌تون گذاشتید روز ۱۴ فروردین اومدید.»و صندلی را آورد گذاشت کنار کمد پرونده‌ها و گفت: «بشین حاجی جان.»علی نگاهش را به موزاییک‌های کف مطب انداخت و گفت: «شرمنده خانم طباطبایی…»منشی به علی نگاه کرد و گفت: «دفترچه‌ت رو بده بذارم تو نوبت.» و دفترچه را از علی گرفت.علی کنار پدرش ایستاد. کاغذی توی دستش بود که اسم قرص‌هایی که پدرش می‌خورد با تعداد آن‌ها روی آن نوشته شده بود. هر دکتری که می‌رفتند آن کاغذ را با خودشان می‌بردند و کاغذ حالا از محل تاشدگی‌هایش داشت پاره می‌شد. منشی یکی‌یکی دفترچه‌ها را از روی میز برمی‌داشت. اسم بیمار را صدا می‌کرد. پول ویزیت را از آن‌ها می‌گرفت و به آن‌ها می‌گفت: «پشت در منتظر باشید. نفر قبلی که اومد بیرون، شما برید تو.»پدر علی خسته شده بود. رنگش پریده بود. به او گفت: «یه لیوان آب‌قند برام درست کن بابا.»علی نگاه کش‌داری به پدرش انداخت. با صدای آهسته طوری که هیچ‌کس نشنود گفت: «الان اینجا آب‌قند از کجا بیارم؟ زشته بابا.»پدرش گفت: «زشت کجا بود بابا. من ضعف کردم.»بعد رو کرد به سمت منشی و گفت: «خانم… خانم…»چندبار این کلمه را تکرار کرد. و بعد با صدای بلندتر گفت: «خانم طباطبایی…»خانم طباطبایی گوشی تلفن را از روی گوشش برداشت و با دست جلوی دهنیِ گوشی را گرفت و با صدایی بلند گفت: «بله حاجی جان بفرمایید.»پدر علی رو کرد به علی و گفت: «برو بهش بگو…»علی نگاه معناداری به پدرش انداخت. چند ثانیه‌ای مکث کرد و جلو رفت. سرش را نزدیک کرد تا با صدایی آهسته با منشی صحبت کند: «بابای من قند خون‌شون افتاده. میگن یه آب‌قند می‌خوان. شرمنده به خدا. اگه نیست نمی‌خواد. اذیت نکنید خودتون رو.»منشی گوشی را بین گوش و شانه چپش نگه داشت و همان‌طور که با مریض پشت خط حرف می‌زد، از کمد پشت سرش یک لیوان بیرون آورد، از قندان جلوی رویش یک مشت قند ریخت توی لیوان. بعد با صدای آهسته گفت: «برو از تو آب‌سردکن آب بردار…» و به صحبتش با مریض پشت خط ادامه داد.علی در حالی که گوش‌هایش قرمز شده بود، لیوان پر از قند را گرفت. وقتی داشت از میز منشی به سمت آب‌سردکن می‌رفت، احساس می‌کرد همه مریض‌های توی مطب دارند نگاهش می‌کنند. چشم‌هایش را قفل کرده بود روی آب‌سردکن و اصلا به دو طرف نگاه نمی‌کرد. همان‌طور که سرش را انداخته بود پایین، لیوان را زیر شیر آب‌سردکن پر کرد و رفت به سمت پدرش.پدر علی نگاهی به او انداخت و گفت: «با چی هم بزنم؟ یه قاشق ازش بگیر.»علی دندان‌هایش را به هم فشار داد و گفت: «نمی‌خواد. نمی‌خواد. ول کنید حالا.»بعد کمی از آب لیوان را سر کشید و انگشت‌‌هایش را کرد توی لیوان و شروع کرد به نرم کردن حبه‌های قند. وقتی همه قندها را نرم کرد با انگشت سبابه‌اش شروع کرد به هم‌زدن آب‌قند. پدرش تمام مدت داشت نگاهش می‌کرد. خانم طباطبایی هم همین‌طور.خانم طباطبایی پوزخندی زد و از توی کشوی کنار دستش یکی از آن چوب‌بستنی‌های پزشکی را بیرون آورد و با دست به سمت علی گرفت: «بیا آقا پسر. با این هم بزن.»علی با صدای لرزانی گفت: «نمی‌خواد. دست شما درد نکنه.»مریض‌های توی مطب حالا واقعا داشتند علی را نگاه می‌کردند.انگشت‌هایش را تندتر توی آب چرخاند. حالا دیگر همه انگشت‌هایش توی لیوان بود. آبِ توی لیوان با نرمه‌های قند که داشت می‌چرخید شیری‌رنگ شده بود. علی لیوان آب را به دست پدرش داد. پدرش از بالای عینک‌اش که نوک دماغش گذاشته بود، نگاهی به او انداخت. لب‌هایش را به هم فشرد و گفت: «لا اله الا الله».لیوان را گرفت و سر کشید. صدای هورت کشیدن آب توی گوش علی پیچید. علی سرش را پایین انداخته بود و فقط منتظر بود تا پدرش لیوان آب‌قند را تمام کند.منشی به خواندن اسم‌ها ادامه داد. علی حواسش به دفترچه‌ها بود که کی نوبت‌شان می‌شود. دفترچه خودشان را از روی جلد دفترچه‌ای که چند سال پیش پدرش برای دفترچه‌های بیمه همه آن‌ها خریده بود، می‌شناخت: یک جلد چرمی سبزرنگ.نوبت به آن‌ها که رسید، خانم طباطبایی یک دفترچه را از زیر دفترچه آن‌ها بیرون کشید و به یکی از مریض‌ها نگاه کرد و گفت: «خانم مرشدی، بعد از اینکه مریض اومد بیرون، بفرمایید تو…».علی ناگهان احساس کرد سرش داغ شده است. یادش آمد که چه طور از بچگی در صف نانوایی بعضی «بزرگ‌ترها» نوبتش را می‌گرفتند. هربار هم علی می‌خواست صدایش را بلند کند، یک چیزی توی گلویش فشرده می‌شد و نمی‌توانست حرفی بزند. حتی یک بار، دو نفر پشت سر هم نوبتش را گرفتند. آن شب تمام مسیر نانوایی تا خانه، روی دوچرخه گریه کرد.با قدم‌هایی مردد به سمت میز منشی رفت. گلویش را صاف کرد و گفت: «خانم نوبت ما بود…»منشی با خونسردی گفت: «بشین آقا پسر. نوبت‌تون بشه صداتون می‌کنم.»علی این بار با صدایی بلندتر ولی لرزان گفت: «خانم نوبت ما بود…».منشی به سمت خانم مرشدی برگشت و گفت: «آقای دکتر گفتن از شما پول نگیریم. تشریف داشته باشید. مریض که اومد بیرون بفرمایید تو.»علی دست‌هایش را مشت کرده بود و تنش می‌لرزید. دیگر اختیار اشک‌هایش را نداشت. همان‌جا ایستاده بود و از پشت عینک و قطره‌های اشک به منشی نگاه می‌کرد.چرخید و به سمت کمد پرونده‌ها رفت. در فاصله بین میز منشی و کمد پرونده‌ها به پدرش خیره شده بود. به آنجا که رسید، دسته پرونده‌هایی را که روی کمد گذاشته شده بود با یک حرکت دست پخش زمین کرد. از در مطب بیرون رفت و در را محکم پشت سرش کوبید. شیشه‌های مطب لرزید.پدر علی به در بسته‌شده نگاه کرد، دست‌هایش را روی زانوهایش گذاشت و بلند شد ایستاد. همه مریض‌های مطب داشتند او را نگاه می‌کردند. نگاهش را انداخت روی زمین و گفت: «لا اله الا الله» و از در مطب بیرون رفت.از پشت در صدای او می‌آمد که توی راهرو داد می‌زد: «علی… علی…»صدایش در راهرو پیچید: «علی… علی…»کمی بعد پدر علی دوباره به داخل مطب برگشت. منشی که حالا چشم‌هایش را پایین انداخته بود و پلک‌هایش را فقط می‌شد دید گفت: «خانم مرشدی بفرمایید تو.»رامین پهلوان‌حسینیرامین پهلوان‌حسینیThu, 11 Jun 2026 18:43:37 +0330