https://virgool.ir/feed/@paberahneنویسنده ای از نسل آنان که پابرهنگان انقلاب خوانده شدند. اینجا کشکولی از مطالب با نگاهی نو و سبکی تازه است.fa2026-11-11 02:27:29https://files.virgool.ir/upload/users/4524510/avatar/V1Umzv.jpghttps://virgool.ir/@paberahnehttps://virgool.ir/@paberahne/بار-دیگر-نادری-که-دوستش-می-داشتم-jxxanbet4epyعقل، منطق و تجربه حکم می‎کند که بگوییم نویسندگی باید تابع اهدافی مشخص باشد. هرکسی که در محدودۀ آن اهداف نوشتن، ننویسد، همان نوشتنش بِه زِ نوشتن. نویسنده کسی‌ست که هر موضوعی را انتخاب نمی‌کند.بسیاری بر این نکته تاکید دارند که سوژه‌ها و موضوعات نوشتن در اقصی نقاط زیست و زندگی ما حس می‌شوند و یه قدر وفور وجود دارند اما با قدری تامل در می‌یابیم که هر موضوعی که بر اطراف خود می‌بینیم، قابلیت تبدیل شدن به نوشته را ندارد. رضا امیرخانی نویسندۀ خوبی است، قلم خوبی دارد و خوب می‌تواند مخاطب را با خود همراه سازد، اما من او را برترین نویسنده نمی‌دانم. زیرا موضوعاتی که انتخاب می کند، صرفا زاییدۀ احساسات و اتفاقات شخصی او می‌باشند.مثالی ملموس‌تر: تصور کنید فردی پسرش در اثر جنگ با آمریکا در جنگ رمضان به شهادت رسیده است؛ خب، حادثه سخت و جان گداز است و نوشتن در باب آن، روح را به درد می‌آورد و همدردی انسان را با پدر فرزند برمی‌انگیزد. اما آیا آن نوشته 50 سال بعد هم باقی می‌ماند؟ آیا آن کتاب می تواند تبدیل به روح یک ملت شود و برای آنها زیست جهان جمعی به بار بیاورد؟ قطعا نه!نوشته‌ای اینچنین، هیچ‌گاه نمی‌تواند به جایگاه کتاب جنگ و صلح یا کتاب 1984 برسد؛ زیرا انگیزۀ نوشتن، انگیزۀ شخصی است. انگیزۀ نوشتن، در مورد فلان شهید و فلان خانوادۀ شهید است. و انگیزۀ شخصی هیچ‌گاه نمی‌تواند اثری جهانی شود و ملل و جوامع را تحت تاثیر خود قرار دهد.موضوع نوشته باید فرای موضوعات شخصی باشد. اینکه فرزند من مرده است، خب معلوم است که شخصی برشمرده می‌شود. نوشتن در مورد سختی‌هایی که خودم یا فلان دوستم از کودکی تا بدین جا کشیده است، باز هم شخصی به حساب می‌آید، نوشتن در مورد گرانی‌ها و مشقت‌های اقتصادی خانوادۀ من هم انگیزه‌ای شخصی عنوان می‌شود.اما پس چه شد که کتاب‌های معروف جهان، بدین جایگاه رسیدند؟ اگر لیستی بلند بالا از معروف‌ترین رمان‌های جهان تهیه کنیم و در صدر آن لیست نام کتب خوشه‌های خشم، جنگ و صلح، تام سایر، چارلز دیکنز، بی‌نوایان، باخانمان و ... را بیاوریم، پرواضح است که موضوع هیچ کدام در نوشتن، موضوعی شخصی نبوده است.کتاب خوشه‌های خشم، هدفش بیان رنج و سختی تمام مردمانی بوده است که در اثر صنعتی شدن و مدرنیته از کار بی‌کار شده‌اند و برای زنده ماندن، شاهد از هم پاشیدن خانوادۀ خود هستند. کتاب بی‌نوایان، هدفش بیان رنج و درد و سختی و مصیبتی بوده است که هزاران کودک در جهان مبتلا به آن هستند. انگیزۀ این کتاب‌ها، روایت زندگی قشری از جامعه است.آنچه گفتیم، در باب انگیزۀ اجتماعی داشتن بود. برای نوشتن، مهم است که موضوع تو شخصی‌ست؟ یا اجتماعی؟ سوژۀ تو، درد تو به شمار می رود یا درد قشری از مردم جامعه؟ آشکار است که درد تو، نمی تواند هیچ گاه بر جایگاه برترین اثر جهان تکیه بزند اما روایت درد قشری از جامعه، اینگونه نیست.و چه خوش می گفت و خوش می نوشت نادر؛ آن زمان که بسیاری از نویسندگان، قلم خود را در مبتزل ترین مسائل و موضوعات هدر می دادند، این نادر بود که با جرعت از بیان درد اجتماع و قشر مردم حرف می زد. حرفی که خروجی اش را کتب‎‌ش نشان می دهد؛ جایی که حتی او زندگی نامۀ خود را به گونه ای تنظیم کرده است که بیان گر درد و رنج مردمی چون او باشد. مردمی که همانند او از هیچ شروع کردند و نظام طبقانی شاهنشاهی را بر نمی تافتند.کاتبکاتبSat, 17 Oct 2026 10:26:32 +0330https://virgool.ir/@paberahne/قیام-غیرت-ها-و-غیرتی-که-میان-هیاهوها-گم-شد-trboq2rvdwwoباری دیگر از جوب رد شدم. کوچۀ 46. همان کوچه ای که هر روز پس از 7 ساعت مدرسه و ساعت های متمادی بعد از آن کار کردن باید از آن می گذشتم تا به خانه برسم. سرعت دوچرخه به خاطر عبور از جوب کم شده بدو. زورم را بر روی رکاب انداخته و سعی کردم سریع تر رکاب بزنم. کم کم سرعت دوچرخه بیشتر می شد و رکاب زدن، آسان تر.خستگی، توشۀ راهم بود و کتاب و دفتر نیز وزنه ای بر پایم؛ اما این ها همه چشمانم را بر روی اطرافم نبسته بود. باز هم همان مغازه. مغازه ای که بارها پلمپ شد و پس از باز شدن نیز همان رویۀ سابق را در پیش می گرفت. مغازه ای که روز به روز به شمار مشتریانش اضافه می گشت. همان مغازه ای که ساعت 9 و 10 شب، تازه کرکره هایش را بالا می کشید و تا نیمۀ شب میزبان آنانی بود که شرح حالشان منظومه ای بس عجیب و متناقض است. اما مشکل این مغازه نه در جنس بد، نه در بد سخن گفتن با مشتری و نه در گران فروشی است. مشکل این مغازه، جای دیگریست.اینجا شهر قم است. شهری که سال های سال است به عنوان پایتخت ایدئولوژیک و مبانی انقلاب شناخته می شود. همان شهری که منبع تولید علم و پذیرای طلاب جواب برای تفقه در دین است. حال فکر کن در این شهر، کافه هایی رشد کنند که هدفشان را نه پول و ثروت و نه جذب مشتری وشهرت، بلکه هم و غم خود را بر مسموم کردن و ساختن فضایی دیگر از شهر قم متمرکز کنند. از فروشندۀ زن مغازه که عملا کشف حجاب کرده تا نحوۀ سخن گفتن او با مشتری که قلم از شرحش به شرم می آید تا جذب مشتریانی با وصفی نه چندان قابل توضیف. نمی دانم اما شاید در پس پستوها و در پشت پرده ها از شراب و دیگر حرام های خدا نیز اغماض شود.اما واکنش ما چیست؟ عده ای خوششان می آید و خود مشتری های ثابت چنین پاتوق هایی به شمار می روند، عده ای دیگر مخالف اند اما کاری به کار آنها ندارند، عده ای دیگر همان هایی هستند که به نماز و دین داری خود معروف و شهره اند. همان هایی که در مواجهه با چنین پدیده هایی سر تاسف تکان می دهند و از ذره ای عمل برای ابراز مخالفت خود دریغ می کنند. می توان تندیس بهترین عملکرد و واکنش را به گروهی داد که نهایتا کنششان، تماس با پلیس و خواهش از آنها برای پلمپ کردن مغازه است. حرفم یک کلام است: هرچه نوشتم، برای رسیدن بدین جا بود. گاهی نیاز است تا خشم مالک را داشته باشیم. گاهی به قول شیخ اسماعیل، باید سگ پاچه گیر باشیم. آیا از بین همۀ دین داران (همان دین دانان صرف) کسی نبوده که غیرت دینی اش گل کرده باشد و بلند شود، کاسه کوزۀ بساط آنها را به هم بزند؟ مشکل از غیرت است. اگر غیرت داشتیم نمی گذاشتیم در قم، فرهنگ دینی را آشکارا تحقیر کرده و فرهنگ هرزگی را به عمل بنشانند. روز به روز بر قبح شکنی ها و فرهنگ سازی ها و تخریب هویت اسلامی افزوده می شود اما دریغ از به جوش آمدن و غیرتی شدن... کاتبکاتبFri, 09 Oct 2026 14:36:45 +0330https://virgool.ir/@paberahne/ماجرای-آن-کس-که-تفرقه-را-برهم-میزد-ehm0waytozhaشاید خودم تا وقتی که در بین آنها نبودم، باور نمی کردم. راست می گفتند. ایراد را درست تشخیص داده بودند. و در این بین من و امثال من بودیم که درگیر حواشی رسانه ای و بازی های کانال های مختلف ایتایی شده بودیم. حرفم را صریح و پوست کنده می گویم. می خواهید به دانش و دانایی من ناظر به این مسئله اعتماد کنید و اگر هم چنین نیست، کاری ز دست من بر نمی آید. اگر از من سند بخواهید، چیزی ندارم زیرا آنچه می گویم به چشم دیده ام و هرگز سند مکتوبی در این مورد ندیده و مطالعه نکرده ام. اولش نقد می کردیم. نقد از چرایی مذاکره کردن با قاتل رهبر شهید. نقد از چرایی سخن گفتن خلاف شروط و مبانی رهبری. اولش کار ما نقد کردن بود. نقد می کردیم و می خواستیم که اصلاح کنند. گرچه امید نداشتیم به اصلاح آنها. هیچ گاه هم به دنبال تخریب نبودیم. اما رسانه بازی آنها، ذهنیت ها را تغییر داد. گویی ما بودیم که وحدت را برهم می زدیم. گویی ما بودیم که بین صفوف انقلابی تفرقه می انداختیم. گویی ما بودیم که از پیشرفت و ترقی و یکپارچگی انقلاب اسلامی جلوگیری می کردیم. و عده ای از خود ما نیز این را باور کردیم. گفتیم که آری راست می گویید، شاید، شاید ما داریم تفرقه می اندازیم. در این بین اساتید و بزرگان، به ما گفتند که ماجرا وارونه شده است. جای حق و باطل عوض شده است. گفتند عمل شما درست است و منطبق بر گفتۀ های رهبری و رهبر شهید است. اما ما باور نکردیم، زیرا همه مان در جنگ رسانه ای عده ای و طیفی از سیاست مداران غرق شده بودیم. رفتم تحقیق کردم. وارد فضای آنها شدم. از طریق یکی از آشنایان، توانستم برایشان کار کنم تا ببینم واقعا چه در بین آنها می گذرد. هدفم از ابتدا نیز مشخص بود: چه کسی تفرقه می اندازد؟ ما یا آنها؟ جلوتر رفتم. از پول پاشی های گستردۀ آنها در زمینۀ روایت سازی از آقای فلانی و تخریب نقادان علیه آقای فلانی دیدم. به چشم مشاهده کردم که عده ای پول گرفته اند تا کانال سازی کنند، مخاطب جذب کنند، خود را جزو صفوف انقلابی جلوه بدهند و در همین حین از آقای فلانی دفاع کنند. همه مان دیدیم که مذاکرات و تفاهم نامه، چیزی جز جری تر شدن دشمن به دنبال نداشت. ولی هر کسی که بر علیه مذاکره حرف می زد، با هجمۀ عظیمی از کانال های رسانه ای ظاهرا مستقل و به دور از وابستگی به جریانی خاص و عاری از هرگونه بودجه های صد میلیونی روبه رو می شد.مخلص کلام را بگویم، آنکه تفرقه می انداخت، بچه انقلابی نبود. بچه انقلابی تنها نقد می کرد و به فکر اصلاح بود. آنکه تفرقه می انداخت، کسی بود که به 100 نفر بودجه داد تا برایش در ایتا کانال بزنند، عضو بگیرند، خود را جزو مردم نشان بدهند، از او و اقداماتش حمایت کنند و در نهایت هرکس که علیه او حرف زد را با هجمۀ رسانه ای نابود سازند.آری؛ استادان ما درست می گفتند. اقدامات ما کاملا به جا و منطبق بر مبانی اسلام و انقلاب است. و چقدر مظلومند حزب اللهی هایی که از هرسو و با هر روشی در حال تخریب اند...کاتبکاتبSat, 26 Sep 2026 16:08:59 +0330https://virgool.ir/@paberahne/ما-از-آنها-به-ترانیم-در-باب-ملیت-پرستی-xr9hvibsnvb3چه خوب است حالا که حرف از ملیت پرستی به زبان آورده ای، اندکی در باب تاریخچۀ آن هم بشنوی. در ایامی که برای جوانان ایرانی، افتخار و مایۀ عزت است که حرف از ملیت گرایی و ایران پرستی به زبان بیاورند، بهتر است بدانیم این واژه از کجا بود که بر سر زبان ها افتاد.برایتان از زبان سخت تاریخ نمی گویم، از پیدایش ناسیونالیسم در اثر انقلاب فرانسه و تاثیرات آن بر آلمان نمی گویم. تنها روی سخنم با این است که چرا ناسیونالیسم و یا همان ملیت گرایی ابتدائا در غرب ظهور کرد؟ شاید جواب بدهی که معلوم است، آنها جلوتر از ما هستند، آنها متمدن تر از ما هستند، آنها عقل و شعور و منطق بیشتری نسبت به ما دارند.جوابت خنده دار بود. کافیست «رده بندی IQ در جهان» را در گوگل سرچ کنی. آنگاه می فهمی که هوش بلوک غرب از بلوک شرق بسیار عقب تر است. کافیست «تاریخچۀ کشورهای جهان» را در گوگل سرچ کنی. آنگاه می فهمی که قدمت کشورهای متمدن آسیایی قابل قیاس با کشورهای اروپایی تازه شکل گرفته نیست. پس باید چه جوابی بدهی؟تاکنون دیده ای که دینی، ایدئولوژی یا مکتبی بتواند غربی ها را با هم متحد کند؟ اصلا مگر می شود مُشتی عمل گرا اندیشه زده را رام کرد و گرد هم آورد؟ خیر؛ و مثل آنها، مثل گرگانی‌ست که گرچه با هم هستند اما الی الابد روبه روی هم می خوابند زیرا هیچ یک به دیگری اطمینان ندارد. خب باید چه می کردند؟ برای مقابله با اسلام و مسلمانی که اتحاد رکن اصلی جنگ و جنگاوری اوست، باید دست به چه اقدامی می زدند؟ اینجا بود که ملیت گرایی ریشه در اندیشه غرب نهاد. آنها نه از باب تمدن و نه از باب پیشرفت، بلکه از سر ناچاری، مرزهای اتحاد خود را بر روی جغرافیا و نژادی که فقط نام هایشان را می دانند بنا کردند. پس به خیال خام جوانان برسانید، ملیت گرایی از سر ناچاری غرب بود. و حال، ما چرا باید خودمان را آنقدر خار و خفیف کنیم که آنهایی که از نژاد نیاکان ما نیستند را از خود برانیم؟ مگر غربی هستیم که از فقدان اندیشه و ایدئولوژی بر پایۀ اتحاد، روی بر ناسیونالیسم بیاوریم؟ آنچه که ما داریم، فراتر از ناسیونالیسم و فراتر از ملیت گرایی است. آنچه ما داریم، اتحاد بر سر ارزش ها و باورها و مبانی فکری و عملی ماست. پس خود را حقیر نکنید و پا جای پای غرب نگذارید، چرا که ما از آنهابهراتیم. کاتبکاتبMon, 21 Sep 2026 22:51:23 +0330https://virgool.ir/@paberahne/لباس-شخصی-نامی-که-در-انتها-افشا-می-شود-gm8wfkefmw1jمن نمی خواهم مانند مکاتب مختلف تحلیلی، به سراغ نقد فیلم بروم. بلکه رویکردم، کاملا دلی و بر مبنای احساسات شخصی است. گرچه نویسنده سابقا، رزومۀ نوشتن چندین مقاله و یادداشت در حوزۀ نقد فیلم به روش کلاسیک و مدرن دارد اما این متن را صرفا از منظر قلب و دل تحلیل خواهد کرد.تعریف من از قهرمان، با تعریف غربی ها و غرب گرا ها فرق دارد. آنها قهرمان را فردی می نامند که ویژگی خاصی داشته باشد. ویژگی که ممکن است خارق العاده باشد (مانند قهرمانان مارول) و یا از جنس درونی باشد (مانند غلبه بر احساسات درونی در فیلم ارباب حلقه ها). اما من چه می گویم؟ من قهرمان را فردی می نامم که مخاطب را به کنش وا دارد. مخاطب را بعد از فیلم به عمل و اقدام برساند.تخیل داشتن و ویژگی خاص دادن به شخصیت اصلی، ساده ترین کار و در عین حال، احمقانه ترین کار برای سرگرم نگه داشتن مخاطب است؛ و مهم آن است که مخاطب را به کوشش و جوشش برسانیم. جوششی که در فیلم لباس شخصی اتفاق افتاد.تا سخن از تحلیل فیلم به میان می آید، ذهن ها سمت و سوی نقد فیلم و به مسلخ کشیدن زحمت چندماهه و یا حتی چندسالۀ کارگردان، تهیه کننده و تمامی دست اندرکاران ریز و درشت است. اما گاهی باید تعریف کرد. تحلیل صرفا نقد نیست، گاهی تعریف به جا نیز خود تماما تحلیل ماجرا می شود.و اما تعریف به مثابه تحلیل: در ابتدا وقتی مخاطب شروع فیلم را می بیند و متوجه می شود قرار است بیش از یک ساعت و نیم برایش از حزب منحل شدۀ توده سخن بگویند، شاید خرده بگیرد و فکر کند قرار است حسابی حوصله اش سر برود. شاید من تاریخ را دوست داشته باشم اما به راستی در بین مردم عادی، چه کسی حوصلۀ دیدن فیلم های تاریخی را دارد؟ (و این نشان از غیر عادی بودن من می دهد)اما کارگردان که اتفاقا نویسنده این فیلم به شمار می رود، توانسته است، به خوبی مخاطب را جذب کند و به گونه ای تاریخ را بیان کند که نه تنها مخاطب حوصله اش سر نرود بلکه به دنبال پایان داستان و ماجرا باشد. و پایانی که البته باز است و هنوز کسی مختومه بودن آن را اعلام نکرده است.نویسنده چه کرده که مخاطب جذب در بیان تاریخ شده است؟ انسان ذاتا مسائل اطلاعاتی را دوست دارد. کشف معما و حل مسئله را دوست دارد. اتفاقا او توانسته با دست گذاشتن بر روی این خصیصه انسانی، مخاطب را جذب در داستان خود کند. در ابتدای داستان، با کدهایی مواجه هستیم که به مرور زمان کامل تر می شوند و اینجا مخاطب است که خود را در داستان می بیند و سعی می کند اتفاقات را تحلیل کند و جاسوس اصلی را پیدا کند. این همان نقطۀ قوت فیلم نامه و کارگردانی است.در ثانی، تعلیق در فیلم به غیر از یکی دو صحنه به خوبی اجرا شده است. از هیجانی که هنگام دنبال کردن یکی از مظنونین اصلی به مخاطب القا می شود تا تعلیق اطلاعاتی در کل داستان، توانسته است مخاطب را پای فیلم نگه دارد. تنها در 10 دقیقه از فیلم است که مخاطب احساس می کند حوصله اش سر رفته و می خواهد سریعتر این سکانس رد بشود و بگذرد.ثالثا، پرداختن به نقش ها و مخصوصا نقش اصلی داستان، به حدی واقعی بوده است که مخاطب در بعضی سکانس ها خود را به جای او می گذارد و سعی می کند تا به راه حل مشکل یا اقدامی برای رفع گرفتاری ها برسد.نکته در باب تعریف زیاد است. وقتی فیلم، مبنای اطلاعاتی پیدا میکند، حتی نام خود فیلم نیز یکی از رمزهایی می شود که در آخرین ثانیه های فیلم باز می شود. اما در کنار آنها، واقعا حیف است که به واژۀ قهرمان در این فیلم نپردازیم. فیلم های زیادی قهرمان دارند. قهرمان هایی از همه مدل. یکی جان ویک است و دیگری سوپرمن. می توان هری پاتر را دید و می توان هزاران فیلم دیگر و قهرمان دیگر را. اما همانگونه که گفتم، قهرمان را کسی می دانم که کنش ایجاد کند. هری پاتر قهرمان همذات پنداری با مخاطب بود ولی در مخاطب کنش ایجاد نمی کرد، زیرا اساسا شرایط و محیط او (هاگوارتز) و اسلحۀ اصلی او (جادو) مقاربتی با مخاطب ندارد.ولی وقتی پا به جامعۀ ایرانی می گذاری، می توانی ماجراهای سال 61 را به گونه ای برایش تعریف کنی و شخصیت اصلی را به گونه ای شخصیت پردازی کنی و یا حتی سکانس آخر را به گونه ای به پایان برسانی که مخاطب خود را در نقش قهرمانی ببیند که باید برود و ادامۀ این مسیر را دنبال کند. باید مانند یاسر با مشکلات و موانع سرشاخ شود تا بتواند آنانی که لباس شخصی هستند را در دام بیندازد.منتظر نظراتتان هستم:کاتبکاتبWed, 16 Sep 2026 23:03:36 +0330https://virgool.ir/@paberahne/بالاخره-قدری-هم-استعداد-لازم-است-mkiibt0ckrpwدر سالیان اخیر، گویی سیلی راه افتاده و همۀ نویسنده ها در آن غرق شده اند. و یا شاید جادوگیری آمده و تمام نویسنده ها را جادو کرده است. آخر امکان ندارد که تمام نویسندگان بکوشند تا به مخاطب اثبات کنند استعداد در نویسندگی جایگاهی ندارد. اگر هم بخواهی با آنها سخن بگویی، نمونۀ نقض از آدمی را می آورند که توانسته است با پشتکار و کوشش نویسنده شود. هر کتاب نویسندگی را که به صورت رندوم باز کنی، اولین نکته ای که گفته اند، در باب نفی استعداد است. وقتی تصمیم به نوشتن متن گرفتم، کتاب لوازم نویسندگی نادر ابراهیمی را در دست داشتم. کسی که خود بالذات استعداد نویسندگی را دارد اما می گوید استعداد مهم نیست. اما آیا واقعا استعداد مهم است؟ با اجازۀ خودشیفتگان عرصۀ نوشتن، بله! مهم است. تو نمی توانی کسی که ذاتا نمی تواند بنشیند و قدری بر روی یک نقطه متمرکز شود را به نویسنده شدن دعوت کنی. اگر کمی کار تربیت کرده باشی یا حداقل مربی گری کسی در کنارت را دیده باشی، برایت از روز روشن تر است که یک طراح نمی تواند نویسنده باشد. صرفا شاید بنویسد اما هیچ گاه نویسنده نمی شود. خب پس استعداد نویسندگی در کجا نمود پیدا می کند؟ در ایده. کسی که نویسنده است، کسی که به نوشتن عشق و علاقه دارد، به ایده های نو و جدید می رسد. مانند کسی که تدوینگر است و به ایده های نابی در تدوین می رسد. وقتی می خواهند بگویند نویسندگی ربطی به استعداد ندارد، می گویند فلانی توانست بنویسد و کتابی را چاپ برساند و فلان مقدار دنبال کننده داشته باشد و ... اما یک سوال. آیا توانسته ایده ای جدید را در آثار خود پیاده سازی کند؟ من هم می توانم تدوین بزنم. من هم می توان پادکست بسازم. حتی می توانم عکس نوشته بسازم و یا به سراغ ضبط صدا بروم اما آیا با کسی که استعدادش این مهارت هاست، تفاوتی ندارم؟ هرکسی می تواند فیلم نامه نویس بشود اما آیا او با نولان یکسان است؟ هر کسی می تواند به سراغ طراحی برود اما آیا با پیکاسو یکسان است؟ قطعا نه؛ قطعا شهریار استعداد شعر گفتن داشت، قطعا فرشچیان استعداد عکس کشیدن داشت وگرنه نمی توانستند نام خود را ماندگار کنند و یا آثار خود را در تاریخ به ثبت برسانند. از ایرانی ها بگوییم: نادر ابراهیمی چطور؟ آیا او استعداد نوشتن نداشت؟ اگر استعداد نداشت، نمی توانست صاحب سبک خود در زمینۀ نوشتن بشود. رضا امیرخانی چطور؟ از خارجی ها بگوییم: ویکتور هوگو چطور؟ یا لئو تولستوی چطور؟ آیا آنها با افرادی که تمام زور و توان خود را برای نوشتن اندکی متن به کار می برند، یکسان اند؟قصدم از نوشتن متن این است: هرکسی استعدادی خاص دارد. اساتید رمان نویسی، نظر دارند همه را رمان نویس کنند، شاگردان خود را زیاد کنند و بعضی هم می خواهند پول خوبی از این طریق به جیب بزنند. اساتید فیلم نامه نویسی همیطور. اساتید تدوین و طراحی و .... هم به همین طریق. نکته این است که هر کسی استعدادی دارد. بهتر است جای جذب حداکثری، هرکسی را به سمت و سوی استعداد خود رهنمایی کنید. کسی که استعداد خبرنگاری دارد را به سمت خبرنگاری و کسی که استعداد رمان نویسی دارد را به سمت رمان نویسی. توصیه می کنم به جای بافتن کلمات در مورد عدم تاثیر استعداد در نوشتن، باغبان باشید، هرکس را به سمتی که استعدادش را دارد رهنمایی کنید...کاتبکاتبWed, 16 Sep 2026 14:28:48 +0330https://virgool.ir/@paberahne/و-اینچنین-است-حکومت-پیرمردان-بر-ساختارها-oykln7jcydrdاو هم مارا تشویق کرد. دیگر بالاتر از این نداشتیم. از ساعت های طولانی وقت گذاشتن تا درگیر کردن طراح و تدوینگر و نویسنده و هزاران عزیز دیگر. خب؛ دیگر چه می خواهد؟ آنچه که نامش را خروجی می گذارند، تلفیقی از کار جمعی و ابداع و نوآوری بود. اما مگر کارفرمایی وجود دارد که بالاخره یک عیب کوچکی از کار نگیرد؟ابدا؛ او کارش همین است. تو کار را تمام و کمال انجام می دهی، در محضر عزیزش ارائه می دهی و او ایراد می گیرد تا پولت را پرداخت نکند. تا حق الزحمۀ کارت را نپردازد. و باز تو می روی و شروع می کنی که رفع ایرادات و سطح خود را بالاتر می بری و باری دیگر، او ایرادی پیدا می کند تا بازهم پرداخت حقوقت را عقب بیندازد و اینچنین است که 5 ماه حقوق نگرفته ای.مرا رها نکن. زیرا اگر دستم برای نوشتن باز باشد، از اتاقش روایت می کنم. بالاخره کار من روایت کردن است دیگر! نگذار برایت از کولرگازی چند ده هزاری که روی درجه 16 تنظیم شده بود حرف بزنم. نگذار از بزرگی اتاق، میز اختصاصی جنابشان و میز مخصوص جلسات و در گوشه ای دیگر از میز مخصوص جلسات صمیمی تر سخن بگویم. اگر دستتان در قیمت ها باشد، حتما از قیمت پرژکتور و پردۀ آن خبر دارید. از کیک و بیسکوییت و آبمیوه به عنوان پذیرایی نیز سخنی نمی گویم. به تو توصیه می کنم در مورد صندلی گرم و نرمش سوالی نپرسی و از وسایلی که روی میز خود چیده بود آگاهی نیابیقرار بود ما سخن بگوییم. ما گلایه کنیم. ما از بی پولی خود بگوییم. ما از زحمت های خود روایت سازی کنیم. قرار بود بگوییم دیگر پیش شما کار نمی کنیم. قرار بود بگوییم بالاتر بردن حقوق دیگر کارکنان کم کار تر و کم کردن حقوق کارکنان پرکارتر، نه آنها را پرکارتر می کند و نه انگیزه ای برای ما باقی می گذارد.تا حالا با آنها سخن گفته ای؟ حتما آنها را در برخی مجالس (که نمی خواهم نام بیارم) دیده ای. همان هایی که اگر بلندگو را بگیرند، اگر زمام سخن را به دست بگیرند و اگر فرصتی در اختیارشان برای حرف زدن قرار بدهی، محال است کمتر از چند ساعت حرف برای زدن داشته باشند. آنقدر سخن می گویند که یا زمان تمام شود و یا شما خسته شوید و جلسه را ترک کنید.تمام این حرف ها به کنار، بگذار اندکی در حرف هایش تامل کنم. گفت کارتان خوب است اما...» اما چه؟ اما پول کم می گیریم؟ اما کار می کنیم و پولمان را نمی دهی؟ «اما ... کارتان ضعف محتوایی دارد. این نشریه را می بینی؟ نشریه ای پیرمردی است، یعنی شما ها آن را نمی خوانید. اما پشت آن محتوا و عمق فکری خوابیده است.» آری! پس تو جذب مردم عادی را هدف خود نمی دانی. پس تودۀ جامعه در برنامۀ جذب تو اهمیتی ندارند. پس نمونۀ موفق تو، همان نشریه پیرمردی است. پس می خواهی ما هم برای پیرمردها بنویسیم.اما چه می شود که پیرمرد نویسی در ساختارها ارجعیت پیدا می کند؟ فرمول آن نه مانند توابع ریاضی پیچیده است و نه مانند تعاریف جامعه شناختی صعب. سادۀ ساده است: وقتی پیرمردها بر سر کار باشند، پس طبیعتا دوست دارند همکیشان و هم صنفان و هم سن های خود را از خود راضی نگه دارند. پس بعضی از آنها را دوروبر خود استخدام رسمی می کنند، برای برخی نشریه می نویسند، برای برخی رسانه می زنند و هزاران اقدامی که همه و همه برای پیرمرد ها است.و چه سریش هایی هستند پیرمردان ساختار ناگریز....کاتبکاتبWed, 16 Sep 2026 11:58:01 +0330https://virgool.ir/@paberahne/آنچه-آنان-می-خواهند-تحلیلی-بر-سفینۀ-نجات-foneqm5sg4ryبه رسم مقالات و یادداشت ها، شروع متن باید مقدمه ای باشد بر بستر و زمینۀ انتشار فیلم. اما از باب نوشتن در پلتفرمی خاص، که تابع قوانین و مقررات نوشتاری و ویراستاری نمی باشد، بدون مقدمه ای که مخاطب عادی را از خواندن ادامۀ متن دور کند، مستقیما به فیلم می پردازیم.اولا؛ چندین سال است که صنعت فیلم و انیمشین سازی در ایران با همتی جدی دنبال می شود. کارگردان این فیلم (که دست بر قضا نامش بر یادم نمانده است) سابقۀ ساختن انیمیشن های مذهبی زیادی دارد. شاید بارزترین آنها فیل شاه، فیلمی در باب حملۀ ابرهه به خانۀ کعبه باشد. از سویی، تهیه کنندۀ این فیلم (که بازهم نامی از او در خاطرم نیست) سابقا انیمیشنی مانند پسر دلفینی را به صنعت فیلم سازی هدیه کرده است. پس قبل از دیدن فیلم هم پرواضح بود که قرار است تلفیقی از فرم خاص و گیرا و محتوای مذهبی و ایمانی را مشاهده کنیممن مانند منتقدانی که بارها یک فیلم را می ببینند، و نه مانند تحلیل گرانی که از مراتب تحلیل آکادمیک استفاده می کنند نیستم. بلکه کلا یک بار فیلم را در سینما دیده ام و باری هم در راه خانه با تحلیل آن فکر کردم. آنچه کارگردان می خواسته در یک ساعت و نیم فیلم به مخاطب بفهماند، مفهوم قیام و تاثیر عاشورا در عبرت گیری و برخواستن است که اقدامی به جا به شمار می رود، خصوصا در شرایطی که آمریکا به ایران حمله کرده و رهبر و مسئولان ایرانی را به شهادت رسانده است، نیاز به چنین اقداماتی تماما حس می شود. و اما نقد؛ اصولا هر فیلمی باید فیلم نامۀ خوبی داشته باشد. فیلم نامه ای که در آن تعلیق اهمیت زیادی داشته باشد. قائدۀ طلایی این است که هر وقت مخاطب، ساعت خود را نگاه کرد، یعنی آن بخش از فیلم شما تعلیق کمی داشته و یا ضعف بسیار جدی در تعلیق خود داشته است. لازم به ذکر است که من در طول فیلم، حدود 10 بار مردمی را دیدم که به ساعت های خود نگاه می کردند. در ثانی، علاوه بر ضعف در تعلیق، پایان بندی نیز، از نوع پایان بندی های کلیشه ای و تکراری بود. به گونه ای که کمتر کسی نمی توانست حدس بزند پایان فیلم قرار است چه اتفاقی بیافتد. این دو ایراد مربوط به فیلم نامه و اما بعد؛ آنچه که متن را نوشتم، تماما برای بیان همین نکته بود: آنچه آنان می خواهند. این فیلم دقیقا همان چیزی است که غرب به دنبال آن است. جدیدا در صنعت فیلم سازی، شاهد بروز و رونق فیلم های آخرالزمانی و فیلم های ضد منجی هستیم. معروف ترین و واضح ترین آنها تلماسه می باشد. در ردۀ بعدی، انتقام جویان، جنگ ستارگان، هری پاتر، جان ویک و بسیار نمونه های دیگری از فیلم ها نیز ضد منجی و تحریف کنندۀ شخصیت و معنای او می باشند.برای ما عجیب بود که چنین فیلمی با چنین کارگردانی، چنین تحریفی از منجی ارائه دهد. فکر کنید کسی به منجی و نجات دهندگی او فکر می کند، به پیشنهاد دخترش، موشکی را به سمت آسمان پرتاب می کند تا منجی را خبردار کند. از قضا آن موشک به سفینه ای می خورد که پسر بچه ای شکمو که هوس قهرمان شدن را در سر می پروراند در آن می باشد. سفینه به سمت آن سیاره می رود و مردم آن سیاره او را منجی می پندارند. اساسا در لایه های پنهانی فیلم، این را به مخاطب می فهماند که منجی تصور ذهنی افراد است و هرکسی می تواند منجی باشد. منجی علم الهی ندارد، از سمت خدا مبعوث نشده است و صرفا اراده دارد. اراده ای که او را قهرمان می کند و سیاره را نجات می بخشد. این بزرگ ترین تحریف در باب منجی است. تعریفی که از منجی در این فیلم ارائه می شود، دقیقا همان تعریفی است که غرب برای جا انداختن آن در جوامع شرقی و اسلامی، سال ها تلاش کرده است و به واقع می توان گفت که این فیلم آنچه بود که آنان می خواستندنقدهای دیگری نیز به فیلم وارد است. از پخش شدن چندبارۀ صدای تک خوان زن، تا گیج شدن مخاطب بر سر اینکه بالاخره کدام شخصیت قهرمان داستان است؟ دخترک یا پسرک؟ و تا زیاد بودن استفاده از موسیقی در فیلم که حوصۀ مخاطب را سر می برد. اما همۀ این مسائل را می توان با اقماض قبول کرد ولی تحریف از منجی را نمی توانکاتبکاتبWed, 16 Sep 2026 08:13:54 +0330https://virgool.ir/@paberahne/من-نمی-خواهم-کار-کنم-chaoa0mkdilpبعضی ها اسمش را عدم تعهد می گذارند. بعضی ها می گویند حتما از کم کاری هاش خسته شده. بعضی دیگر می گویند ضرورت حادثه را درک نکرده و شاید هم بعضی ها بگویند راه و رسم رفاقت را ادا نکرده است. فرقی نمی کند. من تصمیم خودم را گرفته ام.تصمیمی که نه از سر احساسات و عواطف بچگانه و کودکانه، بلکه از سر لج کنندۀ روزگار است. همان روزگاری که فیلی را از پای در می آورد و شیری را بر زمین گرم می زند. همان زمانه ای که روزی با لبان خندان، تو را در آغوش می گیرد و فردا با غضب شیطان، سیلی بر گونه ات می زند. امروز فقط من نبودم، آخر تصمیم، تصمیم جمعی بود. همه با هم رفته بودیم. در دفتری که دو سال در آن خاطره داشتیم. صدایمان واحد بود: «دیگر بس است.» دیگر نمی خواهیم کار کنیم. دیگر نمی توانیم پیش شما بمانیم، با حقوق کم شما بسازیم و بعضا از جیب هم برای این راه خرج کنیم. مقاومتی نداشت. گرچه می شد در چشم هایش، ترس از آینده را دید. آینده ای که به دنبال جایگزینی برای ما است. جایگزینانی که احتمالا نه رنگ و بویی از ضرورت این موضوع را می دانند و نه طعم و مزه ای از کار جهادی را چشیده اند. جانشینانی که احتمالا، با پول پرستی و توقع های کوچک و درشت، کار را می خوابانند و چندی بعد هر کدام به سوی خود می روند. حرفمان را قبول کرد. حق را به ما داد. خودش هم از حقوق کم آن سازمان می نالید. نمی دانم نقش بازی می کرد یا خودش هم حقوقش کفاف خرجش را نمی داد. حتی فکر هم لازم نیست. کافیست فقط مقایسه کنید. امروزه حتی مرغ هم با حقوق ساعتی 74 تومان تخم نمی کند، چه برسد به انسانی که می خواهد موسسه و نهضتی را بگرداند و شالوده ریزی کند. می خواستیم خداحافظی کنیم اما ما را دعوت به جلسه ای کرد. جلسه ای با مقام بالادستی اش. حتی برای اینکه ما را راضی کند، می خواست وقت شریف رهبر انقلاب را هم تلف ما کند. مدام قول جلسات با آقای فلانی، رئیس فلان سازمان و آقای فلانی، رئیس همان رئیس و آقای فلانی، رئیس همان رئیس همان رئیس را میداد. حال باید صبر کنیم و ببینیم جلساتمان با مقامات عالی رتبۀ سازمان و عالی رتبه تر سازمان چه می شود. اما همانقدر بنویسم که شاید سازمان ها بخوانند. شاید در تفکراتشان تغییر ایجاد شود و هزاران شاید دیگر. وقت فریاد کشیدن بر سر آنها نیست اما باید بدانند که سالانه میلیاردها میلیارد بودجه در همین سازمان ها هدر می رود اما دریغ از یک خروجی موثر. هرچه به آنها از اهیمت مبحث کاری ما گفتیم، از تاثیراتی که بر احتماع دارد، هرچه برایش نمودار و سخن تحلیلگران غرب را گفتیم و هرچه بر سرش فریاد زدیم که علت این حجم تخریب علیه فلان قشر جامعه این مسئله است، در ظاهر تایید کرد و قبول کرد اما در باطن، حقوق ما را ساعتی 74 تومان قرار داد و برای پرداخت همان چندرغاز حقوقمان، بیش از 5 ماه است منتظریمباید فکری کرد. فکری که از دلش تغییرات بنیادین به پا خیزد. فکری که سازمان ها و نهادها را درهم شکند و ساختاری نو دراندازد. فکری که در آن نقش جوانانی که پای کار آمده اند تا طبق رسالتشان، به وظیفۀ خویش عمل کنند، بسیار پررنگ تر از پیرانی باشد که تنها آمده اند تا پولی گیرند و آخر هفته ای را با خانواده خوش بگذرانند. کاتبکاتبMon, 14 Sep 2026 20:59:01 +0330