https://virgool.ir/feed/@pa5110ja-sهمیشه سر کلاس انشایم رو مینوشتم بدون خط زدن و درست کردن و یا دوباره نوشتن. حتی غلط هم بود مینوشتم و میخواندمش. اینجا هم مینویسم درست یا غلط.fa2026-11-12 01:37:47https://files.virgool.ir/upload/users/133005/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@pa5110ja-shttps://virgool.ir/@pa5110ja-s/مهاجرت-هشتگ-پرتکرار-این-روزها-hyoibbumwgeeخب برای دفعه اول مجبور شدم سه بار بنویسم. مهاجرت همون غولی شده که دیروز، امروز و یا فردا از چراغ جادو برامون بیرون اومد، میاد و یا خواهد آمد. ازش چی میخواهیم؟ زندگی بهتر؟ بعد چند ماه بالاخره میتونم یه طوری توصیف کنم این غول رو. درست مثل وقتی بود که داشتیم مسیر رو میرفتیم تا برسیم به آبشار لاتون که تو ذهنمون و به گفته ها بلندترین آبشار بود. درست وقتی میرسی زیر آبشار وقتیه که تو فرودگاه امام میرسی به پاسپورت کنترل و خروج. قطره های اشک مثل قطره های آب که هرچند با فاصله ایستاده باشی بعد خوردن به کلی سنگ میخوره تو صورتت. هیجان رفتن زیر آبشار انقدر زیاده و انقدر بدنت خسته مسیر شده که میخواهی با آب خنک آبشار تلافی همه خستگیارو در بیاری. وایمیسم دو قدمی اش چشامو میبندم برم زیرش، نمیتونم. دیگه انقدر داره قطره های زیادی میخوره به صورتم که تقریبن کامل صورتم خیس شده. دستمو مذارم تو مسیر آب تا ببینم فشار چقدره. خیالم راحت تر میشه که میشه تحملش کرد و با چشامو میبندم و نفسمو حبس میکنم میرم زیر آبشار. هیچ صدایی از بیرون نمیاد و یه دنیای جدیده و انقدری میتونم تو این حالت بمونم که بدنم و ضربان قلبم میتونه فشار و سردی آب رو تحمل کنه. از هیجان جیغ نمیزنم چون همیشه ید گرفته حس هامو برای مدت طولانی هم که شده درونم نگه دارم . بعد نمیدونم چقدر دیگه بدنم داره متلاشی میشه و میام از زیر آبشار بیرون. وقتی میشه که کم کم هیجان تبدیل میشه به لرزیدن بدنم و باید لباس خیسارو در بیارم تا به قول مادرجون نچام. حالا اینکه طول میکشه تا لباسا خشک شه و آفتاب بتابه و بتونم به راهم ادامه بدم. littlerayoflightlittlerayoflightSun, 09 Feb 2020 02:49:49 +0330