https://virgool.ir/feed/@ostorlabهیچ چیز ترسناک تر از کاغذ سفید نیست.fa2026-11-11 21:46:58https://files.virgool.ir/upload/users/12338/avatar/7NumtB.pnghttps://virgool.ir/@ostorlabhttps://virgool.ir/@ostorlab/os-3-pbf7pzsjivgcاین بار هم نشد. مثل خیلی چیزهای دیگر که نشد. مثل قدم های بودای کوچک پیش چشمان نگهبان سبزپوش قلعه پرهیاهوی برزیلی ها که می رفت که قلعه فرو ریزد، که نشد. مثل اشک های نادر، که صد بار دیدیم که تمام شده بود همه چیز و حاضران پراکندیده بودند و رفته بودند و او مانده بود تنها، که خواست بگیرد جلوی اشکهاش را که نشد. مثل روزهای صدای هایده، در شیش و بیش خواب، که می خواستیم پدر دوباره جوان شود دوباره که درد کشید، که نشد. مثل صدای من در پیشگاه تو که سُرنا بود و نواختن می خواست، که خواستی بنوازی، که خواستم که بخواهی که بنوازی که نشد. مثل بوی کهنه شیر و سیگار در زیر پایمان که صد بار شستیم که برود که نشد. مثل صدای مادر که هرگز که هرگز بلند نشد که می خواست که داد بزند که نشد. مثل رویاهامان که قدم می زدیم با رویاهامان که بر کران بی کران بود، که رویای روز بود، شب هاش کابوس بود، که خواستیم که تمام بشود که نشد. این بار هم نشد. نشد که یک بار بشود که نشد. این بار هم نشد.اُسطُرلاباُسطُرلابThu, 19 Jul 2018 02:19:31 +0430https://virgool.ir/@ostorlab/os-2-fyerzmzf4algهمه چیز یک آن آمد جلوی چشمم. وقتی با لباس سفیدی که بر اندامش زار می زد دیدمش. هیچ فرقی نکرده بود. درست مثل آخرین باری بود که دیده بودمش. پشت میزش نشسته بود. نگاهش را از روی نسخه بالا نمی آورد. من دورتر ایستاده بودم. بابا روی صندلی نشسته بود. تند تند می نوشت. اصلا معلوم نبود به بابا گوش می داد یا نه. اولین بار بود که در این موقعیت می دیدمش. همیشه وقتی حرف می زد همه ساکت می شدند. از روی رغبت بود یا احترام یا ترس؟ چه فرقی می کند؟ مهم برج و بارویی بود که پنجاه سال آجر به آجر ساخته شده بود و مرد سفید پوش داشت یک شبه خرابش می کرد. قلمش را دستش گرفته بود و به ریش همه آنهایی که برج را ساخته بودند می خندید. به ریش پادشاهِ اینک از تخت پایین کشیده شده می خندید. با هربار گردش قلمش بر روی نسخه پتکی می زد به قلعه بابا. با نگاهش که پایین بود پتکی دیگر. بابا به حرف زدنش ادامه می داد و او لحظه ای از ویران کردن دست نمی کشید. می نوشت و پتک می زد. می نوشت و ویران می کرد. تا اینکه ضربه آخر را زد. سرش را بالا آورد. دو جمله گفت و از برج چیزی جز تلی از خاک نماند.«چه قدر حرف می زنی؟ برو آنجا بنشین» از آن جبروت 50 ساله، سکوت سنگینی ماند که آوار شد بر سر من. بابا سکوت کرد. سکوتی که بوی مرگ می داد. بوی ویرانی. مرد سفید پوش نوشت. نسخه را داد دستمان و آمدیم بیرون. بابا تا خانه هیچ چیز نگفت. قلعه را مرد سفیدپوش ویران کرده بود. سکوت بابا نقطه آغاز مرگی بود که ده سال است داریم آرام آرام تجربه اش می کنیم. مرد سفیدپوش با قلمی که خود ما به دستش داده ایم، یک پادشاه را به زیر کشید. امروز دوباره دیدمش. همه چیز یک آن آمد جلوی چشمم. مرد سفیدپوش با همان گردن افراشته داشت راه می رفت. نگاهش کردم. از دور. او قدم بر می داشت و من نگاهش می کردم. سکوتم فریاد ده ساله بود: «در این ده سال چند قلعه را ویران کرده ای؟ مرگ را میهمان چند خانه کرده ای؟ با آن قلمی که ما به دستت داده ایم، پتک به برج و باوری چند مرد زده ای؟» به هر حال جبر روزگار من را دوباره به مطب او کشانده بود. این بار کنار مادرم ایستادم. هیچ چیز نگفتم. سرش را انداخته بود پایین. نسخه اش را نوشت. از دستش گرفتم. نگاه طولانی ای در چشمانش انداختم و از در بیرون رفتم. مرد سفیدپوش با کسی شوخی ندارد.اُسطُرلاباُسطُرلابWed, 11 Jul 2018 03:45:54 +0430https://virgool.ir/@ostorlab/os1-cz5kydemmsdqمدت ها بود که به دنبال یک فضای خلوت و آرام می گشتم برای نوشتن در فضای وب. تا حالا چند بار با خودم فکر کردم حیف شد که دوره رونق وبلاگ های فارسی مصادف شد با کودکی و نوجوانی من. هرچند به نظر می رسد فضای اینجا با آنچه که من می خواهم بنویسم فرق دارد. از ظواهر امر پیداست که موضوعات حول استارتاپ و برنامه نویسی و خلاقیت و این داستان ها می چرخد. اما من هم داستان های خودم را اینجا می نویسم. تا روزی که بیایند بگویند اکانتت به درد ما نمی خورد. ببندش. آن وقت می بندمش. چیزهایی که من اینجا می نویسم لزوماً داستان نیستند. روایت های خود من هستند از زندگی خود من. آن طور که دنیا را می بینم، بدون سانسور. به نظر فضای جالبی می آید.(کاش می شد توی این تکست ادیتور نیم فاصله هم زد...)اُسطُرلاباُسطُرلابSun, 08 Jul 2018 03:46:12 +0430