https://virgool.ir/feed/@ophelia.fمهندس عمران و نویسنده. کار تخصصی‌ام در وبسایتم خاطره‌نویسی و مستندسازی تجربیات است. صفحه اینستاگرامم فان و سرگرمی است. اینجا هم تفکرنامه، دلنوشته و ... است.fa2026-11-10 19:18:48https://files.virgool.ir/upload/users/344335/avatar/5ON7GU.pnghttps://virgool.ir/@ophelia.fhttps://virgool.ir/@ophelia.f/مجموعه-عشق-من-قسمت-4-فیلم-h9xd7yes4nrpگاهی حساب می‌کنم ببینم، در عمرم بیشتر غذا خورده‌ام یا فیلم دیده‌ام. شاید تعجب کنید که این چه قیاسی است؟ اما اگر مرا بشناسید، متوجه می‌شوید که اینقدر که در بند فیلم و سریال هستم، در بند غذا نیستم. فیلم هم مانند کتاب یار همیشگی‌ام بوده است. هربار که حوصله‌ام سر رفته یا غمگین بوده‌ام یا دچار ملال روزمرگی، به فیلم پناه برده‌ام. کوچک که بودم، روی نوار بتامکس، کارتون‌های دیزنی را داشتم. با گربه‌های اشرافی و زیبای خفته بزرگ شدم. بگذریم که همیشه مشق‌هایم را جلوی تلویزیون می‌نوشتم. بعدها که ماهواره آمد، سرگرم فیلم و سریال‌های آن شدم. بخصوص یک تابستان که با کانال TNT ، شبی 3 تا 5 فیلم می‌دیدم و در همان سه ماه بطالت، زبان انگلیسی‌ام رشد چشمگیری کرد. با کلی ژانرهای مختلف و هنرپیشه‌های دهه‌های مختلف آشنا شدم. تکنولوژی که پیشرفت می‌کرد، مدل فیلم دیدن من هم تغییر می‌کرد. زمانی فکر می‌کردم، نمی‌توانم بدون ماهواره و کانال‌های پر از فیلم mbcها زندگی کنم اما آن هم کنار رفت و سایت‌های دانلود رایگان به میان آمد. حالا دیگر آزادی به حد اعلا رسیده بود. آنچه که می‌خواستم، هر زمانی که دوست داشتم، در هرجایی که می‌شد. لپ‌تاپی که در همه جای خانه، همراه با آشپزی، اتوزدن و جمع‌وجور، اینور و آنور می‌شد. گاهی ازم می‌پرسند که چطور این همه فیلم و سریال دیده‌ای؟ خب! وقتی در تمام امورات، چندکارگی کنی که یک کارش، فیلم دیدن باشد، می‌شود. روزی که تصمیم گرفتم، کاروبار خودم را راه بیاندازم، دیدم که نمی‌شود، فیلم‌ها را نادیده گرفت. اول که به کار کودک فکر می‌کردم، گفتم فکر خوبی است از صدها انیمیشنی که دیده بودم و همچنان می‌بینم و انواع فیلم‌ها درباره‌ی والدینی و فرزندپروری استفاده کنم. بعدها زمینه‌ی تخصصی‌ام را عوض کردم و رسیدم به خاطره‎‌نویسی و تجربه‌نگاری. یکی از علایق همیشگی‌ام، فیلم‌های براساس داستان واقعی بود. فیلم‌هایی که درباره‌ی چالش‌ها، رنج‌ها و زندگی زیسته‌ی آدم‌ها بود. افراد معمولی که با خلاقیت، اراده و قدرت، موفق شده بودند. کسانی که تاثیری مهم گذاشته بودند، کسانی که تغییری ایجاد کرده بودند. انسان‌های واقعی نه ابرقهرمان‌ها، جیمز باند یا ایندیانا جونز. آدم‌هایی مثل من و شما.دیدن این فیلم‌ها همیشه برایم آموزنده و الهام‌بخش بوده است. بعضی در حل مسائل به دادم رسیده‌اند. بعضی‌هاشان به من امید داده‌اند و اینکه «من هم می‌توانم.» با خود گفتم چه چیزی بهتر از فیلم‌های داستان واقعی برای تکمیل و البته جذابیت کار تخصصی‌ام. بسیاری از این فیلم‌ها براساس کتاب‌های خاطرات و تجربه‌های شخصیت‌هایشان ساخته شده‌اند. یک علت دیگر هم دارد. من از حرف زدن درباره‌ی فیلم‌ها لذت می‌برم. عشق می‌کنم وقتی در مورد فیلم‌ها صحبت می‌کنم. می‌توانم ساعت‌ها درباره‌ی فیلم و سریال‌های مورد علاقه‌ام حرف بزنم. گاهی فکر می‌کنم اشتباهی مهندس شدم.خلاصه یکی از عشق‌های ماندگارم فیلم است. با آن حال می‌کنم. در پیج اینستاگرامم درموردشان صحبت می‌کنم. فیلم‌های داستان واقعی را معرفی می‌کنم و دوست دارم که دیگران هم الهام بگیرند، امید پیدا کنند. بدانند که توانایی‌شان خیلی بیشتر از چیزی است که فکر می‌کنند. به مناسبت 10کایی شدن پیجم هم یک ایبوک رایگان تهیه کردم. دوست دارم آن را به همراهان ویرگولیم هم هدیه بدهم. مجموعه‌ای از 26 فیلم داستان واقعی که هرکدامشان منبع الهام و نکات جالبی هستند. «داستان‌های واقعی از A تا Z» امیدوارم که استفاده کنید با آن‌ها کیف کنید. افلیا فصیحیافلیا فصیحیSun, 03 Sep 2023 17:56:25 +0330https://virgool.ir/@ophelia.f/مجموعه-عشق-من-قسمت-3-خداحافظی-wskz9rg5rb1lشاید عجیب به نظر برسد که یک نفر عاشق خداحافظی باشد. اما من عاشق خداحافظی هستم. نه اینکه دنبال رفتن باشم یا از رفتن آدم‌ها لذت ببرم. اتفاقن از رفتن بیزارم. اما نفس عمل خداحافظی را دوست دارم.حالا چرا؟یک بار سخنرانی تد نگاه می‌کردم. خانمی بود که تعریف می‌کرد، یک روز عصر درحالیکه مشغول دیدن تلویزیون بوده، همسرش از پله‌ها پایین می‌آید، در خانه را باز می‌کند و برای همیشه می‌رود. بدون یک کلمه حرف. حالا به بقیه‌ی ماجرا کار ندارم که چطور کارشان به طلاق کشید و بعد، این خانم چطور زندگی‌اش را سروسامان داد. با خودم فکر کردم چه رنجی کشیده این زن؟ از ابهام، از نگرانی، بعد هم آن حس رهاشدگی و بی‌ارزشی. چقدر درد دارد وقتی کسی بی‌هوا، بی‌دلیل و بدون توضیح کسی یا کاری یا چیزی را ترک می‌کند؟دو تا همکار داشتم که مهاجرت کردند به کانادا استرالیا. بدون اینکه به کسی بگویند. یکی که بی‌خبر رفت و بعد چند ماه معلوم شد، آقا کاناداست. دیگری هم مثلن شش ماه مرخصی بدون حقوق گرفت اما کارهایش را کرده بود و بروی خودش نیاورد. نه خداحافظی‌ای نه هیچی! درحالیکه همکار دیگری در همان شرکت وقتی به امریکا مهاجرت کرد، برایش جشن گرفتیم و کلی توراهی و دعای خیر برای سفرش و یک خداحافظی دلنشین. چه خاطره‌ای از آن دو ماند و چه خاطره‌ای از این. فرق است میان شعور و بلوغ آدم‌ها. همین چند وقت پیش هم آشنایی در گروهی که اتفاقن خیلی فعال و پرشور بود، یک روز از همه‌جا لفت داد و ناپدید شد. بدون توضیح، بی‌خداحافظی. بقدری این حرکتش ناگهانی و غیرمنطقی بود که همه را شوکه کرد. یکی از دوستانمان که اتفاقن خیلی به این آشنا بها داده بود، بقدری ناراحت شد که کارش را با خیانت یکی دانست. خیانت به اعتماد، خیانت به رفاقت و احترامی که ایجاد شده بود. من درک نمی‌کنم. البته خودم هم چند باری شده که قطع همکاری کردم. ولی هیچ کدام بی‌دلیل، بی‌توضیح و بی‌هوا نبوده است. از قبل صحبت‌ها کرده‌ام. از قبل هشدارها داده‌ام. حتا یک‌بار که خیلی رسمی مراسم خداحافظی را به جا آوردم، یکی از دوستانم گفت که حلا چقدر شلوغ و دراماتیکش می‌کنی! بعضی فکر می‌کنند که خداحافظی برای جلب توجه است. فکر می‌کنند برای این است که بیا نازم را بکش تا نروم. یا اگر خداحافظی کنند و بگویند که می‌خواهند دنبال جای بهتر، کار بهتر و شرایط بهتر بروند، خدای نکرده چشم می‌خورند یا چیزی ازشان کم می‌شود. من منظورم خداحافظی واقعی است. خداحافظی به معنی اینکه کارمان با هم به هردلیلی تمام شده یا به نتیجه نرسیده، مسیرمان از این پس از هم جداست، پس بیا از یکدیگر با احترام، دوستانه و بالغانه جدا شویم. بیا پل‌های میانمان را خراب نکنیم. بیا طوری خداحافظی کنیم که اگر روزی، روزگاری هم را جایی دیدیم، به روی هم لبخند بزنیم، از دیدن هم خوشحال شویم. نه اینکه رویمان را برگردانیم یا خودمان را به کوچه‌ی علی‌چپ بزنیم که مثلن ندیدمت. از بعد آن سخنرانی تد و حس بدی که از گفته‌ی آن زن پیدا کردم، با خودم عهد کردم که من هرگز بی‌خداحافظی، بدون توضیح و دلیل نمی‌روم. ترک‌های این‌چنینی چیز تازه‌ای نیست. خیلی‌ها معتقدند که کسی که یکهو می‌رود، از مدتها پیشش رفته است. اما من می‌گویم باشد! می‌فهمم! اما درد و رنج و آسیبی که طی این فرایند ه به دیگران وارد می‌شود، اغلب تازه می‌ماند و شاید هرگز فراموش نشود. برای کارفرمایی می‌تواند خراش‌هایی باشد که بعدن پدر کارمندهای بعد را دربیاورد و برای یک همسر، فرزند یا حتا دوست می‌تواند زخم خنجری عمیق باشد که شاید، فقط شاید درمان شود اما جایش همیشه می‌ماند. خداحافظی واقعی، شجاعت می‌خواهد. خداحافظی واقعی سخت است. دل می‌خواهد. اگر یکی از طرفین هم راضی نباشد، سخت‌تر. اما لازم است. چون نشانه‌ی عشق و احترام به آن رابطه است. نشانه‌ی توجه به زمانی است که صرف شده و محترم شمردن تجربه‌های مشترکی که بوجود آمده است. کسی که بدون خداحافظی به هردلیلی می‌رود، کسی که رابطه یا کاری را بلاتکلیف و در ابهام رها می‌کند، یک بزدل و ترسوست. کسی است که بی‌احترامی و بی‌توجهی را به کمال رسانده است.خیلی‌ها مدعی می‌شوند که ما گفتیم و خودش نفهمید. نه! نه! مگر نمی‌گویند که پیام فرستنده باید شفاف باشد؟ مگر نمی‌گویند که در ارتباط متقابل بهتر است مطمئن شوی که اتصال برقرار است؟ مگر نمی‌گویند از اینکه پیامت درست دریافت شده، مطمئن شوید؟ پس دیگر گفتم و نفهمید، چه صیغه ایست؟جمله‌ی ما به این دلایل . . . از این پس نمی‌توانیم با هم کار کنیم یا ارتباط داشته باشیم یا زندگی کنیم، چه چیز نامفهومی دارد. گفتگو کردن، اصلن تو سروکله‌ی هم زدن برای فهم درست مساله و داشتن رابطه‌ی بالغانه چه اشکالی دارد؟آخه می‌دانید! سخت است. اینکه طرف از یک روز صبح بی‌خبر دیگر سرکار نرود، دیگر زنگ نزند یا پیام ندهد، خانه و زندگی را ول کند و برود، خیلی آسانتر است. آخه خجالت می‌کشم. روم نمی‌شود. می‌ترسم. در توانم نیست. بلد نیستم. آن طرف یا کار برایم اهمیت ندارد. دیگر نمی‌خواهم هیچ کاری باهاش داشته باشم. می‌خواهم همه‌ی پل‌های پشت سرم را خراب کنم. کاش آنهایی که بی‌هوا رها می‌کنند، این جملات را به خودشان می‌گفتند. کاش ذره‌ای درد و رنجی را به دیگری چه احساسی، چه فکری اعمال می‌کنند، حس می‌کردند. بعد هم مگر نمی‌گویند که صدبار توبه شکستی، بازآ. خب، خداحافظی کردی، نمردی که. وقتی از آدم‌ها، رابطه‌ها یا کارها خوب جدا می‌شویم، همیشه فرصت بازگشت هست. چه بسا رابطه‌ای بهتر و عمیق‌تر شکل بگیرد. رابطه‌ای که مشکلات قبل را ندارد. رابطه‌ای که با زیربنایی درست ساخته می‌شود. با خداحافظی نکردن، این فرصت را از دست می‌دهیم. با قهر و ترک بدون حل کردن مسائل از خیلی اتفاق‌های خوب جلوگیری می‌کنیم. من عاشق خداحافظی‌ام. عاشق اینکه کسی را که ازش جدا می‌شوم، بغل کنم، با همه‌ی وجودم برایش، تندرستی و شادی بخواهم. برایش آرزوی موفقیت کنم. از صمیم قلب بگویم خدا یا هر انرژی الهی که در این دنیا جریان دارد، حافظت و به امید دیدار. به قول تد لاسو: « مهم این است که از آدم‌ها خوب جدا شویم*.»خداحافظ و به امید دیدار *To leave people well نوشته‌های بیشتر و تخصصی من را در وبسایتم بخوانید.opheliafassihi.comافلیا فصیحیافلیا فصیحیTue, 22 Aug 2023 13:02:04 +0330https://virgool.ir/@ophelia.f/مجموعه-عشق-من-قسمت-2-گل-gl1aro7fxzxxگل افلیاآدم که اسمش، اسم گل باشه، خودبخود یه‌جور دیگه به گل و گیاه نگاه می‌کنه. بخصوص که هربار از آدم می‌پرسن: «چه اسم قشنگی، یعنی چی؟» بجای اینکه بگی، نام یکی از شخصیت‌های نمایشنامه هملت نوشته ویلیام شکسپیر، خیلی سریع و بی‌معطلی بگی «اسم گله» خیلی که کنجکاو باشن، در ادامه می‌پرسن: «چه گلی؟» منم میگم:« یک جور گل رز»اما واقعن افلیا، نام گلی است از خانواده رزهای رونده به رنگ صورتی رنگ‌پریده (سالمونی) با بوی خوش و زیاد. خب! بالاخره آدم ویژگی‌های اسمش را هم به ارث می‌بره دیگه، زیبا و رونده (البته بیشتر دونده) و بوی خوش.مرزهای خودشیفتگی را جابجاکردم؟ خخخ!اما صرفنظر از شوخی کلن میونه‌ام با گل خیلی بهتر از گیاه است. از بچگی با دیفن‌باخیا بزرگ شدم. مامانم از اون مامان‌هاییست که به هرچی دست بزنه سبز میشه. برعکس من که تا سالها، هرچی گیاه دستم می‌رسید، می‌کشتم.اما گل یه چیز دیگه است. رنگش، شکلش و البته اگر بو داشته باشه. بوی گل‌های یاس حیاط خونه مامان‌بزرگ، بوی خود بهشته. دیدن شقایق‌های وحشی تو کوه و کمر. پیداکردن گل قاصدک، آرزو کردن و فوت کردنش. اصلن زندگی با گل گره خورده.من نمیدونم چرا بهم دیگه گل کم می‌دیم. چرا تو خونه‌هامون گل کم داریم. اشتباه نکنیدا! میگم گل، نه انواع گیاهان آپارتمانی. دیدید توی کاخ‌ها و خانه‌های مجلل چقدر گل هست. اصلن جزء آراستگی حساب میشه. بیخود نیست شاه و ملکه‌ها عمرشون زیاده. اینم یک‌جور رسیدگی به خوده دیگه. چشم‌نوازه، زیباست، دل‌انگیزه.خیلی‌ها میگن، گل چرا؟ عمرش کوتاهه، این روزها هم که گرونه. بجاش یه کادویی چیزی بگیرید، موندگار باشه. بدر بخوره. اما من میگم، هرچی می‌خوای بخری، بخر اما شده یک شاخه گل هم بذار کنارش. ببین چه غوغا میکنه.تابحال شده، بی‌هوا واسه یکی گل ببری یا برات یکی همینطوری گل بیاره؟ دیدی چه حالی میده به آدم.به همدیگه گل بدید. تو خونه‌هاتون گل بگذارید. کیفیت زندگی با همین چیزها بالا میره. میگی نه، امتحان کن.می‌خوام یک باغ بخرم. همیشه دلم یک باغ میوه می‌خواست. یک باغ می‌خرم پر درخت میوه. کلی هم خودم می‌کارم. همین موقع‌ها توی اردیبهشت که زیباترین ماه ساله، شکوفه میدن. کلی هم گل می‌کارم. دیدی باغبونا حالشون خوبه. اصلن باغبونی شغل بهشتیه.به همدیگه گل بدید. تو خونه‌هاتون گل بگذارید. منم دیدید، بدانید و آگاه باشید که هم اسمم گله، هم عاشق گلم هم خودم گلم.این مجموعه، وصف عشق من است به غیرانسان‌ها. قسمت بعدی: رقصافلیا فصیحیافلیا فصیحیSat, 07 May 2022 10:13:06 +0430https://virgool.ir/@ophelia.f/bmw-acpxdomm9jyrشاید بتوان گفت که طولانی‌ترین عشق من در زندگی، علاقه وافر، وافادارانه و خدشه‌ناپذیرم به اتوموبیل «بی ام م» است. این علاقه در کودکی و توسط پدرم بوجود آمد. چراکه در دهه 60 شمسی، یک عدد، بی ام و شامپاینی –مدلش را یادم نیست- خرید. چنان به آن رسیدگی می‌کرد و از آن مراقبت که من با خود می‌گفتم حتمن بسیار ارزشمند است که چنین توجهی را به خود جلب می‌کند.از همان زمان شیفته‌اش بودم. تقریبن از همان زمانی که ماشین و ماشین‌سواری را شناختم، بی ام و را دوست داشتم. البته آشنایی‌ام اول با بنز بود. او هم برای خودش ابهت و کلاسی دارد. یک شکوهی دارد که انگار وقتی سوارش می‌شوی باید خیلی باشخصیت باشی.اما بی ام و، در عین زیبایی و کلاس، اسپرت و فان هم هست. انگار بهت می‌گوید با من همه کار می‌توانی بکنی.از ماندگاری، طراحی و استحکام آن هرچه بگویم کم گفتم. می‌توانید مجموعه «عملیات غیرممکن» تام کروز را ببینید تا متوجه شوید چه می‌گویم. اصلن بگذار از زبان کریس بَنگل از شرکت بی ام‌و بگویم: «ما اتوموبیل نمی‌سازیم، بی‌ام‌و آثار هنری متحرکی که عشق راننده به کیفیت را بیان می‌کند، می‌سازد.» (کتاب ذهن کامل نو، دانیل‌ه.پینک)از رنگهایش که دل را می برد. آبی اقیانوسی‌اش که شکوه دریاست و رنگ آلبالویی‌اش، مثل بستنی قیفی شاتوتی خوشمزه است.البته بگویم فقط عاشق برند و همه مدلهایش نیستم. فقط مدل‌های سواری‌اش. شاسی بلندش را دوست ندارم. به نظرم به اندازه کافی بلند نیست، مثل جیپ و پاترول و ماشین‌های آفرود. البته پیک‌آپ هم دارد.یک‌بار با همکارانم، جلسه می‌رفتیم. در پارکینگ محل، یک بی ام و، مدل هاچ‌بک یا استیشن پارک بود. من گفتم: « من بی ام و خیلی دوست دارم. اما از این مدلهایش اصلن خوشم نمی‌آید. به نظرم زشت است.» ناگهان همکارم با تعجب مرا نگاه کرد و گفت: « بی ام و، زشت ندارد. خوشگل و خوشگل‌تر دارد.» این دوستمان عاشق برند بود.خلاصه این دلبر آهنین، سالهاست که دل مرا برده و غیر از چندسالی در کودکی که مزه عشقش را چشیدم، هنوز به وصالش نرسیده‌ام. اصلن اینقدر کشش دارد که به عشق کشور سازنده‌اش، زبان آلمانی یاد گرفتم. بلکم اندکی حس قربت به من دست بدهد.اما برایتان بگویم که چه شد، این عشق دیرین ناگهان در من زنده شد. چند وقت پیش، در خیابانهای اطراف خانه‌مان خرید رفته بودم. در راه برگشت، هنگامی که داشتم از خیابان رد می‌شدم ناگهان چشمم افتاد بهش. یک لحظه نفسم بند آمد، از بس که خوشگل بود. نمی‌دانم مدلش چیست. گمان کنم سری M باشد. اما رنگ! خدایا رنگ! مشکی مات. تابحال سیاه به این جذابی ندیده بودم. یعنی دلم می‌خواست دورش بگردم. نوازشش کنم. با چنان وقار و متانتی کنار خیابان پارک بود. آدم از این همه کلاس حظ می‌کرد.عکس تزیینی استیکبار دیگر هم، چند روز پیش دیدمش. تقریبن همان محل قبلی. احتمالن صاحبش آنجا کار زیاد دارد. نوش جانش. امیدوارم قدرش را بداند. آن را برای زیبایی، کارایی و حظ بردن سوار شود. نه برای پز دادن و دوردور و کارهای دیگر، در خیابان‌های تهران.به هرحال وصف‌العیش، نصف العیش. برای من وصف‌العشق، نصف‌العشق. به وصالش که برسم، چه کیفی کنیم، من و آن.این مجموعه، وصف عشق من است به غیرانسان‌ها. قسمت بعدی: گلافلیا فصیحیافلیا فصیحیThu, 21 Apr 2022 11:48:57 +0430https://virgool.ir/@ophelia.f/my-loves-c2ckupfq6mvkاین مجموعه ابراز عشق نسبت به هیچ انسانی نیست. شاید درباره عشق باشد اما مخاطبش اشیا، خوراکی و شاید گیاهان و حیوانات باشد.چرا؟چون این مخاطبان، انگار قدر عشق را بیشتر می‌دانند. وقتی با آنها عشق‌ورزی می‌کنی، وهم برشان برنمی‌دارد. توقعی برایشان ایجاد نمی‌شود. حتا خودت هم توقعی نخواهی داشت. چون انسان نیستند که بخواهی فکر کنی، آیا متوجه عشقت می‌شود یا نه؟ آیا دائم باید خودت را ثابت کنی؟ دائم باید ضمانت بدهی که بخدا دوستت دارم، مگر اعمالم و رفتارم را نمی‌بینی؟ یا بالعکس.آنها برایت فقط هستند. آنجا که بتوانی به آنها عشق بدهی. تو هم هستی. می‌توانی با آنها حرف بزنی. باور کن اگر گوش کنی جوابت را هم می‌دهند. دیدی وقتی غذا را با عشق می‌پزی یا می‌خوری، خوشمزه‌تر است؟ دیدی وقتی به گلی یا گیاهی می‌رسی، رشد می‌کند و شکوفه می‌دهد؟ خاصه در بهار! دیدی وقتی سگی یا گربه‌ای را نوازش می‌کنی، دنبالت می‌آید؟ممکن است بگویی اینها مقدمه دیوانگی است. شاید. اما چه اشکال دارد. آسایشگاه هم جای خوبی است.شاید هم بپرسی، چه تجربه‌هایی داشته که الان به ابن نتیجه رسیده، اعلام عشق به اشیا و جانداران غیرسخنگو بهتر است؟دیدی اصالت همه چیز را ازبین می‌بریم. دیدی معنی کلمات را عوض می‌کنیم چنان که از شنیدنش چندشت می‌شود. اینقدر به هر غیراستادی گفتیم استادکه الان بیشتر فحش است تا نمایشگر خرد و تبحر. اینقدر به هر غیر مدیری گفتیم مدیرکه الان هیچ جا درست کار نمی‌کند. با عشق هم همین کار را کردیم. هرکه از راه رسید، هرکه را خواستیم مخش را بزنیم. هرکه را خواستیم به‌زور نگه داریم. مثلن در ادبیات روزانه‌ات عشق و هم‌خانواده‌هایش را بکار ببری یعنی عشق‌ورزی بلدی؟ یعنی از عشق سردرمی‌آوری؟من هم نمی‌دانم. دیگر حتا کوچکترین ادعایی هم ندارم. بله! عاشقی دوست دارم. عشق‌ورزی دوست دارم. دوست دارم دوست داشته بشوم، چون انسانم. اما بیش از آن دوست دارم، دوست بدارم. اما خیری از آدم‌ها ندیدم.الان مثل بازی ماروپله، گنده‌ترین مار نیشم زده، افتاده‌ام نقطه شروع. می‌خواهم از نو شروع کنم. از خودم و از کوچکترین چیزهای دوروبرم. از خودنویس و کاغذی که رفقایم هستند تا پرنده‌ها و درختهای جلوی خانه‌مان که روحم را شاد می‌کنند. از چیزهایی که از بچگی دوست داشتم تا چیزهایی که جدید دوست می‌دارم.می‌گویی اینها حرفهایی از جنس خشم است؟ نگو که خودت تابحال این‌شکلی نشده‌ای. حرفهای امروز از جنس ناامیدی است. از جنس پذیرفتن واقعیت است. از جنس سوگواری است.رسیده‌ام ته یک بن‌بست. اما نه می‌خواهم از دیوار روبرویم بالا بروم نه راهی که آمده‌ام را برگردم. نشسته‌ام همانجا. تکیه داده‌ام به دیوار. راحت و بی‌دغدغه، بدون فکری برای پیدا کردن راه حل. جایی ندارم که بروم؟ می‌خواهم با گربه‌ها بازی کنم. می‌خواهم با گچ روی دیوار نقاشی بکشم. می‌خواهم همانجا، ته کوچه لی‌لی بازی کنم. می‌خواهم کیفم را بگذارم زیر سرم، همانجا بخوابم. هرکه خواست بیاید و هرکه خواست هم برود. می‌خواهم زیر سقف آسمان، پای دیوار کوچه بن‌بست، نفس بکشم.این مجموعه عشق من است به غیرانسان‌ها. قسمت بعدی بی ام و (BMW)افلیا فصیحیافلیا فصیحیMon, 18 Apr 2022 16:08:05 +0430https://virgool.ir/@ophelia.f/preparing-for-the-future-f59mc3b1eecxگل افلیا (OpheliaL)هریک از ما در خانواده‌ای منحصربفرد بزرگ شده‌ایم. با توجه به فرهنگی خاص، باورهایمان شکل گرفته است. انتخاب‌هایمان نتیجه نحوه شکل‌گیری شخصیت ما در کودکی است. شاید ریشه بسیاری از ترس‌ها و نگرانی‌هایمان درتجارب سالهای رشدمان باشد.نمی‌دانم تابحال از کودکی تا بزرگسالی خود را مرور کرده‌اید یا نه؟ بزرگ‌شدن خود را با بقیه مقایسه کرده‌اید یا خیر؟ لازم است بگویم که اگر این کار را کرده باشید، قطعا هم سوالات و هم جواب‌های زیادی پیدا می‌کنید. من در این فرآیند کشف بزرگی کردم و فهمیدم که نحوه بزرگ شدنم بر آینده‌ام و همچنین آینده فرزندانم تاثیرگذار است. پس باید به آن توجه کنم.همیشه مطالعه، پژوهش و جستجوگری را دوست داشتم. شاید یکی از علایقی که همواره به آن توجه کرده‌ام، همین یافتن جواب مساله‌ها بوده است. گاهی بطرزی وسواس‌گونه درآنچه یا آنکه جذبم می‌کند، غرق می‌شوم. مثلا از فلان هنرپیشه خوشم می‌آید، حالا به هر دلیلی، جذابیت ظاهری یا گفتارش یا افکارش. تمام یا بیشتر فیلم‌هایش را می‌بینم. مصاحبه‌هایش را تصویری یا نوشتاری می‌خوانم. زمانی یک مجموعه فیلم است مثل هری پاتر یا ارباب حلقه‌ها، روزی ورزش است مثل یوگا.یکی از موضوعاتی که 13 سال است رهایم نکرده، فرزندپروری است. به عنوان یک مادر، میلی سیری‌ناپذیر به دانستن در مورد آن دارم. از کتاب و فیلم و دوره و مشاوره، همه را امتحان کرده‌ام. اما این مبحث آنقدر گسترده است که من با این همه مطالعه و جدیت شاید به قول خارجی‌ها تنها سطح آن را خراشیده باشم[1].حین تحقیقاتم، با کارشناسی به نام «محمود سلطانی» آشنا شدم. او هم مانند من، مهندسی بود که البته به صورت تخصصی به فرزندپروری روی آورده بود. او در میان انبوهی از کتب و رویکردهای ترجمه شده از خارج، رویکردی بومی متناسب با بچه‌های ایرانی ارائه می‌کرد. رویکرد «کودک متعادل» . شاید غرق‌شدگی در آن محتوا بود که ارزش تعادل را در من نهادینه کرد. اینکه سعی کنم در هر کاری تعادل را حفظ کنم. یکی دیگر از نکات کلیدی در این رویکرد توجهم را جلب کرد، این بود که باید فرزندانتان را بخصوص تا زیر شش سال، مثل گلی در گلخانه پرورش دهید.هر گل یا گیاهی برای داشتن رشد مطلوب نیازمند شرایط خاصی از نظر شدت نور، دمای روزانه، دمای شبانه، میزان رطوبت نسبی هوا و رطوبت خاک است. گلخانه[2] به فضای محدودی اطلاق می­ شود که قابلیت کنترل شرایط محیطی مناسب را برای رشد گیاهان مختلف در طی فصول مختلف یک سال داشته باشد. به عبارت دیگر برای تولید و پرورش گیاهانی با کیفیت بالا و در تمام طول سال، نیازمند ساختمانی بنام گلخانه با شرایط محیطی مطلوب به همراه کنترل عوامل خسارت زا نظیر باد، طوفان های ویرانگر، سرما و یخبندان و ... هستیم.این مساله در بحث فرزندپروری یعنی، هرآنچه سختی، غم، اندوه و بحران وجود دارد، باید در بیرون دیوارهای خانواده بماند. طوفان‌ها و رگبارها و . . . نباید به پیکر ضعیف و ظریف کودکان آسیبی وارد کند. ما باید همه تلاشمان را بکنیم تا در بحران‌های روزمره، شرایط مناسب رشد و پرورش را برای بچه‌ها فراهم کنیم.در چندسال اخیر، از دغدغه سالهای کلیدی صفر تا شش سال رها شده‌ام و فرصتی برای دیدن و تامل در رشد پسرهایم دارم. بعلاوه، مجموعه‌ای از مشکلاتی که در همین چند سال اخیر همگی‌مان به نوعی با آن درگیر بوده‌ایم، باعث شد که درباره آینده‌شان به طور جدی به فکر فرو بروم.به کودکی خودم برگشتم. به زمانی که صفر تا شش سالگی‌ام سالهای اولیه انقلاب و جنگ بود. بحران‌هایی که شاید برای جوانان و نوجوانان امروزی قابل تصور نباشد. سخت بود اما، با این وجود آب در دلم تکان نخورد. پدر و مادر و خانواده‌ام تمام تلاش خود را برای حفظ این گل کردند. بااینکه کمبودهای بعد از انقلاب و خطرات جنگ برهمه چیز سایه انداخته بود، ولی زندگی برای من بصورتی عادی جریان داشت. رفتن به مهد و مدرسه یا مهمانی و مسافرت. آنها، مرا مانند گلی در گلخانه پرورش دادند. جالب است بدانید، اسم من نام گل است. افلیا، از خانواده گل‌های رز رونده به رنگ صورتی کم‌رنگ، معطر، نیازمند نور مستقیم خورشید و رطوبت کافی.از ابتدا، انتخاب دبستان و دبیرستان با تحقیق انجام شد. معاشرت‌ها و دوستانم همه شناخته شده و تا حدی کنترل شده بودند. حتی حلقه اطرافیانم، بعدا در دانشگاه و محل کار نیز خودبه‌خود و گاهی ناخودآگاه یکدست و هم سطح بودند. تا اینکه دست روزگار مرا در جمعی متفاوت قرار داد. متفاوت از نظر فرهنگ، تحصیلات، شغل و . . . . آنجا فهمیدم چقدر کم تجربه‌‌ام. با چالش‌های ارتباطی بسیاری مواجه شدم. اصلا سوادش را نداشتم. زبانشان را نمی‌فهمیدم. انگار گل پرورشی‌ای بودم که گلدانم را به جنگل برده‌اند و آنجا کاشته‌اند، بدون سرپناهی، بدون باغبانی.اما رزها خانواده قدرتمندی هستند و گونه من رز رونده است. پس علیرغم آسیب‌ها تسلیم نشدم و راهم را پیدا کردم. بسیاری افراد، از زن و مرد شرایط مرا داشته‌اند. به قولی «لای پنبه بزرگ شده‌اند»0 می‌دیدم کسانی که در دنیا کارهای بزرگ کرده‌اند، اکثراً در کودکی یا نوجوانی دردکشیده و رنج‌دیده بوده‌اند. تجربه‌هایی دردناک داشته‌اند که انگیزه و پایه‌ای برای موفقیتشان شده است. اما من، چنین تجربیاتی نداشتم. من در محیطی آرام به دور از تنش‌های شدید بزرگ شدم و تجربیاتی کاملا معمولی دارم. آیا کسی مثل من، هیچ‌گاه این شانس را نخواهد داشت، که تاثیر قابل توجهی داشته باشد؟پرورش در محیطی نسبتا ایزوله مانند گلخانه تحت مراقبت باغبان‌هایی نمونه، از بسیاری جهات باعث رشد من شد واز بسیاری آسیب‌ها حفظ کرد. در عین حال کمبودهایی هم به همراه داشت. این نوع تربیت سبب شد که از برخی چالش‌ها صدمه ببینم و یا با سعی و خطا بیاموزم. درحالیکه مجموعه‌ای از آموزش‌ها در کودکی و حین رشد می‌توانست صدمات را کمتر کند.در جنگل تفاوتها آموختم که چه مهارت‌هایی بهتر است یاد بگیرم تا اولاً آسیب کمتری ببینم و بعداً بتوانم رشد کنم. فهمیدم که فرزند گلخانه‌ای بودن لازم است اما کافی نیست. اینکه در میانه آشوب‌ها و آشفتگی‌ها باغبان زندگی‌ات باشی، اشتباه نیست، اما باید باغبانی آگاه باشی. باید بدانی چگونه از گل یا گل‌هایت مراقبت کنی. چراکه برای گل‌هایی که رشد می‌کنند، گلدان‌ها کوچک می‌شوند، گلخانه‌ها قدیمی می‌شوند. دیر یا زود جایشان باغ، بستان و شاید جنگل خواهد بود.پس ضروری است که یاد بگیریم چه روش‌ها، مهات‌ها و ابزاری را از ابتدا، در آن گلخانه به‌کار گیریم که ریشه‌هایی قوی پرورش یابند تا حتی در بیابان هم به بقای خود ادامه دهند. مهم است که ارتباط موثر و حل مساله بیاموزیم. چراکه زندگی پر است از تفاوتهایی که لزوما با ما سازگار نیستند. خلاقیت را از بین نبریم و در چالش‌های مختلف بکار بگیریم. توانایی‌های گروهی و در کنار گل‌ها و گیاهان دیگر بودن و حتی برخورد با آفت‌ها را تقویت کنیم.حالا که امروز، به عنوان یک باغبان مسئول پرورش دو گل سالم و زیبا هستم، با آگاهی بیشتری مراقبت می‌کنم. بحران‌های امروز عوض شده‌اند و سرعت تغییرات بالاست. گلخانه‌ها و روش‌های پرورشی باید دائما بروز شوند. بهتر است با استفاده از تجربیات و آنچه که والدین، سیستم آموزشی و جامعه به ما آموختند، کمبودها و تغییرات لازم را شناسایی کرده و با درنظرگیری محیط پیرامون، نسل بعدی گل‌هایمان را برای آینده‌ای بهتر آماده نماییم.[1] Scratching the surface[2] Green houseافلیا فصیحیافلیا فصیحیWed, 16 Jun 2021 20:16:38 +0430https://virgool.ir/@ophelia.f/education-q5kooaefseltحالا پسرهایم مدرسه ای شده اند. فعلا، نظام آموزش و پرورش بصورت 6 سال دوره دبستان و 6 سال دوره دبیرستان است و کلاس ها از اول تا دوازدهم. کتاب ها رنگی و شاد هستند. دفترها در طرح ها و رنگهای مختلف و متنوع با جنس کاغذهای خوب، نه مثل زمان ما کاهی که با دوبار پاک کردن، پاره می شدند. نیمکت ها سایز بچه ها و جمعیت کلاس ها در مدارس غیرانتفاعی و برخی دولتی کم. اما برایندش همان درس هایی است که به ما آموزش داده می شد، فقط بسیار مهربانانه تر و آرامتر. کلاس های اضافی مثل زبان، کامپیوتر، نقاشی، لگو و . . . هم وجود دارد. سرگرمی، تجربه و فان بیشتر شده است. بخصوص برای نسل فرزندسالار فعلی. دیگر از تنبیه و ... خبری نیست و به عبارتی حداقل در بعضی مناطق نمی شود به بچه گفت: «بالای چشمت ابروست.» خلاصه اینکه تهش با همه تغییرات و تکنولوژی و . .. می رسیم، به همان چندراهی انتخاب سرنوشت که در مقاله انتخاب یا جبر روزگار نوشتم.نظامی که باید با توجه به متقاضیانش که دائم در حال رشد و پویایی هستند، یک نظام پویا و متناسب با زمان و شرایط جامعه و جهان باشد. یک سیستم ایستا، که کوچکترین تغییری در آن سال ها زمان می برد و آخر هم اجرایی نمی شود. نظامی که به جای اینکه تصمیم گیرنده و تاثیرگذار بر نظام های دیگر باشد، خود آویزه دست استانداری و شهرداری و دانشگاه و . . . است. جایی که تا هر اتفاقی که می افتد، اول به تعطیلی آن می انجامد، بدون درنظرگرفتن آسیب های آموزشی و اجتماعی و عواقب آن. نظامی که نه تنها از محتوا و روش های آموزشی بروز و کاربردی محروم است، بلکه حتی ساختمان های تحت پوشش و مدارس آن از حداقل ها و استانداردهای لازم برای امنیت جان دانش آموزان محرومند. شان و حقوق معلم پایمال می شود و دیگر انگیزه ای برای پرورش نسل های آینده این سرزمین باقی نمی ماند. اگر هم می بینید مدارسی هستند که دم از سیستم های نوین می زنند، فریب نخورید، نگاهی به عدد شهریه بیاندازید. آن زمان که مدرسه ای وجود داشت، همچنان بسیاری از مدرسه فراری بودند. همچنان بسیاری خواب آلود سر کلاس حاضر می شدند. بسیاری والدین همه چیز را از مدرسه توقع دارند و مدارس کمبودها را گردن والدین می اندازند. بخشنامه ها و تصمیمات، رفع تکلیف است. نه تنها یک جوان دیپلمه، بلکه امروزه با لیسانس هم نمی تواند گلیمش را از آب بیرون بکشد. وحالا، با وجود تعطیلی نزدیک به یکسال مدرسه رسمی و انجام آموزش های آنلاین، بررسی پیامدها، عوارض و آسیب های ناشی از این بحران، پروژه هایی است که باید بطور جدی به آنها توجه شود. با وجود دو فرزند دبستانی در این مدت با گوشت و پوستم کمبودها را حس کردم. هر روز فکر می کنم. هرروز می خوانم. هرروز جستجو می کنم. با تجربه ای که در تحصیل، کار و فرزندپروری دارم، می خواهم بدانم نیاز واقعی نسل امروز چیست؟ چه چیزهایی باید الان یاد بدهیم تا 10 سال دیگر، برای رعایت پروتکل ها التماس نکنیم. تا 15 سال دیگر قانونمند شویم. با اخلاق شویم. آرام شویم. تا 20 سال دیگر دانشمندان و فرهیختگان و مسئولینی داشته باشیم که حل مساله بلد باشند. نقد را بفهمند و عملگرا باشند. چگونه نسلی تربیت کنیم که تغییر کنند نه جنگ یا . . .افلیا فصیحیافلیا فصیحیSun, 29 Nov 2020 19:01:52 +0330https://virgool.ir/ketabaz/school-wthgn4ckmkqhامروز من یک مادر هستم. دو تا پسر. یک دهه هشتادی و یک دهه نودی. خدا رحم کند!تا سه سالگی را با کتاب و فیلم و کلاس مادر و کودک سر کردیم. اما از اینجا به بعد، دیگر همه اش دست خودم نبود. حالا، خواهی نخواهی باید می سپردمشان دست دیگران. اجتماعی شدن و هزار قصه دیگر. من هم که وسواسسسس! بگویم که من حدود دوسال دنبال مهدکودک گشتم و حدود دوسال هم دنبال مدرسه. برای مهدکودک، هرچه مهد دوروبر خانه و محل کار و خانه مامان بود را نشان کردیم. خوشبختانه هر سه این لوکیشن ها نزدیک هم و در یک محل هستند. هرآنچه به این مهدهادر اینترنت پیدا کردم، را خواندم. بعد بازدیدهای محلی و صحبت با مدیر و مربی و پرس و جو از والدین. تا اینجا یکی دو گزینه پیدا کرده بودیم، مرحله بعد بردن پسرم به آن مهدها بود تا ببینم از کدومشون خوشش میاد و راحت هست. مهدهای بهزیستی هیچ کدام به دلم ننشست و در آخر بعد از دوسال جستجو، مهدکودکی را انتخاب کردیم که رویکردی متفاوت از جاهای دیگر داشت. و اما مدرسهفرآیند به این شکل بود که طبق معمول اول، از اینترنت فهرست مهدها و مدارس محدوده موردنظرم را درآوردم. این محدوده شامل شعاعی دور منزلمان بود، چون ما با وجود دو فرزند، اصلا به راههای دور و بردن و آوردن، تلف شدن وقت و خستگی در ترافیک تهران اعتقاد نداریم، حالا هرچقدر هم مهد یا مدرسه خوب و معروف و ... باشد. بخصوص در آن سن کم. شروع کردیم به خواندن در مورد دبستان های تهران در وبسایتهای خود مدارس و وبسایتهایی که نظرات والدین را در مورد مدارس مختلف ثبت می کردند. (یکبار، 110 صفحه تبادل نظر در یک وبسایت خواندم، تا یک دید کلی نسبت به اوضاع و احوال مدارس پیدا کنم.) برای کنکور اینقدر پیگیرانه مطالعه نکرده بودم. مرحله بعدی پرس و جو از معلمها، دوستان و آشنایانی بود که کودکان دبستانی داشتند. معادله ای که در این مقطع باید حل می کردم، گذران پیش دبستان در مهد یا مدرسه بود. عده ای می گفتند مدرسه بهتر است و عده ای هم می گفتند، نه! اجازه دهید یکسال دیگر هم از آزادی های مهدکودک استفاده کنند و البته معضل دائمی مدرسه غیرانتفاعی یا دولتی هم که وجود داشت. بگویم که برای این دو سوال، کلی مشاوره و مذاکره و مطالعه انجام گرفت.مرحله آخر بازدیدهای میدانی از مدارس، صحبت با مدیر و اگر خوش شانس بودیم، صحبت با والدینی که دنبال بچه هایشان می آمدند، بود. در سال اول به نتیجه دلخواهم نرسیدم. هر مدرسه ای به نظرم، یک ایراد بنیادین داشت. یا خیلی مذهبی، خیلی سختگیر، خیلی پرجمعیت، خیلی گران، خیلی از خود متشکر و . . . همسرم می گفت تو خیلی سخت می گیری! خلاصه به جمیع جهات تصمیم گرفتیم که پیش دبستان را در مهدکودک بگذراند، تا من به امید خدا طی یکسال بعد بتوانم مدرسه مناسب را پیدا کنم. درست است که این تصمیم یک تصمیم دونفره بود و یک پروژه مشترک. اما باور دارم که اگر مادر حالش با جایی که بچه اش هست، خوب نباشه، هیچی خوب نیست. نه بچه اوکی هست نه خانواده. البته این کاملا نظر و تجربه شخصی است.البته لازم هست بگویم که با تجربه ای که پیدا کردم، فرزند دومم، پیش دبستان را در مدرسه گذراند. برای سال دوم، همان مراحل را گذراندم اما بازدیدهای میدانی بیشتری داشتیم و بالاخره موفق شدیم مدرسه موردنظرمون را پیدا کنیم.قطعا نسبت به زمان مدرسه رفتن خودم، فرآیند سختتری را گذراندم. فکر نمی کنم که فقط مشکل من بوده باشد. اگر تبادل نظرهای والدینی را اصولا بخوانید، متوجه می شوید که پیدا کردن مهدکودک و مدرسه مناسب یکی از دغدغه های آن ها، بخصوص مادرها است. زمان ما، نزدیک ترین مدرسه دولتی به منزل ثبت نام می شدی و با هر شرایطی بود با هم محلی هایتان به مدرسه می رفتید. اما الان حتی مدارس دولتی هم دارای تنوع هستند، چه برسد به غیرانتفاعی ها. وقتی گزینه ها زیاد می شوند، به تبع انتخاب هم سخت.خلاصه کنم برایتان که برای مهدکودک یا مدرسه معیار داشته باشید. این معیارها یک سری اصولی است که با مطالعه از منابع معتبر درمیاد و یک سری هم ارزشی است که به خودتون و خانوادتان برمیگردد. حتما معیارها را مثل چک لیست مکتوب کنید. منطقه جغرافیایی مهم است. بخصوص برای تهران با ترافیکش و آلودگیش. حالا اگر یک فرزند دارید، شاید این مشکل را به جان بخرید. اما با دو تا و بیشتر به خود و این معصومان ظلم نکنید. از محل مهد و مدرسه حداقل یکبار به دید خریدار بازدید کنید. ساختمان، فضا، محل، مسیر رفت و آمد، جای پارک و . . .حتما با عوامل مثل مدیر، مربی، معلم و . . . صحبت کنید و ببینید با افکار و معیارهای شما جور درمی آیند یا نه؟ چون برای چندین سال باید با همین ها سروکله بزنید و اگر ناجور باشند، انرژی زیادی ازشما خواهند گرفت.تا جایی که ممکن است، والدینی که قبلا از مهد و مدرسه استفاده کرده اند را پیدا کنید. یک جور مثل نظر مشتریان. تجربیاتشون از دید والدین خیلی کمک کننده است.در آخر که چک لیستتان را بررسی کردید و گزینه یا گزینه هایی را انتخاب کردید، ببینید دلی با کدام راحتتر هستید. به عبارت دیگر با کدام حال می کنید. کدامشان خیالتون راحتتره. پیشنهاد می کنم فرآیند را جدی بگیرید و وقت بگذارید. چون آن موقع برای چندین سال خیالتان راحت است، مگر اینکه اتفاق عجیب و غریبی بیافتد. اما اگر بی توجهی کنید، سالی یکبار جای مهد و مدرسه بچه را عوض کردن آسیب زننده است.افلیا فصیحیافلیا فصیحیThu, 26 Nov 2020 18:31:29 +0330https://virgool.ir/@ophelia.f/choices-ycdp5iitxzjqاگر نوشته های قبلی مرا خوانده باشید، گفتم که دوازده سال تحصیل آموزش و پرورشی در دهه 60 و 70 برمن چگونه گذشت. تازه مدرسه خوب، شرایط زندگی خوب، شرایط مالی متوسط خوب و . . .حالا، ما دانش آموزان نسبتا خوب که تا آن موقع در ریاضی و علوم و تاریخ و جغرافیا غوطه می خوردیم، دفترچه ای جلویمان بود، پر از رشته های مهندسی و مدیریت و هنر و تجربی. فکر کنم من جزء خوش شانس ها بودم که با توجه به برنامه های مدرسه، گاهی والدین از مشاغل و حرفه های مختلف برایمان سر صف، در حد آشنایی سخنرانی می کردند. این سعادت هم نصیبم شد و یکبار دکتر حسابی برایمان سخنرانی کرد و از فیزیک گفت. در سال چهارم معلم ریاضیات جدیدی داشتیم که می گفت:« شما یا خانم مهندس می شوید، یا خانمِ مهندس، پس چرا نگرانید!» من به هردو مقام رسیدم. اما چی شد؟ الان میدانم که استعداد من، توان شکوفایی من، علاقه و رضایتمندی من واقعا در علوم دیگر یا حرفه دیگری بود. چیزی که نه آن زمان والدینم شناختند و نه من.تنها چیزی که برایم مسلم بود، این بود که با وجود پدری پزشک و مادری پرستار از هر چه رشته تجربی متنفر بودم. دیپلم که ریاضی بود، از هنر که بویی نبرده بودم، به علوم انسانی هم با اینکه بعدا فهمیدم، چقدر علاقه و استعداد دارم، اصلا فکر نکردم، بنابراین باقی ماند رشته های مهندسی. بازهم به روش حذف، از شیمی منزجر بودم. پس هر رشته ای که حتی ذره ای شیمی داشت، انتخاب نکردم. آن دوره معماری خیلی مد بود. چون شوهرخاله ام معمار بودند، کمی می دانستم چه هست و آینده اش چیست. البته به خاطر پدرجان که پزشک بودند و مهندسی پزشکی هم تازه میان رشته ها خودنمایی می کرد، اندکی به آنسو متمایل شده بودم. اما خدایی از مهندسی عمران که بعد از معماری زدم تا کامپیوتر که آخرین رشته ها بود، هیچ نظری نداشتم که چه می خوانیم و چه می شویم. در نهایت دست سرنوشت، مهندسی عمران را رقم زد. بعدها در دانشگاه که بیشتر با رشته های مختلف آشنا شدم، فقط خداراشکر می کردم که چه خوب شد، مهندسی برق قبول نشدم. اینکه مهندسی صنایع چه رشته خوبی است و من حتی اسمش را هم نشنیده بودم.این داستان سرنوشت ساز تحصیل دوازده ساله من و انتخاب رشته که فکر می کنم بسیاری همدرد دارم. از هرکس که بپرسید، چرا فلان رشته را خواندی؟ می گوید چون قبول شدم. اگر خیلی خوشبخت باشد، همانی که دوست داشته قبول شده. اگر خوش شانس باشد، در طول دوران تحصیل به آن رشته علاقه مند شده و اگر در همان رشته کار کند و درآمد کسب کند که دیگر رستگار شده است. اما همه مان می دانیم که اینگونه افراد در جامعه ما چه بیست سال پیش، چه الان انگشت شمارند.غم انگیز اینجاست که هنوز بعد از بیست و چند سال حکایت همچنان باقیست. دانشگاه ها فراوان و رشته ها بسیار ولی جوانان همچنان سرگردان و بیکار. باز آن زمان حداقل دانشجو بودن یک کلاسی داشت، الان شده وقت پرکردن کسانی که نمی دانند چه بکنند. درآمدزایی هم که کلا معادلاتش عوض شده و بسیاری از ثروتمندان جوان امروز اصلا تحصیلات ندارند. اینجاست که فکر می کنم انتخاب اصلا یعنی چی؟ بله! انتخاب رشته کردیم، اما به جبر حاکم. انتخاب هایی که الان می فهمم اکثرا از سر ناآگاهی بود. مفهوم آگاهی و خودآگاهی را با گذر عمر فهمیدم. اما قرار نیست بچه هایم و نسل آینده هم این اشتباه را تکرار کنند. باید به جای فرمول های پیچیده و حفظیات بیخود، خلاقیت را یاد بدهیم. باید تفکر نقاد بیاموزیم تا در دنیای پر از اطلاعات امروز درست را از نادرست تشخیص دهیم. باید کارگروهی و حل مساله یاد بدهیم، تا اینقدر از خودخواهی ها و خودبینی ها آسیب نبینیم. امثال ما عمرمان را گذاشتیم تا یاد گرفتیم، اما بچه های امروز نباید دوباره چرخ را اختراع کنند. درسته! باید تجربه کرد. اما تجربه گران است و گرانبها. پس بهتر است، انتخاب هایمان آگاهانه باشد تا هزینه های درست را برای تجارب پرداخته باشیم. از هم یاد بگیریم و یاد بدهیم، بی چشمداشت تا انتخاب هایمان درستتر و اجبارهایمان کمرنگتر بشود.افلیا فصیحیافلیا فصیحیTue, 24 Nov 2020 11:32:44 +0330https://virgool.ir/@ophelia.f/konkour-wqktvepsgiseدبستان تمام شد و دوران راهنمایی از راه رسید. آن زمان سیستم آموزشی 5، 3، 4 بود. تازه مدارس غیرانتفاعی بوجود آمده بودند. با امکانات بیشتر و البته شهریه های بیشتر. بحران مدرسه دولتی یا غیرانتفاعی از همان زمان شروع شد. اواخر دهه شصت. دوران بلوغ و رقابت های داخل مدرسه و بین مدرسه ای و بعد هم تب کنکور و دانشگاه. چیزی که همچنان باقی است. الان که فکر می کنم و خودم را با بچه های امروز مقایسه می کنم، واقعا به بیخیالی گذشت. واقعا شانس آوردم که دانشگاه قبول شدم. از آنجا که اصولا در ادوار تاریخ، نظام آموزش و پرورش ما همواره دچار تغییرات می شود، در شروع دبیرستان، نظام جدید تاسیس شد. به عبارتی سیستم آموزشی تبدیل شد به 5، 3، 3، 1. یعنی 3 سال دوره دبیرستان و گرفتن دیپلم و یک سال هم پیش دانشگاهی برای دادن کنکور. دوباره کلی تحقیق و جستجو برای اینکه آیا نظام قدیم خوب است؟ در آن باقی بمانیم؟ مدرسه، کدام را انتخاب می کند؟ نظام جدید چیست؟ کتاب ها، روش تدریس و . . . مجددا کلی ابهام و تردید بین والدین و مدیران و معلمان. دانش آموزان بیچاره هم که کلا سرگردان. یعنی نه تنها به آینده، رشته و حرفه و علاقه و . . . فکر نمی کردیم بلکه نمی دانستیم سال آینده چه کتابی به ما تدریس خواهد شد.در اینجا لازم است که یک معادله را برایتان تشریح کنم که پس از آن ایمان می آورید که بچه های دوره ما واقعا شانس آوردن وارد دانشگاه شدند.روش درس خواندن در سال آخر منجر به کنکور به این ترتیب بود که معلم ها معمولا تا ماه دی و بهمن سال چهارم را تمام می کردند. چون کنکور دو مرحله ای بود. مرحله اول، سال چهارم را امتحان تستی می گرفتند و در مرحله بعدی کل سه سال اول را. بنابراین فاصله دی یا بهمن تا زمان مرحله اول تاکید بیشتر روی سال چهارم بود و بعد از عید به بعد به مرور سه سال می گذشت تا مرحله دوم. فهمیدید چی شد؟ معادله است خوب:)سال 1376، مصادف با انتخابات ریاست جمهوری محمد خاتمی و راهیابی تیم ملی فوتبال ایران بعد از بیست سال به جام جهانی 1998. خودتان درجه هیجانات اجتماعی را تخمین بزنید. ما هم که یک عده دختر 17 ساله هرکدوم عاشق یک فوتبالیست. تازه رای اولی هم بودیم و کلی هیجان انتخابات ریاست جمهوری. آن هم اولین دوره آقای خاتمی. این وسط، فکر کنید، اعلام کردند که از سال آینده (یعنی کنکور ما) کنکور یک مرحله ایست. یعنی کل دروس چهارسال دبیرستان در یک مرحله بصورت تستی امتحان گرفته می شود و سرنوشت ما در یک مرحله مشخص می گردد. حالا چه تب و تابی میان کادر آموزشی بوجود آمد و چه کنم، چه کنم ها بماند.خلاصه نتیجه این شد که معلمان عزیزی که داشتند خیلی مرتب و منظم، طبق برنامه دروس سال چهارم را برای مرحله اول دوره کرده و در مغز ما فرو می کردند، ناگهان ترمزها را کشیده و تصمیم به مرور از سال اول گرفتند. به عبارتی گفتند « بچه ها! فعلا پاز[1]کنید. فعلا بریم سال اول تا ببینیم چی میشه.»تا ببینیم چه می شود، این شد که یکی، دو ماهی به این ترتیب پیش رفتیم که مجددا اعلام فرمودند که چون هنوز زیرساخت ها برای یک مرحله ای کردن وجود ندارد و تعداد زیادی دانش آموز نظام قدیم وجود دارد، کنکور همچنان دو مرحله ای برگزار خواهد شد. این چنین بود که معلمهای عزیزمان که ترمز سال چهارم را کشیده بودند، وسط مرور سه سال اول، با سرعتی باور نکردنی گازش را گرفتند که ما را برای مرحله اول آماده کنند. قصه به اینجا رسید که کنکور را با موفقیت دادم و رتبه نسبتا قابل قبولی آوردم. که البته واقعا لطف خدا و فرشتگان الهی بود با آن وضعیت درس خواندن. حالا نوبتی هم باشد، نوبت انتخاب رشته بود. اما چه رشته ای؟؟[1] pauseافلیا فصیحیافلیا فصیحیSun, 22 Nov 2020 10:43:13 +0330https://virgool.ir/@ophelia.f/education-part-1-ainmnimnfq5tسال های دبستانم مصادف با زمان جنگ ایران و عراق بود. اواسط دهه شصت، مدرسه دولتی، نیمکتهای سه نفره چوبی، یک هفته صبحی، یک هفته بعداز ظهری. گوشمان آشنا با صدای آژیر قرمز و سبز، «علامتی که هم اکنون می شنوید، علامت خطر است...».یکبار در مدرسه بودم، سرکلاس که آژیر قرمز کشیدند. به سرعت همه مان را در راهروی بزرگ مدرسه جمع کردند. من به دنبال پاک کن و مدادم بودم. دارایی بچه های دبستانی آن زمان بیشتر از این ها نبود، پاک کن هایمان مخصوصا، خیلی مهم بودند. آن ها که یک طرفشان آبی بود و مثلا خودکار را پاک می کرد. علاوه بر آن، من خیلی پاک کن گم می کردم. وقتی با صدای آژیر ما را از کلاس بیرون می بردند، خیلی حواسم بود که حتما پاک کنم را بردارم. ناظم ها و معلم ها در راهرو، برای اینکه صدای ضدهوایی ها و . . . را نشنویم و نترسیم می گفتند که با صدای بلند شعار بدهیم و سرود بخوانیم. یادم می آید، چهارتا خاله ام همگی با هم آمده بودند، دنبالم.کلاس دوم یا سوم دبستان بودم که به دلیل بمباران های زیاد و خطر، مدارس تعطیل شدند و مدتی از تلویزیون، آموزش ها ادامه پیدا کرد. جالب است که در این عمر کوتاه، یک آدم، دوبارچنین تجربه مشابهی داشته باشد. این روزها که برنامه های شبکه آموزش برای دبستانی ها پخش می شود، خاطراتم از آن دوران کودکی زنده شد.الان که به آن فکر می کنم، می بینم که آن مدت تعطیلی هیچ تاثیری در روند آموزشی ام نداشت. کوچکترین چیزی از آموزش ها یادم نمی آید. تنها چیزی که باقی مانده، خاطرات کنار خانواده، خوابیدن در زیرزمین خانه مادربزرگ، چسب های شیشه های پنجره و سفر طولانی شمال به همراه دوستان خانوادگی برای فرار از بمباران ها و خطرات زندگی در پایتخت. اتفاقا، آن موقع کلی خوش گذشت. تنها رنجی که من از جنگ به یاد دارم، آن یک ماه موظفی پدرم به جبهه بود. پدرم، پزشک است و آن سالها، یکماه درسال به جبهه می رفت و من عکسش را زیر بالشم می گذاشتم و شبها در جایش، کنار مامانم می خوابیدم. بعدها که بزرگ شدم، گاهی جسته گریخته از خاطرات آن زمان تعریف می کرد و من تازه می فهمیدم که چه خطراتی از بیخ گوشمان گذشته بود. چه استرس ها و فشارهایی، مادرم و دیگر اعضای خانواده کشیده بودند. چه بسیار پدرهایی که به جبهه رفتند و برنگشتند. شاید آن زمان، آموزش دوره دبستان کم اهمیت ترینِ موضوعات بود. کامپیوتر، اینترنت، موبایل و شبکه های مجازی وجود نداشت تا معلم ها و کادر آموزشی هرروز در تماس باشند. مدرسه تعطیل بود و هیچ رابطه ای وجود نداشت. پدر و مادرهایمان هم سختگیری نمی کردند. یادم نمی آید، درسی را در آن زمان از پدر یا مادرم یاد گرفته باشم. شاید به دلیل دغدغه ها و فشارهای جنگ بود. وقتی جان انسان ها، بقای اجتماع و خاک وطن در میان باشد، کمتر کسی به فکر آموزش ریاضی و فارسی و علوم می افتد.افلیا فصیحیافلیا فصیحیThu, 19 Nov 2020 15:08:53 +0330https://virgool.ir/@ophelia.f/we-iranians-whgjvh2ijmf2همیشه یک سری کارها، رفتارها و عقاید برایم تعجب آور بود. اینکه چرا وقتی جنسی گران می شود، به جای نخریدن، بدتر همه هجوم می آورند و اینقدر بیش از نیازشان می خرند که به کسی که واقعا احتیاج دارد، نمی رسد. اینکه در ترافیک، راننده ماشین پشتی به زور خودش را می کشد و می آید جلوی شما قرار می گیرد. خب چند دقیقه صبر کن، سبز می شود. اینکه در عقاید سیاسی و اجتماعی مان اینقدر بلاتکلیف هستیم. در عرض یک هفته به دو تا اتفاق کاملا متناقض، عکس العمل یکسان نشان می دهیم. اینکه دائم مخالفت می کنیم و غر می زنیم ولی وقتی از ما راه حل می خواهند، سکوت می کنیم. یا حتی راه حل هم آماده است، فقط عمل می خواهد و ما در افق گم می شویم. بسیاری از موارد مشابه که هریک از ما روزانه آن را تجربه می کنیم. جواب تعداد زیادی از این ابهامات را با خواندن کتاب «ما ایرانیان» نوشته مقصود فراستخواه گرفتم که بخش هایی از آن را در ادامه می آورم. اینکه در درجه اول کلا ما ایرانیان چگونه مردمانی هستیم که وضعیت امروز جامعه و کشورمان این است. البته بحثی است بسیار گسترده و عمیق و نیازمند بررسی و مطالعه که در مجال این نوشته نمی گنجد. برای مطالعه بیشتر می توانید به کتاب مربوطه مراجعه کنید.ماایرانیان، مقصود فراستخواه، 1394، نشرنی«در گفتگوی مردم کوچه و بازار و نیز در بسیاری از آثار شرق شناختی و ایران شناختی و حتی آثاری که خود ایرانیان نگاشته اند، گزاره هایی وجود دارد که در آن ها درباره روحیات و خلقیات ایرانی سخن گفته می شود، مثلا می گویند ایرانی ها زیاد دروغ می گویند؛ کم کار می کنند؛ فعالیت مشترک جمعی و گروهی در بین آن ها ضعیف است؛ دورویی در میانشان رواج دارد؛ احساساتشان بر خردورزی چیره می شود؛ خودمدارند و به سختی می توانند توافق های پایدار انجام دهند. این گزاره ها مدعیاتی درباره روحیات، خلق و خوها و عادات ایرانی است.اما آیا واقعا این ملاحظات می تواند صورت مساله را پاک کند؟ شواهد حکایت از آن دارد که بخشی از خلق و خوهای ایرانی بحث انگیز بوده است.»نویسنده در این کتاب به روشی علمی با انجام پیمایش، درنظر گیری پیشینه ها و رویکردهای نظری و مدل های تحلیلی، نظریات مرجع، زیست تاریخی، تاریخ معاصر و بسیاری جزئیات دیگر به نتایجی در باب خلقیات امروز ایرانی و دلایل بروز آن رسیده است.«در این کتاب، از میان آن همه خلقیات خوب و بد و گوناگون ایرانیان، تنها شواهد بحث انگیز برجسته شده است. این کار فقط یک انتخاب مساله شناختی است و به معنای آن نیست که ایرانیان در برهه برهه تاریخ خود، احوال و افعال دیگر نداشته اند. با این همه، با خلقیات بحث انگیز که در ادوار مختلف تاریخ تا دوران معاصر برملا شده، چه می توان کرد؟ به گمان نویسنده، پاسخ تنها دو کلمه است: یادگیری و کنش. مراد از یادگیری، تنها یادگیری فردی نیست، بلکه یادگیری گروهی، سازمانی و اجتماعی است. در سراسر مناسبت های موضوعی کتاب دیدیم که خلقیات یادگرفتنی است. یادگیری تغییر نسبتا پایدار در رفتار است. بخصوص ملتی که سرمایه های انسانی جوان و آموزش پذیر دارد، آن هم در دنیایی این چنین جهانی شده و مبتنی بر ارتباطات و اطلاعات و دانش می تواند یاد بگیرد که طور دیگر ببیند و طور دیگر زندگی کند. اصلاحات نهادی مانند نهاد دولت، آموزش و پرورش، مالکیت، مناسبات تولید و روابط کار مهمترین قدم برای ایجاد تحول در خلقیات است.ما نیازمند رویکردی شبکه ای و طرحی آهسته و پیوسته هستیم. باید همه جانبه و شبکه ای نگاه کنیم و طرحی ژرف و مشارکت جویانه و نه نخبه گرایانه بجوییم. تغییر و تحول یک طرح گسترده است که به مشارکت فراوان مردم نیاز دارد. همه باید در این طرح آهسته، پیوسته، همه جانبه و گسترده مشارکت کنند. تغییر پروژه ای طولانی و همه جانبه است؛ پروژه ای فرهنگی، سیاسی، اقتصادی، شهری، محله ای، اجتماعی، آموزشی، فکری، بخشی و میان بخشی.»[i]حالا کم و بیش می دانم که دلایل رفتارها و کارهای واقعا بحث انگیزی که از ما سر میزند، چیست. اینکه تغییر برای زندگی و جایگاهی بهتر، ضروری است. یکی از تغییرهای بنیادی که در کتاب هم پیشنهاد شده و شاید در همه تغییر و تحول ها نام آن شنیده می شود، آموزش و پرورش است. چیزی که از زمانی که پسر بزرگم مهدکودک رفت، من با پوست و گوشتم حسش کردم. بخصوص بعد از بحران کرونا و مجازی شدن آموزش ها و عوارضی که هنوز معلوم نیست، چه هستند. هرکدام از ما والدین مسئولیم با دانش و مهارتهایی که داریم، این نسل را به سمت آنچه واقعا نیاز آینده است، پیش ببریم. اگر بتوانیم در این راه، آموزش و پرورش یا هر نهاد دیگری را به سمت بهتر شدن، تغییر بدهیم که چه بهتر. اگرنه باید دینمان را به فرزندانمان و جامعه آینده ادا کنیم. [i] فراستخواه، مقصود، 1394، نشر نی، ما ایرانیان: زمینه کاوی تاریخی و اجتماعی خلقیات ایرانیافلیا فصیحیافلیا فصیحیTue, 17 Nov 2020 11:46:23 +0330https://virgool.ir/@ophelia.f/is-it-serious-jt4a9yzfr6zaهمیشه، زندگی و مسائل آن را جدی گرفته ام. از شوخی های بیجا خوشم نمی آید، بخصوص زمانی که پای مسئولیت و کار وسط باشد. از افرادی که با لودگی، تاخیرها یا بی مسئولیتی شان را را توجیه می کنند، بیزارم و متاسفانه چه بسیارند این افراد. البته شاید تقصیری ندارند، چون ما مسئولیت پذیری، وفای به عهد و قبل از آن شفاف سازی و درک درست از مسئولیت را یاد نگرفته ایم. فرهنگ های خانوادگی متنوع، هریک تعریف خودش را از آن ارائه می دهد و سیستم آموزشی هم آنطور که باید به آن بها نمی دهد. بنابراین این عدم درک نادرست، دعواهای خانوادگی، کاری و . . . را بوجود می آورد. مشکلات دیگر اقتصادی، اجتماعی و سیاسی هم بماند.خلاصه، من شاید بیش از حد جدی می گیرم، البته در جامعه خودمان. همین جا. ایران، تهران. شاید آنچه می گویم و می خواهم، در جای دیگر خیلی عادی باشد. مثل خیلی مسائلی که در اینجا و اکنون، برای ما معضل است و در جای دیگر مسائلی حل شده و پیش پا افتاده، مثل داشتن خانه و ماشین و تحصیلات با کیفیت و ازدواج و بچه دارشدن.یکی از موضوعات بسیار مهم برایم، بچه دار شدن است. اگر مرا بشناسید، اصلا آدم عشق بچه ای نبودم و نیستم. اما معتقدم مسئولیت در قبال انسانی که آگاهانه یا ناآگاهانه به این دنیا می آوریم بسیار مهم است. کاری ندارم به داستان هایی که هرکس خود انتخاب می کند به این دنیا بیاد و پدر و مادر فقط وسیله اند. به هرحال از آنجا که کودک انسان نسبت به سایر مخلوقات، شاید ضعیفترین گونه است، مسئولیت رشد، پرورش و تعلیم آن حداقل تا زمان به استقلال رسیدنش برعهده پدرو مادر است. البته زمان مستقل شدن هم اختلافی است بین فرهنگ ها و جغرافیاهای مختلف. این روزها که به دلایل کاملا منطقی بسیاری تک فرزندی را انتخاب می کنند، اصلا بچه دار نمی شوند یا حتی دیگر ازدواج نمی کنند، اهمیت و مسئولیت فرزندپروری بیشتر است.اما امثال من که انتخاب کردیم در این زمان و این مکان بچه دار شویم، آن هم نه یکی بلکه دوتا، با همه کمبودها، با همه مشکلات و با همه سختی هایش مسئولیم. چه با سواد، چه بی سواد برای فراهم کردن شرایط مناسب برای رشد و بالندگی شان مسئولیم. به نظر من، آنان که سواد بیشتر، امکانات بیشتر و مشکلات کمتری دارند، نه تنها در قبال فرزندان خودشان بلکه کودکان این شهر، این کشور و حتی جهان مسئولند.اززمانی که سعادت مادر شدن نصیبم شد، جدی گرفتم. خواندم، گشتم، دیدم، پرسیدم، کلاس رفتم، مشاوره گرفتم که در در توانم بتوانم بهترین ها را برای پسرانم فراهم کنم. مثل خیلی از مادران و پدران دیگر، کمبودهای بسیاری دیدم. زمانی که دنبال مهد کودک می گشتم، زمانی که دنبال مدرسه می گشتم، زمانی که کار می کردم و آینده حرفه ایشان را تصور می کردم. زمانی که قیمت ها را می بینم. زمانی که کوچکتر از خودم را می بینم، مجردها و متاهل ها که امروزه چه مشکلاتی پیدا کرده اند، به فکر فرو می روم. از همه بیشتر وقتی، از سال گذشته مدارس به دلیل همه گیری کرونا تعطیل شد و قبل از آن هم یک خط درمیان به دلیل آلودگی هوا و بارش برف و . . . تعطیل بود. وقتی تمام بار آموزش های دو کودک کلاس پنجم و کلاس اولی به دوشم افتاد. یاد حرف یک بنده خدایی در یک فیلم سینمایی افتادم «به کجا می رویم ما!»فکر می کنم باید جدی بگیرم، به هزار و یک دلیل مثل سرعت تغییرات جهانی، نیازهای جدیدی که به خاطر این تغییرات بوجود آمده اند و آموزش و پرورش و دولت و . . .که انگار نه انگار این بچه ها قراره آینده کشور را بسازند. برای اینکه آگاهانه مادر شدم. مردمم و کشورم را دوست دارم. چون به آنهایی که جانشان را برای این خاک دادند، به آنهایی که به خاطرشان امروز من، من هستم، مدیونم. پس «من، جدی می گیرم.»افلیا فصیحیافلیا فصیحیSun, 15 Nov 2020 12:26:51 +0330