https://virgool.ir/feed/@onlineyasایتالیا از نگاه من ، چیزی شبیه شعر و کمی فکر-نوشته و سوال های پراکنده ی بی وزن و ربطfa2026-11-11 10:57:28https://files.virgool.ir/upload/users/15171/avatar/Evbahw.pnghttps://virgool.ir/@onlineyashttps://virgool.ir/@onlineyas/افسانه-ی-قدیمی-از-مُد-افتاده-ی-عقل-و-احساس-lycvkx7bvcshآیا از گذاشتن عقل بی زبان در مقابل دل و قلوه و احساس خسته نشده اید؟ آیا واقعن وقت آن به سر نرسیده است که ایمان بیاوریم صفر و یکی به اسم عقل و احساس ، افسانه ی قدیمی محبوبی بیش نیست و تصمیم ها و واکنش های ما ناچار ترکیبی از هر دوی اینها را باهم یدک می کشند؟ "عقلم به احساسم پیروز شد و سر زندگیم برگشتم و ولش کردم" از آخرین باری که چنین جمله ای را از کسی شنیده اید چقدر می گذرد؟هوشمندی انسان امروز را در ترکیب مناسبی از هر دو دانسته اند. ترکیبی درحال تغییر در هر لحظه وابسته به کنش و موقعیتی که در آن قرار میگیریم. چه کسی گفته که اگر مثلن دوستت را ول کنی و برگردی سر درس و کارت "انسان موفق تر"ی هستی؟ این موفقیت را کجا اینطور ناقص برایمان تعریف کردند؟این روزها هر چه بیشتر فکر میکنم بیشتر به این می رسم که واژه های "تعادل" و "ترکیب" برای ما درست و حسابی هجی نشده. هیچ کس به ما یاد نداده بود انسان زنده ، هم حس میکند و هم فکر می کند. دکارت رفت و "من فکر میکنم پس هستم" ش ماند برای ما. خدا رو شکر که روح زنانه ی آدری لرد بعدن "من احساس میکنم پس هستم" را تحویلمان داد. وقت آن رسیده که بیوی فیس بوکم را عوض کنم.onlineyasonlineyasWed, 02 Oct 2019 08:21:15 +0330https://virgool.ir/@onlineyas/فنّی-زدگی-ogdgdth1lwta این یادداشت درباره یکی از دغدغه های کهنه ی من است و بنظر من اصلی ترین دلیل وضعی که دچارش هستیم:به مناسبت کنکور سراسری و به بهانه ی سمت و سوی جدید و اخیر رادیو دال ؛ پادکستی که کلکسیون جالب و جذابی است از مهاجران ایرانی و قصه هایشان.نگرانی مهمی که به لطف رادیو دال بالاخره گره ی کهنه اش را از گلویم باز کردم ، ماجرای علوم و انسانی و هنر یا به عبارتی فنی-زدگی افراطی رایج در جامعه است. راحله در تازه ترین اپیزود پادکست دال، این قصه را با شرح و بسط بیشتری توضیح داده و من از تصورجرقه هایی که جمله هایش در ذهن آدمها خواهد زد ، بی تعارف، ته دلم غنج می رود. اهمیت این داستان فراتر از حد تصور ماست و بی محلی کردنِ‌های طولانیِ مدیریت شده و برنامه ریزی شده به علوم انسانی ،هزینه ای نه تنها گزاف و عیان (برای شروع کافیست نگاهی سرسری به اطرافتان بی‌اندازید: تعداد روزافزون مهاجرین ایرانی و ، مدیریت شهری و مدنی و غیره) بلکه ماندگارو طولانی مدت است (در مقیاس دهه و قرن). اگر امروز هنر ما و بخشی از هنرمند‌های ما غنای کافی برای خلق یا توان نزدیکی به نبض فعلی جامعه را ندارند و اگر به وفور مهندس و پزشک داریم اما وضعیت مدیریتی بیمارستان ها و مراکز صنعتی به آشفته بازار شبیه تر است و اگر اقتصاد‌ دان هایمان از نجات کشتی سیاست‌زده‌ی اقتصادی مان عاجزند و اگر فاصله ی قانون اساسی مان و سرعت تغییر و به روز شدنش با سرعت تغییر زندگی آدمهای واقعی و معاصرمان از زمین تا آسمان است ، بخش عمده ی تقصیر مربوطه را به گردن علوم انسانی غایبمان می‌اندازم که خیلی وسیع تر از این حرفهاست: از نظریه پردازی هنر و غیره گرفته تا اقتصاد و زبان‌شناسی و مردم‌شناسی و حوزه ی آموزش.حتما اوضاع دبیرستان ها را تا همین 5 سال پیش و شاید حالا یادتان هست. باهوش ها (بخوانید معدل بالاترها) را هل میدهند سمت تجربی و ریاضی .اگر کمی "خنگ تر" باشی یا "حفظی‌ات خوب باشد" ، به سمت انسانی تبعید می شوی. تکلیف فنی حرفه ای و هنر را هم که معلوم کرده‌اند. کی وقت آن می رسد که چشمهایمان را باز کنیم و با تمام وجود ایمان بیاوریم که این دسته بندی غلط است؟ دنیا (بخوانید همان کانادا آمریکا و هرجایی که به عطش اپلای و مهاجرتش انتخاب رشته می‌کنید و تقصیری هم ندارید) نخبه ها و آدمهایی با قدرت تحلیلی بالا را به شرط چاشنی علاقه عمدتا به سمت علوم انسانی می فرستد و جامعه و جوامع چه سود کلان و خدمات عمری که از آنها نمی برند. سودی از جنس سیاست های حقوق شهروندی ، بیمه، انسان شناس ها و جامعه شناس ها و مدیران و سیاست گذاران حوزه ی صنعت و بهداشت و آموزش. "آرش: بچه های ما میرن اونجا پلا رو میسازن و سیستمای نرم افزاری رو درست می کنن اما در نهایت اونی که اون بالا متفکر میشه ، اونی که ساختار رو می چینه اونی که تصمیم گیری میکنه از توی این بچه های مهندسی در نمیاد از بچه هایی در میاد که از توی حوزه ای که داری کار میکنی کار می کنن."راحله: این مقایسه ی بدیه ولی قبلا کارگری بودی که پل می سازه ، از چین می رفتی جاده می ساختی تو کانادا و الان اون کارگر شده مهندس فقط اسمش عوض شده و شرایط مالیش بهتر شده. ولی اصلش اینه که اونی که سیاست مشخص میکنه که شرایط بیمه چی باشه و کی شهروند باشه، اون خودشونن."همه مان آمارهایی که ایران را جزو مهندس-ساز ترین کشورهای دنیا معرفی می کند را دیده ایم ، درست است؟ اما همه چیز هم گردن سیاست های نهان مملکت و به قول دایی جان ناپلئون "زیر سر انگلیس ها" نیست. چطور؟ مگرنه این است که ظرفیت صندلی های علوم انسانی کم، پذیرش رشته های حساسش به شدت سهمیه ای و بازار کارش تا حد زیادی تعریف نشده و حتی "خودی" است؟ قبول. ولی آنجا که راحله از تجربه اش در بهترین دانشگاه علوم اجتماعی کشور حرف می‌زند‌ که رتبه های تک رقمی کارشناسی ارشد را در خود جای داده است، روایت تلخی است از اتمسفردانشجوهای کلاسی که رغبت اولیه که همان مطالعه یا دنبال کردن مقاله های روز دنیا را ندارند. اینجاست که قلب آدم به درد می آید و دوباره این صدا در مغزم می پیچئ که شاید واقعا "از ماست که بر ماست." در این غصه ، فردی که از مهندسی فرار کرده و آمده دنبال علاقه اش ، دلسرد می شود و فرار می کند.این قصه برای شما آشنا نیست؟ انگار اصلا تلاشی که هدف غایی اش نمره و مدرک و زندگی شخصی بهتر نباشد و کمی بوی حرصِ یادگیری بدهد دیگر به گونه ی غریبی لوکس و حتی مذبوح و عبث به نظر می آید!"جو مدرسه کاملا ریاضی فیزیک بود.به علوم اجتماعی همیشه علاقه داشتم اما حتی اصلا بهش فکر نمی کردم!"این چند جمله ی راحله گزارشی است از یکی از بهترین دبیرستانهای تهران در سالهای 80تا 90. جایی که عمدا علوم انسانی را از آن دریغ می کردند.جایی که البته به لطف وجودش انسان هایی با تفکر نقاد و با توانایی "زیر سوال بردن" تربیت می شدند و بعد به فنی ها و شریف ها و پلی تکنیک ها فرستاده می شدند تا بهترین دانشگاه های کشور برایشان فرودگاه غمگینی شود که آنها را به سمت آینده ی درخشان د تضمین شده می برد تا کارگرانی شوند حقوق‌بگیر مراکز آمریکایی و کانادایی و اروپایی تا برایشان پل بسازند و با علم تکنولوژی شان آنها را از آنچه هستند جهان اولی‌تر کنند. جایزه و پاداششان؟حقوق ثابت ،بیمه،ماشین وغیره. نکته ی برجسته ی دیگری که لا به لای حرف های اپیزود راحله در پادکست نامبرده دوست داشتم و دلم نمی‌خواهد گم شود ،اعتراف و اقرار به تلاش مستمر برای پیدا کردن است:1. لازم نیست در چیزی که تحصیلش می کنی به اکراه برسی تا استارت "دنبال خود گشتن" را بزنی. ما تا زمانی که زنده ایم و تا وقتی حس مفید بودن یا رضایت را نداریم فرصت داریم به وظیفه ی مهم پی خود گشتن ادامه بدهیم.راحله از مکانیک اکراهی نداشت. فقط از یک جایی که بعد زبان فکری اش را با هم‌شاگردیهایش از دست داد و به فاصله ی دراز دغدغه های روزمره و سوالهایی که با آنها تنها میشد با درسهای کلاسی اش و آینده ی شغلی رشته اش پی برد.2.دستورالعمل مشخصی از خودیابی در دسترس همگان نیست. این را سعی کردم خودم هم تا حدی انتهای گپمان با آرش در اپیزود قبل از راحله خلاصه بیان کنم. شما در این بازی تنهایید و یگانه سرباز این میدان اید. از آدمها و قصه ها و راه حلهایی که برای خودشان دست و پا کرده اند می شود کمک یا ایده گرفت اما نهایتا این راهی است دشوار که اصلا شاید به همه توصیه نشود. خیلی ها ترجیح می دهند جای این "این در و آن در زدن" ها ، هر آنچه که دست آنها را تا حقوق ثابت و بیمه و به عبارتی "آرامش و ثبات" می‌برد را انتخاب کنند. این البته انتخابی است بسیار درک شدنی و محترم. اما اگر در این دسته جا نمی شوید ، کفش آهنی به پا کنید و از سالهای عمرتان خرج کنید ؛ خصوصا اگر قرار است با مهاجرت و ترک وطن ترکیبش کنید. بدانید به جنگی پا گذاشته اید که اولین و بزرگترین ویژگی اش این است که آسان نیست و پر از "نمی شود" هاست. تنها چیزی که نباید فراموش کرد این است : خوشبختانه انتخاب اینکه این که کجا تسلیم شوید ، با شماست.در نهایت ، خیلی ها به مهندسی چنگ می زنند تا بروند. اپلای کردن در مهندسی ، از همه ی رشته های دیگر به دلایلی که اینجا جا نمی شود ساده تر است. برای خیلی از ما ،رفتن نوعی بقاست. اینکه انسان قبل از مثلا کتاب و لباس، به بقا و زنده بودن نیاز دارد، درک شدنی است. این یادداشت و بحث دو اپیزود اخیر دال که در آن من و بعد تر راحله، بخشی از نگرانی مان را در آن بازگو کرده ایم برای روشن کردن و مطرح کردن این سوال است : حواسمان باشد بین این تب رفتن و سعی بقا ، خودمان را له نکنیم و بگذاریم چیزی از روحمان باقی بماند.پی نوشت: چه غم خفه کننده ای است وقتی رفتن از ایران را با بقا روی یک کفه ی ترازو گذاشتم. امیدوارم تعداد آنهایی که با این جمله هم‌حس نمی شود صدهزار برابر موافقانش باشد.-خرداد۹۸- onlineyasonlineyasSun, 14 Jul 2019 17:30:06 +0430https://virgool.ir/@onlineyas/چالش-سيزده-سه-u8kuwcbvqqc5#چالش_سيزده#سه"همه جا چنان شلوغ و پر سروصداست كه هيچ كس متوجه رويدادي ديگر ، رويدادي خيلي عجيب تر نمي شود: ديگر باران نمي بارد."از ايزابل بروژ نوشته ي #بوبن..حلقه ي گمشده اي در شهر است كه نبودنش چهره ي تهران را به كلي عوض كرده. نبودش را حس ميكنم، اما اسمش يادم نمي آيد. مثل صورت كسي كه دايمن با خودت فكر ميكني كجا و كي قبلن ديده اي. اميد، روح، انگيزه؟ از اين واژه ها متنفرم.فكر كنم بايد منتظر باران بود. هواشناسي گوگل را چك كردم، فردا، تمامن باراني است. اين كه فردا باران مي آيد، يك فكت است. ربطي به اميد و اين حرفها ندارد. خيلي وقت ها چشممان واقعيات دور يا نزديك را خوب نمي بيند.onlineyasonlineyasMon, 25 Mar 2019 12:13:59 +0430https://virgool.ir/@onlineyas/چالش-سیزده-یادداشت-دو-dmqorqxz4rz3برخلاف آنچه که این روزها بر زبان می آید و گاه و بی گاه به گوشم می خورد ، همه چیز وقتی کودکیم جدی تر است ؛ همه چیز. دعوا ها واقعی ِ واقعی اند و غصه و کینه شان تا سالها با آدم می ماند حتی اگر خاطره اش از ذهن کوچ کند. دوست داشتن ها ، قول دادن ها ، بازی ها ؛ امان از بازی ها! ما صدِ وجودمان را می گذاشتیم توی بازی ها و گپ ها و اشکها و لبخندها. بیشتر زندگی کردن یعنی همین و همان."چقدر ِ الان {بخوانید "کنون"} را زندگی میکنم؟" سوالی است که هر از چندگاهی از خودم میپرسمش. روزگار قحطی صد در صدی هاست و پرچم پانزده ثانیه ها به شدت بالا.onlineyasonlineyasSat, 23 Mar 2019 22:25:05 +0430https://virgool.ir/@onlineyas/چالش-سیزده-یادداشت-یک-nvrkczhq6aiu اشتباه رایج و ناخودآگاهی که اغلب مرتکب می شویم، پنداشتن این است که با ترکِ جغرافیایی جایی یا کسی، زمان همانجا در نقطه ی فصل منجمد می شود و از آن پس برای ما و جاها و آدمهایمان ادامه پیدا میکند. برای همین است که از بزرگ شدن بچه های فامیل و پا به سن گذاشتن بزرگترها و تعطیل شدن کافه ها و عوض شدن آدرس ها و ناپدید شدن آدمها و کم شدن عیدی ها -به جرمِ تلخِ دیگر کودک نبودن- و روبرویی با عادات و ویژگی های جدید آنهایی که ترکشان کرده ایم همواره در حال غافلگیر شدن ایم.زمان و قدرت سرکوبگرانه یا نجات دهنده اش به اسم "تغییر" ، در اولین روز سال تقویمِ زادگاهم ، صمیمانه و با آغوشی تنگ به من خوش آمد گفتند.یاد یک قطعه می افتم که "اس" چند روز قبل پروازم به تهران به من داد :اجرایی با صدای بی نظیر و لحن تئاتری و نمایشیِ آنجلو برندوآردی به نام "رقص در فا دیز مینور". سعی کردم از ایتالیایی به فارسی برگردانمش. کاستی هایش را ببخشید و جان کلامش را بشنوید.{با لحن محکم و آمرانه ی خواننده خوانده شود} من مرگ هستم و تاج بر سر،ملکه و معشوق همه ی شما.وحشی و قدرتمند و بی رحم امو دیوارهای شما را هیچ یاری بازداری از من نیست.در برابر داسِ من ، همه شما باید سر تعظیم فروبیاورید و مرگ را دنبال کنید.{با لحن مهربان و اغواگرانه ی خواننده بخوانید}شما مهمانِ دُردانه و افتخاری من در نمایش با شکوه باله ی من هستید.داس را زمین بگذار و گرداگرد برقص.یک دور برقصو بعد یک دورِ دیوانه ی دیگرو تو دیگر معشوقه ی پا در زنجیر زمان نیستی.onlineyasonlineyasFri, 22 Mar 2019 03:01:32 +0430https://virgool.ir/@onlineyas/مزاحمت-مجازی-یا-online-stalking-ji6h7ghbghfv فرض کنید در اتاق دو متر در دو متری حبس شده اید و محکومید به زندگی. روی میز تحریر نشسته اید و کتاب میخوانید و ویز ویز اعصاب خردکن و مزاحم پشه ای هرازگاهی شما را می رنجاند. آن را پس می زنید و متمرکز می مانید. فضا بسته است و پنجره ای نیست و ویز ویز و پشه مرتبن به سمت شما بازمیگردند. چه میکنید؟ یک ساعت و دو ساعت و هشت ساعت که بگذرد ؛ یا واقعن عادت مکینید و می سازید و یا نهایتن دستهایتان را باز می کنید و با یک دست زدنِ سریع پشه را له میکنید و بعد دستتان را تمیز میکنید. جدای این دو ، انتخاب دیگری هم هست؟داستان من و خیلی آدمهای دیگر درباره ی مزاحمتهای مجازی شاید چیزی در همین حدود باشد. به اندازه ی کافی صدای مزاحم را پس زده و ندیده گرفته ایم ؛ شاید در حد چند دقیقه اعصابمان از حماقت یا بهتر بگویم وقاحت بعضی از کاربرهای مجازی بهم خورده ؛ اما برای من حالا زمان مکتوب کردنِ مختصرِ واکنش است ؛ چون از "عادت به چیزی که نباید باشد" بیزارم. دو نوع مواجهه وجود دارد وقتی کاربری بدون داشتن سوال خاصی درباره ی مطلب خاصی که نوشته اید به شما "پیغام خصوصی میدهد: یا مایل به آشنایی است (حالا از نوع آشنایی دو انسان و یا آشنایی ای که در دایره ی واژگان فارسی اسمش را "لاس زدن" می گذاریم.) ، و یا مزاحم است. تفاوت بین این دو؟ گاهی بقدر مویی باریک است. اگر حکم کلی بدهیم(بخوانید جاج کردن و آنوقت نچ نچ کنان سرتان را از راست به چپ و چپ به راست بچرخانید) ، وقتی شما به نوعی نشان می دهید مایل به ادامه یا اصلن شروع گفتگو نیستید و همچنان کاربرمورد نظر شما را تحت فشارِ پیام های بی سرو ته و عبث می گذارد ؛ این یعنی مزاحمت.دو دلیل احتمالی که به ذهن من میرسد ؛ فرض بر اینکه مخاطب من فقط کاربران ایرانی باشند ؛ این است :یک. طبق تجربه ی کاربر مذکور ، دختران ایرانی با نه گفتن ، منظورشان حقیقتن "نه" نیست ، بلکه شروع بازی ای است که با "دست پس زدن و با پا پیش کشیدن" در فرهنگمان توصیفش میکنیم. دو. چون پیام "خصوصی" است و مردم نمی بینند ، اصرار مُجاز است. تجاوز به حریم ، وقت ، اعصاب و یا اصلن نخواستن یک نفر ، که فعلن فقط عکس پروفایلی است در یک اپلیکیشن موبایل ، مجاز است و اشکالی ندارد. طبق تجربه ی من ، تعداد زیادی از این افراد که مزاحمان مجازی صدایشان میزنم ، اگر تخفیف بدهم و نخواهم بی اغراق از لفط "متجاوز" استفاده کنم، دانشگاه رفته ، تحصیل کرده و یا حتا از فارغ التحصیلان ، دانشجویان و یا کارمندانِ مراکز به نام و معتبری – حتی در سطح بین المللی- هستند. ساکن امریکا یا اروپا یا غیره بودن ، دانشجوی ام آی تی و کارمند گوگل بودن و سالها ایران زندگی نکردن ، باعث شد از انداختن تقصیر بر گردن "شرایط نابسامان و فضای بسته ی ایران" عاجز بمانم.پس ماجرا چیست؟ اخیرا از یکی شان، که استدلالش این بود که من "دلم میخواهد" با فارغ التحصیلان فرزانگان گپ بزنم و یا "به خاطر فلان و بهمان و زمینه ی هنری مهندسی ای که داشته ای بنظرم جالب میایی و "من میخاهم" با تو حرف بزنم و تو را ببینم "، پرسیدم ، اگر مرا یا هرکس دیگری را که مایل به ادامه ی گفتگو با او بودی را در خیابان (یا محیط واقعی) می دیدی ، جلو می رفتی ، همین درخواست را می کردی و مثل الان ، این فرد همین نه را با همین شدّت میگفت ، آیا طرف را نگه میداشتی در خیابان که باید مرا قانع کنی چرا میگویی نه؟ یا راهت را می گرفتی و می رفتی؟ در جواب به سوالم درماند. همه ی ما خوب می دانیم که نمی توانیم کسی را خارج دنیای مجازی مجبور به گفتگو کنیم ؛ چرا؟ چون مردم ما را میبینند؟ پس مسنجر(دایرکت و پی وی وی غیره) فضایی است خصوصی، که چون کسی ما را نمی بیند ، می توانیم بر خواسته ی خودخواهانه مان پافشاری کنیم و هر از چندگاهی مسج بدهیم؟ حتمن باید ما را "بلاک"(!) کنند و اگر انسانی تر و ساده تر به ما بگویند پیام نده ، ما دست از تجاوز بر نمی داریم؟ مگر غیر از این است که همین رفتار در دنیای واقعی ، استاکینگ است و جُرم است و میتوانیم صدایمان را بالا ببریم و بلند بلند شکایت کنیم؟ این مسجهای گاهی هر از چند ، آیا همان تکه پرانی خیابانی به آن شیوه ی سنتی که به یاد داریمش ، نیست؟ آیا این قشرِ آنلاین استاکرز ، همان تکه پرانندگان خیابانی را ملامت نمی کنند؟ آیا برای اینکه یک دختر(بخوانید انسان) نخواهد مزاحمش بشوند ، حتمن باید وضعیت تاهلش را در صفحه ی اجتماعیش مشخص کند؟راه حل؟ بنظر من نام بردن عمومی و تگ کردن افرادی که بعد از اینکه برایشان به طور واضح عدم تمایلتان را توضیح دادید ، ماندند و ادامه دادند. اسمشان را بنویسید و بگذارید دوستهای مشترکتان ببینند. به همین مسخرگی و شاید عقب افتادگی. اینکار را به دایره ی اطرافتان نه ، به خودتان که بدهکار هستید ، نیستید؟ مگر داستان هشتگ می تو ، که مثل دومینویی که روی دومینوی بعدی می فاتد و سیل تغییرها و تحلیل ها را با خودش به همراه آورد، چیزی جز "اسم بردن" از متجاوزان و سکوت نکردن بود؟ به نخواستن یک انسان احترام بگذاریم. هیچ چیزی ، تاکید می کنم ، هی چیزی ، حتا دانشگاه معتبر و شرایط خوب زندگی ما ، رفتار زشت اجتماعی ما را فقط به صرف اینکه عمومی و هویدا نیست و در اینترنت است ، توجیه نمیکند.رفتار آنلاین را یاد بگیریم. همانطور که بلدیم از مدیا استفاده کنیم ، فرهنگ حضور در آن را هم تمرین و یا حتی به هم یادآوری و بعضن گوشزد کنیم. جای تمرین رفتار آنلاین چقدر بین کاربران ایرانی شبکه های اجتماعی خالی است.onlineyasonlineyasSat, 19 Jan 2019 19:25:16 +0330https://virgool.ir/@onlineyas/آی-با-کلاه-p5m9coiq59fm دیشب برای اولین بار اتفاق عجیب و خفه کننده ای افتاد. طرفای 4 صبح بود که گلویم را چسبید و بیدارم کرد. چشمهایم سقف و دیوارهای سیاه را بالا و پایین میکردند و تمام خاطره هایم را با جزییات وحشتناکی بالا می آوردم : همان لحظه را عینن مجد زندگی میکردم ، من همان یاسمین بودم اما ناگهان دلیل اتفاقها را می فهمیدم. دلم میخواست کاری را غیر از آنچه انجام داده ام بکنم ، اما دست و پاها و زبانم محکوم بودند به تکرار جز به جز همانی که اتفاق افتاده. وحشتناک تر از این نمیشد. می خواستم بخوابم ، عرق سرد و دست محکم "گذشته ی مهاجم" نمی گذاشت.ماجرا روشن بود : من روی تختم ، میخکوب و محکوم به دوباره زیستن لحظه هایی که پاسشان کرده بودم ، شده بودم.وسط لابی فنی ام و آ.پ. تنها دختر رژ لب قرمز به لب و مو بلوند کلاسمان ، نفس نفس زنان دنبالم می دود ، صدایم می زند ، با تعجب مکث میکنم. کیفش را پهن می کند روی زمین و نت های موسیقی اش را نشانم میدهد. سعی میکنم تعجبم را از صورتم پاک کنم و لبخند بزنم. با صدای کشدار و نازک و کیوتش میپرسد :"من دارم رو پیانو اینو میزنم ، بنظرت اینجا رو باید فورته بزنم یا پیانو؟" و چند سوال کاملن موسیقیایی دیگر.از لحن دست و پاچه اش پیداست که جفتمان سوال مشترکی داریم: چرا این مکامله را با من شروع کرده؟فلاش بک : گفتگوی دیگرمان را یادم می آید روز اول دانشگاه ، بعد از این که سر کلاس ادبیات ، اولین کلاسمان ، و شاید از اولین و آخرین کلاسهایی که هنوز به گپ و گفت درون کلاسی اعتقاد داشتم. از دوستهایش جدا شد و وقتی از دوستانم جدا شدم آمد و گفت :"تو خیلی هنری هستی ؛ معلومه" و از قشنگترین لبخندها را تحویلم داد. همانطور که توی لابی فنی ایستاده ام و سعی می کنم جوابش را درباره ی نت های پیانو بدهم ، چراغی توی ذهنم روشنمی شود : دعوتش کن با هم بروید کافه. او میخواهد دوست تو باشد.اما متاسفانه من تعطیل تر از این حرفها بودم که این چیزها را درک کنم. جوابش را که درباره ی سوال عجبیب نوتها دادم ، پشتم را کردم و رفتم و او داشت کیفش را جمع می کرد که برود. یاسمین 25 ساله ای که فقط بدنش روی تختی در بولونیای ایتالیا دراز کشیده بود و روحش در اثر یک جابجایی زمانی داشت به طور تصادفی لحظه هایی از بدن سال 90اش را زندگی میکرد، داد می زد که "نرو یاسمین ، برگرد ، دعوتش کن ایرج ؛ او دنبال بهانه ای برای گپ زدن است." اما پاهایم من را می بردند سمت کمد ها. و آی با کلاه با لب های قرمز و نوتهای بی هدف پیانواش آنجا جلوی نوارخانه ، جایی که احتمال میداد پیدایم کند، مردد مانده بود. "برگرد ، باهاش حرف بزن! یاسمین برگرذ!" بدنم دور می شود.خاطره هایم تکه تکه شده اند و درست بازیابی نمی شوند. انگار روزهای آخر نفس کشیدنشان است قبل از اینکه پس از گسستگی ، تک به تک محو شوند. جیغ ممتد و دیوانه کننده شان امانم را بریده ، می خواهند به زور به عرصه برگردند و نفس بکشند ،یا حداقل با عزاداری درست و درمانی به خاک سپرده شوند. می خواهند نوشته شوند ، همانطور که تجربه و احساس شده اند. سخت است. نیست؟onlineyasonlineyasSat, 12 Jan 2019 03:38:40 +0330https://virgool.ir/@onlineyas/افسانه-ی-پیتزُمونو-و-کریستالدا-gpjx4frowjxo افسانه ی پیتزُمونو و کریستالدا از قصه های جذاب و معروف ناحیه ی سلنتو اه ک دلم نمیاد تعریفش نکنم. پری های دریایی معروف بودن به اینکه وقتی مردا میرفتن تو دریا ماهیگری ، با آوازای دلفریبشون اونا رو اغوا می کردن. مثل هر افسانه ی دیگه ای ، قهرمان قصه ،با همه فرق داشته : این آقای پیتزُمونو ی جذابِ مشغول ب حرفه ي ماهيگيري، محلی به پری های دریایی نمی ذاشته و هرچی آواز می خوندن هیچیش نمیشده. چرا؟ چون عاشق دوست دخترش بوده ب اسم کریستالدا. خلاصه ، نهایتن هم از طرف جامعه ی پریان دریایی مورد غضب واقع میشه و ی روز وقتی با کریستالدا رو ساحل در حال انتقال فیزیکی/شیمیایی احساسات بودن ، بانوان بدون پایِ پری دریایی میان و کریستالدا رو می دزدن می برن ته دریا.(تو ی ورژن محلی قصه شنیده بودم ک این خانوم کریستالدا هم ی پری دریایی بوده و چون پیتزُمونو عاشقش بوده و با پریای دیگه خوش و بش نمی کرده، خواهرای کریستالدا حسادت می کنن و کریستالدا رو می برن ته دریا و زندانی میکنن ک دیگه نیاد رو سطح آب برای معاشرت بیشتر)خلاصه پیتزُمونو تمام شبو غصه می خوره در حدی ک صبح بعدش وقی ماهیگیرا میان سرکار میبینن رو ساحل ی تخته سنگ سفید هست و پیتزیمونه نیست .پیتزیمونه سنگ میشه و شکل این سنگ همینطور ک میبینین شبیه ی آقاییه ک نشسته و منتظره و تبدیل میشه ب نماد عاشقی ک سالها منتظر عشقش می مونه. میگن هر صدسال ی بار، روز 15 اگوست ک میشه وسط تابستون،پری های دریایی دختر رو می فرستن بالا، سنگه هم پیتزُمونو میشه و این دوتا بهم میرسن؛ تحقيق براي صحت این ماجرا ب عمر من قد نمیده. اما اینجا هرروز 15 اگوست فستیوال عشق بپاست و مردم برای عروی احتمالی آینده می نوشن و می زنن و میرقصن.عده ای هم ادعا میکنن ک شبا این زوج رو می بینن ک آدم شدن - ک کار سختی نیست فهمیدن اینکه احتمالن اشتباه گرفته ن.ساحل ویسته در پولیاعکس مربوط به ساحل ویسته تو ناحیه ی پولیاست.onlineyasonlineyasSat, 08 Sep 2018 04:04:59 +0430https://virgool.ir/@onlineyas/all-you-need-is-love-owvhyyn84c2w Modern narcissism at its perfection or a sad report on a Luxurious flashy wedding #Theferragnez , was one of those trendy hashtags which was extremely hard to avoid seeing in the past few days. Having even one of Italian models or beauty bloggers on your following list is enough to get bombarded with the unstoppable insane flood of the photos & moment-by-moment stories of pre-party, post-party and the party itself. An extravagant wedding ceremony said to be finalized with 2 million euros which sounds to have received more attention compared to Royal wedding. There are a lot more to address this wedding which I prefer not to mention, as you can easily click on the hashtag and join the other half billion crowd which still is growing fatter. Not to count the zeros of number of dollars and people and to forget the direct relevance , I would like to chat about why what had happened left me shocked, disappointed and most of all confused.Having aside a professional team of cameramen, the bride and & groom did not let go of their cellphones -not even for a moment. ( Actually there was a moment : when they were reading out their vows while officially tying the knot ) Not only the couple, but the whole ceremony looked like a real circus, with all gusts constantly holding their cellphones, filming the events and of course a great deal of themselves - if not saying too much of it. Just have a look on the roller-caster scene and it is damn stupid and sad at the same time: attendees, whether alone or being accompanied by a friend/partner, are busy filming themselves or taking selfies literally all the time. The ones who are not doing it, are stupidly throwing smiles to a camera somewhere. I doubt if these people socialized much with one another, for real! Has the groom ever looked at the expensive bride’s face in real, or has he witnessed his dreamy expensive “statue of ice that pees Vodka” with his bare eyes? Or, did he only look at his wonderland through the screen of his phone all the time – the same way we did?!The amount of #Narcissism we are filing our life and others’ with, regardless of their real hard effort and talents, is what scares me the most. Not only because you can observe the bare version of it in a pure and perfectly insane way, but also because we can all identify with them, seeing ourselves doing it from time to time on our social media while prompting others to do it as well. What if we should merely admit/welcome it and try to get the most out of it? What are the potential consequences and threats of too much of narcissism being spread around, if there are any? Just have a look on couple pf profiles of the other family members and face a part of what I am talking about. They did not let anything related themselves go. I invite you to take a look of the speech the sister, Valentina, has done for the wedding (testimony) and how she insanely adores it so this has come as a permanent post on her Instagram profile, with English translations being followed! Seemingly, If “a family” ,“partner” , friends have been presented, it is there to promote that individual. We all do it on daily basis as it is one’s own media, but celebrating the number of people/times which that photo has been watched? I bypassed a comment saying :” I’m surprised by this much of love for Chiara and Fedez!” But seriously ?! it is definitely business, and business is something I understand. But should we really call it “love”? Is it true that the more impressions we have, the more we are truly “loved” ? Aren’t we gradually modifying the definition of “love” as well? How further this will go ? This is an absurd chaos. There is a thin line between fame, money and love – the way they call it. This line is getting thinner every day and that is the main rule of this game. Seemingly all the guests were too worried about their followers not losing a single moment of the party. They are alarmed if their make-up tools have been correctly mentioned. They are overconcerned if their brand-designer shoes are being perfectly framed and shown while struggling to choose a photo to post over hundreds. (There were times that some of us have kinda been there, right?!) What I am saying is, Business and getting impressions for it is so understandable. A make-up artist who happens to be a friend of Chiara can promote his art and skills AND at the same time express love but what about the main actors of this play, themselves? While others are carrying her (or their) name on shoulder and her hashtag below to get more profile visits and eventually share their profile impression numbers & statistics by writing “Thank you all, love you!” on an screenshot, how the couple really feel? Other than being overly noticed and admired. Do they really feel loved? The answer is yes. The question which is left then is : “ How much they really enjoyed their breath-taking wedding ? with the flower bouquet being replaced by a cellphone as a newly defined accessory and by watching the whole thing through their camera while busy recording it, showing it to some audience they have not met (assuming that friend s and family are already there so they do no need to check insagram to see it). How does it feel not being able to enjoy it as you are a full-time journalist of your own fantasy? Did you hire yourself, or others did, such as clowns being hired to entertain others while they themselves enjoy their show too? onlineyasonlineyasSat, 08 Sep 2018 03:52:31 +0430https://virgool.ir/@onlineyas/سلنتو-؛-شعبه-ی-دیگر-بهشت-در-ایتالیا-lfpdntrcxzffفريزه ،ي جور ميان وعده يا پيش غذاي سبكه پولياس.نون جو رو ميگيرن زير شير آب (اقا واقعن ميگيرن زير شير آب؛ ديدم ك ميگم!) بعد روش روغن زيتون و نمك ميزنن، گوجه فرنگي رو خورد ميكنن ميذارن روش.خيلي هم ذوق ميكنن و معتقدن ك خوشمزه س. بطور كلي هم اشپزي ايتاليايي درسته ك وسيعه ولي از ديد ما ايرانيا ك خيلي غذاهامون متنوع س و از سبزي و لوبيا گرفته تا گردو و رب انار و گوشت سر از خورشتامون در ميارن، اونقدري اين اشپزي متنوع و غني حساب نميشه در حدي ك اوايل من انگشت ب دهان ميگزيدم ك خدايا اينجا مردماني هستند ك لاي نون ،پنير و گوجه ميذارن و به به و چه چه ميكنن. واقعنم پنير و گوجه(رب گوجه اينجا اصلن مزه رباي ايرانو نميده و حقيقتن منحصر ب فرد و سالمه) ي عنصر تكرار شدني تو غذاهاشونه. در قياس با بقيه ي كشوراي اروپايي مزه سازن: تصور كنين نروژي ها جز ماهي و سيب زميني گوشت چ غذاهاي خيلي خاص ديگه اي دارن ك هنوز پخته و خورده شه تو زندگي روزمره شون؟ يا مثلن آلماني ها ك نخودفرنگي و سوسيس ميخورن. و بقيه كشورهاي مشابه. فرانسه، ايتاليا، اسپانيا و پرتغال غذاهاي محلي خودشونو حفظ كردن و هنوز روزمره استفاده ميكنن. وخب ايتاليا تو اين ليست ي سر و گردن بالاتر و معروفتره.من اوايل تو رستورانا دنبال سس كچاب بودم و كلن نميفهميدن چي ميخام يا ترجيح ميدادن ك نفهمن. ايده شون اينه ك سس براي پنهان كردن ي خرابكاري و اشپزي بده.مثل ما ك خورشت هاي مختلف داريم و با برنج سرو ميكنيم، ايتاليايي ها سس هاي مختلفي درست ميكنن(همون مايه ماكاروني) و رو پاستاهاي مختلف ميريزن و هركدوشم ي اسمي داره و هر ناحيه ي پاستا يا غذاي محلي خودشو داره.اگه واقعن دوست دارين بدونين ميتونم بعدن براتون راجب غذاهاي ناحيه هاي مختلف بنويسم!نكته اخر اينه ك اينجا ي جمله اي هست ك ميگن تو ايتاليا ما خوب غذا ميخوريم و قلبن بهش معتقدن. فك ميكنن كل دنيا در حال غذاهاي بيخود خوردن هستن و خودشون بشدت خوش غذان. رستورانا بينشون رقابت زياده. مك دونالد و كي اف سي طرفداري نداره. سابوي اينجا وجود نداره.(شايد ميلان باشه چون غير ايتاليايي ها اونجا بيشتر زندگي ميكنن) استارباكس هم ك كلن نيست!(راجب قهوه فككنم سه صفحه حرف دارم بزنم!) بعد از ي مدت هم طوري سليقه ي غذايي تون تغيير ميكنه ك ديگه نميتونين هر غذايي رو بخورين. مسخره س اما امسال اون مدتي ك برلين كار ميكردم روز اول ك رسيدم رستوراناي ايتاليايي دور شركت رو سرچ كردم!قهوه هايي هم ك مردم ميخوردن بنظرم آبي بود ك رنگشو قهوه اي كرده بودن !راجب فريزه يادم رفت اينو بگم ك داستان اين ميان وعده اين بوده ك قديم نونو ميزدن تو اب دريا ك نمك هم داره. و با گوجه مي خوردن. چرا؟ چون اين ناحيه نزديك درياس. اغلب ادما اينجا كنار دريا كار ميكنن و فقط تابستونا سركارن. اگه هفتادو هشت روز در سال كار كنن دولت بقيه ي سال رو بهشون حقوق بيكاري ميده. :داسم اين ناحيه سلنتو س ك تو عكس دوم ميبينين. قسمت خيلي جنوبيِ استان پوليا ست. اينجا ديالتتو يا گويش خاص خودشونو دارن ك من كلن متوجه نميشم. (بقيه ي ايتاليايي ها هم منوجه نميشن:د) موسيقي هايي ك ب اين زبان خواننده هاي زن شون خوندن بشدت زيباست. نميدونم چطوري اينجا لينك بدم واقعننن زيباس موسيقياشون حتا براي كسي ك نميفهمه! ي رقص محلي هم دارن ب اسم پيتزيكو؛ ديدنيه! و با سازاي محليشون موزيكشو اجرا ميكنن. لباساي خاص خودشونم مي پوشنتو فستيوالاشون موقع اين رقص.قسمت پاييني لباس ي پارچه ي بلند اضافي داره ك مثل ي شال ازش موقع رقص استفاده ميكنن ك همين اين رقصو خاص ميكنه!پ.ن. من اینارو شروع کردم رو اینستاگرامم نوشتن. چون طولانیه دوستی پیشنهاد کرد ک اینجا بنویسم. منو هم خیلی ببخشید اگه نوشته ها ادیت نشده و تر و تمیز نشده س. به محض اینکه وقت کنم یه ذره شو ثبت میکنم چون به این نتیجه رسیدم که چیزایی که تو این دوسال سفر و زندگی تو ایتالیا دیدم انقدر یونیک و زیبان که حیفه جایی ننویسمشون و بقیه نخونن! اگه سوالی دارین یا راجب موضوع خاصی بیشتر دوست دارین که گپ زده بشه بگین تا براتون ازش بنویسم. :)آیدی ی که باهاش توی اینستاگرام می نویسم اینه :onlineyas https://www.instagram.com/p/Bmst3KTlQuW/?taken-by=onlineyas onlineyasonlineyasMon, 20 Aug 2018 23:59:17 +0430https://virgool.ir/@onlineyas/httpswwwinstagramcompbmi7te7fg2qtaken-byonlineyas-mke4imywj2cc ‎اواخر 22سالگی و سه ماه قبل سفرم به امریکا خیلی ناگهانی تصمیم گرفتم که سر از سفارت ایتالیا در بیاورم و بعبارتی سر خر را به طرف دیگری از کره ی زمین کج کنم.‎درست قبل از اینکه پایم را بگذارم ایتالیا ، دوستانم قهقهه سر میدادند که داری میروی ایران دوم. تنبل اند و همیشه دیر می کنند و مردم اصلا اهل کار کردن نیستند. ‎‎این ها همه ی کلیشه هایی بود که قبل از اینجا آمدن به گوشم خورد.. ‎بعد از دوسال اگر دوباره کسی به تمسخر بخندد و این گزاره ها را تکرار کند ، اولین واکنشم تعجب است. ایتالیایی ها نزدیکترین و شبیه ترین فرهنگ را بین ‎کشورهای دیگر اروپا به ما ایرانی ها دارند اما این اصلا به این معنی نیست که کپی برابر اصل ما هستند . ‎و این هم اصلا به این معنی نیست که ما بدیم و دیگران خوبو یا برعکس. صحبت از تفاوت است. ‎سپتامبر 2016 وقتی پایم را گذاشتم بولونیا فقط بلد بودم به ایتالیایی بگویم سلام. یک تفکر احمقانه و کودکانه ای پس ذهنم باعث شده بود فکر کنم چون انگلیسی بلدم میتوانم هرجای اروپا که میخواهم بروم و درس بخوانم و سفر کنم. دو ماه اول شوک کامل از فرق سر تا نوک پایم را گرفته بود : با انگلیسی حرف زدن کاری راه نمی افتاد. اولا که باید سعی میکردی آرام و شمرده با مردم حرف بزنی و از ساده ترین کلمه ها استفاده کنی که اعتراف میکنم برای کسی که از هفده سالگی انگليسي تافل و ايلتس و آپراينترمديت درس داده ، اتفاقی بود بس دشوار.اما خب ، می گویند تمرین معجزه میکند ؛ من نه تنها یاد گرفتم چطور ساده ترین جمله ها را برای محاوره انتخاب کنم بلکه حتی می توانم کلیک کنم روی آپشن "انگلیسی را با لهجه ی ایتالیایی حرف بزن"ِ مغزم و فان ترین مکالمه های عمرم را با اطرافیانم داشته باشم. یا بهتر از آن ، ایتالیایی حرف بزنم بدون هیچ پیشینه ي‎قبلی ای.‎و اما چه بلایی سر دختری که با چمدان وسط خیابان ها تا مرز اشک رفت چون عاجز بود یک آدرس ساده بپرسد آمد؟ ‎هیچی او زنده است و به زندگی اش ادامه می دهد.‎معمولا اگر زبان کشوری را ندانید و بیست و چندسالی با خانواده و در شهری که بدنیا آمده اید زندگی کرده باشید و خیلی اتفاقی پرتابتان کنند به سرزمینی که با تسلط به دو زبان اول دنیا باز هم از ارتباط با محیط عاجزید ، چه بلایی سرتان می آید؟ احتمالا افسرده می شوید. شاید اگر جایی که آمده بودم ایتالیا نبود حتما افسرده می شدم. اما اینجا مردم دست از معاشرت بر نمیداشتند. بارها و بارها برایم پیش آمد ک توی اتوبوس شروع می کردند به حرف زدن و هرچقد با دست و سر می گفتم که زبانتان را نمی فهمم از رو نمی رفتند. می خندیدند گریه می کردن از شكست های عشقی و کمدی های زندگیشان می گفتند و از یک روز بد کاری حرف می زدند - یا دست کم من اینطور می فهمیدم.‎کم کم متوجه شدم که این زبان را اول با دست و سر و صورت و کم کم با گوش کردن به اشک ها و لبخندهایشان می شود تا حدی فهمید و همینطوری هم خود را فهماند. با هر دو سه کلمه ای که ایتالیایی حرف بزنی انقد ذوق می کنند و انقدر تشویقت می کنند که خودت ذوقمرگ می شوی حتی اگر هندانه هایی که زیر بغلت گذاشته اند به طرز واضحی سنگین باشند. بهترین کلاس ایتالیایی برای من شد توی خیابان راه رفتن و توس اتوبوس هندزفری نگذاشتن و توی بازارهای محلی خوش و بش کردن. معاشرت ، بعد از غذا خوردن والاترین اتفاقی است که در این خاک دایما در حال مراجعت است. کافی است با دوچرخه پشت چراغ قرمز باسیتی و یکی به بهانه ی ساعت پرسیدن شروع کند به حرف زدن و کل روزتان را برای هم تعریف کنید بدون اینکه اسم یکدیگر را بپرسید و بعدن باز یکدیگر را ملاقات کنید. وقتی گم می شدم آدمهایی که نمی شناختمشان و احتمالا کار و زندگی ای در لحظه برای انجام دادن داشتند ، زندگیشان را ول می کردن و من را پیاده می بردند ب آدرسی که می خواستم بروم. حقه و و سواستفاده و آدم ربایی ای در کار نبود. این انقباض شدید ماهیچه های نگران مغزم که هدیه و یادگاری وطن بود ، کم کم شل شد از بین رفت. آژنس املاکی که در آن دنبال خانه می گشتم وقتی می دید نه زبان بلدم و نه آدرس ها و تایم قرار ها را می فهمم ، با موتورش میامد دنبالم و وسط خانه گشتن ها شهر را هم نشانم میداد ف کمی هم زبان یادم میداد و گپ می زد ؛ گپ زدن ، این اتفاق مهم و مقدس که اینجا به کرات می افتد.‎حالا می فهمم وقتی در ایرانمی گفتند ایتالیایی ها دیر میکنند ، دلیلش چیست. مثل همان قصه ی ایتالیایی پینوکیو ، وسط راه مدرسه آمدن ، احتمالا توریست بی زبان بدبختی را می بینند که زبان و ادرس بلد نیست و یا راننده تاکسی ای نصیبشان می شود که بحث داغ سیاسی ای را پیش می کشد و یا دختر/پسر جذاب و دلربایی را ملاقات می کنند. این یک فرهنگ است. من ندیدم خیلی کسی سر دیر آمدن ديگري عصبانی شود. تنبل؟ همکلاسی های ایتالیایی من کوشاترین و درس خوان ترین موجوداتی هستن که تا به حال دیده ام و انی را کسی می گوید که دوازده سالی را در فرزانگان و دانشکده فنی تهران گذرانده. سرعت و زمان اینجا معنی دیگری دارد. اما دقت کارها خیلی خیلی بالاست. اگر هم بی دقتی ای می شود با قهوه و بگو و بخند و دوباره کاری جبران یا حلش می کنند. این پدیده می تواند برای کسی که از تهران آمده یا حیلی آدمهای دیگر اعصاب خدر کن باشد. صف های ایتالیا طولانی است و در صف ایستادن یک اتفاق جدی و یک فرهنگ است که ایتالیایی ها با حوصله و لبخند با مهارت هرروز تمرینش کرده اند. ما شاید نتوانیم. دندانهایمان را روی هم فشار بدیهم و به خانواده ی زمین و زمان فحش بدهیم. این های همه تفاوت فرهنگ است.‎ایتالیا فرهنگ بشدت متفاوتی دارد و مثل کشورهای مهاجر پذیر ، خالی از فرهنگ ثابتی نیست تا مهاجر به راحتی فرهنگ خودش را بار بزند و زندگی اش را همانطور ک بوده پهن كند و ادامه دهد. متوجه شدم ك يكي از دلايلي ك ايراني ها (و باقي) خيلي اروپا را و شايد ايتاليا را براي مهاجرت جذاب نمي يابند اصلن شايد همين باشد.اینجا مجبوری تا شوی و این فرهنگ را بپذیری و داخلش عمل کنی. اینجا باید قبول کنی که صف ها طولانی اند ، کارهای اداری طاقت فرسا و سخت اند ، امتحان ها شفاهی است و مردم انگلیسی حرف نمی زنند. سس كچاپ پیدا نمی شود و اگر بشود ریختنش روی پاستا و پیتزا کار زشتی است. اروپا خيلي بزرگ نيست. يك ساعتي ك در هواپيما بماني دو سه كشوري را رد ميكني. دو سه زبان مختلف؛ دو سه فرهنگ متفاوت تر. خلاصه كه ايتاليايي ها گرم ترين مردم اروپا هستند. ( و شايد بعدن اگر مجالي بود نوشتم ك چرا بنظرم انقدرها هم ك فكر ميكنيد شبيه ما نيستند و هستند) #ايتاليا_نوشت onlineyasonlineyasFri, 17 Aug 2018 13:40:51 +0430