https://virgool.ir/feed/@omidazamifa2026-11-11 19:50:48https://files.virgool.ir/upload/users/4009/avatar/UEUDBK.pnghttps://virgool.ir/@omidazamihttps://virgool.ir/@omidazami/پاییز-زمستان-بهار-تابستان-و-دوباره-پاییز-aof3qfpp7sbdهمیشه از شروع هرکاری ترسیده‌ام. به همین دلیل خیلی از کار‌ها را تا حالا شروع نکردم و شاید هیچ‌وقت هم شروع نکنم. نوشتن هم یکی از این کارها بود. من تقریبا زیاد می‌نویسم. قسمتی از شغلم است. اما این اولین بار است که برای دل خودم می‌نویسم. گفتم از شروع هر کار تازه‌ای می‌ترسم. درست هم گفتم. اما این فقط یکی از ترس‌های من برای ننوشتن است. بزرگ‌ترین ترسم از عریان شدن است. آدمی که همیشه خودش را در حریم شخصی‌اش حبس می‌کند، کسی که از رفت و آمد غریبه و آشنا به داخل خانه‌شان و مخصوصا اتاق شخصی‌اش وحشت می‌کند و عصبانی می‌شود، منی که سختم می‌شود جزییات کار‌هایم را حتی به پدر و مادرم توضیح دهم و همیشه در لاک تنهایی و انزوای خودم زندگی کرده‌ام چطور می‌توانم خود عریانم را نشان همه بدهم؟ چاقویی برّنده‌تر، شمشیری تیزتر، اتاقی شیشه‌ای‌تر از کلمه هم مگر داریم؟ کلمه پوشش تو را پاره می‌کند، تو را بی‌آبرو می‌کند. کلمه جارچی است. راز درونت را پیش همه برملا می‌کند. تویی که عمری تلاش کردی تا پرده‌ای میان خودت و آدم‌های اطرافت بکشی. همین که دست به کلمات می‌زنی این پرده دریده می‌شود. کلمه مانند اسب نجیب نیست که افسارش را دستت بدهد تا هرکجا که می‌خواهی تو را ببرد. کلمه یاغی‌ست. ولی نه شاید هم این ذهن من است که یاغی‌ست. شاید این هوچی که من این همه سال ازش ترسیده‌ام و دست به قلم نزدم افکار من‌اند و نه این کلمات. کلمات که از خود اختیاری ندارند. این ذهن پریشان مفلوک من است که دارد این‌ها را پشت هم می‌چیند و مرا برملا می‌کند. انگار این همه سال در زندان من منتظر بوده تا من وارد اسلحه‌ خانه کلمات بشوم و مرا با همین‌ها به رگبار ببندد و سلاخی کند. که آزاد شود. حالا هم که آزاد شده با یک ژ-۳ که گلنگدنش را هم به ‌زور می‌تواند به عقب بکشد رو به روی من ایستاده و می‌گوید تو را به همه نشان خواهم داد و شلیک می‌کند. یک خشاپ پر را به‌ زحمت اما با نفرت در من خالی می‌کند و پوششی که سال‌ها در آن خودم را مخفی می‌کردم تکه تکه می‌کند و مرا عریان می‌سازد. حالا که قرار است عریان باشم. دیگر دلیلی ندارد بترسم. ترس من از عریانی بود و حالا من عریانم. پس می‌نویسم.عکس از مهدی قائماین روز‌ها حال خوبی ندارم. سه چهارم سال تقریبا حال خوبی ندارم. پاییز سال ۹۸ شروع شده و اگر آن کلمات زیبا و عاشقانه در وصف پاییز و رنگ‌هایش و برگ‌هایش را کنار بگذاریم و نخواهم از جملات رادیوچهرازی برای سوزناک‌تر شدن نوشته‌ام تضمینی بیاورم، می‌توانم از بغ کردن دلم بگویم. از اینکه اشکم دم مشکم است اما قطره‌ای با گونه‌هایم تماس نمی‌گیرد. انگار قبض‌شان را خیلی وقت است ندادم و یک طرفه شده است حالا. من متولد بهارم. بهار برای من عجیب‌ترین فصل است. اینکه می‌گویم عجیب‌ترین به‌این دلیل است که اگر ۱۰ جلد کتاب بنویسم، نمی‌توانم توصیف کنم بهار برای من یعنی چه. پس کلمات را هم بیهوده هدر نمی‌دهم. بعد از بهار پاییز است که خب مشخصا حال همه را می‌گیرد. اما زمستان هم با من سر جنگ دارد. از کودکی‌ام از زمستان متنفر بودم. حتی بیشتر از استقلال. ۸ ساله بودم که در سرمای استخوان‌سوز و در تاریکی هوا در گوشه‌ای از خیابان به خودم می‌لرزیدم از ترس و سرما و منتظر می‌ماندم تا سرویس مدرسه بیاید دنبالم و من را با خود ببرد. و این ماجرا ۵ سال مداوم ادامه داشت و هرسال که می‌گذشت تنها از ترس من برای ایستادن در خیابان خلوت تاریک کم می‌شد اما همچنان با همان کیفیت سابق می‌لرزیدم. من تمام زمستان‌های عمرم را لرزیده‌ام. حتی در اولین قرار عاشقانه‌ام. همیشه هم به چند لا شلوار و لباس و بافتنی و کاپشن و کلاه و دستکش مجهز بوده‌ام اما هیچ‌کدام مانع رسیدن سرما به استخوان‌هایم نمی‌شدند. برای همین هم اولین قرار عاشقانه‌ام با آن که بیش از ۵۰۰ کلیومتر را برای دیدنش طی کرده بودم بیشتر از ۱ ساعت طول نکشید. گفتم من نمی‌توانم بیشتر از این سرما را تحمل کنم. خداحافظی کردم و رفتم. سه سال بعد، باز هم زمستان بود که من رفتم. اما دیگر بخاطر سرمای هوا نبود. این‌بار سرمای رابطه‌مان نای ماندن را از من گرفته بود و من برای همیشه رفتم. برای همین است که زمستان غمگین‌ترین فصل بود برای من. اما انگار قرار نیست به همین سادگی‌ها دست از سر من بردارند این فصل‌ها. حالا دیگر زمستان آن طعم تلخ ته خیار را ندارد. اما همچنان می‌لرزم. این وسط تنها به تابستان هیچ حسی ندارم و نه آنقدر به ‌اندازه زمستان و سرمایش ازش متنفرم و نه اندازه بهار عجیب است و نه به اندازه پاییز فلان. حالا پاییز ۹۸ است و من این همه با فصل‌ها خود درگیری و فصل درگیری دارم و طبق معمول بغ کرده‌ام و از زیبایی و غربت و باد سرد پاییز و برگ و رنگ و نارنجی کیف می‌کنم و افسرده می‌شوم.امید اعظمیامید اعظمیTue, 15 Oct 2019 15:27:38 +0330