https://virgool.ir/feed/@oldenglishروزنامه نگارfa2026-11-12 16:10:44https://files.virgool.ir/upload/users/1823624/avatar/FlcZhb.jpghttps://virgool.ir/@oldenglishhttps://virgool.ir/@oldenglish/من-و-پیشو-و-آن-خانومه-که-آلن-جکسون-بلندش-کرد-munxavxu8krlنوشته ای از سال 1393کانتری بویصبح رفتم پارک قیطریه...سری زدم به دنیای گربه ها و کلاغ های پارک که انگار از هیات امنای آنجایند و حسابی برای خودشان راحت می چرخند .رفتم آنجا و بعد یک بچه گربه بامزه آمد پیشم. دوتایی حسابی با هم رفیق شدیم. گربه ای نبود که خیلی اهل نظافت باشد اما برای بازی کردن خوش دست بود. می توانستی ولویش کنی کف یک دست و با دست دیگر یا تایش کنی یا دست ها و پاهایش را بگیری و حلقه کنی توی شکمش و با یک دست نگهش داری که چنگ نزد و با دست دیگر زیر گلویش را ناز کنی تا کتوجه شود که تو آدم خوبی هستی و نیت سویی نداری...گربه توی دست های من ولو بود و هدفون روی گوش های من سوار و آلن جکسون داشت پشت سر هم آهنگ می خواند و من و گربه یا به قول عزیزی پیشو هر دو خر کیف بودیم از هوای پارک و فضای پارک و موسیقی..نشستم روی یکی از نیمکت ها چون آلن جکسون رسیده بود به اهنگ محبوبم کانتری بوی. او داشت می خواند و من گربه را رها کردم تا راحت باشد. آمد و نشست روی شکم بالشت وارم و شروع کرد محض تنوع با ناخنش با نخ های تی شرتم بازی کردن...من بودم و آلن جکسون بود و آن خانمی که آلن آقا می خواست بلند کند و گربه که از شکم من بلند نمی شد...خلاصه خانومه سوار شد و آلن آقا مخش را هم زد و آهنگ تمام شد اما گربه ماجرا تا کل شلوار و تی شرت بنده را خاکی و پشمی نکرد نرفت که نرفت که نرفت...خیلی فاز می دهد که آلن جکسون مشغول زدن مخ باشد و گربه مشغول بازی کردن و پنجول اندختن شکم آدم آنهم وسط پارک قیطریه با آن همه دافی گربه باز....متن ترانه آلان جکسون را ترجمه می کنم می گذارم روی یادداشت دیگری....آلن آقا جکسون از خوبای کانتریاین هم متن ترانهببخشین مادمازل ،دیدم دارین قدم می زنیناین بود که دور زدم ،فکر نکنین زاغ سیاتون چوب زده باشماکجا مجا می خواین برین؟شاید حاجیتون بتونه برسوندتونبنزینم تا لب پره ،ممنونم میشم برسونمتونمن بچه بیابونم ،یه چهارچرخ میزون زیر پامهاصن از تخت زدم بیرون که شوما رو برسونمخواستین بریم کوچه خیابونای بالا شهر ،خواستین بریم اون پایین مایینامن هرجا لب تر کنین می رسونمتونچون من بچه بیابونمبه نظر میاد جات رو صندلی کمک راننده محکمهپس بزن بریم دنده پنج حال سرعتو ببریممی تونم مث باد برونم یا می تونم مث جاده آروم باشمبریم میون درختای جنگل یا صاف بریم بالاشهرلاستیک 35 بزرگم رو آسفالت می دوئهو همین جوری خاک قرمز کنار جاده رو می فرسته رو هوابالاخره من بچه بیابونم دیگهماشینم یه صدا گیر توپ داره ، و تیوپاش حرف ندارنهر وقتم بخوام آهنگ بذارم ،صداش کلی حال میدههر وقت نزدیک مسیرتون شدیم یه خبر بدینخواستیم بزنیم بیرون یا بمونین تو،طلبه هم بودین ندا بدین تا ته جاده رو یه تک بریمچون بچه بیابونم...https://www.youtube.com/watch?v=JnX2BoZE9w4هومن جعفریهومن جعفریTue, 08 Aug 2023 17:14:19 +0330https://virgool.ir/@oldenglish/فقط-پنیر-با-بربری-csdki8lryjtmتو توییتر، اوضاع یه طوریه که حرف بزنی پارت می کنن. به نفع اینور بنویسی، اونوریا می زننت. به نفع اونور بنویسی، اینوریا می زنن لهت می کنن. مهم نیست آبی قرمز باشه، یا چپ و راست، یا بت من و سوپرمن یا بارسلونا یا رئال! در مورد اعتراضات بنویسی یا اغتشاشات! از حکومت دفاع کنی یا از مردم. حتی اگر وسط وایسی هر چی به ذهنت درست میاد رو بگی بدون اینکه طرف کسی رو بگیری، باز هم فحش می خوری.یاد ویل مک کوی افتادم تو سریال نیوزروم. یه روزنامه نگار جنجالی که عمدتا بی طرف می موند و سعی می کرد طرف جمهوری خواها یا دموکراتا یا لیبرالا رو نگیره. تو سکانس فوق درخشان افتتاحیه - که اگر ندیدین حتما ببینین- وقتی وسط یه مناظره بی اهمیت دانشجویی، ازش می خوان که موضع بگیره، یه دفعه قاطی می کنه و تو پنج دقیقه طوفانی، جمهوری خواها و دموکراتا و لیبرالا و دانشجوها و کل سیستم آمریکا رو می شوره می بره هوا! خیلی دلم می خواست الان تو ایران، تو رسانه هامون، آدم بی طرفی داشتیم که می تونست اینطوری همه رو با هم بشوره ببره پایین. ولی نداریم. نمی خوان که داشته باشیم و ظرفیت فرهنگیشو نداریم. همه ما یاد گرفتیم برچسب بزنیم. خودم اولیش. یه چیز دیگه اینکه اینجا ایستادن سر حرف درست هزینش بیشتر از اونوره. اونور اگر این شخصیت سریالی، حرفی بزنه که باعث برکناریش از یه برنامه بشه، صد تا برنامه دیگه استخدامش می کنن. ظرف رسانه ها و اقتصاد ایران کوچیک تر از این حرفاست...نیوز روم ببینین رفقا..نیوز روم ببینین و یادتون باشه نه اینوری نه انوری فقط پنیر با بربری...چای شیرینم اگر بزنین تنگش بهترین صبونه دنیا میشه....هومن جعفریهومن جعفریWed, 12 Oct 2022 12:19:21 +0330https://virgool.ir/@oldenglish/یعنی-این-اولشه-afb30qs8lrvyهمیشه دلم می خواست جای عکس این عکس باشم.. همیشه نوشتن اولین مطلب یکم سخت تره...باید قلقش دستت بیاد.برای کجا می نویسی، برای کیا می نویسی، کیا قراره در مورد انتشارش نظر بدن و کیا قراره تشویقت کنن...یکم که بالا پایین کنی، یکم که از اینور بری و از اونور بیای، یکم که بنویسی و خط بزنی، دستت میاد چه خبره...قلمت و لحنت رو پیدا می کنی...بقیه اش دیگه شانس تو و نظر مخاطبته و توانت برای اصلاح مسیر چون اینطوری نیست که تو یه روزه به قلم و لحن مناسبت برسی...گاهی وقتا بیشتر طول می کشه... خیلی بیشتر طول می کشه...وظیفه تو اینه که دل به کار بدی...بنویسی و اجازه بدی تو طول مسیر بهت الهام بشه که کجای راه رو درست رفتی و کجاش اشتباهه. تا اینجاش رو خوندین؟ اوکی...اینجا تازه اولشه.بریم جلوتر..چند وقت پیش اولین سایت شخصی خودمو راه انداختم. یه مشاور بازاریابی پیدا کرده بودم که می گفت باید سایت داشته باشی..منم گفتم به درک...«وای نات»؟ اما زود فهمیدم آدم آپدیت کردنش نیستم...قواعد سئو خیلی احمقانه و مسخره بود و کل یوم، سبک نوشتنم رو به فنای مطلق داد...من جمله های بلند می نوشتم..سئو اونو دوست نداشت. من دوست داشتم نوشتن تو کنترلم باشه...سئو اینم دوست نداشت.ولش کردم.اینجا اونطوری نیست...فکر کنم بتونم اونقدری که دلم بخواد ساده بنویسم و اونقدری که بخوام جملاتم رو بالا پایین کنم بدون اینکه سئو یا هر خر دیگه یا بخوان بهم یاد بدن! منم یاد گرفتنام رو یاد گرفتم...حالا فقط بحث پرفورمنسه و تجربه جدید تو فرم وگرنه محتوای من که مشخصه مگر اینکه بخوام فرم جدیدی رو امتحان کنم که محتوام رو تحت تاثیر قرار بده.قراره یه پادکست بنویسم و این پادکست نویسی تجربه عجیبی شده. خارجیا میگن عین «پین این اس» می مونه! درک می کنم. چند هفتس دارم می نویسم و خطش می زنم. اوضاع سیاسی مملکت البته بی تاثیر نبود توی بیشتر وبیشتر فرو رفتن خودم توی افسردگی و پوچی. دارم به خودم می گم به درک! ننویس! چی مگه میشه! چی مگه نمیشه؟ ممملکت تا خرخره توی بحران فرو رفته بعد تو نشستی داری پادکست می نویسی؟تو جایی که وایسادم، فرار کردن و زدن زیر میز راحت تر از «جاب دانه» ولی نمی خوام ببازم. تا حالا به خودم زیاد باختم. خیلی جاها تو زندگیم وقتی نباید جا می زدم، زدم. تو نوشتن دیگه نمی تونم این بلا رو سرخودم بیارم.این مطلب قرار نیست پیش نیوس یه پادکست باشه. صرفا قراره آت و آشغالایی که تو مغزم گیر کر دن رو بریزم بیرون. دلیل؟ مجبورم. یه چیزی سر راه لوله خلاقیت من قرار گرفته که این همه مدت داره معطلم می کنه. من اینقدر تو نوشتن ضعیف نشده بودم.«انی وی گایز»...این اولشه...اولین مطلب من توی ویرگول که نمی دونم چرا اینقدر دیر بهش اضافه شدم ولی ماهی رو هر وقت از آب بگیری تازه اس. اینجا می خوام از چیزای بنویسم که خوشم میاد اما بیشتر از اون دلم می خواد شبیه اون چیزایی باشه که قبلا تو کافه استقلال می نوشتم. تو استقلال جوان...«یادداشت های یک عدد مدیر کافه»...چیزای خوب یوبد و هنوز وقتی دستم بیاد می خونمشون. هنوز جون دارن چون مساله روزمره نیستن...مساله کنار اومدن با روزمرگی هستن و این تا با هم یه دنیا فرق دارن. مثل تسلیم شدن و مبارزه برای تسلیم نشدن. کلماتشون یکم شبیهن ولی خیلی فرق دارن. اینجا برای من همونه. یه جور میدون مبارزه برای نوشتن تو روزایی که از همیشه عمرم دارم کمتر می نویسم.می تونم بگم الان حالم خیلی بهتر از زمانیه که نوشتن این مطلب رو شروع کردم. خیلی بهترم چون نوشتن رو شروع کردم و از این چیزایی که نوشتم خوشم اومده. برگشتم به همون لحنی که دوسش دارم و این حالم رو خوب می کنه...برم سراغ نوشتن اون پادکست شخمی و بزنمش زمین. «سی یو گایز»...هومن جعفریهومن جعفریThu, 06 Oct 2022 15:49:28 +0330