https://virgool.ir/feed/@od.midokfa2026-11-11 16:25:10https://files.virgool.ir/upload/users/339947/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@od.midokhttps://virgool.ir/@od.midok/در-ستایش-شربت-ویمتو-pi30e2lugadpهمانطور که آبجو در باواریا، شراب در بوردو و چای میان اشراف‌زادگان انگلیسی، شربت ویمتو هم در جنوب ایران مقدس است. وقتی حرف از تقدیس می‌زنم، منظورم چیز ملموس و نانوشته‌ای است که همه به آن معتقدند.عروسی که می‌شود از چند روز قبل هر که کوچکترین ربطی به داماد یا عروس دارد منتظر است یکی بیاید مثل سال‌های قبل از ۱۸۶۵ در آمریکا که برده‌داری آزاد بود، قلاده‌اش را بگیرد ببرد برای کمک در کارهای عروسی، نمی‌توانید نه بیاورید اصلا. یک قضاوت منفی جمعی‌ای نسبت به شما خواهد بود. تا ابد این ننگ خودبرتر پنداری را به شما خواهند زد. روز قبل از عروسی لامپ‌ها را می‌زنند، لامپ‌های عروسی اسکلتشان خیلی ساده نیست، یک ستون مرکزی مثل عمود خیمه دارد که از سر ستون لامپ‌های رنگارنگی به شعاع یکسان می‌آید روی سقف، یعنی خود آن ستون مرکزی هم روی سقف بسته می‌شود و هر چقدر بلندتر باشد یعنی عروسی بهتر و لوکس‌تر برگزار خواهد شد. تا یادم نرفته بگویم که روی ستون هم همیشه قلبی، تیری، کمانی چیزی درست می‌کردند. بعد گاوهای مفلوکی که قرار بود غذای جماعت مهمان باشند را یک گوشه‌ی حیات می‌بستند، بزهایی که برای مهمانان وی‌آی‌پی بودند را یک گوشه‌ی دیگر می‌بستند. هر چه این احشام بیشتر بودند یعنی عروسی قرار بود با شکوه‌ هر چه تمام‌تر برگزار شود. یک صبحی به حسن گفتند باید برود فلان‌جا که عروسی است و نفر کم دارند. حسن رفت. هر جا می‌گفتند حسن می‌رفت. کمک می‌کرد. مثل قاطر کار می‌کرد. انقدر کار می‌کرد که شب شده یا نشده، نماز عشا را خوانده یا نخوانده خوابش می‌برد. انقدر کار می‌کرد که هیچ‌وقت آن عیش‌های آخر شب‌های عروسی ها را نمی‌دید. کار کردن جزیی از کاراکترش بود. بی‌چشم‌داشت. راستش انقدر همه‌جا در این عروسی‌ها کار می‌کرد انگار جزیی از وسایل عروسی بود. کسی اصلا نمی‌دیدش. بار عظیم عروسی‌ها روی دوشش بود، انگار پاتریک ویرا برای ونگر با این تفاوت که کسی قدر کارش را نمی‌دانست. سر و صدایی هم نداشت. حسن یک روز در یکی از این عروسی‌های سنگین آنقدر کار کرده بود که بعد از آخرین نماز فرض یک گوشه‌ی حیاط همان عروسی خوابش برده بود. از درست کردن اجاق صحرایی بگیر تا کول کردن گونی برنج و تمیز کردن حیاط به آن بزرگی و و و الی آخر. یک گوشه خوابیده بود که این بچه‌های سرتق آمدند کنار پایش یک ترقه روشن کردند و الفرار، حسن خسته بود اما، حسن خسته‌تر از آن بود با یک ترقه بیدار شود. ترقه ترکید، شلوار کردی کثیف و گشادش سوراخ شد اما خودش بیدار نشد. یک گوشه‌ی دیگر همان حیاط داشتند گوساله را برای ذبح آماده می‌کردند که گوساله در رفت، حیاط بزرگ بود و گوساله سریع. مثل این فیلم‌های کمدی دهه‌ی شصت ۷ ۸ نفر داشتند نعره‌زنان دنبال یک گوساله می‌دویدند. خیلی همه چیز فیلم‌وار داشت پیش می‌رفت که گوساله از روی حسن بخت‌برگشته رد شد. حسن تا خواست بیدار شود و تحلیل کند که چه به سرش آمده، جماعتی پشت آن گوساله هم از رویش رد شدند که دو سه نفری هم خوردند زمین البته. آنها هم پا شدند وخودشان را تکاندند و دوباره تلاش کردند برسند به آن گوساله. حسن هاج و واج بود، همه جایش درد می‌کرد. خسته و کوفته و پر از درد آمد یک گوشه نشست. جماعت گاو را گرفته بودند و کسی سراغی از حسن بخت برگشته نگرفت اصلا، که چه شد؟ دکتر لازم دارد یا نه؟ یک گوشه گرفت خوابید باز، با درد خوابید. فردایش هم پا شد و انگار اتفاقی نیافتاده باشد شروع کرد کار کردن. از سرو کردن صبحانه و نهار گرفته تا شستن ظرف‌ها و آماده کردن مبل‌ها برای مراسم عضوا یا همان رزیف‌خوانی. مبل ها که آماده میشد داماد و کله گنده‌های شهر می‌آمدند روی آن می‌نشستند و رو به رویشان هم همان جشن رزیف‌خوانی برگزار می‌شد. آخرین کار حسن پخش شربت بود در این مراسم. هی می‌رفت پارچ را پر می‌کرد و عین این گارسون‌ها برای هر که شربت می‌خواست می‌ریخت. یک پدرآمرزیده‌ای این ویمتو را خورده بود و فکر کرده بود اگر قرار به وجود نجات‌دهنده‌ای باشد همین ویمتو است و بس. ویمتوی اصل اصل بریتانیایی‌ست و دیگر این‌ طرف‌ها نیست. یکی از این همسایه‌های جنوبی رفته کارخانه را آورده زده و شربت را می‌رساند دست من و امثال من. نمی‌دانم این شربت اصلا در خود بریتانیا چقدر طرفدار دارد؟ اصلا هنوز هست؟ فقط می‌دانم حسن موقع شربت دادن عروسی که می‌شود انگار خوشحال است. بالاخره خودش هم تا خرخره می‌خورد. خلاصه این فخر نوشیدنی‌های دو عالم یکی از چیزهاییست که باعث شده عروسی‌ها هنوز همانطور پردردسر و بعضی‌اوقات مسخره بمانند. ولی بعد از ۳ روز کار کردن، آن شربت جوری خوشمزه به نظر می‌رسد، که حتی خستگی حسن هم در می‌رود. این ادای دینی بود به حسن و نوشیدنی مورد علاقه‌اش. ادای دینی بود به تمام کلود ماکلله‌های دنیا، ادای دینی بود به تمام بخت برگشتگانی که در هر اداره و شرکت و حتی مهمانی‌ای که هستند هیچ‌کس آنها را نمی‌بیند.omid rahimiomid rahimiWed, 09 Dec 2020 11:42:23 +0330https://virgool.ir/@od.midok/نارنگی-نوستالژی-ما-نبود-brbevrtdkpsfنوستالژی‌های آدم‌ها کمی فرق دارد. سمت ما کسی نارنگی به مدرسه نمی‌آورد، یعنی نارنگی نبود که بیاورد. هوا که خنک می‌شد یک مینابی می‌آمد از آن بر با دو تا گونی که حالا یک روز پرتقال بود، یک روز نارنگی بود و یک روز هم نارنجی چیزی بار می‌زد می‌آورد. و خب میوه آنقدر فراوان نبود که بشود مدرسه برد. سال‌ها بعد یک روزی هاشم زنگ زد گفت ۳ و نیم بازی استقلال با آلومینیوم است و کلاس نداریم. عصر را خالی کن که بریم ورزشگاه. از آنجا که پزمان عالی بود، بلیت وی‌آی‌پی گرفتیم. با حمید و هاشم رفتیم جلو استادیوم که دیدم یا خود خدا، تراکم محوطه‌ی جلو ورزشگاه در حد صحرای محشر و بازی هم نیم ساعت دیگر شروع می‌شود. رفتیم در یک صف که حداقل ۵۰۰ ۶۰۰ نفر جلوی ما بودند، چند دقیقه توی صف ماندیم که اعلام کردند دیگر به صف نیاز نیست، اگر می‌توانید خودتان را جا بدهید در ورزشگاه، غلغله‌ای شد، خیلی خنده‌دار شده بود همه چی، دو نفر دعوایشان شد همان‌جا و بقیه ایستادند به تماشای آنها که ما توانستیم وارد ورزشگاه شویم. ۲۰ سال از کلاس اول من گذشته بود و من هنوز چشمم از نارنگی سیر نشده بود، یک پلاستیک بزرگ نارنگی سیاهو دستم بود که پلیس آن را ضبط کرد و خوشان مشغول خوردنش شدند همان‌جا. نارنگی سیاهو خیلی برای ما هرمزگانی‌ها عزیز است، انگار سوشی برای ژاپنی‌ها یا دنده برای تگزاسی‌ها. هوا نسبتا گرم بود، آخر هفته بود و من بعد بازی باید می‌رفتم جزیره‌ی نه چندان کوچک خودمان. هنوز بلیت‌های وی‌آی‌پی در دستمان بود و من از کنار هر کسی رد می‌شدم با توجه به ظاهرش قضاوتی هم می‌کردم و اگر به نظرم بلیت وی‌آی‌پی نداشت بهش فخر می‌فروختم در دل خودم. وارد ورزشگاه شدیم دیدیم نه تنها تمام سکوها پر است، بلکه هر چه راه‌پله و پاگرد و سقف ساختمان‌های اطراف و همه جای مشرف به زمین پر از آدم است. حمید ریزه میزه بود راحت‌تر خودش را جا می‌کرد. بین جمعیت. می‌خواستم داد بزنم ما بلیتمان وی‌آی‌پی است و از سر راهمان بروید کنار ولی خب در بندرعباس این اشتباه‌ترین کار ممکن است. از پاگرد اول پله نتوانستم جلوتر بروم، همان جا ایستادم به تماشا، قدم بلند بود ولی باز هم باید پا بلندی می‌کردم و عین این بالرین ها روی انگشتان پا می‌ایستادم. امان از ورزشگاه، امان از آن شور و هیجان. غلوم سیا انگار عروسی پسرش بود، یک بلندگو گرفته بود دستش و داشت می‌خواند، ما هم جواب می‌دادیم. وظیفه‌ی اجتماعی حکم می‌کرد گلویمان را بدریم. ۳ ۴ دقیقه گذشته بود یک توپ خوبی آمد گیر میداوودی که زد اوت. میداوودی معروف‌ترین بازیکن آلومینیوم بود. چشم امید همه به او بود. فکر کن قایقت روی آب بنزین تمام کرده باشد و یک بطری ۱ و نیم لیتری بنزین داشته باشی، میداوودی همان یک و نیم بنزین بود، معلوم نبود جواب می‌دهد یا نه ولی تنها امیدمان بود. دیدم یکی دارد می‌زند به پشتم، پرسیدم چیزی می‌خواهد؟ پرسید بازی چطور است؟ کی دارد بهتر بازی می‌کند؟ گفت بهترین جایی که گیرش امده همین‌جاست. حالا من در حالی که روی نوک پنجه ایستاده بودم و یک چشمم به بازی بود داشتم برای این اقا توضیح می‌دادم که استقلال ما را کرده توی قوطی و بدجور گیر و گرفتاریم. آقائه ولی ول‌کن نبود، تا سرم را برمی‌گرداندم طرف زمین می‌‌پرسید توپ دست کیست؟ یک جوابی می‌دادم. یکهو زیر سرم داد می‌زد خطاب به بازیکنی که اصلا نمی‌دید، حتی بازی را هم نمی‌دید، میگفت پاس بده به میداوودی. انگار آلومینیوم، آرژانتین ۱۹۸۶ باشد و میداوودی مارادونای فقید. اولین بار است که برای مارادونا از واژه‌ای استفاده می‌کنم که نشان می‌دهد مرده است. من تغییر را دوست ندارم. من تغییری که در آن قهرمانانم را از دست بدهم بیشتر دوست ندارم. من یک ربع همه‌ش‌در ورزشگاه ماندم آن روز چون چیزی بر وفق مرادم نبود. آمدم بیرون دیدم که این پلیس‌ها هنوز دارند نارنگی می‌خورند. انگار تا حالا نارنگی ندیده بودند. دور و بر ورزشگاه پر بود از آدم‌هایی که جا نشده بودند داخل. حق هم داشتند، تراکم روی سکوها عین متروی دروازه دولت در روزهای یکشنبه بود. اسکله منتظر لنج آخر شب بودم، دیدم انگار نصف قشم آمدند بندرعباس بازی را ببینند. اسکله خیلی شلوغ بود ولی نطق کسی در نمی‌آمد. یک و نیم لیتر بنزین کافی نبود. آلومینیوم آرژانتین نبود و میلاد میداوودی هم مارادونا.omid rahimiomid rahimiThu, 26 Nov 2020 10:50:51 +0330https://virgool.ir/@od.midok/مگر-ما-چقدر-زندگی-کردیم-hjqe8ighmiqgفابین بارتز با هم‌تیمی‌هایش شرط می‌بندد که برود در رینگ کشتی‌کج و برنده بیرون بیاید، می‌رود در رینگ ولی خب برنده بیرون نمی‌آید، شرط سر چه بوده؟ احتمالا بتوانید حدس بزنید، سر موهایش. بارتز حق ندارد تا آخر عمر مو داشته باشد، چون یک جا اعتماد به نفسش مثل آمپر لاندرووری که از اهواز تا چابهار یک‌کله آمده، زده بالا و شرطی را باخته بود. از من بپرسید بارتز احتمالا از آن شرط باخته ناراضی نیست. چون آن سر طاس بالاخره یادآور لحظه‌ای دیوانگی بوده. ساعت ۳ صبح تلفنم زنگ خورد، دوستم بود. پرسید نمی‌آیی برویم شنا؟ من خواب و بیدار بودم ولی خب روی رفیق را که نمی‌شود زمین انداخت. گفتم برو همان جای همیشگی که من هم تا ۵ دقیقه دیگر راه می‌‌افتم. لنگم کنار بالشم بود. همیشه همانجاست‌. پوشیدم و هندل زدم موتور را روشن کردم، رفتم رسیدم ساحل موعود، دیدم حسن هم آنجاست. جوری عصبانی‌ست و دارد به من فحش می‌شود که انگار با زنش فرار کرده‌ام و حالا تنها برگشته‌ام. رفیق من اما از خنده خشک بود. من راستش تازه خوابم داشت می‌پرید، دمپایی و لنگم را کندم که پرسیدم داستان چیست؟ این‌ها شرط نبسته بودند سر پایه بودن من؟ جفتشان لب آب بودند و یکی‌شان پیشنهاد شنا می‌دهد، آن یکی می‌گوید کدام احمقی ۳ صبح بی‌هوا شیرجه می‌زند؟ خلاصه شرط می‌بندند میگویند زنگ می‌زنیم به این بچه، سر ۷ تا شام مفصل، من ولی خبر نداشتم، عین احمق‌های از همه جا بی‌خبر آمده بودم در حالی که حسن که باخته بود هر چه فحش بود نثارم کرد. ۷ تا شام باخته بود و عصبانی بود. من که کاری به کسی نداشتم، کندم رفتم توی آب. آن دو تا ولی جفتشان رفتند خانه‌هایشان. از آن شام البته چیزی به من نرسید. ولی هر وقت به آن شب فکر می‌کنم و اینکه چقدر در لحظه بودم که توانستم بیدار بشوم برم بپرم توی آب کیف می‌کنم. میگویم بالاخره وقتی بوده که من هم زندگی کرده باشم.omid rahimiomid rahimiMon, 16 Nov 2020 00:17:58 +0330https://virgool.ir/@od.midok/آخرین-فینال-frovzqscuzztیک ساعت مشکی با رگه‌های طلایی داشتیم که خیلی وضعش خراب بود. شیشه نداشت، عقربه‌ی ثانیه‌شمارش نصف شده بود و نشانگر دقیقه‌اش هم شبیه دماغ ابی بود. هر روز بساط فوتبال بود و بازی. دروازه‌ی وحید در هال بود و دروازه‌ی من هم لنگه‌‌ی در آشپزخانه، خلاصه این ساعت انقدر ضربه خورده بود که شبیه آثار تناولی شده بود. ما بزرگتر شدیم که سینا هم به جمع بازیکنان خانه اضافه شد. قوانین فوتبال خانگی ما به مرور زمان شامل جزییات ریزی شده بودند که از احترام خاصی بین بازیکنان برخوردار بودند. همه به قوانین پایبند بودیم. بزرگ‌تر که شدیم و محمد هم اضافه شد دیگر ۴ نفر بودیم و گویی هر بازی در آن هال نه چندان بزرگ فینال جام باشگاه‌های اروپا بود. چه افتخارات پوشالی‌ای که کسب نکردیم در آن اتاق نشیمن. از بد یا خوب زمانه، دایی‌ای که من در زندگیم تا حالا ندیده بودمش پیغام رساند که من دارم مبل‌های خانه‌ام را عوض می‌کنم، شنیده‌ام شما مبل ندارید و این‌ها را برای شما می‌فرستم. یک روز زنگ تلفن خانه را زدند و گفتند لنج فلانی از دوبی رسیده، بیایید بارتان را تحویل بگیرید. مبل که به خانه اضافه شد و پشتی‌ها برچیده شد، دیگر فضا برای آزادانه فوتبال بازی کردن کافی نبود. ولی خب ما بیدی نبودیم که به این باد ها بلرزیم، محمد بازی با توپ جدیدی اختراع کرد که باید جور خیلی حرفه‌ای توپ را وسط دو مبل جا می‌دادیم، حالت مسابقه‌ی پنالتی زدن بود. یک آخر هفته من از دانشگاه آمده بودم خانه و طبق معمول شروع کردیم به بازی، بین ۴ نفر من و محمد با ۱۲ سال اختلاف سنی رسیدیم فینال و ضربه‌ی آخر که نوبت من بود به قول شما شیعیان، شور حسینی من را گرفت و زیر طاق در پریدم که ضربه را بزنم که متاسفانه به دلیل اندازه‌های غیر استاندارد سرم با شدت هر چه تمام خورد به لنگه‌ی فلزی در و شکافته شد. یکی دو ثانیه اول بینایی‌ام رفت و ومطلقا سیاهی بود، بعد کم کم نور و رنگ برگشت و من همچنان داشتم ناله می‌کردم. وحید یک گوشه نشسته بود می‌گفت باز این شروع کرد دراماتیک بازی در آوردن، پا شو بازی کن، تمام شود. خون را که روی فرش ریخته بود دید و مادرم را صدا زد که بیا که فکر کنم این دفعه راستکی دارد می‌میرد. زنگ زدند به بابا که سریع بیاید که این سرش شکاف برداشته و ببرش دکتر. بابا مسکین همیشه بعد از شیفت مدرسه مسافرکشی می‌کرد، از ایستگاه تاکسی‌ها آمد و سوار ماشین شدیم و نزدیک‌ترین بیمارستان هم ۲۵ کیلومتر آن‌طرف‌تر بود. حالم خیلی خوب نبود و راستش خیلی بد هم نبود. خون بود همچنان و ناله‌های من. داشتیم از ایستگاه تاکسی‌ها رد می‌شدیم که بابا پرسید چند دقیقه بایستیم مسافر بزنیم برویم؟ ۳ تا جای خالی داریم، حیف است. گفتم بزنیم خب، نگاهی به سرم کرد و حجم خون را که دید خودش وحشت کرد، گفت نه برویم که برسیم. ولی داشت توضیح می‌داد که اگر مسافر گذری خورد حتما سوار می‌کنم. که شانسش هیچ مسافر گذری‌ای هم نخورد به تورمان و ما رسیدیم بیمارستان. من خیلی بی‌حال بودم و گفتند بروید سریع عکس بگیرید و بعدش که عکس را گرفتیم رفتم نشستم مطب دکتر و پدرم هم نشسته بود کنارم که یک خانم زیبایی آمد و گفت «وااای تیچر شمایین». بله عزیزان، از بد روزگار ما با عرق‌گیر سفید خونی و شلوار کردی قهوه‌ای که عین شناسنامه‌ام بود جلوی شاگرد سابقم که دکتر هم شده بود نشسته بودم، بابا یک نگاهی به دو طرف کرد، پرسید این؟ این معلم شما بوده؟ هم یکم احساس غرور میکرد که من به یک دکتری درس داده‌ام هم شوخیش گرفته بود، میگفت خانم برای شما متاسفم، ولی این پسر ما خودش انگلیسی بلد نیست چه برسد بخواهد به شما یاد بدهد. سرتان را درد نیاورم، سرم را بخیه کردند و بابا در مسیر برگشت مسافر زد. هی می‌گفت من فکر نمی‌کردم جدی جدی به کسی درس داده باشی، رسیدیم خانه و از در نیامده بود تو شروع کرد که بله، مادر امید کجا بودی ببینی گل‌پسرت واقعا معلم است و شاگرد دارد. تازه از نگاه دکتر فهمیده بود که عاشق من است. تا چند وقت بعدش می‌پرسید خبری از خانم دکتر نشد؟omid rahimiomid rahimiWed, 04 Nov 2020 01:50:25 +0330https://virgool.ir/@od.midok/رویایی-که-رویا-ماند-xv24uvq8ko1dیک روز ما داشتیم از خوبی‌های کاپیتالیسم و راست افراطی بودن می‌گفتیم و مهندس خودش را خنج می‌کشید که اینطورها که فکر می‌کنید نیست و ما هر چه داریم از چپ داریم. ۱۰ کلمه او می‌گفت و کمتر از همان ۱۰ کلمه من می‌گفتم، بالاخره مهندس رییس است و بزرگتر، باید سهم بیشتری می‌داشت برای قانع کردن من. البته برنامه همیشگی‌مان بود و هیچ پیروز و برنده‌ای نداشت این بحث‌ها، فقط حرف میزنیم که دین خود را به طرز تفکر مورد علاقه‌مان ادا کرده باشیم. در خلال یکی از این بحث‌ها بود که مهندس می‌گفت این مصرف گرایی همه‌ش هدر دادن منابع است و ته تهش نتیجه‌ای ندارد. میگفت دخترش را نشانده که پیانو یاد بگیرد و یاد گرفته و نگذاشته‌اند انرژی دخترشان صرف کارهای بی‌نتیجه شود. من راستش به ساز که می‌رسد داغ دلم تازه می‌شود. حس می‌کنم دنیا من را شکست داده و مغزم به تابع خودم نیست، هی تلقین می‌کند که مرتیکه‌ی بازنده‌ی خاک بر سر یک ساز بلد‌ نیستی بزنی. من راستش یادم رفت نتیجه‌ی بحثمان چه شد آن شب، دیگر هی در این فکر بودم که بیا، یکی دیگر هم می‌تواند ساز بزند ولی تو چه؟ البته که تلاش من کم از تلاش حمیرا برای خواننده شدن نداشت، ولی خب نتایج به طور یکسانی موفقیت‌آمیز نبودند. از تلاش‌های بی‌نتیجه‌ی خودم اگر بخواهم بگویم، باید عرض کنم در بچگی سعی می‌کردیم با نگاه کردن به دست داوود بهبودی‌ها و شهبال‌شب‌پره‌ها چیزی یاد بگیرم، با خودم می‌گفتم بعد این‌ها می‌روم دست فرامرز اصلانی را می‌بینم و یک نتیجه‌ای دارد بالاخره که خب نداشت، آخر کسی نبوید بگوید احمق، کسی با دیدن نوار وی‌اچ‌اس طنین که بعدد از فریاد زیر آب روی نوار ریکورد شده، نوازندگی یاد نمی‌گیرد. دیدیم اینطور نمی‌شود، یک سری فامیل لوکس‌تر داشتیم که آنها بلد بودند یک سری ساز بزنند، و تلاش بعدی این بود که هر موقع خانه‌ی یکی از آنها می‌رویم، یک آکوردی، تکه‌ی معروف آهنگی چیزی یاد بگیریم. من از آن دوران حدود ۴ ثانیه از سلطان قلب‌ها را با کیبورد یاد گرفتم و تقریبا ۵ ثانیه از موسیقی وزین «آقای راننده» کلاه‌قرمزی را هم یاد گرفتم که چطور می‌شود با گیتار زد. خلاص شد و رفت. بالاخره ما هم بزرگ شدیم و رفتیم دانشگاه. کمی که گذشت و تیر تخته‌های زندگی جورتر شد یک گیتاری گیر آمد و عین این بچه‌های شهر ندیده کول می‌کردم می‌بردم کلاس که بالاخره همای سعادت بنشیند فرق سرم شاید و من هم بالاخره به باشگاه نوازندگان دنیا بپیوندم ولی خب باز هم این بازیکن مغلوب شد، بله عزیزان، قصه‌ی همیشه‌ تکرار، این بی‌پولی بود که دست از سرم هنوز برنداشته بود. ترم یک که تمام شد دیدم برای ترم بعدی پول ندارم و خلاصه پروژه‌ی نوازندگی یک بار دیگر به محاق رفت. دانشگاه تمام شده بود و برگشته بودم ولایت و داشتیم کار می‌کردیم ولی خب آن دور و بر کسی نبود که بتواند سازی بزند، گیریم اگر کسی بود، توانایی آموزشش را نداشت. چند صباحی گذشت، دیدم اینطور نمی‌شود. ما خلاصه زنده به آن بودیم که آرام نمی‌گرفتیم. کمی فکر کردم دیدم بهتر است «جفتی» یاد بگیرم. از قدیم در جزیره می‌زنند و ساز سنتی است و بالاخره یکی هم پیدا می‌شود که به من یاد بدهد. بابا مگر من چقدر کودن بودم اصلا؟ یک رفتگری بود می‌آمد صبحانه‌اش را در حیاط خانه ما می‌خورد. این عباس بنده‌ی خدا صدا از حلقش بیرون نمی‌آمد، البته اگر می‌آمد هم فرقی نمی‌کرد، انقدر گنگ حرف می‌زد و تف پرت می‌کرد این‌ور آن‌ور که اصلا نمی‌فهمیدی چه می‌گفت. جفتی را ولی خوب می‌زد. چای بعد صبحانه‌اش را که می‌خورد می‌رفت لب آب می‌نشست ساز می‌زد. الان شما احتمالا تصویر زیبایی در ذهنتان مجسم کرده‌اید که باید بگویم هر چقدر تخیل خوبی دارید احتمالا تصویر واقعی ده برابر از چیزی که در ذهن شماست قشنگ‌‌تر است. پیرمرد نارجی‌پوشی روی تکه‌سنگی کنار آب در حال ساز زدن که حلبی کنارش هست و آتشی دارد زبانه می‌کشد و دود گنگی هم در هوا پخش است که با مه صبحگاهی قاطی می‌شود. کسی به کسی که نیست، ما می‌گوییم یک سگ طلایی لاغر هم آنجا بود همیشه، شما هم بگویید بود. خلاصه ما به این عباس گفتیم که بیا و بزرگی کن و یک جفتی به من بفروش. عباس هم چند هفته بعدش یک جفتی آورد و به قیمت پنجاه هزار تومن به من فروخت. حالا من یک جفتی داشتم و شور و اشتیاق عجیبی برای یادگیری که خواهیم دید چه به سرش خواهد آمد. آدرس دادند برو پیش فلانی، فلانی سالار شهر بود. احتمالا سالار در ذهن شما کمی متفاوت است با چیزی که در واقعیت سمت ما خطاب می‌شود. ما به چوپان می‌گوییم سالار، در واقع سالار حیوانات است. طرف پیرمردی بود که حرف نمی‌زد. با پسرش هم‌کلاسی بودم که چه پسر با استعداد و باهوشی هم بود. طاها بود و ترک تحصیل کرده بود از یک جایی به بعد. پیرمرد من را دید و کم مانده بود با شوت بیرونم کند. یک طوری بود صورتش که با زبان بی‌زبانی می‌گفت من این همه سال را پی گاو و گوسفندهای مردم نبوده‌ام و در صحراها نچرخیده‌ام که سر پیری بیایم با یک بچه قرتی دمخور شوم، برو رد کارت بچه‌جان. من رفتم و ایستگاه بعدی پسرانش بودند. ماشالله پسر کم نداشت و بعضی‌شان بلد بودند جفتی بزنند. رفتم سراغ اولی که شاگرد مغازه بود، گفت برو پیش برادر بزرگم که او بهتر بلد است و چند روزه راهت می‌اندازد. طی یک روند طاقت فرسایی ما بالاخره توانستیم از استاد وقت بگیریم. با سازی که از عباس خریده بودم پا شدم رفتم که جلسه‌ی اول را داشته باشم. استاد گفت بده ساز را ببینم، من هم دو دستی تقدیم کردم و یک نگاهی به سر و ته ساز انداخت و هر چه فحش در این دنیا بود به عباس بخت‌برگشته داد. که بله، این پیرمرد کلاه‌بردار گولت زده و این ساز خوبی نیست و می‌رود از افراد ناشی ساز می‌خرد و می‌دهد دست مردم. همینطور بلند غر می‌زد و فکر می‌کرد و چند دقیقه یک بار تاییدیه‌ای از من می‌گرفت که ته دلش هم قرص شود که من طرف عباس نیستم، داشت ساز را زیر و رو می‌کرد که یکهو خشکش زد. گفت ای دل غافل، این ساز کار دست خودم است. خودم ساخته‌ام فروخته‌ام به عباس. رو کرد به من که اگر به عباس بگویم چه‌ها که گفته در موردش، به من ساز یاد نمی‌دهد. من هم ته دلش را قائم کردم گفتم که خیالش راحت باشد. لام تا کام حرفی نمی‌زنم و وای نخواهم زد. بیچاره ساده بود، هر چه فکر می‌کرد می‌گفت. یعنی خیلی فکر نمی‌کرد، فقط می‌گفت. خلاصه آماده نشسته بودم برای جلسه‌ی اول و لحظه‌ای که قرار بود جادو اتفاق بیفتد. استاد شروع کرد به ساز زدن و من مقهور و خیره داشتم می‌دیدم که یا خدا آدم چطور می‌تواند به این درجه و مرتبت برسد که متوقف شد. حدود ۳۲ ثانیه طول کشیده بود، این تکه‌ی ساز زدنش و یکهو پرسید، چرا نمی‌زنی؟ گفتم من که بلد نیستم. گفت مگر ما بلد بودیم؟ شروع کردیم زدن و بعدش یاد گرفتیم دیگر. مغزم همزمان به هزار دوربین خیره شده بود. یعنی چه که شروع کن، یاد میگیری. گفتم بالاخره استاد است و چیزی سرش می‌شود، شروع کردم نکره‌ترین صداهای ممکن را از ساز بیچاره در آوردن، این طور بودم که واقعا؟ ان انکر‌الاصوات لصوت الحمیر؟ یک دانه خواباند پس سرم که این چه مسخره‌بازی‌ای است دیگر؟ درست بزن. ببین من چطور می‌زنم، همان طور بزن. من ولی هنوز گیج پس کله‌ای بودم که نوش جان کرده بودم. از راهنمایی به این‌ور کسی تلاش نکرده با کتک زدن چیزی به من یاد بدهد. بعد هم پرستیژی داشتم برای خودم خیر سرم، معماری بودم برای خودم مثلا. اصلا این‌ها به کنار، ۲ متر قد و ۱۲۰ کیلو وزنم بود، احترام قد و اندازه‌ام را که دیگر باید میکرد. نباید می‌کرد؟ در همین خیالات بودم که پس سری دیگری فرود آمد. این‌دفعه محکم‌تر زد و داد و بیداد کرد که چرا دقت نمی‌کنی بزنی یاد بگیری. ولی من هر چه دقت کردم نشد. یعنی تنها روشش دقت کردن بود. ۲ ۳ جلسه رفتم و هر چه دقت در این دنیا بود خرج کردم، نشد که نشد. آخر که با دقت خالی یاد گرفته بود که من یاد گرفته باشم؟دیدم اینطور نمیشود. گفتم که استاد عزیز من هر کاری می‌کنم یاد نمی‌گیرم. گفت آها، بخاطر این است که شتر‌ نداری، اصلا آدم بدون شتر ساز جفتی یاد نمی‌گیرد، خلاصه‌اش کنم ما از فردا صبحش از این صحرا به آن صحرا دنبال یک شتر بودیم که بتوانیم ساز یاد بگیریم، ربطش را هنوز نمی‌دانستم و راستش را بگویم نمی‌خواستم بپرسم اصلا. من لحظات سرنوشت‌ ساز زیادی در زندگی نداشته‌ام ولی قطعا این یکی‌شان بود، به قول خارجی‌ها بازی را عوض کرد اصلا. بعد چند وقت طلا را خریدم. طلا اسم شترم بود، شما میزان مصمم بودن را ببین اصلا. برگشتم پیش استاد که بله، شتر را هم خریدم، حالا چه کنم؟ چشمش می‌خواست از حدقه در بزند. پرسید واقعا خریدی؟ رفتی بخاطر‌ ساز یاد گرفتن شتر خریدی؟ با همان لحن چوپانی ساده‌اش می‌پرسید و جواب من هم مثبت بود.داشت پیش خودش می‌گفت آخر من یک چیزی گفتم، تو چرا حماقت کردی؟ من ولی گوشم بدهکار نبود. یکی دو جلسه دیگر‌ هم رفتم و استاد دید نه، دقتم به اندازه‌ی کافی نیست. چند بار ساز من را برداشت و شروع کرد زدن که شاید مشکل از دقتم نباشد و ساز مشکل داشته باشد، دید ساز من از ساز خودش هم قشنگ‌تر صدا در می‌آورد و سرتان را درد نیاورم، از آنجا هم عذرم خواسته شد. حالا دوباره بگرد یکی را پیدا کن شاید بتواند با روشی غیر از دقت کردن یادت بدهد. یک بار هم این وسط، دوستانم استیصال من را که دیده بودند، شماره‌ی ملای مسجدی را به عنوان مدرس ساز به من داده بودند که کمی بخندند، پفیوزهای حیوان. زنگ زدم به این ملا و گفتم که بله می‌‌خواهم ساز یاد بگیرم که شروع کرد نصیحت کردن و گفتن اینکه این کارها آخر عاقبت ندارد و مطربی را رها کن و حدیث و آیه که گناه است. هنوز بعضی اوقات پیام می‌دهد و من را به راه راست دعوت می‌کند. این هم که نشد و رفتم پیش آشنایی که این جماعت ساز زن را می‌شناخت، یک شماره‌ و آدرس داد که برو پیش این، دوای دردت آنجاست. من بخت برگشته هم دست دوستم را گرفتم و رفتیم آدرس مذکور، ۴۵ دقیقه پشت در ماندیم و هر ده دقیقه یکی داد می‌زد نروید، الان می‌آیم در را باز می‌کنم. بالاخره یکی‌آمد و در را باز کرد، انگار پایش روی زمین نبود، حالش خیلی خوب بود، در را که باز کرد شروع کرد خندیدن به ما که عین اسکل‌ها ۴۵ دقیقه نگهتان داشتم، گفت بیایید داخل و کارتان چیست و از این حرف‌ها. ما هم گفتیم، شروع کردیم از بچگی تعریف کردن و پیاز داغش را زیاد کردن و هی دویدن وهی نرسیدن. همین‌طور که داشتیم می‌رفتیم این‌طرف آن‌طرف در آن حیاط که اندازه‌ی یک دشت بود، در هر اتاق را که باز می‌کرد انگار وارد دنیای دیگری می‌شدی، پر بود از انواع سازهای جنوبی، همه مدل طبل و دهل بود. می‌ساخت می‌فرستاد کشورهای آن‌طرف. شغلش این بود. گفت بیا سازها را نشانت بدهم، شخصیتش خیلی عجیب غریب بود، پیرمرد نازکی بود که کمی عجیب حرف می‌زد. تنها در یک خانه‌ی خیلی بزرگ که پر بود از آلات موسیقی. ماه بود و نخل بود و نسیم مرطوبی که از روی آب می‌آمد. داشتم به خودم می‌گفتم که بله، بخت در خانه‌ات را زده و غرق در خیال به یک ستون تکیه داده بودم که دیدم یکی دارد لمسم می‌کند. عین کانگورو پریدم که دیدم بله استاد محترم است، خیلی خلاصه بگویم استاد تقاضاهایی داشتند که از عهده‌ی من خارج بود و بعد که دیگر نرفتم، یک پیام پر از‌ بد و بیراه از ایشان گرفتم که هنوز که هنوز است کلماتش یکهو عین تیر از چله رها شده مغزم را متلاشی می‌کنند.اینجا هم نشد، انگار طلسم شده باشم. خلاصه‌اش کنم ۲ بار دیگر هم به صورت جدی تلاش کردم. یک بارش یک کلاس بود در بندرعباس که استادش از میناب می‌آمد و من از قشم می‌رفتم بندرعباس و انقدر بی‌نظم بود چیزی ازش در نیامد، یک بار دیگر هم کلاس فلوت بود که اتفاقا داشتم خوب پیش می‌رفتم و همه چیز بر وفق مراد بود که استادمان شوهر کرد و شوهرش دیگر اجازه نداد که به ما چیز یاد بدهد و باز هم ناکامی.سرتان را درد آوردم بعضی اوقات فکر می‌کنم شاید حق با مهندس باشد و اگر در یک کشور کمونیستی «واقعی» زندگی می‌کردم تکلیفم روشن شده بود تا الان، یا یک چیزی یاد گرفته بودم تا الان یا همان اول پرتم می‌کردند یک گوشه‌ای که دیگر دنبال این کارها نروم. خلاصه می‌دانم زندگی سخت است و این حرف‌ها، ولی خب برای یکی مثل من احتمالا بعضی قسمت‌هایش سخت‌تر بوده.omid rahimiomid rahimiTue, 27 Oct 2020 08:56:35 +0330