<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های نیلا</title><link>https://virgool.ir/feed/@nylaslmanyan111</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 18:16:05</pubDate><image><url>https://virgool.ir/images/default-avatar.jpg</url><title>نیلا</title><link>https://virgool.ir/@nylaslmanyan111</link></image><item><title>آیا کسی به تو سر می‌زند ؟</title><link>https://virgool.ir/@nylaslmanyan111/آیا-کسی-به-تو-سر-می-زند-e5imbbxycows</link><description>صدایی به گوش هایم می‌رسد که در شرایط عادی زندگی احتمالا آن را بر مبنای باز شدن در و ورود یکی از اعضای خانواده و امثالهم می‌پنداشتم . اما در این زمان که می‌دانم جز آقای تسلیمی _ مدیر ساختمون _ کسی در این بی صاحب خونه رو نمیزنه که آقا غذا داری ؟ مردی ؟ زنده ای ؟ نفس میکشی ؟ این آقای تسلیمی هم لطف می‌کنه هر هفته بابت پول نظافت و تعمیر آسانسور و گل کاری و جمع کردن فضولات پرندگان و غذا دهی به گربه های بی خانمان که جز ما پناهی ندارن یه سری به ما میزنه و به تقریب دو ساعت ارزشمند - از وقت من که نه البته - وقت خودش رو حروم می‌کنه . بنابراین قطع به یقین این صدا یا از پاهای بیچاره ام بوده که این بدن به درد نخور و یک عمر اینور و اونور برده یا صدای کمرم بوده که شاید دوباره دیسکم پیش اومده باشه . هوای این روز های تهران خیلی سرد شده . دیشب که نیم متر برف اومده بود ، پسر همسایه بالایی همچین بپر بپری میکرد که مدرسه تعطیله و فلان ..دروغ چرا ! من خودمم امروز پلیور کهنه ای که مادرم دوره سربازی برام بافته بود و پوشیده بودم ، گرچه چندان تاثیری بر حال ما نداره اما حداقل دلم و خوش میکنم که یه لایه اضافه تر دورم و گرفته . من این خونه از مادرم مونده برام ، ولی یادم میاد که وقتی مدرسه میرفتم یه خونه دیگه می‌شستیم تو یکی از روستا های اطراف تهران که نمی‌دونم هنوزم هست یا نه . اونجا برف میومد یا نمیومد برای من فرق نداشت ، من نمی‌خواستم مدرسه نمیرفتم . حرف هیچکسی هم تو گوشم نمی‌رفت . اصلا بدبختی ماهم از وقتی شروع شد که ما اومدیم تو این شهر خراب شده . با این هوای مزخرفی که آدم نه می‌تونه نفس بکشه نه از سوزش چشم می‌تونه جایی رو درست و حسابی ببینه . میریم بالاشهر کار میکنیم ، احساس میکنیم رفتیم سوئیسی جایی ، اونجا کجا و اینجا کجا ..الان مادرم بود می‌گفت ناشکری نکن ، آخه عزیز من ، به چی شکر کنم ؟ به اینکه تو این سن و سال هنوز باید کارگری مردم و بکنم و یک قرون ته جیبم نباشه ؟ به اینکه نداشته باشم نون شبم و بخرم ؟ برای اینکه زنی که دوست داشتم و بخاطر بی پولی از دست دادم ؟ برای اینکه حتی تو رو هم ندارم که ..آخ ! مادر ..کاش بودی و الان یه سوپ گرم‌ برام درست میکردی . فکر کنم سرما خوردم آخه ، خیلی وقته کسی بهم نرسیده ، کسی بهم توجه نکرده ، کسی اصلا متوجه وجود من نشده .البته ناشکری نکنم ، آقای تسلیمی همیشه به ما سر میزنه ..</description><category>نیلا</category><author>نیلا</author><pubDate>Wed, 03 Jul 2024 01:10:11 +0330</pubDate></item></channel></rss>