https://virgool.ir/feed/@nrgs_briنرگس نوشت هاfa2026-11-11 04:29:15https://files.virgool.ir/upload/users/291293/avatar/hIicug.jpeghttps://virgool.ir/@nrgs_brihttps://virgool.ir/@nrgs_bri/اهم-b4z4ihbodi1qسلام. من اینجام که از چیزی که یه مدته تو مغزم میگزره بنویسم و خالیش کنم, اما موضوع بیشتر از این حرفاست و از الان میتونم بگم نمیتونم با نوشتن حق مطلب رو ادا کنم. حال و هوای مامانبزرگ اینروزا یجوریه که کاش الان فروید اینجا بود, مادربزرگ میرفت روی صندلی معروفش میشست و یجوری در حد فهمش زندگی رو براش شرح میداد. کتاب روان درمانی اگزیستانسیالیسم رو نخوندم, رواق رو هم زیاد گوش ندادم, ولی همون یه ذره ای که از اگزیستانسیالیسم میدونم میتونه بهم ثابت کنه مادربزرگ این چندسال اخیر فقط با ترس از مرگ زندگی کرده, این اواخر خیلی بیشتر. این اواخر خیلی بیشتر چون همه ی بچه ها و نوه ها و عروس ها رو با کارهاش که بازم در جواب ترس از مرگ بوده رو از خودش بیزار کرده. چنگ میزنه به اینور اونور که تا کسی رو پیدا کنه که بعد از مرگش قرار نیست فراموشش کنه. اسم "بانو" رو زیاد میاره, دخترش که یه شهر دیگه زندگی میکنه و سالی یکبار اینطرفا پیداش میشه, میگه "فقط بانو دلسوز منه! " میگه فلان انگشتر, فلان شلوار یا فلان پیرهن رو بانو برام خریده, شما منو ریخ تونم حساب نمیکنید(ببخشید ولی صراحت کلام لازمه تا اینروزا واقعی تر ثبت بشن) بعد میشینه من و امنه رو با "بانو" مقایسه میکنه و این وسط چندتا تیکه هم میندازه. از بابام خیلی ناراضیه, میگه تو هیچکاری واسه من نکردی, میگه شیرم حلالت نمیکنم. از اینها بگذریم بابام واقعا هم مقصر هست, مرد واقع بین باش, این مادرت با این وضع !فکر کردی ثواب دنیا و آخرت نصیبت میشه که پیش خودت نگهشون داشتی؟که سه تا بچه هر روز صبح با کصشریجات بخوابن و از خواب بلند بشن؟که زنت بیست سال کوزت باشه و اخرش مامانت بهش بگه "من اگر مردم خونم گردن اینه!"؟ حتی الانم دارید با خودتون میگید دختر,یکم صبر و تحملت رو ببر بالا,پیرزن پیرمردها همه شون همینجورین.چقدر خوبید شما لعنتی ها!یبار به مامانم گفت: تو داداشت دیوانه است,خودت هم از همون رگ دیوونگی داری!"ییار دیگه"چیز ندیده افغانستان که وسایلایشو(از گشواره تا شلوار و روسری) از صندوقش میدزده تا خودش استفاده کنه"الانم میگه تو حلوایی ک برام پختی مرگ موش ریختی منو بکشی. اه حتی نوشتن اینها هم باعث میشه حس بدی به خودم داشته باشم. حس میکنم دارم ترحم میخرم, آهااای یکی اینور دنیا اینجوریه!!! خوب ک چی؟ خیلی هاتون وضعتون بدتر بوده یا هست. مامانم,این زن! هرشب شام میپزه, میبره میزاره جلوی مادربزرگ, کصشعر میشنوه و فردا صبح دوباره چایی میزاره جلوش. البته اخیرا جواب پس میده, ولی همچین تغییری هم نکرده. من اگر جای این زن بودم! یه دختر پونزده ساله رو از اون کوه های بامیان, از دشت ها و رودخونه ها, از دویدن با پای لخت روی چمن, از رقصیدن مو توی باد, از آب بازی توی رودخونه ها گرفتن اوردن اینجا تا هر روز از خواب بیدار شه, بپزه, بشوره و بخوره. همین! چقدر مامانم توی افغانستان خوشحال بوده!کاش هیچوقت نمیومد اینجا, حتی با این وجود که نه منی وجود داشت نه امنه ای نه محسنی. یبار بهم گفت شما سه تا خرج سفر من به افغانستان رو پوره میکنید منو میفرستید پیش مامانم, مگرنه شیرم رو حلالتون نمیکنم. "مرد, این زن رو اوردی تو این زندون کصشعر حداقل تو این بیست سال یبار میبردیش دیدن خانواده اش. بابای من اما کم نزاشته, واسه من و امنه و محسن که کم نزاشته.همیشه بهمون اعتماد داشته,خواسته که راه خودمونو بریم,گزاشته تصمیم بگیریم و شکست بخوریم و هرجا لازم بوده راهنماییمون کرده.ولی خوب احساسیه دیگ.خیلی ام اهل فداکاریه,خودش نمیپوشه,نمیخوره,دکتر نمیره تا شهریه کلاس های مارو بده و این روی اعصابمه.آدمی که بیشتر از چیزی ک باید میزاره پای کسی,از طرف مقابل هم انتظار داره.شاهد عاشقانه ترین روزهای مادربزرگ و پدربزرگیم البته.نمیدونم,شاید عاشقانه تعریف درستی نباشه,بابابزرگ به مادربزرگ بدی زیاد کرده و الان میخواد که اون دنیاشو اوکی کنه.یجور واکنش دیگه بخاطر ترس از مرگ.البته هیچ زنی رو تو سن مادربزرگ نمیشناسم که تو افغانستان بهتر از این زندگی کرده باشه.ولی خوب بابابزرگ این یه ساله هرجوری بوده هوای مادربزرگ رو داشته و میشه گفت درحال حاضر تنها کسیه که ازش بیزار نیست.ناگفته نمونه بابابزرگ از همههه ما هم بیشتر حرف میشنوه.خیلی بیشتر.این وسط هم فقط میخواد حلالیت مادربزرگ رو گرفته باشه واسه کارهایی که در حقش کرده. خلاصه که وضع پیچیده ایه. مادربزرگ حالش از من بهتره ولی اوف و نالش به هواست برای جذب توجه بیشتر. مام این وسط نشستیم, نمیدونیم ارزوی مرگ واسه کسی درست هست یا نه, هرچند خودش روزی ده بار خودش ارزوی مرگ خودشو میکنه[برای جلب توجه بیشتر] .با اگزیستانسیالیسم میتونم حالا بیشتر درکش کنم اما نمیتونم برم بغلش کنم, بوسش کنم یا باهاش خوب شم تا بلکه از این ترس بیاد بیرون,دوسش ندارم و حتی ازش متنفرم.اون کسیه که روی همه ی ما و آینده مون تاثیر گذاشته. فکر میکنم من سالهای اخر زندگی چجوری نسبت مرگ واکنش نشون میدم! البته امیدوارم انقدر هنوز درگیر زندگی باشم که اصلا وقت فکر کردن به مرگ رو نداشته باشم. یه روز همینجوری, بی خبر, یهویی بمیرم. نه تشریفاتی, نه هیاهویی نه چیزی.Nrgs.Nrgs.Thu, 28 Jan 2021 19:38:58 +0330https://virgool.ir/@nrgs_bri/to-40-years-old-nrgsoo-g83uvv5v06ifDear 40 years old Nrgsoo, I am so proud of you, you have shown that you can do more than feel things passionately. You can exercise your voice in support of cases you care about and missions you think are worthy. You've stopped using your introvertness as a crutch and recognized that beautiful things and personal growth are just on the other side of discomfort. If it isn't hard and you are not confident, you're not growing. I hope you continue to push yourself. Just because you're an adult in your 40's doesn't mean you have to stop growing. Keep becoming the person you were meant to be; EVERY SINGLE DAY. keep showing up for the messy and awkward and new things. You might shine, you might falter, but you won't live a life of "wishes" , "should haves" and " I wonder ifs".The worst kind of regrets are chances and opportunities you didn't take. Be bold, even if it's scary as fuck. And for all that is good, give yourself grace. No one has higher expeditions for yourself than you. When you want to climb mountains, know that you're bawd to stumble. And if you only make it 3/4 of the way, still celebrate it. Somewhere someone is sitting on their couch with their hand in a bag of potato chips. You are not that person. Congratulate yourself for every attempt you take that someone else doesn't have the courage to. Don't look at compromise as failure, at scaling back your ambitious when they aren't realistic, as disaster. Give yourself permission to reset your goals, adjust a project so it's more manageable, and permission to be human in a messy world. You will still wake every day and run like your hair is on fire towards your dreams. It's who you are and how you are odd, my girl.?You have grit, you have gumption, you have goals. But there are only so many hours in the day; when darkness falls, lay down your head with a sense of pride in all you've done and the person you're still becoming. Be grateful for each breath and the people who stand beside you, reflection and gratitude will give you a sweeter life, better prospective and brighter out look. You have come so far, and there is still so many more places to go. Embrace yourself, Embrace the journey!Love, 18 years old you.Nrgs.Nrgs.Mon, 25 Jan 2021 08:44:17 +0330https://virgool.ir/@nrgs_bri/اخه-دانی-که-چیست-دولتدیدار-یار-دیدن-h2kmf49akjzuآفتاب کم زوری که بیشتر مثل نوازش خورشید بود به نیم رخ صورتم پرت میشد. جو آشپزخانه گرم بود, انگار که آن چند دقیقه نه در ایران, تهران, شهریار, شهرک جعفریه بلکه انگار خورشید در فرانسه, پاریس و در یک اپارتمان کوچک در محله های شلوغ به ما می تابید. مشغول پختن تخم مرغ بود, آفتاب دستان او را هم نوازش میکرد (و چه را که نکند؟ میبینی که حتی بر نور خورشیدی که بر دستانت میتابد هم حسودی میکنیم دلبر؟)و این باعث میشد رگ های بیرون زده از زیر پوستش و انگشتان کشیده اش که با نهایت ظرافت تخم مرغ ها را میشکست بیشتر از همیشه چشمانم را قفل خود کنند. من اما پشت میز نهارخوری, کنار پنجره رو به طلوع نشسته بودم و به او نگاه میکردم, خیره به او. به سوالاتی که میپرسید سربه هوا جواب مختصری میدادم و دوباره غرقش میشدم. "من در تو غرق میشوم, آنگونه که مهاجران سوری در دریا غرق میشوند"راستش یادم نمی آید که درباره چه چیزی حرف میزد, شاید کار, شاید دختران زیبای اطرافش, شاید اینکه چطور توانست دل دوست دختر جدیدش را ببرد یا... یادم نمی آید, اما حرکت دستانش را وقتی زرده تخم مرغ را کف ماهیتابه پخش میکرد خوب یادم هست, اما لحظه ای که با la vie En rose همخوانی میکرد را مثل یک ویدیو در ذهنم ذخیره دارم. نمیدانم اصلا چرا آنجا بودم, آنموقع صبح, اما خوب یادم هست که وقتی به سمت یخچال رفت بلند زد زیر آواز :And when you speak angels sing from aboveEvery word seems to turn into Love songمن داشتم به این فکر میکردم چقدر خوب میشد اگر این صحنه برای من هر روز تکرار میشد, میتوانستم بقیه صبح های عمرم را اینگونه بگزرانم, اینکه بنشینم به تماشایش. Give your heart and soul to meAnd life will always beLa vie En rose#نرگس_نوشتNrgs.Nrgs.Sat, 09 Jan 2021 18:31:58 +0330