https://virgool.ir/feed/@noyanreyhaniصفحه رسمی نویان ریحانی(امید) جهت ارتباط یا همکاری در پروژه های ادبی و هنری ایمیل بزنید noyanreyhani@gmail.comfa2026-11-10 19:45:44https://files.virgool.ir/upload/users/4904408/avatar/9fUhAz.pnghttps://virgool.ir/@noyanreyhanihttps://virgool.ir/@noyanreyhani/جذب-اسپانسر-فیلمسازی-در-یزد-اردکان-udkr8mlpkb95درود و مهر به شما هنردوست گرامی اگر شما در حوزه هنر و سینما، فیلمسازی و یا بازیگری فعالیت دارید و یا علاقه به سرمایه گذاری در این مسیر دارید این آگهی برای شماست.بنده بازیگر و کارگردان هنری با چندین سال سابقه همکاری با اساتید برجسته و کارگردانان تئاتر و سینمای کرج و تهران به دنبال یک اسپانسر و حامی مالی برای شروع ساخت فیلم کوتاه خودم هستم.حداقل سرمایه گذاری ۱ میلیارد تومان هست.تهیه تجهیزات صدا نور دوربین و... مد نظر هست، به علاوه هزینه های وابسته‌.چنانچه در نظر دارید تا سرمایه مد نظر رو در این مسیر قرار بدید هدف ایجاد یک موسسه معتبر فیلمسازی نیز هست که بسته به حمایت اسپانسر قابل انجام می باشد‌.اگر مطمئن هستید جهت اطلاعات بیشتر تماس بگیرید.هیچ انتخابی ناگهانی نیست طبیعت همه آنچه که لازم است در مسیر شما قرار خواهد داد.N.Rاز طریق ایمیل در ارتباط باشیدnoyanreyhani@gmail.comNoyan ReyhaniNoyan ReyhaniFri, 30 Oct 2026 13:04:06 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/مستند-برنامه-اردکان-نما-نویان-ریحانی-mnkq4j0zubf0اردکان نما - مستند - مستند برنامه - برنامه - مستند اردکان نما - برنامه اردکان نما - اینستاگرام اردکان نما - پیج اردکان نمامستند برنامه اردکان نما بزودی روی آنتن اینستاگرام می رود!با اجرای: نویان ریحانی مستند برنامه اردکان نما بزودی در پلتفرم اینستاگرام به نشانی ardakannama روی آنتن می رود.این مستند گریزی بر نادیده های جهان سنتی اردکان شهر زیبایی های ایران زمین تمرکز دارد، نویان ریحانی کارگردان و مجری، پدیده آورنده این اثر، اردکان نما را مستندی می داند که در قالبی متفاوت معرفی می شود.اردکان نما از دیدگاه ریحانینگاهی تازه را میخواهم به مخاطبان هم سن خودم منتقل کنم که نسل رسانه و اینستاگرام هستیم، اردکان به عنوان شهری که بافت تاریخی آن و تمام زیبایی های طبیعی اش من را به شخصه به وجد می آورد گزینه مناسبی برای این مستند است.یک «مستند برنامه» خاص که برای اولین بار قرار است چیز هایی در آن به نمایش گذاشته شود که از پتانسیل شهر اردکان تا مردم نگاری و بافت تاریخی اش بگوید.این یک حرکت بزرگ است برای نشان دادن گنج نهفته در اردکان که مشخص است کمتر کسی آن را دیده است، من میخواهم چیز هایی را به شما نشان دهم که هرجا باشید به اردکان بیایید، بی شک.امید است این کار به کام همه دوست داران تاریخ کهن ما ایرانیان و مردمان عزیز اردکان خوش نشیند.باتشکر، نویان ریحانی.Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniThu, 08 Oct 2026 14:15:07 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/اخذ-مدرک-دکتری-حماقت-نویان-ریحانی-iwszauu0bvyaنویان ریحانی - نویسندهروش های طلائی: اخذ مدرک دکتری حماقت نوشته نویسنده؛ نویان ریحانی مقدمهدرود به همه شما دوست داران حماقت، حالا که همه خوب می دانیم حماقت چقدر ارزشمند و البته کسب مدرک دکتری آن تا چه حد می تواند به ما کمک کند خوب است بدانید که حماقت فقط یک اصل نیست یه رابطه است، این رابطه از چیز های خاصی مثل حرف زدن، ایما و اشاره، حس و تمام چیز های پیرامون شما شکل می گیردنخست: ثبت نام کلاس های حماقت به کمک والدین از دوره کودکی و پسا کودکیابتدا نیاز است برای اینکه بتوانیم یک کودک کاملا احمق را پرورش دهیم والدین احمقی را از پیش به صورت طبیعی در اختیار داشته باشیم، سپس در این مسیر کمک می کنیم تا به طور واقعی در بزرگ کردن یک کودک احمق تمام کار ها را به خوبی پیش ببریم.مهم نیست کودک شما چه کار می کند، از همان سنین ۷ تا ۸ سالگی اش مطمئن شوید نحوه حرف زدن و ادبش کاملا نمره صفر می گیرد، سپس او را در میهمانی ها و خانه میزبان رها کنید تا به همه جا سرک بکشد و سپس روی تخت شخصی آنها دستشویی کند!قدم بعدی برای پرورش یک کودک احمق این است که بگذارید تا می‌تواند جیغ و داد کند، فریاد بکشد و شام را برای همه با سردرد های موضعی زهرمار کند.سپس به او بهداشت را یاد ندهید تا پس از اینکه از دستشویی بیرون آمد بدون اینکه دست هایش را بشوید تمام میوه های ظرف پذیرایی را با دستانش دستمالی کند.در قدم دوم می توانید در خصوص انگشت کردن در بینی و مالیدن محتویات آن به در و دیوار و همچنین اساسیه خانه کمک کنید.مرحله مهم تر این است بگذارید دعوا کند، بقیه بچه ها را آزار دهد و شما هم به بهانه بچه بوده آن دخالت نکنید.دوم: کسب دیپلم احمق ها چگونه احمق می شوند در دوره نوجوانی حالا دیگر شما بزرگ شده اید و خوب می دانید که باید چگونه احمق شده باشید، اما این تمام مسیر نیست و خب حالا دیگر ممکن است ۱۳ تا ۱۸ سال داشته باشید پس از این رو مدرسه بستر کاملا کثیفی برای اجرایی کردن کار هایی است که در کودکی به خوبی فرا گرفتید.فحش دادن، تف کردن، اهمیت ندادن به نظافت، بوی جوراب، همچنین مسواک نزدن از اصول واقعی یک احمق خوب شدن برای ترقی به پله های حماقت بیشتر به سوی دکتری حماقت است.مهم نیست درس شما چقدر خوب است، میتوانید زیر پای بچه مثبت کلاس زیر پایی بندازید یا به آن حسادت کنید و آزارش دهید، با صدای بلند او را بترسانید و یا زنگ تفریح صدای انواع حیوانات را از خود در بیاورید، این میتواند یک نشانه اعتراض باشد!شما همواره باید دنبال کسانی برای اذیت کردن آنها باشید، بی دلیل دعوا کنید، بو بدهید و تا می توانید در زنگ ورزش عرق کنید تا در زنگ بعدی محوطه ای که روی نیمکت نشسته اید را از بوی آن پر کنید.اگر از کسی عقده دارید می توانید روی بقیه خالی کنید، با فحش هایی که از اندام های مختلف بدنتان فرا گرفتید او را تحریک کنید تا یک جنجال حسابی به پا شود.سوم: دریافت مدرک کارشناسی حماقت در یک ثانیهدر سنین ۲۰ تا ۲۵ سالگی می دانید کاملا خوب در نوجوانی فراگرفته بودید چطور در مدرسه رفتار کنید پس همان را نیز در جامعه بازتاب دهید.تلاش های بی وقفه خود را ادامه دهید تا آنجا که بتوانید یک احمق به تمام معنای لایق دریافت مدرک کارشناسی ارشد احمق بودن باشید.مرحله پایانی؛ اخذ مدرک دکتری حماقت تبریک و هزاران تبریک! حالا شما موفق به دریافت مدرک دکتری حماقت با بالاترین نمرات ممکن شده اید، مدرک شما بزودی از دانشگاه مجمع بین الملل احمق های جهان ارسال می شود.نویان ریحانی - نویسنده - انتشارات ابرک خیال آسمان Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniMon, 28 Sep 2026 02:07:42 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/چرا-همه-ما-احمق-هستیم-نویان-ریحانی-y6xlgm9nrh9kچرا همه ما احمق هستیم؟ - نویان ریحانی چرا همه ما احمق هستیم؛اثر نویسنده: نویان ریحانیبله، همه ما احمق هستیم چون فکر می کنیم با حماقت خود می توانیم از بسیاری عبور کنیم، در واقع خودمان را از یکسری حماقت ها عبور می دهیم تا مطمئن شویم انتهای آن را رقم می زنیم.نه تنها همه ما احمق ها می دانیم حماقت خیلی حال می دهد بلکه یکسری احمق درجه دو و احمق درجه سه هم این را می دانند.شاید برایمان سوال شود احمق درجه دو و احمق درجه سه چیست؟ خب این سوال جالبی هست، ما همگی احمق هستیم و نمی دانیم که اینها در چیست‌.در نتیجه ما در این موضوع که علمی از آن نداریم احمق هستیم، به این معنا که هیچ چیزی در مورد آن نمی دانیم مگر اینکه با خود خیال کنیم خب احمق درجه یک یعنی فردی که کاملا احمق هست و به ترتیب تا درجه سه از حماقت آن کاسته می شود.باید بگویم که خیر، این فیلم احمق و احمق تر سه نیست! همه ما احمق ها خوب می دانیم که کسانی در حماقت روی دست ما می زنند، برای مثال ما می توانیم در جمعی ایراد کسی را فریاد بزنیم و سپس بگوییم: ببخشید که این را گفتم ناراحت که نشدی؟ و یا میتوانیم آشغال های خود را دور از چشم دیگران در باغچه پارک و فضای بازی کودکان رها کنیم.ما احمق های درجه یک حتی میتوانیم دریغ از کمی اهمیت به نظافت در گرمای تابستان وارد مترو شویم، جالب تر این است که قبل از آن تخم مرغ آب پز هم میخوریم تا اگر عملیات پخش بو از زیر بغل کاملا پاسخگو نبود با رایحه های معدوی از بیهوشی کامل دیگران اطمینان خاطر داشته باشیم!در پله دوم احمق های ما درجه دو هستیم که بسیار در کارهایی همچون قضاوت بی موقع و خنده های تمسخر آمیز خود وارد می شویم، برای مثال اگر میخواهید یک احمق درجه دو موفق باشید باید بی پرده وارد مسائل خصوصی زندگی دیگران شده و بپرسید: آیا تو هنوز میخواهی آن کار را انجام دهی؟ مطمئنم دیگر هیچ کس آن را انجام نمی دهد.بله ختم کلام اینجا کار تمام می شود! شما به درجه دوم حماقت رسیدید.اگر میخواهید به درجه سوم احمق ها برسید ساده است تنها کافیست با عبور از خیابان و چشم توی چشم شدن با آدمها و یا نگاه های عجیب و غریب به آنها بفهمانید که شما این مرض را همواره دارید و با حسادت خود یک چاشنی به این گندآب اخلاقی اضافه کرده و سپس با یک خنده بلند در خیابان همراه با دوستانتان آن را هم بزنید تا بوی گندش همه جا را بردارد!جالب است نه؟ به مراتب احمق های درجه سه از احمق های درجه یک احمق تر هستند، احمق و احمق تر! مهم این است که همه ما احمق هستیم و این را هم نمی خواهیم بپذیریم، حماقت راز بزرگی است که خیلی ها نمی خواهند آن را بفهمند، حماقت یعنی حماقت.همه ما احمق هستیم، پایان.نویان ریحانی - نویسندهNoyan ReyhaniNoyan ReyhaniMon, 28 Sep 2026 01:34:57 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/مصاحبه-با-نویان-ریحانی-امید-ebmazm5hgyntمصاحبه با نویان ریحانی - امید - نویان ریحانیمصاحبه با نویسنده کشورمان: (نویان ریحانی) - امیددرودی چو نیکو مهرآفرین آفرینش، در اینجا همراه شما هستیم با نویسنده ایرانی تبار «نویان ریحانی» یا همان شاعری که اشعارش را با «امید» تخلص می کند.نویان ریحانیاز خودتان برایمان بگویید آقای ریحانیاول اینکه خوش باد به درودی نیکو، و همه کسانی که این مصاحبه را مورد مطالعه قرار می دهند.از خودم بخواهم برایتان بگویم همانطور که عیان بوده و هست بنده نویسنده ای هستم نه چندان معروف که در خصوص شعر و رمان و فیلمنامه فعالیت هایی داشتم، نمی خواهم با اغراق بگویم اما آثار بنده به صورت ناشناخته ای باقی مانده است به دلایلی همچون عدم تمایل شخصی خودم به انتشار آنها.نویان ریحانیچرا آثار خاصی دارید که آنها را بروز نمی دهید؟به هرحال میتوان گفت هر نویسنده و هر هنرمندی ابعادی دارد از کار خودش از شیوه زندگی خودش که حقیقت ماجرا این است پس پرده شاید کمی دشوار مشخص شود، بقولی می‌گوییم همیشه هم ماه پس ابر نمی ماند در این خصوص چه میتوان گفت؟ به جز اینکه تنها به میل شخصی خودمان بستگی دارد.نویان ریحانیاز میان آثار خود کدامیک را می پسندید؟راستش را بخواهید از میان آثار خودم «زاغ زار» را بیشتر دوست دارم چرا که حدود ۴ سال متوالی نوشتن آن به طول انجامید میتوانم بگویم این رمان/فیلمنامه یک بخش خاصی از شیوه نوشتن من را در بر می گیرد میتوانم بگویم مثال آن شاید کم دیده شود.نویان ریحانیمحتوای «زاغ زار» چیست؟زاغ زار یک فیلمنامه و رمان در موضوع درام و طنز اجتماعی است، در خصوص نمایان کردن محتوای داستان متاسفانه نمی توانم توضیحی بدهم.نویان ریحانیآیا به فروش می روند فیلمنامه ها؟بیشتر به این بستگی خواهد داشت که کارگردانان به چه سمت و سویی گرایش نشان دهند، گذشته از محدودیت های خودشان بحث انتخاب فیلمنامه ای که به طبع کارگردانی خوش آید مهم است.نویان ریحانیفکر می کنید آیا «زاغ زار» در آینده یک اثر طنز ایرانی معروف شود؟احتمال زیادی خواهد داشت اما بنده به شخصه خیلی اصرار بر فروش طرح این اثر ندارم، چرا که یک ارزش غیر مادی خاصی برایم دارد و فکر نمی کنم علاقه ای به فروش آن داشته باشم.نویان ریحانیبرای نویسندگان نوپا چه پیشنهادی دارید؟البته که ما خودمان هم جز نویسندگان نوپا هستیم و به هم ردیفان خودم پیشنهاد می کنم تا پیش از اینکه به فکر فروش داستان ها باشند به محتوا توجه کنند، اگر متن هنر آمیخته باشد قطعا فردا روزی در پی شهرت آن داستان و یا متن تحریر شده ثروت هم به سراغشان خواهد آمد.سخن پایانیآرزوی سلامتی و سرخوشی برای تمام مردم سرزمینم و عزیزان نویسنده، باشد که مهر و نور بر زندگانی آنان جاودان باد.متشکرم از شما آقای ریحانی عزیز، و سپاسی نیکو از شما خوانندگان عزیز از برای وقت گرانبهایتان که برای مطالعه این مصاحبه گذاشتید.Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniThu, 27 Aug 2026 01:51:15 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/شعر-نی-امید-نویان-ریحانی-znsxki2jahlpشعر نی - امید - نویان ریحانی - اشعار امید - ریحانیگزیده اشعار برتر نویان ریحانی - اشعار امید - ریحانی نی؛اگرم به دستی ات زدتو مرا هوش و مدهوشتو من آن خمیر نانیکه من آن لقمه ات بردمنم و گدای مسکینتو برو به درگهانیکه توای حضیض ذلتز چه من تو میرهانی؟اگرم ز باده مستمدل تو کسی شکستنتو بمان در جوارمکه تو را من توانماگری به سان عقرببزنی تو نیش مارابه هلاکت و هلاکمکه تو آن هلاک ما راچو همه به قصه آییمرهان تو قصه گو رامنم و امید و بلخ استمرهان مسافری راکه امید از سر میبرود به درگه نیبشنید و شکوه افزودکه تو این چرا صدا نی؟منم و قصه خویشکه تو را غمی کجا استاگرم غمین عالمهمه را به نزد ما استکه نی آن زبان برگفتمنم آن صدای حزنتکه تو را نهان حرمتهمه را منم صدا رابه دلم بگفت و گفتاکه تو ای نی سرشتاهمه از چه می‌نوازیتو و من چه رای بازیتو بگو نی نیستانکه غمت تو برفزون استمنم آن به غم گهانیتو که غم درت فزون استتو بگو امید رستابه تو دست تو ببستاتو همه تو نامه اینکه امید برفرستاهمه این دیار غمبادتو و این سفیر صفرابه مثال زهر ماریبه دهانم آمدستیبرو تو شکر شکرخاکه همه شکر شکرجاتو نی شکر نبودیمنم آن می ام ربودیبرو تا غصه ات رابه جهان برنمودیتو امیدا سر غمبه سر سلاله برچینز سر خیال و افسونتو امید قصه برچینتو امیدا ز سر حزنتو نگو غصه نیتو به غصه قصه گفتیو تو این همه نگفتیکه منم می می افزانروم به را کج راکه تو ای سلیم می دانمن و این سمیر میدانوز و آن به بهر آنیمکه امید بر نخوانیمتو امید بر سر میمن و این کجاوه نیز سر عمود برخواستهل و های این نی و میبرو گو که مستی ات بادکه امید رستی ات بازتو مرا کجا کشاندیمن و آن نی ام شکاندیهم و این که معضلی نیستمن و او که قصه ای نیستتو بباز رخت خوش فامتو ز رزم فانی بادتو بپوش رنگ سرخیکه کنم به سرخی ات آزهمه چون مثال شهوتمرساند می به بهجتهمه عمر پی درختیکه هنوز جوان نرفتیمن و نی منم نی و منکه امید بر نی و منبه سراج راهی ام بازکه امید سرکنم بازبه امید سزای رحمتتو صدای آدمی باشنرو ای امید هستیتو می و حزین می باشهل و هی که ساقی آمددر دل گشوده بگذاشتمن و این رفاه فانیهمه را به هم رفو داشتز سر ره هرکه آمدبه دلم به منزل آمدمنم و ز غافل اینکهز ره آن رهزن آمدبرو ای حافظ منبرو ای شمس و مولابرو ای سعدی سعدکه جهان همین بپنداشتمن و این دلم روا داشترهتان به ره گواهیو من آن نشان باقیبه دو چون عقیق سرخیکه ز آن چشم گفتیتو که خونی یا عقیقیبه خدا که خون دلهابه خدا که جان جانهاهمه را حزین ببردهمن و این عقیق بردهکه تو فام رنگی ات راندهی به زنگی ات راکه امید قصه افزونتو چه گر حریف محزوننروی به گود و گودالکه ز بزم تو ز دجالهمه آن لحد بمانند وکمکی کفن بماند وتو و این دل حزینتکه نی آن می اش ببردهبه خیال برگه و بینکه تو روح را ندیدیمرسان رسالتی راکه تو آن ره ندیدیهمه آخرش چنین شدکه امید همچنان شدبه ره امید گفتاکه همین رهی نرفتاپس از این دگر چنینمز امید هم چنینمتو امید قصه گفتاکه امید رقص زلفاتو امید جان ماییمرهان امید جاناتو امیدا قصه گفتیهمه را به شک بگفتینه امید ز شک ز حرفیزند این مثال حرفیکه تو شک‌ به کارت آیدپس از این چه کارت آید؟برو ای تو قصه نیکه ز تو دانم آن میتو امیدا می بخوردیو ز آن تو شعر گفتیکه همه مات و مبهوتکه چه این شعر گفتی؟که من آن تو را بگویمکه مباد تلخی غمبه سراجی دو راهیهمه را رود پی غمتو امید شکوه کردیتو بگفتی ای نی و میپس از این چه شد که این شد؟مگر آن همه همین شد؟که امید گویدت بازتو ز کار من سر نزن بازکه سرت به سنگ خورده استتو ندانی قصه ام بازتو امیدا می به ساقیبرساندی و ثوابیپس از آن به کارت آیدکه رسند دست باقیتو امید فکر او کنو می آن نی ات سبو کن.امیدشعر نی - امید - نویان ریحانی - شاعر - اشعار - شعر - ریحانی - اشعار ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسمان گزیده اشعار نویان ریحانی - اشعار امیدنویان ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسمان Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniThu, 27 Aug 2026 01:11:01 +0330https://virgool.ir/Abarak/نویان-ریحانی-به-راه-بادیه-نمایشنامه-nq2xihudmevzبه راه بادیه - نویان ریحانیبه راه بادیه: در چهار پردهنوشته: نویان ریحانینقش پردازانخار کَن: پیرمردی فرتوت که سالها در دل بیابانی زندگی به سر برده و خویش را در پی جستجوی حقیقتی بی بدیل ماندگار می یابد.مسافر: جوانی کم تجربه اما زیرک، وی در حاصل این سفر به دیار عشقش می رود تا او را در آنجا دریابد.تاجر: تاجر زاده ای که راه بیابان را همچون کف دستش می شناسد اما در پی طوفان شن شبانه، به همراه قافله کاروان خود مجبور به اتراق در بیابان می شود.درویش: حیران و سرگردانی دیوانه در صحرای بی پایان که گاه و ناگاه بیت هایی نصفه نیمه از «شمس و مولانا» زمزمه می کند، خار و سنگ بیابان مونس اویند.هنروران: همراهان کاروان مسافر، قافله تاجرپرده یکم: شبانگاه صحراپرده کنار می رود و نور ماه سوسو زنان گوشه کنار صحرا را روشن می کند.زمزمه می آید(درویش است)درویش: آهای...آهای کجایید(می خندد) چنان که گویی مست کرده باشد اما نیست، به سخن خود ادامه می دهد.آرام آرام از سمت راست صحنه وارد می شود و همچنان که صدا هایی نامفهوم و زیر لب از وی شنیده می شود ناگهان صدایش اوج می گیرد.درویش: من از کجا...(فریادی که گویی جانش را می گیرد)من از کجا(خنده مستانه) من از کجا پند از کجا، باده بگردان ساقیا...من از کجا پند از کجا، باده بگردان ساقیاآن جام جان افزای را، برریز بر جان ساقیادیگر آرام می گیرد.گوشه ای از صحنه روشن می شود که چادری مندرس آنجا برپای است، وی به سمت آن می رود.گوشه دیگری از صحنه روشن می شود.خارکن: مرگ! مردک خبر مرگت دیگر این چه وقت های و هوی است؟ در بیابان هم رهایمان نمیکنی؟درویش(با خنده): برریز بر جان ساقیا...خارکن: به خدا قسم بار دیگر صدایت درآید خودم دستانم را به خونت آلوده می کنم.درویش(فریادی سر می دهد): آهای کجایید...خارکن(او هم می خندد): به گمانم هر دویمان دیوانه شدیم.درویش(فریاد): آهای کجاییدخارکن(اوهم فریاد می زند): آهای کجایید که مرا از دست این دیوانه برهانید.صدای باد اندک اندک جای پژواک صدایشان را در پهنه آن صحرای بزرگ می گیرد.صحرا خاموش می شود.پرده دوم: ظهر صحراصدای باد اوج می گیرد و خار ها از این سو به آن سو می روند.کمی بعد صدای زنگوله و صدای اشتران کاروانی به گوش می رسد.درویش که از همان ابتدا در صحنه بود دستش را بالای ابرو هایش می گذارد و نگاهی می اندازد.درویش: کجایی مردک... بیا دیوانه... بیا ببین چه خبر است.خارکن(صدایش از دور می آید): ای جانت سرآید... چه خبر است؟درویش: بیا چاه آب پیدا کردم.خارکن(نزدیک تر): برو عمه ات را مسخره کن پیرمرد.درویش(می خندد): اندک اندک جمع مستان می رسند...صدای کاروان کمی بهتر شنیده می شود.خارکن (نزدیک درویش): ها... پس اینها را دیدی رنگ و رخسارت باز شده، نگران نباش الان می آیند... الان می آیند همه مان را از دم تیغ رد می کنند.درویش: آی... شماها می خواهید همه مان را از دم تیغ رد کنید؟خارکن: ای لعنت بر دهانی که بی موقع باز شود.درویش: نانی بده نان خواره را...خارکن: تنورم کجا بود که نانت دهم مردک؟درویش(با خنده): آن طامع بیچاره را...خارکن(درحال جمع کردن خار ها): بیچاره منم که با دیوانه ای چون تو در صحرایی به این پهنا محبوس شدم.درویش: آن عاشق نانباره را...خارکن(به شوخی): مردک انقد آفتاب زده است به فرق سرش که طبع شاعری اش برایمان گل کرده.درویش(با فریاد): کنجی بخسبان ساقیا!خارکن: ای جانت سرآید گوشم رفت، مرگ ما بیا و یک دم لال شو.درویش با حالتی تمسخر آمیز می خندد.خارکن: ای دیوانه... دلم هوس کباب بره کرده است، اصلاً بویش در دماغم پیچیده.درویش بیشتر می خندد.خارکن: الان یک آتشی درست می کردم با این خار ها که ابراهیم هم شوی نتوانی از گلستانش فرار کنی.درویش: من گوشت تلخم مسلمان (خنده سر می دهد)خارکن: خدا مرگت دهد، حالم از هرچه کباب و غذا بود بهم خورد، به تصورم آمد گوشت تلخ چرکویی چون را به دندان می کشم... تف... تف‌‌‌...درویش(با اخم و ناراحتی): ای بی پدر... تلخ چرکو تویی خار چهره خار صفت!خارکن(می خندد): آی خوب جگرت را حال آوردم، آدم با خار انس بگیرید خار صفت می شود دیگر دیوانه.درویش: لااقل این خار های بی زبان زخم زبانم نمی زدند.خارکن: بیا برو ناز لیلی برایم می‌کنی؟درویش: تف...می رود و همینطور راه می رود تا به دل صحرا برود.خارکن: بازگرد احمق شیدا... میرزا حمال... بیا دیوانهدرویش همینطور در صحرا محو می شود.خارکن(با نگرانی): بیا بازگرد... بیا به جان خودم قسم نازت را هم می خرم مردک دیوانه!صدای باد می آید و ترسی به دل خارکن می افتد.کاروانیان دیگر بسیار نزدیک اند.اشتران و قافله نمایان می شود.خارکن(با خودش): اینها دیگر کیستند؟جوانی با عجله دوان دوان به سمت درویش می آید.مسافر(نفس نفس زنان): سیدی... آقا...خارکن(با نگاهی مشکوک): و علیکم السلاممسافر: سلام...خارکن: از کاروانی؟مسافر: بله پدر جان از کاروانم(هنوز نفسش چاق نشده)خارکن: ها... خب به صحرای برهوت خوش آمدی.مسافر: خواستم بگویم که...خارکن پشت می کند و می رود تا خار جمع کند.مسافر(با تعجب): خواستم بپرسم چاه آب... آبخارکن(با خنده همانطور که مشغول است): اسم چیزی را آوردی که رنگش هم یادم رفته...مسافر: آب رنگ ندارد مسلمان.خارکن: همان را بگو.مسافر: گمان می کنم تو اهل اینجا باشی، پس چطور بدون آب زنده ای؟ نکند...خارکن حرفش را قطع می کند.خارکن: تو خیال کن ابر می آید بر سرم می بارد.مسافر: در این بیابان ابرش کجا بود که بارانش باشد؟خارکن: از این خار ها آب می گیرم...مسافر: خار و آب؟ مثال آب گرفتن از سنگ است.خارکن: ای جانت سرآید چقدر سوال می‌کنی!مسافر: پدرجان ما چند روزی در راه بودیم هرچه آب داشتیم دیگر تمام شده، در کاروان طفل و زن باردار داریم، تو را به خدا قسم بگو آب کجاست.خارکن بر می گردد و با نگاهی به پسر جوان سکوتی را حاکم می کند که تنها صدای باد آن را می شکند.خارکن: با من بیا...مسافر(با عجله) به دنبال او می رود.به گوشه صحرا چادری مندرس آنجاست.مسافر: پس کو چاه آب؟خارکن: بیا داخل چادر.مسافر(با ترس): چرا آنجا؟ من از تو طلب آب کردم...خارکن: آب میخواهی یا نه؟ اگر که آری پس بیا.مسافر وارد چادر می شود.ناگهان تمام صحرا به تاریکی در می آید.پرده سوم: شبانگاه در چادرتنها درون چادر است که روشن است، نمایی از درون چادر از آن صحرای تاریک مشخص است.مسافر(با ترس شروع به خواندن می کند):بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِقُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِنَ الْجِنِّ فَقَالُوا إِنَّا سَمِعْنَا قُرْآنًا عَجَبًا﴿١﴾خارکن(می خندد و می خواند):يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ ۖ وَلَنْ نُشْرِكَ بِرَبِّنَا أَحَدًا ﴿٢﴾پسر جوان به زمین می افتد و از ترس مکرراً فریاد می زندمسافر: بسم الله... بسم الله... دور شو زاده آتش... دور شو! پناه می برم به خدا از شر شیطان رانده شده.خارکن(با خنده ای شیطانی): اعوذ بالله من الشیطان الرحیم، من خود شیطانم آدمیزاد!صدایی چون صدای باد پی در پی به گوش می رسد.صدای خنده های شیطانی همواره جوان را دیوانه می کندخارکن( با شادی می خندد): وسولیقسالیق بینفالیم ریمسازیم خالیقون(انتهای جمله را می کشد)دستش را به سمت سر جوان گرفته و گویی او را به تسخیر خود در می آورد.باد پارچه مندرس چادر را تکان می دهد.جوان دیگر کاملا تسخیر شده.خارکن پیاله آبی که لبالب از خون پر شده را به سمت جوان می آورد، مسافر بی صبرانه منتظر گرفتن پیاله است.ناگهان خارکن خون را به چهره جوان می پاشد و جوان فریادی که گویی جانش را می گیرد سر می دهد.تمام صحنه یک آن خاموش می شود.صدای ناله و شیونی پژواک مانند در آن تاریکی مطلق به گوش می رسد.پرده چهارم: بازگشتهمان ظهر و همان چادر در صحراست.خارکن از چادر بیرون می آید.در گوشه دیگری از بیابان کاروان اتراق کردند.تاجر: آهای مردک... بیا اینجا پیرمرد...خارکن بی اعتنا به حرف هایش مشغول جمع کردن خار هاست.بار دیگر تاجر فریاد سر می دهد.تاجر: مگر صدایم را نمی شنوی کر مادرزاد؟پژواک صدای او در صحرا با صدای باد و زنگوله اشتران در هم آمیخته.تاجر خودش به سراغ پیر مرد می رود و بالای سرش می رسد‌تاجر: مگر نمی گویم...خارکن: پخ!تاجر یک آن حرفش قطع می شود و با دیدن خارکن می هراسد و قدمی به عقب می رود.تاجر: مردک دیوانه...خارکن به سان دیوانگان می خندد.تاجر: می دهم تا سر حد مرگ شلاقت بزنند پیر مرد بی عقل.خارکن: چه میخواهی آدمیزادتاجر: من آمده ام از تو بپرسم در این بیابانی چه می‌کنی.خارکن: این همه راه فرسنگ ها آمده ای که مرا پیدا کنی بگویی در این صحرا چه میکنم؟ مادرت را...تاجر(با خشم و عصبانیت میان کلامش): چه گفتی؟خارکن: مادرت را دعا! مگر نه اینکه فرزندی تاجر زاده همچون شما را فارق شده، باکمالات، با ابهت...تاجر: ای حرامی چرب زبان( خنده سر می دهد)خارکن: حالا بگو چه میخواهی حلال زاده...تاجر: آمدم بپرسم این حوالی جوانی را ندیدی؟ لاغر اندام بود و خوش سیما( با خنده) لامذهب اگر مؤنث بود حتما به عقدش در می آوردم.خارکن: برو خدا روزیت را جای دیگری بدهد مسلمان، تو را با امثال او چه کار؟تاجر: به همراه کاروان ما آمده بود، گفت می رود در پی آب، به گمانم رفت که دیگر نیاید.خارکن(با خنده): هوری ای چون او را جنیان در صحرا روی زمین نمی گذارند.تاجر(می خندد): ای پیرمرد حراف... خوب بلدی چرب زبانی کنی، بگو ببینم او را دیده ای یا نه؟خارکن: کاش می دیدم... حیف، قسمت نبود.خارکن به راهش ادامه می دهد و چند قدم دور می شود.تاجر: اگر بعد ها بفهمم دیدی و چیزی نگفتی برایت گران تمام می شود پیرمرد.خارکن: مثلا چه دیده باشم؟تاجر(با خنده و تمسخر): آن لعبت خوش سیما را...خارکن: استغفرالله ربی و اتوب الیهتاجر: والله معصیت است پیرمرد، آخر عمری پرونده اعمالت را سیاه نکن(می خندد)خارکن: پرونده اعمال من سیاه هست، خیال کن دیدم و نگفتم، توبه کن، از گناه کبیره نجاتت دادم.تاجر: ای دزد حرامزده، پس بگو دیدی و نگفتی...خارکن: تاجر تو چه تجارت می‌کنی؟تاجر(کمی مکث می کند): امثال همان رعنا قد سرو بالا که دیدی.خارکن(زیر لب): تف به شرافتت.تاجر: گوهر گرانبهایی را ربودی حرامی.خارکن: تو خیال کن ربودم، بنده ای از بندگان خدا را از شر چون تویی رها کردم.تاجر عصبانی می شود و به سراغ خارکن می آید، خنجر می کشد و می خواهد نزدیک شود که پایش به سنگی گرفته و به زمین می افتد، خنجر در سینه اش می رود.خارکن به سراغش می آید و بالای سر او می رسد که درحال جان دادن است‌.خارکن: دیدی همه شوکت و لذتی که در پی آن بودی چطور خنجر نفرین شد و جانت را گرفت؟تاجر(به زحمت سخن میگوید): هه... ای.. ای حرا.. مزادهتاجر جان می دهد.خارکن کلاه مزین به زیور آلات او را در می آورد و به روی سر خودش می گذارد.به راه می افتد و شروع به خواندن می کند:ای جانِ جانِ جانِ جان، ما نامدیم از بهر نانبرجَه گدارویی مکن، در بزم سلطان ساقیاخارکن در تاریکی محو می شود و پژواک صدای او همچنان در تاریکی صحرا با صدای باد آمیخته به گوش می رسد.پایان› هنرمند فرهیخته و گرامی؛ چنانچه قصد اجرای این نمایشنامه را به صورت تئاتر در صحنه دارید پیش از آن با نویسنده از طریق ایمیل در ارتباط باشید.noyanreyhani@gmail.comنمایشنامه به راه بادیه - نمایشنامه - تئاتر - نمایش - نویان ریحانی - امید - امید ریحانی - ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسماننویان ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسمان Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniMon, 24 Aug 2026 22:31:41 +0330https://virgool.ir/Abarak/نویان-ریحانی-نمایشنامه-چایی-jxqptylicmjoنویان ریحانی - نمایشنامه چاییچایی؛جلسه‌ای که قرار بود پنج دقیقه‌ای باشدشخصیت‌ها:- مدیر؛ آدمی که همیشه می‌گوید «این جلسه خیلی کوتاهه».- رضا؛ کارمندی که برای هر چیزی یک نظریه دارد.- مینا؛ تنها آدم منطقی جمع.- حسن؛ مسئول پذیرایی، ولی خودش هم نمی‌داند دقیقاً چرا آنجاست.- عمو کاظم؛ نگهبان ساختمان که به طرز عجیبی در همه‌چیز دخالت می‌کند.صحنه اولاتاق جلسه. همه نشسته‌اند. مدیر وارد می‌شود و یک پوشه زیر بغل دارد.مدیر:خب بچه‌ها، زیاد وقتتون رو نمی‌گیرم. فقط یه جلسه‌ی پنج دقیقه‌ای داریم.مینا:جلسه‌ی پنج دقیقه‌ای هفته‌ی پیش هم دو ساعت طول کشید.مدیر:اون فرق داشت.رضا:چطور؟مدیر:اون پنج دقیقه‌ی طولانی‌تری بود.همه ساکت می‌شوند.مینا:یعنی چی؟مدیر:یعنی... بریم سر اصل مطلب.حسن:من چایی بیارم؟مدیر:نه، ممنون.حسن:پس برای خودم میارم.بلند می‌شود.مدیر:حسن، صبر کن! موضوع جلسه اینه که باید هزینه‌ها رو کم کنیم.حسن:خیلی خوب.مدیر:از کجا شروع کنیم؟حسن:از چایی.مدیر:چرا؟حسن:چون چایی گرونه.مینا:تو همین الان داشتی برای خودت چایی می‌آوردی!حسن:اون سرمایه‌گذاری شخصیه.صحنه دوممدیر:خب، پیشنهادها رو بگید.رضا:من پیشنهاد می‌کنم کولر رو خاموش کنیم.مینا:هوا سی و هشت درجه‌ست!رضا:دقیقاً. با خاموش کردن کولر، همه سریع‌تر جلسه رو ترک می‌کنن.مدیر:ایده‌ی خوبیه!مینا:نه، نیست!عمو کاظم از پشت در سرش را داخل می‌آورد.عمو کاظم:من یه پیشنهاد دارم.مدیر:شما چرا اینجایید؟عمو کاظم:جلسه‌ست دیگه.مدیر:شما نگهبانید!عمو کاظم:نگهبانم، ولی چشم دارم، گوش دارم، تجربه دارم.رضا:منابع انسانی هم دارید؟عمو کاظم:اگه لازم باشه، آره.مدیر:خب، پیشنهاد شما چیه؟عمو کاظم:حقوق همه رو کم کنید.مینا:حقوق خودتونم؟عمو کاظم:من نگهبانم. حقوق من از قبل کمه. شماها رو کم کنید که تعادل برقرار بشه.صحنه سومناگهان چراغ‌ها خاموش می‌شوند.حسن:ای وای!مدیر:چی شد؟عمو کاظم:برق رفت.رضا:از کجا فهمیدی؟عمو کاظم:چون چراغ خاموش شد.رضا:ممکنه چراغ سوخته باشه.عمو کاظم:چهار تا چراغ با هم؟رضا:شاید هماهنگ کرده بودن.مینا:بچه‌ها، بی‌خیال.مدیر:خب، بدون برق جلسه رو ادامه می‌دیم.حسن:من نمی‌تونم.مدیر:چرا؟حسن:چون چایی‌ساز خاموشه.مدیر:حسن، ما داریم درباره آینده شرکت تصمیم می‌گیریم!حسن:بدون چایی آینده‌ای وجود نداره.صحنه چهارمبرق برمی‌گردد.مدیر:عالی! خب، نتیجه جلسه این شد که...مینا:بالاخره تموم شد؟مدیر:بله.همه:خدا رو شکر!مدیر:فقط یه جلسه‌ی کوچیک دیگه لازم داریم.همه خشکشان می‌زند.رضا:چقدر کوچیک؟مدیر:ده دقیقه.مینا:موضوعش؟مدیر:اینکه چرا جلسه‌ی پنج دقیقه‌ای امروز دو ساعت طول کشید.عمو کاظم:من یه پیشنهاد دارم.همه:نهههههه!عمو کاظم:جلسه رو برگزار نکنیم.سکوت.مدیر:این اولین پیشنهاد عاقلانه‌ای بود که امروز شنیدم.حسن:پس چایی‌ها رو پس بدم؟همه:حسن!!!پرده بسته می‌شود.پایان چایی - نویان ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسمان نویان ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسمان Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniSun, 23 Aug 2026 15:53:36 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/نویان-ریحانی-مهم-نیست-چه-کسی-مقصر-است-tado6mwylbalنویان ریحانی - مهم نیست چه کسی مقصر استمجموعه داستان های محله ما ۲:مهم نیست چه کسی مقصر استدر شهر ما قانونی نانوشته وجود داشت:هر مشکلی که پیدا شد، اول دنبال مقصر بگرد؛ اگر مقصر پیدا نشد، یک جلسه تشکیل بده.و اگر جلسه هم نتیجه نداد، تقصیر را گردن «شرایط» بینداز.یک روز صبح، درست ساعت هشت و هفده دقیقه، آب کل محله قطع شد.اولین کسی که متوجه شد، ننه‌جانِ کوچه بود.از پنجره سرش را بیرون آورد و فریاد زد:«آب نداریم!»همه از خانه‌ها بیرون ریختند.یکی گفت:«باز اداره آب خراب کرده.»دیگری گفت:«نه، فشار آب کمه.»یکی دیگر گفت:«من دیشب شنیدم لوله اصلی ترکیده.»پسر جوانی که تازه از دانشگاه برگشته بود، گفت:«باید بررسی فنی بشه.»ننه‌جان گفت:«پسرجان، آب نیست، سفینه فضایی که نیست. شیر رو باز کن، اگر نیومد یعنی نیست.»اما کسی به حرفش گوش نداد.ده دقیقه بعد، گروه واتساپی محله منفجر شد.«دوستان کسی آب داره؟»«نه.»«من دارم.»«چقدر؟»«برای خودمون.»«پس چرا گفتی داری؟»«خب داشتم.»ساعت نه، اولین مسئول وارد ماجرا شد.آقای رحیمی، نماینده ساختمان، با اعتمادبه‌نفس اعلام کرد:«نگران نباشید. موضوع رو پیگیری می‌کنم.»همه آرام شدند.چون در کشور ما جملهٔ «پیگیری می‌کنم» آن‌قدر مقدس بود که گاهی مردم با شنیدنش احساس می‌کردند مشکل حل شده است.ساعت ده، آقای رحیمی برگشت.«گفتن مشکل از اداره آب نیست.»یکی پرسید:«پس از کجاست؟»«گفتن باید از شهرداری بپرسیم.»شهرداری گفت:«به ما مربوط نیست، از اداره آب بپرسید.»اداره آب گفت:«ما بررسی کردیم، مشکل از شبکه داخلی محله است.»شبکه داخلی گفت:«ما اصلاً نمی‌دونیم شبکه داخلی یعنی چی.»تا ظهر، شش نفر مسئول شده بودند و هیچ‌کس مقصر نبود.بالاخره تصمیم گرفتند جلسه تشکیل دهند.ساعت چهار عصر، جلسه در مسجد برگزار شد.رئیس جلسه گفت:«دوستان، ما اینجا جمع شدیم تا با همفکری مشکل رو حل کنیم.»مردی از انتهای سالن گفت:«اول آب بدید، بعد همفکری می‌کنیم.»رئیس اخم کرد.«لطفاً نظم جلسه رو رعایت کنید.»مرد گفت:«من از صبح نظم دارم، آب ندارم.»خندهٔ مردم بلند شد.رئیس گفت:«خب، پیشنهاد اول؟»یکی گفت:«باید از مسئول مربوطه مطالبه‌گری کنیم.»دیگری گفت:«باید نامه بنویسیم.»سومی گفت:«باید رسانه‌ای بشه.»چهارمی گفت:«باید صبر کنیم.»پیرمردی که تا آن لحظه ساکت بود، گفت:«باید یک نفر بره شیر اصلی رو ببینه.»همه به او نگاه کردند.رئیس گفت:«دوست عزیز، موضوع پیچیده‌تر از این حرف‌هاست.»پیرمرد گفت:«از صبح آب نداریم. من که می‌گم شیر رو ببینیم.»ولی کسی گوش نکرد.جلسه ادامه پیدا کرد.بعد از دو ساعت، یک کمیته تشکیل شد.کمیته موظف شد وضعیت آب را بررسی کند.برای کمیته هم یک گروه مجازی ساختند.در گروه، ۲۷ نفر عضو شدند.تا شب، ۱۴۳ پیام فرستاده شد.چهار نفر استعفا دادند.دو نفر قهر کردند.یک نفر گفت «من دیگه تو این مملکت هیچ مسئولیتی قبول نمی‌کنم.»و یک نفر هم عکس شیر آب را فرستاد و نوشت:«این شیر منه. به نظرتون چرا آب نمیاد؟»روز بعد، آب همچنان قطع بود.روز سوم، تلویزیون محلی گزارشی دربارهٔ «مشکل تاریخی آب» پخش کرد.روز چهارم، مسئول منطقه گفت:«موضوع در دست بررسی است.»روز پنجم، جلسهٔ دوم برگزار شد.روز ششم، جلسهٔ سوم.روز هفتم، بالاخره یک کارشناس آمد.کارشناس لباس ایمنی پوشیده بود، کیف ابزار داشت و چهره‌اش طوری بود که انگار قرار است قلب یک بیمار را جراحی کند.همه دورش جمع شدند.پرسید:«شیر اصلی کجاست؟»هیچ‌کس نمی‌دانست.بعد از بیست دقیقه جست‌وجو، شیر اصلی را پشت یک دیوار پیدا کردند.کارشناس شیر را باز کرد.آب با فشار بیرون زد.همه خیس شدند.سکوت عجیبی حاکم شد.ننه‌جان آرام گفت:«پس آب داشت.»کارشناس گفت:«بله.»رئیس جلسه که تازه رسیده بود، پرسید:«خب مشکل چی بود؟»کارشناس گفت:«شیر بسته بود.»همه به هم نگاه کردند.یکی گفت:«یعنی تمام این مدت...»پیرمرد لبخند زد.«بله.»رئیس جلسه برای اینکه فضا را مدیریت کند، سریع گفت:«خب دوستان، مهم اینه که مشکل حل شد.»پیرمرد گفت:«نه عزیزم. مشکل ما این نبود که شیر بسته بود.»رئیس پرسید:«پس چی بود؟»پیرمرد به جمعیت نگاه کرد.«مشکل این بود که هیچ‌کس حاضر نبود خودش بره و شیر رو ببینه. همه منتظر بودیم یکی دیگه مسئولیتش رو قبول کنه.»همه ساکت شدند.بعد ننه‌جان گفت:«حالا که آب اومده، یکی بیاد این صندلی مسجد رو هم درست کنه.»صندلی دوباره لق زد.رئیس جلسه لبخند زد.«این یکی رو می‌ذاریم برای جلسهٔ بعد.»پیرمرد زیر لب گفت:«خدا رو شکر... هنوز برای هیچ کاری کمبود جلسه نداریم.»و از مسجد بیرون رفت.فردای آن روز، روی تابلوی اعلانات محله اطلاعیه‌ای نصب شد:«به اطلاع اهالی محترم می‌رساند، به منظور بررسی علل قطعی اخیر آب، جلسه‌ای در روز پنجشنبه برگزار خواهد شد.»زیر اطلاعیه، کسی با خودکار نوشته بود:«فقط لطفاً این بار قبل از جلسه، شیر آب را چک کنید.»نویان ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسمانNoyan ReyhaniNoyan ReyhaniSun, 23 Aug 2026 15:39:54 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/نویان-ریحانی-جلسه-مهم-اهالی-کوچه-aqawmytqmiqxنویان ریحانی - جلسه مهم اهالی کوچهجلسهٔ مهم اهالی کوچهساعت هفت و نیم عصر بود که بلندگوی مسجد محله با صدایی که انگار از سال ۱۳۷۸ تا امروز در انبار مانده بود، اعلام کرد:«به اطلاع اهالی محترم کوچهٔ شهید فلانی می‌رساند، امشب رأس ساعت هشت، جلسه‌ای بسیار مهم دربارهٔ مشکلات محله برگزار خواهد شد. حضور همهٔ اهالی الزامی است.»مش‌قاسم که تازه از نانوایی برگشته بود، جلوی در خانه‌اش ایستاد و گفت:«الزامی؟ یعنی اگه نرم میان منو می‌برن؟»همسرش از داخل خانه جواب داد:«نه، یعنی اگه نری، فردا می‌گی چرا کسی کاری نکرد.»مش‌قاسم کمی فکر کرد.«خب پس می‌رم که فردا نگم.»ساعت هشت، دوازده نفر در مسجد جمع شده بودند. ساعت هشت و ده دقیقه، چهار نفر دیگر آمدند. ساعت هشت و بیست، حاج‌رضا وارد شد و گفت:«ببخشید دیر شد، داشتم می‌اومدم.»مش‌قاسم زیر لب گفت:«الحمدلله که بالاخره از راه رسیدی، ما فکر کردیم داشتی از ژاپن می‌اومدی.»حاج‌رضا نشست و جلسه شروع شد.آقای مدیر ساختمان که به دلیل داشتن یک پوشهٔ آبی، همه او را «مسئول» صدا می‌کردند، پوشه را روی میز گذاشت و با جدیت گفت:«خب دوستان، ما امشب اینجا جمع شدیم که مشکلات کوچه رو بررسی کنیم.»پیرمردی از انتهای مجلس گفت:«مشکل اول، همین صندلیه. سه ساله لق می‌زنه.»مسئول گفت:«نه، مشکلات اساسی‌تر.»پیرمرد گفت:«برای شما اساسی نیست، برای کمر منه.»همه خندیدند.مسئول گلویش را صاف کرد.«اولین مشکل: آسفالت.»همه سر تکان دادند.مش‌قاسم گفت:«آسفالت که نه، برادر من. اینجا دیگه آسفالت نیست، منظومهٔ شمسیه. هر چاله یه سیاره‌ست.»یکی گفت:«من هفتهٔ پیش توی یکی از چاله‌ها افتادم، سه تا ماهواره دیدم.»خنده دوباره بلند شد.مسئول گفت:«خب پیشنهادتون چیه؟»همه ساکت شدند.چون همه بلد بودند مشکل را بگویند، اما وقتی نوبت پیشنهاد می‌رسید، ناگهان تمام اهالی کوچه به فیلسوفان خاموش تبدیل می‌شدند.بالاخره خانم همسایه گفت:«باید نامه بنویسیم.»مسئول پرسید:«به کجا؟»خانم گفت:«به شهرداری.»یکی گفت:«شهرداری نامه رو می‌خونه؟»خانم گفت:«نه.»«پس چرا بنویسیم؟»«خب برای اینکه اعتراض کرده باشیم.»مش‌قاسم گفت:«یعنی نامه می‌نویسیم که بدونیم نامه نوشتیم؟»هیچ‌کس جواب نداد.مسئول برای اینکه بحث را عوض کند گفت:«مشکل بعدی، قطعی آب.»پیرمرد همان‌جا از جا بلند شد.«قطعی آب؟ شما اسم اینو گذاشتی قطعی؟ این آب اصلاً به ما وصل نیست که قطع بشه!»یکی از جوان‌ها گفت:«من ساعت سه صبح آب دیدم.»همه با تعجب نگاهش کردند.جوان ادامه داد:«خواب بودم.»مسئول گفت:«خب دوستان، بیایید منطقی باشیم.»مش‌قاسم گفت:«منطقی؟ ما از ساعت هشت داریم دربارهٔ آسفالت و آب حرف می‌زنیم، هنوز به این نتیجه نرسیدیم که صندلی چرا لق می‌زنه.»در همین لحظه برق رفت.همه ساکت شدند.سه ثانیه بعد، یک نفر گفت:«اینم مشکل بعدی.»مسئول گفت:«بله.»مش‌قاسم گفت:«نه، این دیگه مشکل نیست. این خلاصهٔ جلسه‌ست.»یکی با چراغ گوشی‌اش روی صورت مسئول نور انداخت. مسئول در آن نور رنگ‌پریده، بیشتر از همیشه شبیه کسی به نظر می‌رسید که قرار است خبر بدی بدهد.گفت:«خب، پیشنهاد من اینه که برای تمام این مشکلات یک کمیته تشکیل بدیم.»پیرمرد پرسید:«کمیته چی کار می‌کنه؟»«بررسی می‌کنه.»«بعد؟»«نتیجه می‌گیره.»«بعد؟»«گزارش می‌نویسه.»«بعد؟»«گزارش رو تحویل مسئول مربوطه می‌ده.»«بعد؟»مسئول کمی مکث کرد.«بعد... منتظر پاسخ می‌مونیم.»پیرمرد نشست.«پس یعنی امشب هیچ کاری نمی‌کنیم؟»مسئول با رضایت گفت:«دقیقاً. ولی خیلی حرفه‌ای.»برق برگشت.همه برای چند لحظه چشم‌هایشان را جمع کردند.جلسه به پایان رسید و اهالی یکی‌یکی بیرون آمدند.مش‌قاسم دم در ایستاده بود که متوجه شد همان صندلی لق، هنوز آنجاست.پیرمرد با عصبانیت گفت:«این صندلی رو یکی درست کنه!»مش‌قاسم نگاهی به مسئول انداخت.مسئول پوشهٔ آبی را بست و گفت:«برای صندلی باید جلسهٔ جداگانه بذاریم.»مش‌قاسم خندید.«پس من فردا میام. فقط یه خواهش.»«چی؟»«لطفاً صندلی رو بذارید وسط جلسه. حداقل یکی از مشکلاتمون تا آخر جلسه سالم بمونه.»و راه افتاد سمت خانه.کوچه هنوز پر از چاله بود، آب هنوز گاهی قطع می‌شد، چراغ کوچه هنوز خاموش می‌شد و صندلی مسجد هم هنوز لق می‌زد.اما همه با خیال راحت به خانه برگشتند.چون امشب، بالاخره برای مشکلاتشان جلسه تشکیل داده بودند.و در این محله، گاهی همین که دربارهٔ مشکلی جلسه بگذاری، آن‌قدر احساس کار کردن به آدم می‌دهد که دیگر خودِ مشکل هم کم‌کم خجالت می‌کشد بگوید هنوز سر جایش است.نویان ریحانی - امید - انتشارات ابرک خیال آسمان Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniSun, 23 Aug 2026 15:25:50 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/به-نعش-ویرگول-لگد-نمی-زنم-alh8n6uddz13ویرگول و هدهد هادر پاسخ به پست ویرگول یک کپی فجیع است کاربری به نام هد هد چنین گفت که:سلامگیریم که ویرگول مُرده هم باشه. بازهم خوش ندارم به نعش‌ مرده لگد بزنمو من فکر میکنم حتی اگر قیامت هم بشه باز هم ویرگول آنقدر با معرفت هست که یک وجب جا برای پیش‌نویس نوشتن من باقی بذارهبنده هم این چنین به ایشان پاسخ دادم:درود، الان حدود دو ماه معادل ۶۰ روز متوالی شده که «ویرگول» بی توجه به وضعیت سایت با وجود پیگیری های ما نویسندگان، گویی اون رو رها کرده و با توهینی به زحمات همه ما داده ها را پاک می‌کند، از این گذشته فکر میکنم چون شرکایی همچون «طلاین» دیگر با این پلتفرم همکاری نمی کنند امید داشتند از طریق طرح پولی چرخه سود دهی را ترمیم کنند که استقبال نشد، از این پس مطمئن باشید در آینده نزدیک پست گذاری را هم پولی خواهند کرد، پس شایسته این است قبل از اینکه میهمان را با «لگد» بیرون کنند مهمان خود بر حرمت خویش ارج نهاده و از جایی که بر او احترامی قائل نمی شوند خارج شود.حال نظر شما چیست؟آیا بقولی با این «پاچه مالی ها» ویرگول درست می شود یا چند صباح دیگر با این روال ما را بیرون می اندازد؟ آیا باید به امید حفظ «پیش نویس ها» که برای بعضی «هدهد» کفایت مذاکرات است دست روی دست گذاشت؟ قضاوت با شما نویسندگان.Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniSun, 23 Aug 2026 14:26:20 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/آیا-می-دانستید-ویرگول-یک-کپی-فجیع-است-he0jlmxcdjx5پلتفرم مدیومویرگول: یک کپی ناقص از پلتفرم مدیومتمام قضیه این است، ویرگول به عنوان پلتفرمی که سالها ما نویسندگان را سرکار گذاشته است یک نسخه ایرانیزه شده و یک نسخه ناقص از پلتفرم جهانی مدیوم است!مدیوم چیست؟مدیوم یک وب سایت و البته دارای نسخه اپلیکیشن است که در آن نویسندگان به صورت جهانی فعالیت می کنند و اتفاقاً مدتی «ویرگول» به تقلید از «مدیوم» چند مدت اپلیکیشنی را در دسترس قرار داد و سپس از دور خارج کرد.میتوان گفت مدیوم کاربر فارسی زبان کمی دارد و به نظر می رسد اگر جامعه ما نویسندگان فارسی زبان فعالیت خودمان را به یکباره در مدیوم آغاز کرده و از یکدیگر حمایت کنیم در مکانی درست پیشرفتی جهانی خواهیم داشت.در حال حاضر مقالات کمی به زبان فارسی در مدیوم کنونی وجود دارد و امید است نویسندگان ایران توجه بیشتری به «مدیوم» داشته باشند.ویرگول سابق دیگر مُردویرگول با تمام کم و کاست ها و نواقص این بار دیگر واقعا در آستانه از دور خارج شدن است، هزینه سرور ها و برخی موارد دیگر به سود ویرگول نیست و اینطور به نظر می رسد که امروز یا فردا بدون در نظر گرفتن تعهدشان به ما نویسندگان این پلتفرم را برای همیشه تعطیل کنند.کاش ویرگول درست شودبه هرحال ما به ویرگول عادت کرده بودیم، دیدن اینکه به یکباره در حال خراب شدن باشد خیلی خوشایند نیست، با این همه باید بدانید هر اثر فاخری یک کپی «بی ارزش» دارد.› وب سایت «مدیوم» تحریم است و برای اتصال نیاز به VPN داردhttps://Medium.com Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniSun, 23 Aug 2026 10:03:54 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/آیا-ویرگول-اعصاب-شما-را-هم-خرد-می-کند-w2zyh248catgویرگول - نویان ریحانی آیا وب سایت ویرگول اعصاب شما را هم خرد کرده است؟نمی دانم درست است یا خیر اما به تازگی خیلی نقص فنی در آن مشاهده می شود، تصاویری که چندین ماه پیش قرار داده بودم همگی پاک شده و مشخص نیستند، خود سایت کمی ناپایدار است و هیچکس گویی به این موضوع واکنش نشان نمی دهد! ممکن است بنویسید که آیا این مشکل برای شما هم به وجود آمده یا اینکه تنها من هستم؟Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniSun, 23 Aug 2026 01:21:45 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/اگر-میخواستید-از-کرج-به-یزد-بروید-چه-می-کردید-vcmoncfmyaaoباغ دولت آباد یزدبه تازگی قصد مهاجرت دارم؛اگر قصد داشتید از شهر «کرج» به اردکان «یزد» سفر کنید چه می کردید؟ لطفاً از تجربه های خود و مواجه با فرهنگ یزدی ها اینجا برایم بنویسید، و اگر ساکن یزد هستید و تبار یزدی دارید از حال و هوای آنجا و خصوصاً «اردکان» شهری که میخواهم به آنجا بروم بگویید.منتظر پاسخ های شما هستم و آنها را در اینجا می‌خوانم، از اینکه به سفر من کمک می کنید صمیمانه سپاسگزارم‌.Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniSun, 23 Aug 2026 01:13:36 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/امید-ریحانی-چاقوی-دسته-دار-wco5clefpnerنویان ریحانی - چاقوی دسته دار - انتشارات ابرک خیال آسمانچاقوی دسته دارظهر بود و آفتاب دیگر شورش را درآورده بود! صاف صاف توی چشم هایت نگاه می کرد و می گفت: گرمت است؟ هوا که خوب است بابا جان. همین حرف هایش بود که حرص آدم را در می آورد دیگر، بعد هم با همان گرمای زجرآوری که دارد می تابد.یکی نیست این وسط ها بگوید آخر جانت سرآید، بلایی که تو سر ما آوردی بمب اتمی سر هیروشیما نیاورد، اصلا میدانی همین اشعه های فرابنفش تو چه عمری از ما می کاهد؟ دو کلام می آییم حرف بزنیم صاف می تابی توی چش و چالمان.خاطرم هست بچه تر که بودم میخواستم این خورشید بی همه چیز را ببینم اول با یک عینک آفتابی نشد بعد یک عینک آفتابی دیگر روی همان زدم دیدم مثل اینکه می شود کمی نگاه کرد! سومین عینک آفتابی را هم زدم و احساس می‌کردم خیلی کشف مهمی انجام داده ام.با همان وضعیت و سه عینک آفتابی که روی هم زده بودم رفتم داخل خانه و گفتم: من تونستم خورشیدو ببینم! یک حس ابرقهرمانی هم سراغم آمده بود که نگو، مثال همان حسی که موقع کشف چراغ کنترل تلویزیون داشتم.قضیه این بود که برای اولین بار کنترل تلویزیون را مقابل دوربین گوشی نوکیا گرفتم و دیدم چشمک می زند، درحالی که با چشم عادی نمی توان این تابش ها را دید، کلا من خیلی کاشف بودم و هستم، از این رو همیشه به دنبال باز کردن اسباب اساسیه منزل بودم، از موتور آلمیچر اسباب بازی های کنترلی ام گرفته تا دستگاه گیرنده تلویزیون و حتی خود تلویزیون لامپی های قدیمی سامسونگ!در نهایت هم کلی کتک می‌خوردم، در پی کار هایی که می کردم خیلی علاقه به ساختن هم داشتم. برای مثال من هیچ وقت مثل پسر بچه های دیگر بازی نمی کردم، بیشتر اوقات توی خانه بودم و در نقش های مختلفی خودم را سرگرم می کردم، خیالش را کنید اگر قرار بود کارمند بانک شوم واقعا باید یک باجه بانک می ساختم آن هم با هرچه دم دستم بود، حتی سر رسید و فیش های بانکی را هم از پیش با خودکار طراحی میکردم...خلاصه که شخصیت پیچیده من از کودکی تا به حال همیشه مایه تمایز من از دیگر هم سن و سالانم بوده و هست، زمانی که برای آزمون سنجش ورود به مدرسه و پایه اول رفتم به پدر و مادرم گفتند پسرتان را به مدارس نمونه و تیزهوشان ببرید و آنجا ثبت نام کنید. اما چه کنیم دست تقدیر و البته بی پولی باعث شد نتوانم به آن مدارس بروم، دوران ابتدایی خوشبختانه یک مدرسه نوساز به اسم راه روشن در محله خودمان ساختش را به اتمام رسانیده بود و من آنجا کلاس ۱/۱ با معلمی به اسم آقای دلگشاد آشنا شدم.وی هم جوان و هم خیلی کاربلد بود، گویی چندین سال معلم بوده اما اینطور نبود، اخلاق خوش و روش تدریس درست همواره باعث می شد به درس علاقه پیدا کنم، در کنار این یک خاطره هم از روز کلاس اول به یاد دارم، خاطرم هست که یکی از همکلاسی هایم که ظاهرش خیلی شبیه مجری های کودک برنامه ها بود مدام می خندید و نمی دانم بغل دستی اش به او چه می گفت که نمی توانست جلوی خنده اش را بگیرد، موهای فر و البته زیادی داشت که بخاطر همین چهره اش را بانمک می کرد.آخر سر هم معلم یعنی همان آقای دلگشاد روز اول از کلاس بیرونش کرد، به خیالم روز دوم بود چرا که من برای جشن الفبای کلاس اول به مدرسه نرفتم چون خوابم می آمد و خوشبختانه پدر و مادرم خواب من را از اولین جشن الفبای زندگی ام مهم تر می دانستند، در نهایت پدرم به مدرسه رفت و آلبومی شامل عکس دانش آموزی با لباس فارق التحصیلی خودم تزئینات الفبایی و تکه های برجسته ای که وقتی آلبوم را باز می کردی از توی کتاب به صورت سه بعدی به بیرون می آمدند برایم آورد، ظاهراً به تمام بچه های کلاس اولی از طرف مدرسه این آلبوم ها با امضای معلمین خودشان داده شده بود، من خاطرم هست که توی رخت خواب از جایم بیدار شدم و پدرم آلبوم را داد دستم و یک لحظه پشیمان شدم که چرا نرفتم آخر به گمانم جشن بوده و کیک هم خورده اند.از معلم هایم فامیلی همه را به خاطر دارم، کلاس اول آقای دلگشاد بود که با همسرش در همان مدرسه مشغول به تدریس بودند، یادم می آید پس از مدرسه سر خیابان اصلی ایستگاه تاکسی بود و این دو باهم صندلی جلوی تاکسی می نشستند به جهت اینکه کنار هم باشند، احتمالا خانمش هم روی پایش می نشسته دقیق نمی دانم ولی جوری بود که جا می شدند و به نظر می رسید باهم خیلی خوش باشند.آخر سر خبر رسید که به دلایلی در آستانه جدا شدن از یکدیگر هستند و این خبر برای برخی والدین که آنها را می شناختند ناراحت کننده بود. سال اول همان سال هایی بود که هنوز در مدارس شیر توزیع می شد و خب درد سر ترکیدن شیر ها در کوله مدرسه بر اثر حمل نامناسب همیشه دستمایه شوخی و خنده بچها بود.از این جهت من همیشه پیش از خوردن زنگ خونه یا همان زنگ آخر شیر را می‌خوردم تا مبادا توی کیفم بترکد و کتابهایم شیری شود، این به کنار اوایل شیر ها لیوانی و استوانه ای بود و بعد ها مثلثی شکل شد که من واقعا خیلی از شکل و شمایل آن خوشم می آمد.کلاس اول تمام درس هایم را «خیلی خوب» گرفتم و خوشحال و شاد و خندان تابستان را شروع کردم، دست بر قضا این خوشحالی خیلی دوام نیاورد و به سرعت دوباره ماه مهر فرا رسید و من باید به کلاس دوم ابتدایی می رفتم، این بار معلمی به اسم خانم جمشیدی، بلایی بود که بر سر من نازل شد، یک معلم جوان اما بسیار شیتان پیتان که در آن سالهای ۹۱ تا ۹۲ که به جز پراید و پیکان و نهایت پژو آر.دی چیزی اطرافمان نمی دیدم با مزدا 3 می آمد و همه در کف رخسار و ماشین او بودند، البته که ما بچه بودیم و این چیزا ها حالیمان نمی شد در هر صورت این معلم خیلی علاقه ای به تدریس نداشت و فقط دوست داشت تکلیف و رونویسی های طولانی آن هم چند بار از روی یک درس به ما بدهد، والدین از شیوه تدریس او بسیار ناراضی بودند و همین هم شد که در آخر من کلاس دوم بعضی درس ها مانند ریاضی را «قابل قبول» شدم.فارق از معنای خود کلمه قابل قبول که نشانه پذیرفته شده است، ما به معنی آن توجه نمی کردیم و خیال می کردیم یعنی اوضاع خیلی خیط است و حداقل باید خاک توی سرمان «خوب» را می گرفتیم.از این گذشته خانم جمشیدی به دلیل وضعیت مالی خوبی که داشت شایعه شده بود خواهر «پژمان جمشیدی» است، نامش همیشه در تیتر یک اخبار فوری مدرسه برای والدین بود، آخرسال هم به همه بچها یک تراش «باب اسفنجی» هدیه کرد فارق از نمره هایشان.کلاس سوم آقای خدابنده لو یک مرد میانسال و کچلی بود که فقط دور مو داشت، این بنده خدا را همیشه در تصورم با همان کت سبز تیره کبریتی که داشت به یاد می آورم، معلم بدی نبود اما مدارا می کرد، در کل درس من خوب بود اما چون در ریاضیات استعدادی نداشتم همواره علاقه ای هم به آن نشان نمی دادم، روزی آقای خدابنده برای آزمون سه صفحه از کتاب ریاضی را در نظر گرفت و گفت همه باید این سه صفحه را حل کنید و برای من بیاورید، من تا آنجایی که توانستم سعی خودم را کردم اما نتوانستم تمام کنم و گفت: کسایی که تموم نکردن بیان پای تخته بشینن، وقت اضافه دارن تا بیارن تحویل بدن.این جمله خیلی استرس زا بود، دیدن اینکه به قولی بچه زرنگ های کلاس مانند «اسدی» سریع تمام کردند و نیاز نبود زیر تخته مقابل نگاه سنگین بقیه همکلاسی ها باشند حس بدی به من می داد.دیدم بعضی ها تحویل می دادند و خدابنده فریاد سر می داد که: این چیه نوشتی؟ بعد کتاب را پرت می کرد وسط کلاس تا خود همان دانش آموز خم شود و آن را از روی زمین بردارد، دوست نداشتم این صحنه تحقیر آمیز را خودم تجربه کنم، نوبت به تصحیح کتاب من که رسید ابتدا کمی توضیح داد و گفت ریحانی از تو انتظار نداشتم، و بی آنکه کتاب را پرت کند گذاشت جلویم و گفت برو بشین، آنجا بود که نفس راحتی کشیدم و فهمیدم معلم یک فرق اخلاقی بین بچه های شر و بچه های مثبت کلاس می گذارد.مادرم که به مدرسه می آمد معلم با او صحبت می کرد و به خانه که می رسیدم همیشه این جمله را می شنیدم: آقای خدابنده میگه پسر خوبیه ولی ریاضیش ضعیفه، ببین مثل ابوالفضل اسدی که درسش انقد خوبه باش، معلم می گفت درسته بچه شیطون و شریه، اما سرش به تنش می ارزه! خیلی سعی کردم که ریاضی را آنطور که باید یاد بگیرم اما هیچ‌گاه نه از آن خوشم آمد و نه به جمله «ریاضی مثل عسل شیرینه» اعتقادی پیدا کردم، تنها چیزی که دست گیرم شد غصه خوردن و ناراحتی و گاهی گریه بود و بس.این نیز گذشت و سال چهارم خانم عبدی معلمی لاغر اندام با لباس فرم و مقنعه سرمه ای و البته یک عینک رکاب نازک شیشه مستطیلی سر راهمان سبز شد.طبق معمول به دلیل عدم استعداد من در ریاضی باز هم معلم همیشه سر من و آنهایی که مثل من در این درس ضعیف بودیم داد و فریاد می کرد، آخر حس بدی داشت که در تمام درس ها خوب باشم و فقط بخاطر کسر و ضرب در دسته دانش آموزان تنبل قرار بگیرم.معلم همیشه کار داشت و سرش شلوغ، گویی خانم عبدی مدیر کل امور شخصی ریاست جمهوری باشد و ما نمی دانستیم، یکبار من را پای تخته کشاند و گفت کسر چکشی حل کن که من نتوانستم، با غیض زیادی پای تخته آمد و توی سرم زد و گفت: پس کی میخوای یاد بگیری؟ بچها هم همه خنده ریزی کردند و من هم کمی ناراحت شدم‌.همیشه اشکم دم مشکم بود اما به هر زوری بود جلویش را می گرفتم، آمدم نشستم و چیزی نگفتم، زنیکه معلوم نبود از کجا پر بود که اینطور سر من خالی کرد، از آنجا به بعد نفرتی مثال زدنی از او در دلم شکل گرفت.واقعیت این است که معلم اصلی که قرار بود از ابتدای سال در کلاس او باشم معلمی چاق و تپل به اسم خانم «جعفری» بود، زنی خندان و خوش رو که بسیار شوخ بود، بر عکس عفریطه ای مانند عبدی که دمار از روزگارمان در می آورد، انگار که این را از اداره فرستاده بودند برای شکنجه ما که فقط چند بچه کلاس چهارمی بودیم! حال بگذارید برایتان بگویم چه شد که من در کلاس خانم عبدی گنجانده شدم.کلاس خانم جعفری کلاسی بود که اراذل و اوباش زیاد داشت، از همین رو مادرم اصرار می کرد که من به کلاس خانم عبدی بروم که بچه های موجه تری در آن بودند.به بهانه اینکه خانم جعفری خوب درس نمی دهد و اینکه بقیه مادران گفته بودند خانم عبدی بهتر است و انگار پز آن را می داند مادرم گفت تو برو داخل کلاس بشین و کاری نداشته باش! من چند روزی داخل کلاس خانم عبدی بودم بدون اینکه اسمم داخل لیست باشد و این مرا کمی نگران کرده بود.سر انجام روزی معلم ما را جابجا کرد و من در میز اول قرار گرفتم جوری که مقابل چهره نحس خانم عبدی بودم، چشمش به من افتاد و متوجه شد که برای حضور و غیاب اصلا واکنشی نشان ندادم، پرسید اسم تو رو خوندم؟ با شک و تردید گفتم: نه خانم. گفت: اسمتو بگو ببینم. اسمم را به او گفتم و عینکش را صاف کرد تا لیست را مجدد بررسی کند، پس از اینکه اسمم را پیدا نکرد ابتدا گفت: اسمت توی لیست نیست مطمئنی توی کلاس منی؟ من هم هیچ واکنشی نشان ندادم و می ترسیدم نقشه هایی که همه اش زیر سر مادرم بود نقش بر آب شود و فقط گفتم: نمی‌دونیم خانم. بعد هم با یک نگاه خیلی سنگین بلند شد و رفت بیرون، به گمانم به دفتر رفته بود تا بررسی کند من در کدام کلاسم. بعد چند دقیقه توی کلاس آمد و با آن کفش های پاشنه بلندش تق تق کنان جوری که صدایش کل سالن را برداشته بود به سمتم آمد، شانه مرا گرفت و به سمت خودش کشید، از نیمکت مرا بیرون آورد و گفت: تو اصلا توی کلاس من نیستی! کی به تو گفته بیای سر کلاس من بشینی؟ و مرا همانطور برد طبقه بالا و آنجا بود که من با ترس خودم یعنی مواجه شدن با اراذل و بچه های شر کلاس چهارمی روبرو شدم.درب کلاس باز شد، خانم عبدی با ادا و اطوار زیادی به خانم جعفری گفت: خانم جعفری این بچه توی کلاس شماست الان چند روزه داخل کلاس من میاد می شینه شما چرا پیگیری نکردید؟ خانم جعفری هم با آرامش گفت: وایسا ببینم اسمت چیه؟ اسمم را به او گفتم و بعد از بررسی کردن گفت: ریحانی کجا بودی چند روز من برات غیبت زدم اینجا پسرم؟ خانم عبدی هم ادامه داد که: الان چند روزه سر کلاس من بوده نمی‌دونم کی اینو راه داده توی کلاس! خانم جعفری هم گفت: اشکالی نداره بیا بشین پسرم، بعد هم خانم عبدی رفت در بسته شد و ضربان قلبم همینطور تند و تند می زد.خانم جعفری رو کرد به من، سپس نگاهی به بچها انداخت و گفت: بچها ریحانی همکلاسی جدیدتونه حالا چند روز اشتباهی تو یه کلاس دیگه بوده بهش کمک کنید درسایی که این چند روز بهتون دادم رو یاد بگیره.کمی آرام شدم، روی نیمکت خالی نزدیک در توی ردیف اول نشستم، پشت سرم را نگاه کردم دیدم چند تا از بچه ها می خندند. به گمانم فکر کرده بودند من چقدر خنگ هستم که نتوانستم موقع کلاس بندی بفهمم در کدام کلاسم. آن روز گذشت و به خانه که رسیدم همه چیز را به مادرم توضیح دادم.او هم گفت: غلط کرده که همچین کاری کرده اشکالی نداره میام با مدیر صحبت میکنم تو رو جابجا کنه اسمت بیاد تو لیست کلاس ۴/۱ خانم عبدی، متاسفانه مادر من متوجه نبود که خانم عبدی نمی تواند معلم مناسبی برایم باشد، شاید اگر در کلاس خانم جعفری بودم در طول سال کمتر توسط معلمی همچون خانم عبدی تحقیر و اذیت می شدم، از همین جا میگویم: نفرین به قبر امواتت خانم عبدی!سرانجام من جابجا شدم اما چه فایده؟ با آن شخصیت عجوزه همیشه زنگ ریاضی ترس مورد توهین قرار گرفتن از سوی او و یا مایه تمسخر بچها بودن به سراغم می آمد.در کل در درس های دیگر قله ها را فتح کرده بودم اما عبدی معلمی نبود که این ها را ببیند و اصلا آدمی نبود که کمی مدارا کند، بعضی از آزمون ها کسانی که برگه شان را زود تر تحویل می داند و تمام سوالات را درست پاسخ داده بودند می توانستند برگه بقیه بچها را جمع کنند، خب این یکی از افتخاراتی بود که من همواره آن را کسب می کردم.حتی اواسط سال خودش من را به عنوان سرگروه و مبصر کلاس انتخاب کرد جوری که کلاس را رها می کرد می رفت و مطمئن بود نظم کلاس برهم نمی خورد.چه فایده وقتی همه اینها حس ناکافی بودن را القا می کرد، او با یکبار تخریب یک بچه مقابل بقیه هم سن و سالانش، در تصور من فردی منفور از خودش به جای گذاشت برای ابد.سال پنجم بالاخره از چنگ دیو صفتی چون عبدی رهایی یافته و به کلاس خانم «عزت پور» رفتیم، معلمی بسیار دانا و البته خوش برخورد، من در کلاس خانم عزت پور واقعا پیشرفت کردم، او هنر من را کشف کرد و به همراه یکی از دوستانم که اتفاقاً افغان بود و تبحر خاصی در نقاشی کشیدن داشت به عنوان نقاشان برتر کلاس انتخاب کرد، اگر اشتباه نکنم فامیلی آن دوستم ناظم بود، با اینکه سنی نداشت اما قدرت عجیبی در رسم خطوط و نقوش با دست خالی داشت، به طوری که چیزی نبود نتواند از پس کشیدن آن بر بیاید، می گفت یکی از عمه هایش نقاش و دیگری مدرس زبان انگلیسی است و بخاطر همین از آنها چیز هایی فرا می گیرد. من در کلاس پنجم هم درسم پیشرفت کرد و هم بهتر دیده شدم، حتی کارها و نقاشی های من را به عنوان نمونه به بازرس مدارس نشان می داند و این حس خوبی به من می داد.از آن گذشته من در کلاس پنجم با یکی از هم کلاسی هایم به اسم محمد چوپان پیشه یا (چوپان بیشه) که تبار یزدی داشت خیلی صمیمی شدم، در حدی که همه آمد و شدمان با هم بود و خیلی به هم نزدیک بودیم، چندی نگذشت که فهمیدیم طبع ما در نویسندگی مثل همدیگر است، داستان های طنزی که من می نوشتم و برایش می‌خواندم را دوست داشت، روزی خودش هم داستانی نوشت و من واقعا از محتوای آن خوشم آمد و به او گفتم که چقدر از داستانش خوشم آمده.در کل شخصیت آرامی داشتم، جوری که آشنا شدیم هم خیلی جالب بود. داشتم برای خودم حیاط مدرسه را متر می کردم که یک آن از پشت سر دستش را دور گردنم انداخت و شروع کرد به اذیت کردن، من هم در تلاش بودم تا خودم را آزاد کنم که در آخر همان شد که باهم دوست شویم.از آنجا که در یک کلاس بودیم نزدیک تر هم شدیم، نوشتن تکالیف، کمک کردن به همدیگر و رفتن از مدرسه به خانه باعث شد بیشتر یکدیگر را بشناسیم. همه چیز به خوبی و خوشی پیش می رفت تا زمانی که متوجه شدم بچهای کلاس حرف هایی در مورد ما پچ پچ می کنند و زیر لب می خندند، آن هم از سر حسادت به دوستی ما که بیش از یک دوستی ساده نبود! خلاصه پیگیر ماجرا شدم و سرانجام فهمیدم ظاهراً برای اینکه بین ما را بهم بزنند حرف های مزخرفی را برایمان درست کردند آن هم بخاطر اینکه ما زیادی با هم بودیم و دوست دیگری را برای خودمان انتخاب نمی کردیم.بعد از فهمیدن این موضوع که چرا اصلا باید اینگونه باشد خودم با او سرد تر شدم، بدون اینکه بخواهم مستقیم چیزی بگویم از او فاصله گرفتم و فقط برای حرف دیگران یک دوستی ساده را پایان دادم.سال پنجم تمام شد و من دیگر هیچ وقت او را در مدرسه راه روشن ندیدم، با شروع شدن سال ششم ماجرا های جالب تری آغاز شد، به عنوان بلند پایه ترین دانش آموزان مدرسه ابتدایی، کلاس ششمی بودن برای ما یک امتیاز بود، مخصوصاً اینکه کلاس ما در آخرین و سومین طبقه مدرسه بود و البته به طور ویژه بزرگ ترین کلاس مدرسه متمایز از سایر کلاس های پایه ششم را داشتیم.معلم ما معلم جوانی به اسم آقای «علی شهبازی» بود که به همراه نامزد خودش خانم «سکینه کورکونانی» در مدرسه مشغول تدریس بودند، بعد از چند مدت که معلم متوجه اخلاق و البته سطح عالی خاص درسی من شد من را به عنوان یار امین خودش انتخاب کرد و تبدیل شدم به پیک نامه رسان میان سکینه خانم و علی آقا، به طوری که حرف هایشان را به هم می رساندم و یا از این کلاس به آن کلاس می رفتم، سوئیچ ماشینش را به من می داد تا ظرف غذای خالی که نامزدش برایش آورده بود را در داشبورد قرار دهم و از این قبیل چیز ها که بقیه سر همین ها حسادت می کردند، گویی چشم دیدن این چیز ها و نزدیک بودن من به معلم را نداشتند.از قضا همه با من خیلی جور بودند، از ناظم مدرسه که همان آقای خدابنده لو معلم کلاس سوم من بود بگیر تا مدیریت و حتی معاون پرورشی خانم «عباسی» که پیش تر معلم خواهر بزرگترم در مدرسه دخترانه «حبیب ابن مظاهر» بود و شناختی از خانواده ما داشت.از این رو آقای شهبازی اعتماد کاملی به من داشت و همینطور تمام پرسنل و کادر مدرسه، از مدیر و معاون و ناظم گرفته تا خانم «فامیلی» متصدی بوفه و خانم «جعفری» سرایدار مدرسه.بعد ها در انتخابات شورای دانش آموزی کاندید شدم و رای هم آوردم، از این رو به عنوان یک دانش آموز ویژه، یار آقای شهبازی و البته عضو شورای دانش آموزی مدرسه با کارت مخصوص خودم دیگر در پوست خودم نمی گنجیدم و خدا را بندگی نمی‌کردم.البته این را هم اضافه کنم که در انتخابات خودم دیدم بچها اسم ها را مشت مشت و چند تا چند تا توی صندوق ریختند و خب یکجور تقلب سیاسی هم شد به تقلید از رجال کشور در انتخابات ریاست جمهوری‌.سال ششم هم با تمام بالا و پایین ها به اتمام رسید، من برای همیشه مدرسه «راه روشن» را با تمام خاطرات و داستان هایش ترک می کردم، خاطرم هست زنگ آخر که دیگر مدرسه خالی شده بود و همهمه و فریاد بچها جایش را به سکوتی غریبانه داده بود قدم هایم را آرام تر بر می داشتم، به نقش در و دیوار مدرسه نگاه می کردم و طی این شش سال دیدم که چطور بچها مدرسه ای نوساز را ویرانه کردند، با همه اینها دیگر قدم هایم به دم در مدرسه رسید، بوفه تعطیل بود و خانم فامیلی آنجا نبود.نفس عمیقی کشیدم، خاطراتم را مرور کردم، کوله پشتی ام را سفت کردم و برای همیشه و آخرین بار از مدرسه بیرون رفتم، می دانستم که این دیگر آخر خط است.با وجود اینکه در کارنامه سال ششم تمام درس ها را «خیلی خوب» گرفتم، به خیالم فهمیدم این خیلی خوب ها نبود که ارزش داشت، چقدر خوب میشد اگر در بازی هایمان و در دوستی های ساده ای که داریم خیلی خوب گرفته باشیم.پایان؛ امید ریحانیامید ریحانی - نویان ریحانی - چاقوی دسته دار - انتشارات ابرک خیال آسمان Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniThu, 20 Aug 2026 15:21:02 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/نویان-ریحانی-اعتراض-همگانی-ویرگول-این-حق-ما-نیست-mpokumft981dدرود بر همه شما رهپویان مسیر سبز کلمات، آن رشته آبی تحریر داستان و قصه ها، رویای شیرین رمان ها و کم و کاست فیلمنامه ها.فکر کردم با خودم بد نیست در مورد وضعیت وب سایت ویرگول صحبتی کنیم، آخر گویی کسی محل نمی دهد که نمی دهد.چندین و چند سال است که در ویرگول به عنوان نویسنده جا خوش کرده ایم و حالا این حق ما نیست که چندی به درازا با نواقصی این چنینی در وبگاهی همچون ویرگول روبرو باشیم.عرض این است که پیش آمد مشکلات قابل پیش بینی نیست صحیح، اما چرا این نواقص و بقول غیر پارسیان باگ های وب سایتی حل نمی شوند؟ فکر می کنم حدود یک ماه و یا بیشتر شده باشد.از این رو دست به کار شدم و یک پیغام برای گروه ویرگول ارسال کردم به شرح زیر:متن پیغام اعتراض به ویرگول - نویان ریحانیاز آنجا که ممکن است در پی مشکلات اخیر تارنمای ویرگول چندی بعد تصویر مشخص و قابل مشاهده نباشد، متن پیغامی که ارسال نمودم اینگونه است:درود و وقت بخیر،گروه پشتیبانی محترم ویرگول بنده در پیامی نسبت به اعتراضمان در جهت عدم پیگیری برای حل نواقص تارنمای شما و البته وبگاه همگانی جامعه نویسندگان ایران اقدام نموده و درحالی این موضوع را مطرح می کنم که ویرگول در وضعیت چندان مناسبی قرار نگرفته است، ضمناً اختلالات بارگذاری تصاویر و عدم نمایش آنها از شایع ترین و بارز ترین مشکلات اخیر آن است.ضمن در نظر گرفتن اهمیت موضوع پیگیری فوری برای رفع مشکلات زیرساختی ویرگول، بار دیگر خواهشمندم در روند بهبود وضعیت وب سایت اقدام نمایید و در صورت امکان آن را تسریع بخشید.قطعاً این چنین است که این مورد میان زمین و آسمان معلق رها نگردید است و در پی حل آن بر صدد بر آمدید، از تلاش شما صمیمانه سپاسگزاریم، نیک باد.باستایش؛ نویان ریحانینویسنده و فیلمنامه نویسحال نظر شما چیست؟آیا ویرگول پیش از مرگ سهراب نوشت دارو (نوش دارو) را در حلقش می ریزد یا می گذارد جان به جان آفرین تسلیم کنیم و سپس بیاید؟ این دیگر از آن حرف ها بود که جای تأمل دارد.با سپاس و به امید فردای بهتر برای ویرگول، امید که صدایمان به گوش آقایان ایکسعلی پور و ایگرگ زاده برسد و همچنین همین پیغام نیز از لب تیغ آزادی بیان عبور کرده و به دست شما برسد.نویان ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسمانNoyan ReyhaniNoyan ReyhaniFri, 14 Aug 2026 03:39:17 +0330https://virgool.ir/@noyanreyhani/گزیده-اشعار-امید-دلم-خون-است-spj9kjlze2sgگزیده اشعار امید - نویان ریحانی - نویسنده و شاعردلم خون است؛ چهارمیندلم خون است چنان درد دل افزوندلم خون است تو دردش را نیافزوندلم خون است حزین باد و طغیاندلم خون است به یاد یار خوبانهمه گشتی و گشتیم و بگشتیمرا همراه خود با خود نگشتیبیا تا قصه ای را من کنم بازبه یادت هردم آن یادت کنم بازچرا من دیگری را چون تو بینمبه سان تو کسی را من نبینمبیا تا قصه غصه بگویمبیا تا در کنارت جان بگیرممرا از خود مرنجان ای تو خوبانتو را عالی مقام یار خوبانمنم آن برده درگاه عشقتمنم آن همره راه سرشتتبیا تا قصه ام جانی بگیردحزین از غصه ام یاری نگیردمرا چون تو بباشد عشق دیرینکه امیدا دگر یاری نگیرد.امید - نویان ریحانینویان ریحانی - امید - گزیده اشعار امید - اشعار امیدNoyan ReyhaniNoyan ReyhaniMon, 10 Aug 2026 15:40:11 +0330https://virgool.ir/nashrOmid/نویان-ریحانی-گل-خشکی-شده-ام-ngosptd0tsohامید - نویان ریحانی - گل خشکی شده امگل خشکی شده ام؛ سومینگل خشکی شده امحال خرابی دارمبه گمانم به گمانممن امیدی دارمگل خشکی شده امحال خرابی دارممن و این قافله عشقامانی دارمگل خشکی شده امحال خرابی دارمبه جهانی و من این بارجهانی دارماگرم هر دم و هر بار جدایی دارم گل خشکی شده ام فکر خزانی دارممن و ایوان قدیمی من و همراه صمیمی من و یار و من و یاربه گمانم هنوز در دلم یک کَمَکینه کَمَک بسیاری من هنوز هم آریبه امیدم به امیدم چه کنم دل دادمامید - نویان ریحانی نویان ریحانی نویسنده - انتشارات ابرک خیال آسمان - امید - اشعار امید - گزیده شعر نویان ریحانی - اشعار نویان ریحانی - شعر - ادبیات - شاعر - نویان ریحانی شاعر Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniThu, 30 Jul 2026 19:37:20 +0330https://virgool.ir/nashrOmid/گزیده-اشعار-امید-نویان-ریحانی-شعر-دوم-hhfix1gk4qjmگزیده اشعار امید - نویان ریحانی - شعر دومجوانی؛ شعر دومتو جوانی ام به کامتهمه را به راغ رامتتو که اصل افس و افسونهمه گه نگه ندارتکه به باک و بی دمانیهمه دم سر از زمانیتو به سان اشکبوسانهمه قبله زمانیکه تو را ستایش حقبه تجلی ستاراهمه عمر و فانی ات شدبه رهت گهی مداراتو گه این حزین قسمتبرهاند این صدا راکه به پر کنیِ مرغینرسد صدا صدا رانکن ای شِکر شِکر دوستکه دلت غمین و بد بوستبرو ای تو را دهد بازهَم و او که بازی ات بازمنم و جهان فانیبه سرای دار فانیکه تو را چه شد که این شدهمه را به دم چنین شدتو بگو حزین عالمکه دلی به ره گسارممن و این قصه دوریتو و این دلم گدارمبرو و پی گنه جویکه مباد از تو هر جوتو امید بر سر منکه امید بر سر افزونهَل و هی تو را مداراکه سخن نکن مداراتو امیدا شِکوه افزون که کند تو را مداراامید - نویان ریحانی نویان ریحانی - انتشارات ابرک خیال آسمان Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniThu, 30 Jul 2026 01:05:54 +0330https://virgool.ir/nashrOmid/گزیده-اشعار-امید-نویان-ریحانی-vorf663isttdگزیده اشعار امید - نویان ریحانی سحر؛ نخستینسحر گه تا سحرگاهان خموشممرا طاق کبودم را نپوشمبه دین و زین و ایمان و به تقواهمانند عدو تا دست مأوانیامد خوش نشینی بر جمالمکه هر سو شکوه ای را در نهانماگر اکنون می بینی به رسوابه عالم گرد گردانِ جهانممرا از غم همی نَبوَد باکیکه رندان را همه عار است پاکیچو مثقالی از این ذره بافزودجهان را ذره ای بینم نه افزونبه طاق گیتی ات آید سحرگونکه یارا یار یارانت به هرگونحزین قصه و غصه چنین استکه امیدا مرو راهی دگر گونامید - نویان ریحانی نویان ریحانی نویسنده - انتشارات ابرک خیال آسمان Noyan ReyhaniNoyan ReyhaniThu, 30 Jul 2026 00:44:18 +0330