https://virgool.ir/feed/@nourollahf97fa2026-11-11 12:43:02https://files.virgool.ir/upload/users/172698/avatar/b3h5T1.pnghttps://virgool.ir/@nourollahf97https://virgool.ir/@nourollahf97/اوج-خستگی-تو-نهایت-شب-dtp6d626be2bمگریز از خیالم، مگریز، رو مگردان!می خواهمت بمان! می جویمت مرو!سرگشته ام چو باد! می خواهمت بمان!به کجا مرا کشانی که نمی دهی نشانم؟از شنیدن آهنگای علیرضا قربانی حس میکنم اگر خواستم بمیرم، آهنگای خوبین برای آروم مردن. برای وقتی ک میخوای بمیری اما نمیخوای بگی سراسر تنفری از این زندگی. دوست دارم زندگیمو. توش اتفاقای کوچک خیلی خیلی دلچسبی دارم. توش لحظه‌های موندگاری دارم ک عیار این عمرو بالا میبرن...اما خسته بودن، چیز دیگه‌ایه. خسته بودن کاری به تنفر و عشق نداره. از جنس درده..من انرژی ادامه‌دادنو ندارماین دنیا بنظرم فقط مال آدمای سالمه. کسایی ک خسته نمیشن. کسایی ک انرژی دارن ک دائم بجنگن. من نیستم. منو انتخاب طبیعی خیلی وقت پیشا باید حذف میکرده:))من خوشحالم و بابت تک‌تک ثانیه‌های گذشته‌م این عمرو دوست دارم. حتی بابت اشتباهاتم. ک اگر الان اپسیلونی ارزش دارم بخاطر هموناس! ولی کافیه. ۲۳ سال دیگه واقعا کافیه...نمیخوام دیگه چیز جدیدی ببینم. نمیخوام دیگه قدمی بردارم...FafaFafaSat, 06 Jun 2020 17:13:08 +0430https://virgool.ir/@nourollahf97/هورمونام-مینویسن-ochkywrv7xniیچیزی داشت دیوونه‌م میکرد. همش فکر میکردم به کی بگمش؟ کجا بگمش؟ یهو یادم افتاد اینجا میتونه گزینه‌ی خوبی باشه. بعضی آثار مثل کتاب انسان خردمند یا پادکست پرچم سفید منو به معنای واقعی کلمه “دیوونه” میکنن. اینا به این صورت عمل میکنن ک هرجمله‌شون برای من انقدددر خوندنی و شنیدنیه ک نمیتونم همزمان باهاشون کار دیگه‌ای کنم(درحالیکه اغلب موقع کتاب خوندن، فیلم دیدن یا خیلی از کارا همزمان باید کار دیگه‌ای هم بکنم تا حوصله‌م سر نره و بتونم ادامه بدمشون). ضربان قلبمو بالا میبرن و مغزم از اینکه میبینه تغذیه‌ای باب میلش پیدا کرده اوردوز میکنه. یهو دلم میخواد هرجمله‌شونو برم به همممه بگم و همه‌جا بنویسم تا خالی شم از این‌همه علاقه و انرژی‌ای ک به ذهن اغلب اوقات کرختم میدن. یکهو بهم میفهمونن قطعا نباید خودکشی کرد(فکری ک متاسفانه بخاطر ۱۱ سال افسردگی همیشه با من بوده) و این دنیا رو، تا وقتی این‌همه چیز جذاب برای فهمیدن و یادگرفتن و یک کلام”چشیدن” داره، نباید رها کرد و رفت. یکهو آرزوهای من برای رفتن سراغ فیلدهای علوم‌انسانی رو بیدار میکنه و وحشیانه به‌ یادم میاره ک همیشه همیشه همیشه همیشه دلم میخواسته تو این زمینه‌ها مشغول باشم ولی علوم‌ مهندسی و کاربردی لعنتی ک همه‌چیز ما شده، حتی رویاشو از من گرفته. من تو سن ۲۳ سالگی تازه دارم به ذهنم ک یه عمر تشنه بوده، اجازه میدم برای این آرزوها(ک انقدر خامن ک حتی نمیدونم واقعا چی دوست دارم و به چه مسیری باید قدم بذارم) رویاپردازی کنه. من یادمه از اواخر دبیرستان رویاهام و تصور خودم تو آینده کم و کمتر شد و تو دوران دانشگاه به صفر رسید و هیچ آرزوی حرفه‌ای برای آینده‌م نداشتم. با اینکه به رشته‌م(مهندسی مکانیک) از سوم راهنمایی علاقه‌مند بودم و انتخابش کرده بودم، ولی مرگ رویاپردازی نشونم داد ک راهو دارم اشتباه میرم. تو پروسه‌ی آشنا شدنم با فرهنگ و تاریخ آلمان(بخاطر اپلای) تازه دیدم ک چقد رشته‌های مورد علاقه‌م اونجا جای کار داره! و این شد شروع هیحاناتم و گرفتن خواب از چشمام...من هنوزم اپلای نکردم و خب برای رشته‌‌ی مکانیک(ک یکم دارم هلش میدم سمت محیط‌زیست و مدیریت حداقل!) باید اپلای کنم ولی هربار میبینم تو آینده‌م روزی رو ک این علوم منحوس کاربردی رو با دنیایی از مشتری‌های منتظر، ول میکنم و میرم برای خودم تاریخ یا فلسفه میخونم و تنهایی توی دنیای خودم انقدر تحقیق میکنم و مقاله میخونم و مینویسم تا بمیرم همونجا...آرزومه یه روز خودمو ببینم ک استاد دانشگاه شدم(بینهایت بعیده میدونم!) اونجا و دارم تو این زمینه‌ها تدریس میکنم و این تشنگی الانم رو ک با سالها مطالعه سیراب کردم به ذهن دانشجوهام منتقل میکنم...من توی تدتاک‌های زیادی شرکت میکنم و چیزایی ک منو تو سالهای متمادی مطالعه‌م متحیر کردن رو به گوش آدمها میرسونم تا فقط اون ثانیه‌ای رو ببینم ک مخاطبم چشمهاش از هیجان برق میزنه و معجزه‌ی آگاهی رخ میده...من حتی از فکرش هم انقدر هورمون تو درونم ترشح میشه ک میگم برای زندگیم بسه:) اون اوج لذت رو چشیدم انگار بلاخره...تا یجایی زندگیم پر از دیوارهای نامرئی بود ک انقدر جهان منو حقیر کرده بودن ک دیگه نتونستم ادامه بدم. خودکشی‌های پیاپی هرکدوم برای من انرژی فعالسازی برای یه تولد بودن. تولد توی جهانی ک دیگه محدودیتی ندارم و دنبال هرچیزی ک میخوام میرم. واقعیت اینجاست ک مهم نیست به هدفمون برسیم یا نه. اون چیزی ک مارو سرخورده میکنه موانع نامرئی‌ای هستش ک نمیذاره دنبال اهدافمون بریم. ما از ناامیدکردن خودمون سرخورده میشیم. ما از توقعی ک خودمون از خودمون داریم ولی براورده نمیشه سرخورده میشیم. ما از بینهایت تجربه‌های جدیدی ک میتونستیم داشته باشیم و حتی سراغشون هم نرفتیم سرخورده میشیم. بنظرم من برای دنیایی ساخته شده بودم ک میتونم بگم تا ۲۱ سالگی نمیدونستم وجود داره. وقتی توش قدم گذاشتم هرروز و هرروز و هرروز با تفکراتی مواجه شدم ک همیشه توی ذهنم بودن از بچچچگی ولی خفه‌شون کرده بودم. چون توی دنیای اطراف من وجود نداشت. وجود نباید میداشت....من دوساله دارم شروع میکنم به زندگی. پس حالا حالاها میخوام ادامه بدم و بینهایت حریصم به این چشیدن!خوشحالم ک عمر گونه‌ی بشر، خیلی بیشتر از ۲۰ ساله:)FafaFafaSat, 25 Apr 2020 16:28:22 +0430https://virgool.ir/@nourollahf97/آدامس-خوشمزه-tl8spopeowliوقتی پیاده شدم چنان بارووووونی گرفت ک انگار همون لحظه ابرا تصمیم گرفتن به یمن خروجم از اتوبوس منو درآغوش بگیرن. تازه کارت اتوبوسمم زدم و با بوق‌بوق بهم گفت ک عزیزم میدونم زیربارون داره تا فیهاخالدونت خیس میشه ولی اعتبار ندارم:)) خلاصه پولو دادم و رفتم تو ایستگاه ایستادم تا ببینم دقیقا چیکار کنم! طبق تجربه‌م از دوران دانشگاه ک از BRT پیاده شدم و بخاطر شدت بارون دویدم ک برسم به دانشگاه و خوردم زمین جلوی همکلاسی‌هام و یه پسره ک نمیشناختمش با کاردک از رو زمین جمعم کرد وسایلمو داد و با شتاب گفتم مرسی و ازش بسمت بینهایت گریختم، یادگرفته بودم ک اگر پنج دقیقه صبر کنم بارون شدتش کم میشه قطعا:))همینطور ک طبق اضطراب اجتماعی کوفتیم حس میکردم با بیکارایستادن تو ایستگاه اتوبوس و ضایع شدن از اینکه هیچجا نمیتونم برم، خیلی دارن تو دلشون بهم می‌خندن(مردم خیالی!)، چشم انداختم تا با دیدن اطرافم یکم حواسمو پرت کنم. یهو دیدم اون‌طرف بلوار هم یه خانوم و آقایی زیر جای مسقفی ایستادن و مثه من چشمشون به اطرافه تا بتونن بعد کم‌شدن بارون برن پی کارشون. انگار ک باعث آرامش و دلگرمیم بودن. یه لوازم‌التحریری همون نزدیک بود دویدم رفتم توش ک تو این فرصت خریدمو کنم ولی چیزی ک میخواستمو نداشت. وقتی باز برگشتم تو ایستگاه اولین‌کاری ک کردم چک کردن این بود ک اون دوتا دلگرمیم هنوز هستن یا رفتن و من تنها آدم اسکل زیربارونم:))خب خداروشکر هنوز بودن:)) حقیقتا بارون عجیبی بود. یه فیلم مختصر از خودم و بارون گرفتم و برای اون فرستادم. همواره آدم دوست داره لحظات خاصشو با کسی ک براش مهمه تقسیم کنه:)بصورت دقیقی روزمین خیس نگاه کردم. قطره‌های بارون واقعا قلمبه بودن(همونطوری ک اون بهم pm داده بود و این یافته شو باهام درمیون گذاشته بود:دی) و با شدت زیادی به زمین کوبیده میشدن ک به آدم حس خوبی میداد. حداقل بمن حس خوبی میده:))) مثه حس جویدن میمونه. من دقت کردم دیدم حتی آب رو هم میجوم:)))همینطور ک ایستاده بودم مامانم بهم زنگ زد و گفتم یس! بلاخره نگرانم شد! تلفنو برداشتم گفت فاطمه! هرجا هستی برو زیر بارون. آب نیسانه خوبه برات=)))))))))) تو دلم گفتم الان نباید میگف کجایی دخترم؟ یجا وایسا خیس نشی مریض شی! ولی خب مثکه خیلی به آب نیسان و شفا یافتن من معتقده=)) اینم شانس مایه=))) (اصطلاحاتشم ولم نمیکنه!)موضوعو خیلی کش دادم ولی خب ادامه‌ی خاصی نداره. از اونجا به بعد بارون کم شد و برگشتم خونه. درواقع گذر زمان عادی شد. یموقع هایی زمان کشیده میشه. مثه آدامس. شیرین و رو دور کند:) یجوری میشه ک ساعتها میشه ازش حرف زد. هرثانیه‌ش ارزش داره برات... FafaFafaFri, 24 Apr 2020 17:37:56 +0430https://virgool.ir/@nourollahf97/هنوز-حتی-yynki6vg2luzجالبه ک بمحض تصمیم‌گرفتنم و ایستادنم توی ایستگاه، قطره‌های بارون شروع کردن به خیس کردن نقطه‌نقطه ی آسفالت:) و من ته دلم یاد پرنده‌هایی افتادم ک بهم گفتن چه خوب ک اومدی بیرون! راست میگفتن... همینطور ک بخاطر باد روسریم کج‌وکوله بود و با هدفون نشسته بودم تو عالم خودم سیروسلوک میکردم، طبق معمول یکی اومد تو ایستگاه ایستاد و ازم درمورد اومدن اتوبوس سوال کرد. هدفونو برداشتم و بهش گفتم پیامک ک زدم گفته ۵دقیقه دیگه میاد. بلکه یادبگیره دفعه‌ی بعد خودش از این موهبت استفاده کنه جای اینکه آهنگو زهرمار مردم کنه:))اتوبوس ک اومد سوار شدم و مثل همیشه ک وقتی به آرزویی میرسم، نمیتونم باورش کنم و باید درونم هی بزنه تو گوشم ک بخودت بیا!!! داره اون اتفاق رخ میده و تو الان توشی! اینبار هم با ناباوری روی صندلی اتوبوسی نشستم ک غیر من فقط دونفر دیگه توش بودن(بخش خانوما کامل خالی بود^_^) و شروع کردم با چشمام، تصویرای گذرای پشت شیشه رو بجوم:))برای خودم یه ایستگاهو مقصد گذاشتم ک هم بتونم به لوازم‌التحریری نزدیکش سر بزنم، هم انقدر دور نرفته باشم ک بتونم پیاده برگردم.اما! موقع پیاده شدن...ادامه ....FafaFafaFri, 24 Apr 2020 01:08:01 +0430https://virgool.ir/@nourollahf97/تهش-میگم-zxjhkor9j6nyحتی هنوز عنوان هم انتخاب نکردم براش...نمیدونم چی بگم ولی دوست دارم تا ابد تایپ کنم...امروز روز جالبی بود. حالم دوسه‌روز اخیر خوب نبود از نظر جسمی و امروز دیدم هوا چه دل‌انگیز و بهاریه! برای دوری از کپک‌زدن تو خونه پاشدم لباس پوشیدم برم قدم بزنم. من بطور معمول اینکه تنها بخوام بیرون راه برم(مخصوصا بدون مقصد مشخص) برام سخت بوده همیشه. ناخودآگاه حس میکردم دارن مسخره‌م میکنن یا هرلحظه ممکنه یه مشکلی پیش بیارم. و جالبه ک اگر با کسی باشم، اصلا این حسو ندارم و خیلی راحت و حتی پرروعم:))حالا فک کنید بعد دوماه خونه بودن چقد میتونه این حس بد و ترسیدن، زیاد شده باشه! اولش لباس پوشیده بودم و یه نیمساعتی روی تختم نشسته بودم و ذهنم دلیل میاورد ک چه لزومی داره آخه بری بیرون؟ بیخیال! کجا میخوای بری اصن؟ بعد اونم تازه حس کردم لباسم کوتاهه و راحت نیستم باهاش(لباسی ک تمام تابستون پارسال پوشیدم و راحت بودم باهاش!) و ممکنه برام مشکلی پیش بیاره بیرون و خب متاسفانه حسم بهم غلبه کرد و عوضش کردم و مانتوی بلندتری پوشیدم. بعد این حجم کلنجار رفتن، بخودم گفتم فک نکن دیگه به هیچی و فقط پاتو بذار بیرون!فوبیای دوم شارژ گوشیه:)) با ۳۱٪ شارژ و بدون پاوربانک و با هدفون داشتم میرفتم بیرون ک خودش بشدت نگرانم میکرد ولی گفتم هیچی مهم نیست! انقد از یه قدم‌زدن ساده بحران نساز لطفا! وقتی پامو از در راهرو بیرون گذاشتم واقعا زیبا بود همه‌چی:)اغلب اوقات وقتی از در میام بیرون با دنیای متفاوتی روبرو میشم انگار. یهو انگار رنگ همه ی درختا داره مثه یه سطل آب ناگهانی پاشیده میشه تو صورتم:) از دیدنشون هربار متحیر میشم:) یهو هوای تازه تنفس میکنم، چیزی ک انگار توی خونه وجود نداشته و مصنوعی بوده کاملا:)) چندقدم ک کنار بزرگراه پیش رفتم، ترسام کم‌کم رفتن و جاشون فقط و فقط داشتم به آسمون نگاه میکردم ک نیمه ابریه و باد داره میاد. پرنده ها سوار باد بودن و با دیدنشون حس میکردم منم بلاخره رها شدم و دارم آزادانه از قید اون ترس‌ها راه میرم برای خودم. بهم میگفتن خیلی منتظرت بودیم، چه خوب ک اومدی و تسلیم نشدی. خوشحالیم برات:) همینطور ک یه ۱۵ دقیقه‌ای قدم زدم به ایستگاه اتوبوس رسیدم و تصمیم گرفتم تا یجایی رو با اتوبوس برم. قبل تعریف کردن ادامه‌ش باید ذکر کنم ک “اتوبوس‌سواری” از دل‌شاد‌کننده‌ترین کارهای دنیاس برای من:)) وقتی میتونم توش بشینم و با بک‌گراندی ک داره هرلحظه عوض میشه تو فکرام غرق شم، دیگه چی میخوام؟ و الان بیش از دو‌ماه بود ک از این لذت دور بودم و حالا بدون برنامه‌ریزیه قبلی نصیبم شده بود:)ادامه...FafaFafaFri, 24 Apr 2020 00:55:53 +0430https://virgool.ir/@nourollahf97/خودم-d5an1jh9pwlkخب میتونم بگم درواقع هیچ دلیلی نداشتم ک بیام اینجا و بنویسم ! توییتر برام راحتتر بود. اینجا بنظرم آدمایی میان مینویسن ک حرفی برای گفتن دارن و تو ذهنشون کلی ایده وول میخوره :))اما خب نمیدونم چرا چندروزه ک خلا انجام یه کاری رو حس میکنم. چندروزه ک هیچکدوم از کارهای قبلم ک درطول روز انجام میدادم، دیگه برام مهیج نیستن. یجوریم و حتی حرف زدن با اون هم این خلا رو پر نمیکنه...اون کیه؟ خب میتونم بگم در وهله‌ی اول کسیه ک اینجانوشتن رو بهم پیشنهاد کرد. دارم آهنگ Veer از FinsAra رو گوش میدم و این آهنگیه ک منو یاد اون میندازه:) بعد مدتها این آهنگو دارم گوش میدم تا ببینم اثری توی این خلا داره یا نه! بشدت هم دارم سعی میکنم نیم‌فاصله رو رعایت کنم:))) امیدوارم موفق باشم! نمیدونم روز چندم قرنطینه‌س ولی حدوداً دوماهی میشه ک دیگه از بیرون‌رفتن و سبک زندگی سابق خبری نیست. قبلنا سال‌به‌سال تغییر میکردم و الان حس میکنم روزبه‌روز دارم عوض میشم و نمیدونم این مقتضی سنمه یا شرایط عجیبی ک توشیم و هرروز باید باهاش سازگار بشیم.هرچی هست من دارم تلاشمو میکنم براش و میتونم بگم حداقل شکست نخوردم:) حالا ک اومدم اینجا میبینم دلم میخواد ساعتها بشینم بنویسم و تمومش نکنم. میبینم اون نیازی ک با حرف زدن با آدما برطرف نمیشد، الان داره سیر میشه:)پس با من یا همون خودم:)) همراه باشید...FafaFafaFri, 24 Apr 2020 00:15:42 +0430