<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های pari</title><link>https://virgool.ir/feed/@nourip</link><description>بعد از مدتی دوری،دوباره علاقه به نوشتن....</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-11 22:08:10</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/2644/avatar/ke5NZ1.png</url><title>pari</title><link>https://virgool.ir/@nourip</link></image><item><title>خوب باشیم...</title><link>https://virgool.ir/@nourip/خوب-باشیم-k37p7im32y38</link><description> وقتی دلت میخواد بنویسی ولی به تمام گزینه های روبه روت نه میگی ...همه ی ادم ها قطعا روزهایی رو در ماه یا سال دارن که دلشون از همه چیز و همه کس میگیره.... اون موقع چی نیازه؟ قطعا کسی یا چیزی که بتونه حالت رو خوب کنه... ی جورایی باهات کنار بیاد و سعی کنه ارومت کنه... حالا اگر اون شخص یا اون چیز هم دقیقا توی همون دوره زمانی حضورش کم رنگ باشه یا کلا نباشه دیگه ته حس های بده...ما ادم ها به طور غریزی باید جمعی زندگی کنیم و باهم تعامل داشته باشیم... این که ی مدت نخوای و نتونی با کسی ارتباط برقرار کنی و حتی ذهنت برای درس خوندن و انجام کار های عادی هم یاریت نکنه یعنی واقعا ی جای کار مشکل داره... شاید دلیل این تنهایی و جدایی خود ادما باشن...ادمایی که بیشتر روز رو باهاشون در ارتباطیم...یا خیلی نزدیک یا حتی در حد چند جمله کوتاه و بدون شناخت همدیگه.... با این که همیشه اعتقاد دارم ادم ها باید برای خودشون زندگی کنن ولی این جور مواقع وقتی به پشت سرت نگاه میکنی میبینی چقدر رفتار و برخورد ادم های اطرافت روی روح و وجود تو تاثیر میزاره...جالب اینه ما ادما بیشتر تاثیر منفی روی همدیگه میزاریم تا مثبت.... به جای تعریف از خوبی ها همیشه بدی هارو بیان میکنیم، درست در جمع...به جای گفتن صریح و راحت حسمون، فکرمیکنیم اگر احساساتمون رو پنهان کنیم برنده شدیم...کسی نمیدونه که  خسته نباشی ساده، بعد از انجام فعالیت مورد علاقت میتونه چقدر برای ادامه ی اون کار بهت انرژی بده...یا شاید کمی حمایت....این کار های کوچیک رو از هم دریغ نکنیم تا تعداد ادمای افسرده اطرافمون کم بشه....</description><category>pari</category><author>pari</author><pubDate>Sat, 12 May 2018 18:22:16 +0430</pubDate></item><item><title>دی ماه</title><link>https://virgool.ir/@nourip/دی-ماه-cwjq1xl7gosp</link><description>دوران دی ماه برای همه ی کسایی که درحال تحصیل هستن ماهه بدیه...هوای سرد ، قدم زدن زیر بارون یا برف، کافه رفتن های دم غروب و یا حتی نشستن توی اتاق و خوردن چای یا هرنوشیدنی گرم دیگه همراه با صدای موزیک و خوندن کتاب مثل خون در رگ های من (نامه های احمد شاملو به ایدا) با تمام لذت و ارامش در این فصل و هوا ، امکان پذیر نیست....همش دنبال حل فلان تمرینی و نگران نداشتن وقت کافی برای فلان امتحان و خلاصه برای کسی مثل من که اصولا نگرانم ،دی ماه ، ماه هیجان انگیزی نیست.... البته اگر راحت و بیخیال باشی، مثل خیلی از ادم های اطرافمون، دی ماه برات قشنگه..... اینجور وقت هاست که ادم نمیدونه باید به کدوم بخش توجه کنه...این که درسش رو بخونه و موفق باشه، یا این که خودشو اینقدر حرص نده و دنیا ارزشش رو نداره... شایدم اون بخش که از لحظات زندگی نهایت استفاده رو ببری و حسرت نخوری که چرا اون موقع که دلم فلان کار رو میخواست انجام ندادم....واقعا انتخاب سختیه.....اخ که دلم میخواد بشینم و کتاب بخونم.... ولی حیف که امتحان دارم....</description><category>pari</category><author>pari</author><pubDate>Tue, 09 Jan 2018 21:26:05 +0330</pubDate></item></channel></rss>