https://virgool.ir/feed/@notionWaiting to get Luckyfa2026-11-11 23:02:29https://files.virgool.ir/upload/users/4842844/avatar/y0ITGF.jpghttps://virgool.ir/@notionhttps://virgool.ir/@notion/دوست-دارم-یادم-بیفتی-ojdd4arj9mt4دوست دارم یادم بیفتی. دوست دارم یادم بیفتی. وقتی اسمم رو یجایی می‌شنوی. وقتی یکی رو می‌بینی که شبیه منه. وقتی Jeff Buckley پلی میشه. وقتی مامانت دلمه می‌پزه. وقتی موقع دیدن اخبار اسم شهرم رو می‌شنوی. وقتی مامانت بهت پیام میده که ریحون بخری. وقتی بیستم میشه. دوست ندارم بهم فکر کنی. دوست دارم ازم گذر کنی. دوست دارم اگه اسمم رو شنیدی به راهت ادامه بدی. اگه کسی رو شبیهم دیدی برنگردی سمتش. اگه Jeff Buckley پلی شد ردش نکنی، گوش بدی و گذر کنی. دلمه‌ت رو که خوردی از مامانت تشکر کنی. وقتی اخبار رو شنیدی بزنی کانال بعدی. ریحون که خریدی رسیدش رو چک کنی. بیستم رو عین نوزده‌ام و بیست‌ویکم بگذرونی.ولی من بهت فکر می‌کنم. وقتی داداشم داره راجع به سریال موردعلاقه‌ت حرف می‌زنه. وقتی اسمت رو روی کتابم می‌بینم. وقتی شهرت رو توی تعطیلیا می‌بینم. وقتی lil peep پلی میشه. وقتی هوا ابریه. وقتی زود غروب میشه. وقتی بارون میاد. من ازت گذر نمی‌کنم، به راهم ادامه نمی‌دم، تولدت رو عین روزای عادی نمی‌گذرونم.طعم تلخت کامم رو ترک نمی‌کنه، آب نمی‌خورم که ترک نکنه، سرفه نمی‌کنم که کنار خون بالا نیارمش، ولش نمیکنم.سپیدسپیدTue, 20 Oct 2026 20:17:54 +0330https://virgool.ir/@notion/sometimes-i-miss-you-so-much-i-can-hardly-stand-it-c7sfpk0jwa1yحتی نیمه‌شب نیست، ساعت به زور به یازده رسیده. حتی مدت زیادی نیست که باهات ارتباطی برقرار نکردم، نهایتا یک ساعت. حتی نمی‌دونم چی داری که همیشه این احساس رو دارم. حتی نمی‌دونم چطور ممکنه آدم دلتنگ چیزی بشه که هیچوقت نداشته یا شایدم همیشه داشته. بیشتر که فکر می‌کنم متوجه میشم من حتی نمی‌دونم دلتنگ چه چیزی از تو شدم، از خودمون. مگه من چندبار تو رو واقعا دیدم؟ چه قدر داشتمت؟ خب، صادقانه هیچوقت. شایدم همیشه. شاید تقصیر من باشه که هیچوقت تلاشی برات نکردم یا شاید اینجا نباید دنبال مقصر بگردم. می‌دونم تا الان اینقدر بهت نزدیک نبودم اما مدام جوری رفتار می‌کنم که هنوز خیلی راه برای نزدیک‌تر شدن داریم. مگه چقدر نزدیک‌تر میشه شد؟ مرزش کجاست؟ از کجا به بعد خطرناک محسوب میشه؟ از قبل کجا طبیعی تلقی میشد؟ حتی نمی‌دونم توی سالای اخیر چی گذشته که اینقدر بهت نزدیک شدم و از بقیه دور. انکار نمی‌کنم که نزدیک شدن بهت کار غلطی بود، ولی به این که من بهت نزدیک نشدم و نزدیکم کردن عالِمم. حتی نمی‌دونم که کی قراره برسم بهت، که کی قراره غرق بشم توی وجودت، که کی قراره منم بشم از یکی ازونایی که نتونستن از دستت فرار کنن. اونایی که می‌تونستن نجات داده بشن. اونایی که اصلا بهشون نمیومد بخوان گرفتار تو بشن. راستشو بخوای یه ترسی همیشه همراهمه، می‌ترسم هیچوقت بهت نرسم. هیچوقت تجربه‌ت نکنم. می‌ترسم کنکور بدم. دانشگاه برم. ازدواج کنم. بچه‌هایی به دنیا بیارم که کنکور بدن. دانشگاه برن. ازدواج کنن. بچه‌دار بشن و من شاهد همشون باشم. می‌ترسم به زندگی محکوم بشم.پ.ن: من نمی‌دونم چجوری این تگ‌ها رو حذف بکنم D:سپیدسپیدFri, 14 Aug 2026 23:29:54 +0330https://virgool.ir/@notion/یه-روزی-از-همین-روزا-nkuyyymzk7fpیه روزی از همین روزا زود بیدار میشم، خیلی زود. زودتر از اینکه کوه‌ها خورشید رو پس بزنن، زودتر از اینکه با دلهره بیدار بشی، زودتر از زنگ ساعتت. روی نوک انگشت‌های پام راه میرم. سلانه‌سلانه قدم می‌ذارم توی اتاقت، موهامو با کلیپس بنفشت می‌بندم. بدون اینکه بیدارت کنم صندلی قهوه‌ایت رو می‌ذارم پایین پنجره اتاقت، دمپایی‌هات رو در میارم و میرم بالاش. پنجره باز میشه، بوی خاک و بارون می‌پیچه توی اتاق، خورشید نزدیک‌تر میشه، می‌تابه روی صورتت، اخمات میره توی هم، لبخند می‌زنم.میام پایین، دوباره دمپایی‌هات رو پام می‌کنم. می‌شینم روی صندلیت. خیره میشم به تختت، به بدن سردت، به موهایی که از دیشب خیس موندن، به دستات و لاک قرمزی که کثیف زدیش. صداهای بیرون بیشتر میشن، اخمات بیشتر میرن تو هم.بیدار میشی. بیدار میشی و منو می‌بینی، لبخندم برات آشناست. می‌زنی زیر گریه، می‌زنی زیر گریه و میام سمتت، تعجبم رو می‌بینی و خنده‌ام میگیره، خنده‌ات می‌گیره، قهقهه می‌زنیم. دستات دارن می‌لرزن، سردتر شدن. دستاتو فشار میدم، بهت قول میدم که رهاشون نمی‌کنم، آروم تر میشی. هنوز با تردید نگاهم می‌کنی، با اطمینان بهت خیره میشم. دستاتو ازم می‌گیری، دوباره ازشون منع شدم. میری سمت در. می‌خندم، می‌خندم و تو یه‌جوری نگاهم می‌کنی انگار دیوونه شدم. آروم میگم «پنجره رو باز کردم که از در بریم؟» الان دیگه خودتم داری می‌خندی، انگار دیوونه شدیم. برمی‌گردی سمت تختت، بالشتت رو صاف می‌کنی، پتوهات رو تا می‌کنی و می‌ذاریشون پایین بالشتت، عروسکات رو به ترتیب قدشون مرتب می‌کنی. می‌خوام کمکت کنم، بهم اجازه نمی‌دی.میری سمت کمدت، درش رو باز می‌کنی و یه کیف سبز کهنه برمی‌داری. می‌خوام بهت بگم که نیازی به کیف نیست، ما اصلاً قرار نیست اونقدر توی راه بمونیم. پرتش می‌کنی سمت من، می‌خورن به دسته‌های صندلی و اتاقت پر میشه از کاغذهای چروکیده، دست‌خط روشون آشناست. داد و فریاد می‌کنی، ازم می‌پرسی چرا زودتر نیومدم سراغت، سراغ تو و سراغ نامه‌هات، چرا یه‌جوری رفتار می‌کنم انگار هیچی نشده.چشمات خیس میشن، چشمات خیس میشن و نگاهت رو ازم می‌دزدی، من دوباره از تو منع شدم. صندلی رو میدم عقب، سمتت میام تا اشکات رو پاک کنم، دستام گونه‌هات رو لمس می‌کنن، دستام خیس میشن و سرد. دستام رو می‌کشم روی شونه‌هات، انگشتامو قفل می‌کنم توی انگشتات، دستات دیگه نمی‌لرزن. کمکت می‌کنم بلند بشی، صندلی قهوه‌ایت رو می‌ذاری لب پنجره، بهت افتخار می‌کنم.پای راستتو می‌ذاری روی صندلی، دستات هنوز توی دستامه، جرأت رها کردنشون رو نداریم. می‌شینیم لب پنجره، اتاق برادرت رو نگاه می‌کنی، برادرمون. سرت رو می‌ذاری روی شونه‌م، شونه‌مون. شونه‌مون خیس میشه و زمزمه می‌کنی «وقتشه؟»، بغض می‌کنم، وقتشه.سپیدسپیدTue, 05 May 2026 21:00:18 +0330https://virgool.ir/@notion/چهارضلعیِ-غم-qz7753zlybdrذهن من از فکرهای غمگین پر شده بود و ذهن تو از فکرهای تلخ؛ نمی‌دونم فکر آدم غمگین باشه راحت‌تره یا تلخ. من به تیکه شعرهای غمزدهٔ چروکیده ته کیفم فکر می‌کردم و تو بی‌حوصله به بادام‌های تلخی که نمی‌دونستی توی کدوم جیبت ریختی، به چای غلیظ ناشنا و قندون خالی. غم من بیشتر مستطیل شکل بود، روزایی که تلخ‌تر از همیشه بودی پنجره‌هاش بسته میشد تا گوشه‌ش آروم آروم اشک بریزم. گاهی اوقات شبیه یه دایره بود، یه دایرهٔ بی‌رنگ و توخالی که برخلاف روزای مستطیلی هیچ زاویهٔ دنجی برای پناه گرفتن توش پیدا نمیشد. روزهاییم بود که یک مثلث میشد با لبه‌های تیز، همین لبه‌های تیز یه شب که دنبال زاویه‌ای دنج بودم کشیده شدند به مچ دستم، من نه اشک ریختم نه دستم رو بستم، تنها با نفرت خیره شدم به چکه چکه جاری شدن غمم. تلخی تو نه مستطیل بود نه دایره، شباهتیم با مثلث نداشت. تلخی تو هنوز شکل نگرفته بود، بالغ نشده بود. اغلب اوقات یه شکل بی‌قواره بود که تن به ضلع و زاویه نمی‌داد و تسلیم نام گرفتن نمیشد، فقط عصبانی میشد و اونقدر دندون‌های تیزش رو نشونم می‌داد تا اجازه بدم از قطره قطره‌های غمم تغذیه کنه. من انقدر غمگین بودم که تلخی رو نمی‌شناختم و اونقدر تلخ بودی که غم رو فراموش کرده بودی، من از این مغموم بودن بی‌پایان خستم و تو از این تلخی تکراری بیزاری.سپیدسپیدSat, 25 Apr 2026 23:30:18 +0330https://virgool.ir/@notion/بدهی-svetpijlviktصبح داداشم بیدارم کرد که بریم بیرون و منم دیشب از حدودای ده تا سه-چهار صبح داشتم با دوستم صحبت می‌کردم و خلاصه هشت صبح بیدار شدن اتفاق جالبی برای افتادن نبودکل روزو به این فکر می‌کردم که چه چیزایی رو بدهکارم و توی زندگی کیا مقروض محسوب میشم، اصلا می‌تونم چیزی رو که خودم به کسی دادم رو ازش سلب کنم؟ظهر حین اینکه داشتم گالریمو می‌گشتم رسیدم به عکسی که رها گرفته، از عروسکی که اونو یاد من انداخته.رسیدیم خونه اونقدر خسته بودم که روی مبل در حد بیست دقیقه خوابم برد که برای آدم ننری مثل من چیز متداولی نبود البته این بخش داستان زیاد ربطی به متن نداره D:پیامامو که چک کردم دیدم همکلاسیم که اونقدر رابطه‌ی صمیمی‌ای نداریم برام یه آهنگ از Daft Punk فرستاده و سروش یه ویدیومسیج داده درمورد حرفی که چند روز پیش بهم زداینجور چیزا منو عموماً نگران می‌‌کنن، اینکه روز برادرم با اومدن توی اتاق من و بیدار کردنم شروع میشه، اینکه رها از چیزایی که شبیهمن عکس می‌گیره، اینکه زینب و سروش چیزایی خاطرشونه که somehow یه ربطی به من دارنتوجهات این چنینی معمولاً باید چیز خوشحال‌کننده‌ای باشه ولی من ازش هراس دارم. بودن جزو روزمرگی یه آدم دیگه چیزیه که خودت بهش دادی یا خودت شروعش کردی و داری ادامش میدی، وظیفته که ازش نگهداری کنی، دیگه مدیون اونایی، مدیون اون ارتباط. انگار تنها چیزی که باید برای خود خودت می‌بود دیگه مال تو نیست و حتی اجازه تموم کردنشم نداریسپیدسپیدFri, 24 Apr 2026 18:10:54 +0330https://virgool.ir/@notion/چرا-من-نه-sesu9b4vmgq6چیزی که این روزا بیشتر از همیشه بهش فکر می‌کنم همینه، وقتی گلای روی میز پژمرده میشن بهش فکر می‌کنم، وقتی کل جامدادیم رو دنبال یه خودکار که جوهر داشته باشه می‌گردم بهش فکر می‌کنم، حتی وقتی قرصام تموم میشن.توی این اتاق فقط منم که نفس می‌کشم؛ چرا من نه؟سپیدسپیدThu, 23 Apr 2026 17:11:15 +0330