https://virgool.ir/feed/@notesforthefutureپاره ای از اندیشه‌های سنتی و مدرنم را اینجا می‌نویسم. من یک زیست‌شناس مولکولی، معلم و بنده خداوند هستم و فراتر از علمی که به آن آگاهم در پی اندیشه‌هایی هستم که مرا در دریافت بهتر هستی رهنما باشند.fa2026-11-11 20:23:02https://files.virgool.ir/upload/users/43202/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@notesforthefuturehttps://virgool.ir/@notesforthefuture/از-عشق-بنویسیم-awxn1ikelfquامروز مرد هنرمندی در کنار پله برقی ایستگاه مترو نشسته بود و خوشنویسی می کرد. بر روی کاغذهایش خم شده بود و با تمرکز وصف ناپذیری "ع" را می نوشت. جلوتر که رفتم متوجه شدم آقای هنرمند معلول است. دست هایش از شانه شروع می شدند و تنها تا اواسط ساعدش ادامه داشتند. هنرمند خوشنویس با زحمت و گاه حتی با کمک دهانش قلم را هدایت می کرد. پیشروی اش بسیار کند بود. بجای قلم و دوات از ماژیک استفاده می کرد. شین را که می نوشت، هنوز بهت زده از زیبایی عینی که نوشته بود، ایستاده می نگریستم. خجالت کشیدم از هنرش عکس بگیرم. هنوز برخورد صحیح را با هنرمندی که معلولیتش او را از سایرین در جامعه متمایز می کرد، نمی دانستم. خوشنویس قاف را نیز تمام کرد و عشق را نوشت.حالا تنها من نبودم که نگاهش می کردم. چند نفری از مسافران خسته از این شهر شلوغ در کنارم ایستاده می نگریستند. دور که می شدم در دلم نور تازه ای بود. هنوز، با تمام مشقت هایی که می کشید، از عشق می نوشت و شاید مردم را به از عشق نوشتن می خواند.از عشق بنویسیم...+ کوه پی مژده تو.Notes for the FutureNotes for the FutureMon, 17 Feb 2020 23:57:00 +0330https://virgool.ir/@notesforthefuture/gym-ehsaizgmjs0tزمان زیادی بود تصمیم داشتم ورزش روزانه را شروع کنم. سلامتی اولین هدفم بود. بارها این تصمیم را به تعویق انداختم. اما بلاخره از دو هفته پیش در باشگاه بدنسازی ثبت نام کردم و ورزش منظم شروع شد.نگران بودم که ورزش وقتم را بگیرد، انرژی مفیدم را که می توانم صرف کارهای مفیدتر کنم از دست بدهم و یا حتی دچار ضعف بدنی شوم. جلسه اول روی در ورودی باشگاه چشمم به پوستری خورد با این متن که: ورزش وقت‌گیر نیست وقت‌ساز است. می دانم دو هفته آنقدر زمان کمی است که ممکن است بگویید جوگیر شده اما همین تجربه کوتاه نشانم داده که ورزش هوازی و مرتب چقدر در سلامت روحی م موثر است. صبح‌ها با انگیزه شروع روزی پرانرژی و مفید بیدار می شوم و بعد از باشگاه هم کاملا سرحال هستم. اصلا حتی این احساس که با هر بار ورزش کردن سلامت تر و آماده تر می شوم برای من حسی بسیار دل نشین را به همراه دارد.هوا بهاری است و کرج دوست داشتنی ام، در نقاط معدودی که هنوز از ساخت و سازهای (غیر)مجاز در امان مانده، بسیار سرسبز شده. پیاده روی قبل باشگاه، بدور از استرس و افکار نگران کننده واقعا دلچسب و دوست داشتنی است.امروز یاد روزهایی افتاده بودم که در مدرسه کلاس ورزش را می پیچاندیم تا المپیاد بخوانیم. چرا معلم ورزش به ما نمی گفت که همین یک جلسه در هفته چقدر می تواند نشاط آور باشد برای ما؟ معلم ورزش سخت گیر بود و همان چند جلسه ای هم که می رفتیم فقط حرف نثارمان می کرد که فلان جانور از شما بهتر سرویس می زند. ورزش خوب بود. همان سال بعد البته همگی باز ورزش را دوست داشتیم. یاد پینگ پونگ بازی ها، توپ بدنسازی مدرسه، دارت و بچه ها به خیر. داشتم فکر می کردم دینی مدرسه دینی نبود، ورزشش ورزش نبود، زیستش زیست نبود، پرورشی اش پرورشی نبود، هنرش هنر نبود. چقدر سخت بود این سال ها درس دادن در دبیرستان وقتی می دانستم که بچه ها تا چه حد در مدرسه چیز یاد نمی گیرند. باشگاه فضای بسیار مثبتی دارد. به هیچ عنوان حس رقابت به آدم نمی دهد. البته شاید باشگاه برای آقایان متفاوت باشد. امروز متوجه شدم که چقدر این که در فرهنگ ما، آدم ها مدام در جاهای عمومی به هم نگاه می کنند تا ببینند چکار می کنی، هماهنگ است با این احساس رقابت مداوم داشتن. گاهی متوجه می شوم در ناخودآگاهم نهادینه شده که خودم را با دیگران مقایسه کنم. مثلا اینکه خانم هم باشگاهی سه ماه است شروع کرده و می تواند فلان حرکت را بسیار خوب انجام بدهد باعث می شود تا فکر کنم که آیا من هم می توانم؟ گیریم که نتوانم. در چهار ماه که بلاخره می شود. نشد در پنج ماه. اما این حس رقابت داشتن به حدی نهادینه شده که متوجهش نمی شویم. همین قیاس های کوچک کوچک است که به تدریج حالمان را خراب می کند، خودباوریمان را از بین می برد و برایمان استانداردهای موهوم ایجاد می کند که اگر نداشته باشیمشان یعنی بدیم.دلم می سوزد برای بچه های مدرسه. تمام آموزششان برای رقابت است. حتی پیانو نواختن یا عکاسی. گاهی حتی برای رقابت والدینشان. بگذریم...ساختمان قدیمی اما سرپای باشگاه دانشکده کشاورزی کرجNotes for the FutureNotes for the FutureMon, 06 May 2019 14:44:12 +0430https://virgool.ir/@notesforthefuture/به-نام-تو-ricwmvkrqic6تا قبل از این برخی از افکارم را، همان دسته ای که هرکسی تمایل دارد با دیگران در میان بگذارد، در گوگل پلاس می نوشتم. بیشتر اما در دفتر شخصی ام، گاه به گاه، یادداشت هایی می گذاشتم. با بسته شدن گوگل پلاس تصمیم گرفتم برای خودم وبلاگی دست و پا کنم. به هزار و یک دلیل اینستاگرام را نمی پسندم. کانال داشتن در تلگرام هم لطفی ندارد. نمیتوانی عکس در متن بگذاری، کامنت معنی ندارد، مدام مجبورت می کند گوشی ات را چک کنی و کلی عیب و ایراد بیشتر از مزایا. به پیشنهاد همسرم برای تلاش نخستین ویرگول را انتخاب کردم. به خودم قول نمی دهم که تعهدی در راستای تولید محتوا داشته باشم. سبک نوشتاری ام را خودم تعیین می کنم. تنها چیزی که برایم اهمیت دارد درست نوشتن است. نمی خواهم نقشی داشته باشم در فراموشی زبان نوشتاری فارسی که با زبان محاوره ایش فرق دارد. شاید گاهی هم انگلیسی بنویسم. برای تقویت مهارت نوشتار روزمره به زبانی غیر از زبان مادری ام. نمی دانم از چه خواهم نوشت و مسیر اینجا به کجا خواهد رفت.صدای تمرین آواز مرد همسایه آرام نفوذ می کند به پس زمینه سکوت خانه ما. یادم می اندازد که من هم کارهای دیگری برای انجام دادن دارم.به نام تو...Notes for the FutureNotes for the FutureSun, 28 Apr 2019 00:40:32 +0430